Over topdrukte, afsluiten en ordenen

In een eerder Blogje (18 mei - Topdrukte en prioriteiten stellen) had ik al aangegeven, dat het topdrukte was, maar het ging nog even door voor ik het wat rustiger aan kon gaan doen.

De afsluiting van het Secret Sister Program gaf ook het nodige werk, zowel ervoor als erna.

Zelfs lezen lukte me niet; niet zozeer vanwege tijdgebrek, maar meer door onrust van het vele (denk- en schrijf)werk wat alles met zich meebracht.

De afgelopen anderhalve week stond in het teken van nieuwe vloerbedekking (benedenverdieping) en alles wat dat met zich mee brengt.

Gelukkig hadden we het weer goed mee, en maak ik ook gebruik van het feit dat alles leeg en uit huis moest voor een grote schoonmaakbeurt.

Al gaat dat met deze temperaturen iets minder vlug dan anders, en na het vele sjouwen en trap op en af om alle spullen onder te brengen, is mijn lichaam ook wel toe aan een paar dagen heel rustig aan.

Hoewel mijn rug en gewrichten zich goed houden, voel ik dat ik even pas op de plaats moet doen.

Het inruimen en opnieuw indelen van de spullen duurt dus nog even een poosje, maar wat voelt het goed!
Op de één of andere manier lijkt het dan alsof er in mijn hoofd ook iets opgeruimd wordt en vandaag heb ik zelfs weer mijn  boek gepakt.

Weliswaar een andere dan mijn Reading Challenge aangeeft (ik moet nog even een andere foto maken), want in de bibliotheek van onze Gemeente(kerk) stond het boek 'De schuilplaats' van Kirsten Heitzmann en dat is het vervolg (en tevens het laatste deel) op Dwaalgeest en Sleutelkind.

Deze boeken had ik verslonden en dus verruil ik het nieuwe boek van Francine Rivers even voor dit derde en laatste deel en ik merk dat er weer ruimte in mijn hoofd is om ook te kunnen lezen.

Wat heerlijk!

Als ik het in dat vorige Blog ook had over prioriteiten stellen, dan geldt daarvoor ook dat ik stappen heb gezet.

De Kerstavond voor Vrouwen, die ik nu zo'n zes jaar achter elkaar mee organiseer, zal waarschijnlijk niet komen dit jaar.

De oproep in ons gemeenteblad om hulp in de vorm van minstens vijf of zes vrouwen die het team komen versterken, heeft tot nu toe niet meer opgeleverd dan 1 toezegging en 1 denkt na.

Voor mijzelf heb ik duidelijk gesteld dat er zeker vijf of zes vrouwen moeten komen en anders gaat de avond (dit jaar in ieder geval) niet door.

Het wordt tijd dat er anderen komen en ook dingen gaan overnemen.

Heel vaak hoor: dat en dat kan ik niet, en dus gebeurt er niets.

Ik moet zeggen, ik was precies zo, maar God heeft daar verandering in gebracht en mijn belofte aan Hem, dat ik dat zou gaan doen wat Hij op mijn pad bracht, heeft ervoor gezorgd dat ik erachter kwam, dat ik veel meer kan, veel meer gaven en talenten heb, dan dat ik ooit had kunnen bedenken.

Soms moet je dus uitstappen en gewoon dingen gaan doen om te ontdekken wat je (nog meer) kunt en dat dit vervolgens (vaak) ook nog leuk is om te doen.

Wij kunnen niet op  vakantie, dus ga ik deze zomer maar eens gebruiken om orde op zaken te stellen; zowel in mijn huis (al een heel eind op weg) als op mijn laptop.

Ook daar kun je namelijk heel veel op verzamelen en dat heb ik sinds mijn eerste laptop dan ook goed gedaan.

Gister en eergisteren alvast een beginnetje gemaakt; ik kon toch even niets doen doordat de nieuwe vloerbedekking werd gelegd en mijn lichaam schreeuwde vervolgens toch om wat rust.

Daarnaast de nieuwe aanzet maken voor het 2e seizoen van het Secret Sister Program en me voorbereiden op het nieuwe Bijbelstudieseizoen voor de maandagmorgen.
Veel tijd zal ik voor schrijven misschien dan nog niet hebben, maar wat hoop ik dat dat wel weer terugkomt als alles weer is geordend.

Toch kijk ik met een voldaan gevoel terug op een mooi kerkelijk seizoen, waarin ik opnieuw veel heb geleerd; ook over mijzelf en mijn kunnen, mijn mogelijkheden en mijn tijd, mijn kracht en mijn zwakke plekken en over leren loslaten.

Maar ook mijn werk samen met Caroline staat niet stil; we zijn druk bezig om iets nieuws aan te kunnen bieden in september, dus ook daar gaat nogal wat tijd en werk inzitten.

Al met al plannen genoeg om de zomer te vullen en ter ontspanning liggen de nodige boeken om te lezen op mij te wachten.

Want naast dat ik onlangs jarig was en het één en ander kreeg, won ik via Facebook ook nog eens vijf boeken.

Dus ook genoeg leesvoer.

Ik wens iedereen een hele fijne vakantie.

Of je nu weggaat of thuisblijft, Gods rijke zegen!

Vergeet Hem niet!

Liefs,

Gelukkig wie bij de Heer bescherming zoeken

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (102)

Gelukkig wie bij de Heer bescherming zoeken.

Psalm 2:12

Als ik mijn bescherming zoekt bij de Heer, ben ik gelukkig omdat:

Hij beschermt mij; Hij is een schild, een rots, een vesting, een toevlucht. (Ps. 3)

Hij geeft mij rust en veiligheid. (Ps. 4)

Hij zegent mij, en beschermd mij liefdevol als een schild. (Ps. 5)

Hij bevrijdt mij mits ik oprecht ben; Hij is een rechtvaardige Rechter.  (Ps. 7)

Hij laat mij niet in de steek.(Ps. 9)

Hij is betrouwbaar. (Ps. 12)

Hij is liefdevol, brengt redding en vreugde. (Ps. 13)
Hij geeft goede raad; Hij is aan mijn zijde en wijst mij de weg naar het leven. (Ps. 16)

Hij geeft antwoord, schenkt aandacht aan mijn woorden; Hij luistert naar wat ik te zeggen heb. (Ps. 17)

Hij is mijn sterkte, mijn bolwerk, mijn machtige bevrijder;

Hij hoort mij, helpt mij en houdt mij staande; Hij is sterk als een rots, geeft overwinning;

Hij is Volmaakt. (Ps. 18)

Zijn richtlijnen zijn volmaakt en geven levenskracht; Zijn woord is zuiver en betrouwbaar, en blijft voor altijd gelden. (Ps. 19)

Hij verhoort, verricht grote daden en brengt bevrijding. (Ps. 20)

Hij vergeeft, wijst mij de weg die ik moet gaan, geeft mij raad en ziet mij waar ik ook ben. (Ps. 32)

De hemel getuigt van Zijn wonderen; de engelen roemen Zijn trouw.

De hemel en aarde zijn van Hem, de wereld met al haar bewoners; Hij zette haar onwrikbaar vast. (Ps. 89)

Hij is koning en bekleed met het hoogste gezag, met macht en majesteit.

Hij is er vanaf het eerste begin. (Ps. 93)

Hij is de Allerhoogste God. (Ps. 97)

Eeuwig duurt Zijn liefde. (Ps. 136)

Hij kent en doorgrond mij; is voor en achter mij, ja, Zijn hand ligt op mijn schouder.

Hij weefde mij in de schoot van mijn moeder, zag mijn vormeloos begin.

Zijn gedachten zijn diep en oneindig in getal. (Ps. 139)

Alles raakt verzadigd als Hij Zijn hand opent.

Alles wat Hij doet is rechtvaardig en uit alles blijkt Zijn liefde.

Op wat Hij zeg, kun je vertrouwen. (Ps. 145)

Er is niemand bij wie ik meer bescherming vind dan bij Hem.

Er is niemand die meer om mij geeft, meer voor mij zorgt, dan Hij.

Er is niemand groter, niemand sterker, niemand machtiger dan Hij.

Ja, ik ben gelukkig, omdat ik mijn bescherming heb gevonden bij Hem.

Dank U wel, Heer God Almachtig; ik prijs Uw Naam!

Jezus, mijn Steen der hulp

Het was afgelopen vrijdagmorgen dat ik weer eens naar de site van Jenedy Paige ging om te kijken naar haar schilderijen.
Voor wie haar niet kennen, Jenedy Paige is kunstschilder en maakt prachtige schilderijen, voornamelijk portretten.
Bij een paar van haar schilderijen heb ik een gedicht geschreven (zie bijvoorbeeld helemaal onderin mijn Blog - Ochtendmeditatie), maar soms sluit een schilderij ook prachtig aan bij wat ik al eerder geschreven heb, en zo bezoek ik af en toe haar site.
Ik heb ook haar toestemming om afbeeldingen van haar schilderijen (met vermelding van haar naam en site) op mijn Blogs te plaatsen.
(mocht je dus één van haar schilderijen tegen komen en willen overnemen, houdt het copyright in ere en vraag ook om haar toestemming en vermeldt vervolgens dan ook altijd naam en site!!!)

Dit maal bezocht ik ook haar Blog.
Haar schilderij "My Ebenezer" trok mijn aandacht; het raakte mij en met het lezen van het verhaal erachter werd ik vervolgens heel stil.
Jenedy en haar man verliezen hun eerstgeboren zoon, en schilderen is voor haar een manier om met haar verdriet om te gaan, een soort van ‘kunsttherapie’.
Ze noemt ‘My Ebenezer’ een ‘grief painting’, een  verdrietschilderij,


In 1 Samuël 7 lezen we hoe de Israëlieten een overwinning behaalden op de Filistijnen en in vers 12 staat er dan: ‘Toen nam Samuël een steen en plaatste die tussen Mizpa en Sen; hij gaf hem de naam Eben-Haëzer en zei: Tot hiertoe heeft de HEERE ons geholpen.
Ik moet bekennen dat ik altijd heb gedacht dat Eben-Haëzer betekende: ‘Tot hiertoe heeft de Heer ons geholpen’, maar dit is dus helemaal niet zo; het betekent: Steen der hulp.
Het staat er in mijn Bijbelvertaling ook niet bij moet ik zeggen, en meestal is wat erachter staat min of meer de betekenis, maar nu dus niet.
Met het lezen van de werkelijke betekenis van deze naam en het getuigenis van Jenedy, raakte het schilderij mijn hart nog meer en ging het nog meer voor mij leven.
Ik raad je dan ook aan om het verhaal achter dit schilderij te lezen.
>> Jenedy paige - My Ebenezer 


Het beeld van de vrouw leunend op de steen, bracht mij bij Jezus, de Rots van ons heil, van onze redding.
Zoals de vrouw leunt op de steen, zo mag ik leunen op Jezus, sterker nog, Hij verlangt ernaar dat ik dit doe.

Jezus was(en is) het vaste fundament van Jenedy, Degene aan wie ze zich vasthield als er niets anders meer was, en ze wist, dat zolang ze zich aan Hem vasthield, ze niet zou vallen; maar ook aan wie ze zich nog steeds vasthoudt om ook verder te kunnen.
Jezus wil ook ons vaste fundament zijn, onze ‘Eben-Haëzer, onze Steen der hulp, aan wie je kunt vasthouden, zodat je niet zult vallen, op wie je kunt leunen in tijden van nood.
Van wie je op aan kunt, want Hij is betrouwbaar, op wie je terug kunt vallen, want Hij staat vast.

Eben-Haëzer - Steen der Hulp!
Jezus, mijn Eben-Haëzer.

Mag Hij ook jouw Eben-Haëzer zijn?

Eben-Haëzer:

Jezus,

Mijn ‘Steen der hulp’

Jezus,

U bent mijn rots,

mijn steen der hulp.

U bent mijn sterkte

en mijn kracht;

mijn toevlucht

voor elke dag.

Jezus,

U bent mijn rots,

mijn steen der hulp.

Bij U vind ik troost,

U richt mij op;

ja, U helpt mij

iedere dag.

Jezus,

U bent mijn rots,

mijn steen der hulp.

U bent mijn steun,

mijn toeverlaat;

op U vertrouw ik,

ja, elke dag.

Bij U schuil ik,

bij U huil ik,

bij U vind ik troost,

kom ik tot rust

en vind nieuwe kracht.

U richt mij op,

U bemoedigt mij,

U versterk mijn ziel

meer dan slaap

in de nacht.

Jezus,

U bent mijn rots,

mijn steen der hulp

voor iedere dag!

Copyright schilderij:

Jenedy Paige

www.jenedypaige.com 

Overname met toestemming

Blaas op mij, adem van God ...

Blaas op mij, adem van God.

Vul mij opnieuw met Leven.

Zodat ik zal liefhebben wat U lief heeft

en zal doen, wat U zou doen.

Blaas op mij. adem van God,

totdat mijn hart zuiver is,

tot onze wil één is,

in het doen en standhouden.

Blaas op mij, adem van God.

Vermeng mijn gehele ziel met Uzelf,

tot dit aardse deel van mij

gloeit met Uw Goddelijk Vuur.

Blaas op mij, adem van God.

Zo zal ik nimmer sterven,

maar met U het volmaakte leven leven

In Uw eeuwigheid.

Naar :

Breathe on me , breath of God.

By Edwin Hatch (1873)

Hemelvaart: Feest van Hoop!

Afbeelding hoort bij Week 22 van mijn Blog 'Quality Time' - 'Een hemels huis'

... en de schapen horen Zijn stem …

Vanmorgen liet ik onze Jaylinn uit en met het bereiken van het weidje waar 3 schapen staan, schoot mij een voorval van vorige week weer te binnen.

De drie schapen die daar staan zijn nog best jong; ze zijn vorig jaar geboren en ik heb dan ook eigenlijk de neiging om te spreken van schaapjes.
Maar goed, deze schapen zijn met de fles grootgebracht en daar ze op mijn dagelijkse route liggen van ons hondje uitlaten, heb ik ze praktisch op zien groeien.
Een keer heb ik er zelfs eentje uit het (toen droge) slootje gevist en terug in het weidje gezet; deze was namelijk door de afrastering gekropen.
(het gras bij de buren is immers ook altijd groener, zelfs bij schapen)
Al met al heb ik daardoor iets met deze ‘schaapjes’.
Hoe raar het misschien ook klinkt, ze hebben een speciaal plekje in mijn hart.

Die bewuste middag liep ik er opnieuw langs en ineens vlogen de drie schapen naar de rand van hek waar hun ‘huisje’ staat, de plaats waar hun baasjes hen hun voer etc. komen geven.
Ze renden echt werkelijk naar die plaats toe en schreeuwden luid; hun geblaat was tot in de verre omtrek te horen.
Het raakte mijn hart dit te zien gebeuren en de schapen zo te horen schreeuwen.
Met het zien en horen van dit alles, schoot mij dit woord uit de Bijbel te binnen: … en de schapen horen Zijn stem.

Het ene moment staan ze rustig met z’n drieën te grazen en het volgende moment rennen ze naar de plaats waarvan ze wisten dat hun baasje altijd kwam.
Diep ontroert liep ik terug naar huis, waar echter de dagelijkse bezigheden mij weer zo in beslag namen dat ik het vergat.
Tot vanmorgen.
En opnieuw zag ik het voorval voor me, en hoorde ze als het ware gewoon weer schreeuwen en opnieuw raakte zelfs de gedachte eraan mijn hart.
Want het zegt iets over ons en onze Herder, de Here Jezus.

Ik loop daar elke dag en vanaf dat ze klein zijn begroette ik deze schaapjes.
(ja, ik ben een beetje een maf mens en praat zelfs tegen de schaapjes; en als de koeien weer  in de wei staan, ook tegen hen: goede morgen, jongens/dames … Ach …)
Soms tilt er één zijn kop op, soms komen ze nieuwsgierig weer even dichtbij het hek, maar daar blijf het bij.
Als ze echter hun baasje, hun ‘herder’, horen, rennen ze naar de plaats waar zij haar stem horen.
Ze herkennen haar stem en willen maar één ding, naar haar toe.
En wij?

Het verhaal van de Goede Herder staat in Johannes 10.

Topdrukte en prioriteiten stellen

Deze afgelopen twee maanden zijn echt topdrukte geweest (er was nog wel het één en ander in te halen nadat ik zo'n drie maanden met mijn voeten heb lopen tobben en niet goed kon lopen of staan), met als gevolg dat ik amper tijd had om te schrijven, laat staan de fut of de inspiratie.
Mijn wekelijks schrijven na aanleiding van mijn Stille Tijd (Quality Time), plande ik nog in, maar de rest is er behoorlijk bij ingeschoten en dat zorgt ervoor dat ik  me deze week mezelf de vraag stel of ik wel goed bezig ben.

De laatste twee weken was ik met mijn Stille Tijd bezig  met de vrouw uit Spreuken 31, en voor mij kwam de nadruk in de 1e plaats te liggen bij het ontzag hebben voor de Heer en in de 2e plaats werd ik heel erg bepaald bij het verhaal van Martha en Maria.
Beide dingen liggen ook wel in elkaars verlengde, vind ik.
Ontzag hebben voor de Heer werkt uit dat je ook aan Zijn voeten wil zitten om te luisteren en te leren, tot rust te komen en nieuwe kracht en energie ontvangen.
Hoewel ik ik (in principe, een heel enkele keer schiet het er bij in) iedere dag met de Heer begin, merkte ik de laatste paar maanden dat de drukte van al mijn bezigheden mij beroofden van mijn andere stille momenten, gewone stille momenten op mijn kamertje achter mijn bureautje zonder dat er allerlei verplichtingen roepen.
Momenten van lezen, overdenken en schrijven, van inspiratie opdoen.
Als iets een mens berooft van inspiratie dan is het wel druk zijn met van alles en nog wat, tenminste, zo ervaar ik het.
Ik moet zeggen, dat ik wel een mens ben die gewoon op gezette tijden lege bladzijden nodig in haar agenda nodig heeft en meestal zorg ik daar ook wel voor, maar soms loopt het toch mis, zeg ik net een keer teveel ja, omdat ik denk dat het anders niet goed kom en beroof in wezen mezelf van wat ik zo hard nodig heb.
Hoe goed was dan ook het onderwerp van mijn Stille Tijd van de afgelopen twee weken, wat brachten ze mij weer terug bij wat belangrijk is en bij mijn verantwoordelijkheid(heden).

Daarom ben ik deze week maar eerst eens begonnen met mijn studeerkamer weer op orde te brengen, overal lag wat en ook nog eens van alles en nog wat.
Stof lag nog net niet huizenhoog, maar erin schrijven kon al wel bijna.
In de spits van alles kan ik daar goed tegen en is het helemaal niet erg, maar er komt een moment dat ik echt moet opruimen, ordenen en schoonmaken, omdat het anders in mijn hoofd net zo'n rommel wordt als op mijn kamer.
(zo werkt dat bij mij, een opgeruimde kamer betekent ook ruimte in mijn hoofd)
Als ik nu om mij heen kijk, is alles weer netjes; schoon, opgeruimd en geordend, heerlijk en vier boeken liggen me aan te kijken met een vragende blijk: wanneer zijn wij aan de beurt?
Spoedig dus, want daar tussen ligt ook de nieuwste van Francine Rivers ...

Deze week ben ik ook begonnen in het nieuwste boek van Lynn Austin 'Lopen over water'; het boek van Joseph Prince heb ik weggelegd, ik kom er niet door heen.
Te vaak loop ik tegen dingen aan waar ik mijn vraagtekens bij heb en die mijn belasten met allerlei gedachten die ik maar niet van mij af kan schudden en die voor onnodig veel onrust zorgen.
Misschien ooit later nog eens, maar ik besef dat het voor nu gewoon beter is om het gewoon te laten voor wat het is en een ander boek te pakken, een boek dat opbouwt en bemoedigt.
Ik heb nog maar net het eerste hoofdstuk gelezen (ik lees gewoon iedere keer één hoofdstuk, deed ik bij 'Zingen in de nacht'ook), maar ik ervoer het als een verademing, dus  ...

Wat mij ook even goed tot nadenken stemde was het Blog van Marianne Grandia 'Pak de dief'.
Heel iets anders, maar ook zo herkenbaar, want wat worstel ik daar ook vaak mee; maar ik ben lerende en ook dit Blog helpt daar weer een handje bij.
Voor de laatste twee zinnen moet ik maar eens goed onthouden:
'Maar het heeft me er wel weer bij bepaald hoe belangrijk het is om alert te blijven.
Want het is beter dat mijn wapenrusting goed zit, dan mijn jurk.'
(kan me daar zo goed in verplaatsen,  ik tob ook met overgewicht en kan me daar ook behoorlijk door in de luren laten leggen)

Als ik even wegloop om mijn flesje water te vullen bemerk ik in mijzelf de stille, diepe vrede, die ik lange tijd niet meer heb ervaren, daar er gewoon geen tijd en ruimte voor was.
Wat is dat heerlijk, en wat heb ik dat gemist!
Mijn Stille Tijd met Hem 's morgens is belangrijk, maar niet minder deze momenten van bezinning.

Even alles laten voor wat het is

en gewoon even alles op een rijtje zetten.

'Waar ben ik mee bezig,

wat is belangrijk 

en wat kan wachten?'

Even alles laten voor wat het is

en gewoon even van alles afstand nemen.

Het is goed voor mij,

voor mijn humeur

en onrustige nachten.

Even alles laten voor wat het is

en gewoon even iets heel anders doen.

Iets dat past bij mij,

wat ik nodig heb

voor nieuwe energie en kracht.

Even alles laten voor wat het is

en gewoon genieten van wat vreugde schenkt.

Het geeft rust en vrede,

een dankbaar hart

en een mond die lacht.

©Rita Klapwijk

Ik wil je schuilplaats zijn!

Heer,
Uw woord klinkt:
‘Wie in de schuilplaats
van de Allerhoogste is gezeten,
zal overnachten
in de schaduw van de Almachtige.’
Hij kan zeggen tegen de Heer:
‘U bent mijn toevlucht en mijn burcht,
mijn God, op Wie ik vertrouw!’

Mijn kind,
dan mag je weten,
dat Ik je met Mijn vleugelen zal bedekken,
dat je veilig bent onder Mijn hoede.
Want Mijn trouw is als een schild.

Wees niet bang,
overdag niet,
maar ook niet in de nacht.
Ik ben immers je schuilplaats
bij Mij heb je onderdak gevonden!

Ik zal je antwoorden
als je Mij om hulp roep,
en Ik zal je helpen
als je in het nauw zit.
Omdat je van Mij houdt,
zal Ik je bevrijden;
Ik zal je beschermen,
omdat je Mij kent.

Schuil maar bij Mij
tot het gevaar geweken is.

Naar: Psalm 91 en Ps. 57:2

Opstandingskracht

Hoewel ik de afgelopen week heel erg druk was, kwam er elke dag steeds één woord en daarmee één gedicht in mijn mijn gedachten, namelijk: 'Opstandingskracht'.

©Caroline van de Vate

www.vandevate.nl 

Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden dat ik het gedicht 'Opstandingskracht' bij het schilderij van Caroline van de Vate heb geschreven, maar ik weet nog als de dag van gister hoe ik aan het worstelen ben geweest om me de diepe betekenis van dit woord eigen te maken.
Het schilderij sprak tot mijn hart; ik voelde van binnen wat zij met haar penseel had vastgelegd, maar ik was maar niet instaat om te verwoorden wat ik zag en voelde.
Op de één of andere manier had ik het gevoel, dat die 'Opstandingskracht' mij niet eigen was, maar och, wat verlangde ik daarnaar.

Op een gegeven moment kwam ik met het dagboek van Andrew Murray (Gods beste geheimen) bij een paar stukjes die hier precies over gingen en mede door deze stukjes heb ik de moed gevat om bij dit schilderij een gedicht te gaan schrijven.
Een volle week ben ik ermee aan het worstelen geweest.
Niet van 's morgens tot 's avonds hoor, maar ik was die week nergens anders mee bezig dan met dit onderwerp.
Ik zocht, ik las; soms huilde ik, omdat ik het bijna kon pakken, maar toch ook net weer niet.
Uiteindelijk werd mijn zoektocht en mijn volharding beloond en sindsdien is er een grote vreugde in mijn hart al bij het horen van dit woord.
Vreugde, maar ook een kracht die mijn rug recht en mijn hoofd fier rechtop houdt; al moet ik mezelf ook echt regelmatig tot de orde roepen, me dit woord en haar diepe betekenis voor houden.

De Paasdagen liggen inmiddels alweer bijna een week achter ons en het gewone leven heeft haar plaats weer ingenomen.
Morgen staat Nederland weer helemaal in het teken van 'Koningsdag', en zo leven wij van het ene naar het andere toe, en vergeten zo snel wat ons nog geen week geleden zo bezig hield.

Opstandingskracht, de kracht die Jezus uit de dood deed opstaan en ook in ons is, in een ieder kind van God.

Moge de God van onze Heer Jezus Christus,
de Vader der heerlijkheid,
u geven de Geest van wijsheid en openbaring,
tot kennis van Hem.
Moge Hij verlichten de ogen van uw hart,
zodat ge zult weten welke de hoop is waartoe Hij roept,
wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfdeel onder de heiligen
en wat de allesovertreffende grootheid is van Zijn macht aan ons die geloven.
Met dezelfde werking van de sterkte van Zijn macht heeft Hij gewerkt in de
Christus toen Hij Hem opwekte uit de doden en deed zetelen aan Zijn rechterhand
in de hemelse regionen, ...

Efeze 1:17-20
NBV

Het is goed om steeds opnieuw bewust te zijn, je bewust te maken, dat deze kracht in ons is en dat we vanuit die kracht mogen leven.
Het geeft de reikwijdte van Jezus' Opstanding een nog grotere dimensie.
Is er grote vreugde en blijdschap om Zijn opstanding, het tot je door laten dringen (voor zover dat kan) van de diepte en reikwijdte daarvan, maakt je stil en klein.
Mij in ieder geval wel.

En zo, op deze vrijdag, een week nadat we Goede Vrijdag hebben 'gevierd', wil ik je meenemen naar de kracht die Jezus op deed staan uit de dood.
Dat het je mag bemoedigen en versterken als je dit nodig hebt.

Een liefdevolle groet,

Heer Jezus,

met uw opstanding uit de dood

werd zichtbaar,

de overweldigende grootheid

van Gods macht.

Zonde en dood waren overwonnen,

Uw Licht scheen en toonde ons

   Gods allesovertreffende kracht.  

Heer, ik weet,

ook in mij 

is Uw opstandingskracht;

elke dag mag ik leven

vanuit deze kracht

die in mij werkt

en getuigt van Gods macht.

Maar ik weet ook, Heer,

dat ik meestal 

handel en wandel

vanuit eigen kracht.

En dat, als ik bijna 

niet meer verder kan, besef, 

o ja, er is een God

die op mij wacht.

Dan bid ik om Uw hulp,

Uw sterkte en Uw kracht,

en vraag ik U om vergeving

omdat ik weer niet eerder 

aan U heb gedacht.

O Heer, 

ik verlang zo 

naar een ander leven.

Een leven vanuit De Kracht

die U mij heeft gegeven.

Een leven met meer van U

en minder van mij,

een leven waarbij U

tot de hoogste plaats 

bent verheven.

Ik weet, Heer,

om vanuit deze kracht

te kunnen leven,

moet mijn leven

meer en meer

met U zijn verweven.

Leer mij, Heer, om U 

in alles te volgen.

Mijzelf geheel,

met heel mijn hart en ziel,

met al mijn kracht,

aan U te geven.           

Ik leg mijn leven zo voor U neer;

dat niet meer ik, 

maar U leeft in mij.

Door Uw Kracht 

ben ik meer dan overwinnaar.

Het nieuwe is gekomen, 

het oude is voorbij.

Bijbehorende Bijbelverzen: 

Efeze 1:17-20 

Efeze 3:16-20 

Filippenzen 3:8-10 

Efeze 6:10 

Romeinen 8:37

De Heer is waarlijk opgestaan! Halleluja! Amen!

Vanmorgen begon onze dienst met een indrukwekkend nummer.
Ik kende het niet, maar het raakte mijn hart diep en ik prentte de naam van het lied in mijn hoofd.
Op zich niet zo moeilijk: 'Mercy Tree'.
Nu heb ik het eerst even opgezocht om zelf nogmaals te luisteren, maar ook om te bewaren en te delen.

Niah & Allisha Merrill - Mercy Tree


On a hill called Calvary
Stands an endless mercy tree
Every broke and weary soul
Find your rest and be made whole

Stripes of blood that stain its frame
Shed to wash away our shame
From the scars pure love released
Salvation brought the mercy tree

In the sky, between two thieves
Hung the blameless Prince of Peace
Bruised and battered, scarred and scorned
Sacred Hands pierced by our thorns

It is finished was his cry
The perfect Lamb was crucified
The sacrifice, our victory.
Our Savior chose the mercy tree

Hope went dark that violent day
The whole earth 'quaked at love’s display
Three days silence in the ground
This body born for Heaven’s crown

On that bright and glorious day
Heaven opened up the grave
He’s alive and risen indeed
Praise him for the mercy tree

Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.

Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.

One day soon we’ll see His face
And every tear, He’ll wipe a way
No more pain or suffering
Oh, praise him for the mercy tree

Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.

Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.

On a hill called Calvary
Stands an endless mercy tree

Jezus is waarlijk opgestaan!

De Liefde heeft het laatste woord!

Genade is er voor jou en mij;

eeuwig leven voor wie Hem toebehoort!

De liefde heeft het laatste woord!

Zijn vergeving wacht op jou!

Genade biedt Hij je aan,

omdat Hij zoveel van je houdt!

Stille zaterdag

Als mijn man naar zijn werk vertrokken is, het enige kind dat dit weekend thuis is, nog op bed ligt, en ik in de voelbare stilte in mijn stoel bij het raam aan mijn kopje koffie zit, word ik opnieuw bepaald bij hoe dubbel de 'Stille Zaterdag' eigenlijk is.
Ik sluit mijn ogen en in gedachten probeer ik mij een voorstelling te maken van hoe dit toch voor de
discipelen en de vrouwen geweest moet zijn.
Wat in mijn gedachten komt, is het woord LEEGTE.
Wat moet er een gat gevallen zijn in hun leven.
Alles draaide om Hem, dag en nacht waren ze bij elkaar en nu, nu is het doel van hun leven weggevallen.
Wat een leegte moet er zijn geweest.
Zouden ze ontredderd zijn gewest?
Verdwaasd, van wat moeten we nu?
Later zien we dat de discipelen gewoon maar weer gingen doen wat ze altijd deden, namelijk vissen, maar die eerste dag, voor hen de Sabbat, hoe leeg zullen ze zich gevoeld hebben, ontredderd, verloren ...

Stille Zaterdag.
Ach, wij weten dat Hij is opgestaan, dus wij vieren Goede Vrijdag en vaak lijkt het wel alsof we de zaterdag gewoon even overslaan en van Goede Vrijdag gewoon Pasen vieren; van de Kruisiging gewoon overgaan naar de Opstanding.
Alsof Jezus nauwelijks dood is geweest, begraven, neergedaald in het dodenrijk.
Maar zij, Jezus' discipelen, de vrouwen die met Hem opliepen en voor Hem zorgden ...
Leegte ...
Verwachtingen die niet uitkwamen en die ook niet meer uit zullen komen.
Herinneringen aan hoe het was; ja, misschien haalden ook zij wel herinneringen op.
Doen wij immers ook als er iemand is overleden, dat gaat vanzelf ...

Stille Zaterdag.
Sommige hebben vrij, anderen zijn aan het werk.
Eigenlijk is er nooit echt een moment dat er wordt stilgestaan bij de impact die dit moet hebben gehad voor hen die met Hem opgetrokken zijn, 3 jaar lang of die zich bij Hem gevoegd hadden in die jaren.
Misschien is het ook helemaal niet belangrijk, ik weet het niet, maar vandaag wordt mijn hart naar hen toe getrokken.
Vanmorgen, in de stilte van het begin van deze nieuwe dag, gaan mijn gedachten naar Jezus, dood en begraven.
Weg.
Voorbij.

Stille Zaterdag.
Hoe zal het voor God, Zijn Vader zijn geweest?
O ja, natuurlijk, God wist de uitkomst, het waarom, waartoe, ... alles, dit alles was immers Zijn reddingsplan, maar toch, het was wel Zijn Zoon!
Zijn woord spreekt over hoe Hij in alles met ons mee kan voelen ...

Stille Zaterdag.
Hoe dubbel ...
En ik pakt het gedichtje dat ik een paar jaar geleden geschreven heb er opnieuw bij.

Stille Zaterdag

Vandaag noemt men het Stille Zaterdag;

de dag tussen Goede Vrijdag en Pasen,

de dag voor Jezus‘ opstanding.

Maar het is niet stil;

het is een dag als andere,

ik merk geen enkele verandering.

Het maakt me een beetje verdrietig

dat het slechts een naam is

die aan deze dag is gegeven.

De winkels zijn gewoon open,

iedereen gaat gewoon zijn gang

alles bruist van het gewone leven.

O, ik weet wel, morgen is het Pasen;

voor ons is het immers anders,

wij weten dat Hij is opgestaan.

En toch, het was deze Stille Zaterdag

dat Jezus verbleef in het graf

ver bij Zijn Vader vandaan.

Stille Zaterdag.

O Vader, wat moet het voor U 

ontzettend stil zijn geweest.

Uw Geliefde Zoon,

verborgen in het graf;

doodse stilte voor het feest.

Ik wil vandaag stilstaan, Vader,

bij de stilte die er was 

tussen Goede Vrijdag en Jezus‘ opstanding.

Meegaan in de gevoelens van gemis,

in de stilte tussen vrees en hoop,

voor het moment van volledige voleindiging.

Volbracht!

De hand gaat omhoog,

de hamer komt neer.

De spijker dringt door de hand

van Jezus, mijn Heer.

Mijn leugens en halve waarheden 

dringen diep door in Hem

en veroorzaken diepe wonden.

Toch weerklinkt zacht een stem:

“Voor jou, Mijn kind, voor al jouw zonden.”

De hand gaat om hoog,

de hamer komt neer.

De spijker dringt door de hand

van Jezus, mijn Heer.

Mijn roddels en ruzies 

dringen diep door in Hem

en veroorzaken immense pijnen.

Toch weerklinkt zacht een stem:

“Ik blijf zorgen voor de Mijnen.”

De hand gaat om hoog,

de hamer komt neer.

De spijker dringt door de voet

van Jezus, mijn Heer.

Mijn ongeloof, mijn twijfels 

dringen diep door in Hem

en veroorzaken een groot en intens verdriet.

Toch weerklinkt zacht een stem:

“Al vergeet jij Mij, Ik vergeet jou niet.”

De hand gaat om hoog,

de hamer komt neer.

De spijker dringt door de voet

van Jezus, mijn Heer.

Mijn trots en hoogmoed 

dringen diep door in Hem;

en veroorzaken een grote verwijdering.

Toch weerklinkt zacht een stem:

“Uit liefde voor jou doorsta Ik deze vernedering.”

De hamer wordt weggelegd;

het kruis rechtop gezet.

Het einde komt in zicht.

Nog een noodkreet, een gebed.

De duisternis treed in

en al mijn zonden dalen neer.

Zelfs door Zijn Vader verlaten,

hangt daar, Jezus, mijn Heer.

Dan schreeuwt Hij het uit

met Zijn allerlaatste kracht:

Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn Geest;

het is volbracht!

En boven in de hemel

heeft Zijn Vader op Hem gewacht.

Gedicht maakt deel uit van een serie die ik geschreven heb na aanleiding van het nummer 'New again' van Brad Paisley en Sara Evans

Klik >> hier<< als je meer wilt lezen

Hij oefent mijn handen voor de strijd

Opnieuw werd ik vanmorgen diep geraakt als ik met het eten van mijn boterhammetje een stukje lees in het boek 'Zingen in de nacht'.
De meeste verhalen in dit boek zijn getuigenissen van vervolgde christenen die stand houden in hun beproevingen en hun verhalen laten hun sporen na in mijn hart.
Maar vanmorgen was er een verhaal over een vrouw die onder de druk van de beproeving bezweek en God de rug toe keerde.
Ze had zo gebeden, had hoop, maar God had haar gebeden niet verhoord en ze kon het niet aan.
Dan komt er een stukje in het boek wat tegenwoordig door veel predikers wordt vergeten (in mijn ogen).

Ik citeer:
'Sommige vrouwen in soortgelijke omstandigheden worden, door alle leed, sterker in hun geloof. Maar anderen, zoals deze vrouw, bezwijken onder de druk. De Bijbel leert ons dat God ons wil voorbereiden op conflicten en strijd.. In Psalm 18:33,34 lezen we: 'Hij geeft mij voeten als hinden, doet mij op toppen van bergen staan, oefent mijn handen voor de strijd - mijn armen spannen de bronzen boog.' Zijn we bereid om Hem onze handen te geven, zodat Hij ze sterk kan maken? Of verstoppen we ze achter onze rug? Openen we onze handen om te ontvangen, ongeacht wat God voor ons heeft uitgekozen? of ballen we ze tot woedende vuisten, omdat we niet begrijpen waarom Hij toestaat dat pijn en verdriet van tijd tot tijd op onze weg komen?'

Vele gedachten schieten door mijn hoofd als ik dit (maar ook alle andere verhalen) lees.
Mijn hart gaat in de eerste plaats uit naar deze vrouw; zou ik stand houden?
Maar nog meer komt mijn hart in beroering door de welvaartspredikers die er tegenwoordig zijn en zegen, voorspoed en genezing prediken en lijden, ziekte en tegenspoed afdoen als ongeloof of verkeerd denken.
Als ik hen hoor, dan huilt mijn hart om mijn vervolgde broers en zussen, om mijn broers en zussen die chronisch ziek zijn, of een dodelijke ziekte hebben en niet genezen.
Mijn hart huilt als ik lees over hun honger en hoe zij hun huis moeten verlaten en moeten vluchten.
Mijn hart huilt om de afwijzing die er ligt in de boodschap van deze predikers.
Mijn hart huilt, omdat het mensen in verwarring brengt en onnodig moeilijk maakt en pijn en verdriet doet.
Hoe verkopen dit soort predikers ooit hun boodschap aan onze vervolgde broeders en zusters?
Ach, ze zullen daar vast nooit komen of hun verhalen lezen.

Is lijden juist niet iets waar Jezus ons voor waarschuwde?!
In de wereld lijdt u verdrukking ...
Wie Mij wil volgen, moet zichzelf verloochenen en dagelijks zijn kruis opnemen ...
Als de wereld jullie haat, denk er dan aan, dat ze Mij eerst heeft gehaat ...
Als ze Mij hebben vervolgd, zullen ze ook jullie vervolgen ...

Jezus zegt Zelf:
'Ik heb jullie dit verteld, omdat ik wil voorkomen dat jullie je geloof verliezen!'

Als ik dan terugkeer naar het citaat, naar de tekst uit Psalm 18, dan dank ik Hem dat Hij ons wil toerusten voor  de strijd, dat Hij ons vertelde van deze dingen die zullen gebeuren en gaan komen.
Dan bid ik Hem, dat Hij mijn handen neem en ze oefent voor de strijd, zodat als er tijden van beproeving komen, van vervolging, van ... lees Mattheüs 13 maar eens, dat ik sterk zal zijn.
Ik bid, dat ik zal leren om te volharden, om een standvastig kind van Hem te worden./te zijn.
Die met open handen blijft staan, ook als er van tijd tot tijd een niet te begrijpen pijn en verdriet in haar leven komt.

Ik bid voor mijn vervolgde broers en zussen, voor hen die chronisch ziek zijn, voor hen wiens leven zich bevindt in een reusachtige storm of orkaan, voor hen die op welke wijze dan ook beproefd worden, dat God hen sterk zal maken, standvastig, volhardend en zegent met een onuitsprekelijke zegen van vrede en kracht in en door Hem.

De Heere Zegene en behoede je.

De Heere doe Zijn aangezicht over je lichten en zij je genadig.

De Heere verheffe Zijn aangezicht over je en geve je VREDE.

- Amen -

* Joh. 16:33; Luc. 9:23; Joh. 15:18,20b; Joh. 16:1
* Num. 6:24-26

De goede Herder

Het schaapje loopt heel alleen in de donkere nacht.
Zielig en klagelijk klinkt haar geblèr.
De wereld om haar heen is stil, donker, groot en eng.
Haar oogjes gaan zoekend  in het rond.
“Bè, bè, waar moet ik heen?
 Bè, bè, waar is iedereen?
 Bè, bè, ik ben bang."
Ze loopt, ze klimt, ze klautert …
"Bè, bè."

Maar ineens ziet ze de herder.
Haar hartje springt op van blijdschap en met een vreugdesprongetje rent ze op hem af.
En de herder?
De herder zit al geknield op de grond, klaar om haar op te vangen en in zijn armen te sluiten Behoedzaam en liefdevol draagt hij haar naar de kudde terug.

Ik kijk naar het filmpje, de beelden ontroeren mij direct; wat is ze lief, dat schaapje.
Maar bij haar eerste klagelijk geblèr, schiet mijn hart vol.
Ik voel hoe de tranen langzaam in mijn ogen springen en mijn keel wordt dik van emotie.
Ik weet het, ik ben wat dat betreft gewoon een maf mens, heel snel ontroert, snel geraakt, bewogen, zo snel geëmotioneerd.

Ik kijk het filmpje verder, als ik haar zo zie lopen, zoekend, verdwaald, dan zou ik haar zo in mijn armen willen sluiten en zeggen ‘Kom, kom maar met mij mee; ik zal wel voor je zorgen.’
Als ik zie hoe haar oogjes oplichten van vreugde als zij haar herder ziet, en als ik zie hoe de herder neerknielt, haar opvangt en in de armen sluit, dan is hun vreugde mijn vreugde en dankbaarheid vult mijn hart.

Ja, Heer, zo bent U.
U bent als die herder en gaat op zoek naar wat verloren is, naar wat verdwaald is en U stopt niet eerder met zoeken voor dat U gevonden hebt wat U zoekt.

Dan realiseer ik mij ineens heel iets anders; een totaal andere gedachte dringt zich aan mij op.
Als ik al zo reageer op een schaapje in een filmpje, als dit al zoveel emoties in mij los maakt, als er in mij al zoveel liefde omhoog komt om de beelden die ik zie;  hoeveel te meer aan emoties, aan gevoelens, aan liefde, moet er niet in het hart van de Vader omhoog komen als Hij kijkt naar deze wereld, als  Hij kijkt naar mij en naar die mij dierbaar zijn, naar jou!
Hoeveel te meer aan liefde moet er niet zijn in het hart van de Here Jezus als Hij kijkt naar ons, naar allen die verloren of verdwaalt zijn.
Zou, nee, kan er ook maar iemand zijn die meer houdt van jou en mij, dan Jezus?

Hoe moeilijk vind ik het soms om als ouder om mijn kinderen los te laten, ze de ruimte te geven en hen hun eigen fouten te laten maken.
Wat kan ik soms bang zijn voor de gevolgen van hun keuzes, voor de wegen die ze kiezen te gaan, of de dingen die ze doen.
Wat zou ik hen graag willen beschermen, misschien vooral wel tegen de fouten die ik zelf ooit maakte.
Mijn liefde voor onze kinderen, mijn zorg om hen, doet mij soms uit het oog verliezen dat Hij meer van hen houdt dan ik ooit kunnen.
En soms kan mijn bezorgdheid en /of verdriet zo mijn zicht op mijn hemelse Vader in de weg staan, dat ik vergeet, dat er geen plaats op hemel en aarde te vinden is waar Hij hen niet zou zien.
En zou Hij, die voor mij zorgt, mij vastgehouden heeft en vasthoudt, ook niet voor onze kinderen zorgen en hen vasthouden?
Zoals Hij Zijn wegen ging en gaat met mij, met ons als ouders, zo gaat Hij ook Zijn weg met onze kinderen.
Daar mogen we op vertrouwen, als we de gebeden voor onze kinderen omhoog zenden.
Als mijn hart (en misschien ook wel jouw hart) al zo bewogen raakt om een verdwaalde schaapje in een filmpje , hoeveel te meer zal dan het hart van onze hemelse Vader niet bewogen zijn om onze kinderen, om hen die ons zo lief en dierbaar zijn?!

Hoeveel te meer zal Zijn hart dan ook niet bewogen zijn om al die verloren mensen over de gehele aarde.
Hoeveel te meer zal Zijn hart dan niet bewogen om al de pijn, al het verdriet dat Hij ziet.
Hoeveel te meer te meer zal Hij het dan niet in orde willen maken.        
En dat is wat Hij, Jezus, heeft gedaan aan het kruis op Golgotha.
Zijn striemen brengen genezing.
Zijn wonden brengen vergeving.
Zijn dood brengt eeuwig leven.
Zijn liefde is zichtbaar in de genade die Hij geeft.

De armen van deze Goede Herder zijn uitgestrekt om een ieder die verloren of verdwaald is op te vangen en in de armen te sluiten, en vervolgens naar huis te brengen.
 

Mijn God, mijn Rots

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is...    (101)

Aan het einde van elk Hoofdstuk van het boek ‘Zingen in de nacht’ van Anneke Companjen (zie: Reading Challenge), staan vragen ter overdenking.
Echt maken doe ik deze vragen niet, maar lees ze wel.
Maar door vraag 4 van hoofdstuk 4 word ik toch even stilgezet en geraakt en met name door de eerste tekst die ter overdenking is gegeven in deze vraag.
Een tekst, die ik al zo vaak heb overgeschreven, maar die opnieuw vol binnenkomt en mijn hart doet overstromen van liefde voor mijn Heer en God.
En ik bedenk mij, dat deze ook weer heel goed past in mijn rijtje van ‘Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is.

Misschien heb ik hem al eerder genoemd in één van de stukjes die onder dit label staan, maar dat is niet erg.
We kunnen ons nooit genoeg Gods woorden voor ogen houden en eigen maken.
Het bedenken wie Hij is, geeft kracht en maakt ons sterk.
Helpt ons om staande te blijven in tijden van moeiten en zorgen.
En zoals de verhalen van het Boek ‘Zingen in de nacht’ ons laten zien, in tijden van verdrukking en vervolging.
En laten we vooral niet denken dat het ver van ons bed is, de tijden veranderen!

De vraag:
Als er in het Oude Testament over een ‘rots’ wordt gesproken, verwijst de Bijbel eigenlijk naar een rots die zo hoog is als een berg met een onneembare burcht bovenop de top.
Natuurlijk is onze God groter en sterker, maar dat was in die tijd de beste en krachtigste beeldspraak die men kende.
Lees de volgende Bijbelgedeelten en denk na over wat het voor u betekent dat God uw rots is.
Psalm 18:2-4
Psalm 31:2-6
Psalm 71:1-4
Jesaja 26:4
Jesaja 44:6-8

Pas later lees ik de andere teksten, want in eerste instantie kom ik niet verder dan Psalm 18:2-4.

Ik heb U hartelijk lief, HEERE, mijn sterkte.
De HEERE is mijn rots en mijn burcht en mijn Bevrijder,
mijn God, mijn rots, tot Wie ik de toevlucht neem,
mijn schild en de hoorn van mijn heil, mijn veilige vesting.
Ik riep de HEERE aan, Die te prijzen is,
en werd verlost van mijn vijanden.

In mijn hart wellen de woorden omhoog:
‘Ja, Heer, U heb ik lief, door U sta ik sterk!’
Ja, U bent mijn rots, mijn burcht, mijn bevrijder!
U bent mijn God, mijn rots, tot U neem ik mijn toevlucht,
bij U schuil ik.’

In één oogopslag zie ik weer voor me hoe ik er aan toe was, slechts enkele jaren geleden en wie ik nu ben, waar ik nu sta en opnieuw ervaar ik de waarheid van deze woorden.
Door U sta ik sterk!
Door U, door U alleen, en door niemand anders!
U riep ik aan en U bevrijdde mij!
U bent de Hoorder der Gebeden!
U doet wat U beloofd!

En mijn gedachten gaan naar de preek van vanmorgen, waar gesproken werd over dat God Zijn beloften houdt en dat wij daar op mogen vertrouwen, op mogen gaan staan, vanuit moeten leven.
Gods belofte aan Abraham; het duurde ‘even’, maar God hield Zijn belofte!
Gods belofte aan Izak, het duurde ‘even’, maar God hield Zijn woord!
Gods belofte aan Eva, het duurde ‘even’, maar God volvoerde Zijn plan!

Ja, wij willen inderdaad vaak een snelle verhoring van onze gebeden, van Gods beloften, we zijn vaak zo ongeduldig in ons wachten en proberen het dan vaak maar zelf in te vullen, met alle gevolgen soms van dien.
Maar God wil dan we leren om op Hem te vertrouwen, ons leven te bouwen op Hem, de Rots.
Het liedje ‘Een dwaas man bouwde zijn huis op het zand – Een wijs man bouwde zijn huis op een rots’ schiet door mijn hoofd.

Een rots, massief, sterk, onwrikbaar, stevig, vast.
God, sterk, betrouwbaar, altijd Dezelfde, het begin en het einde, de Almachtige, de Eeuwige, alles is in Zijn hand!

Ik ervaar in mijn hart hoe vast de grond is onder mijn voeten als ik deze woorden uitspreek.
Niet alleen maar lees, maar ze uitspreek als een feit, ze proclameer.
Deze woorden als het ware de onzichtbare wereld in slingert, en degene die mij zo graag aan het wankelen wil brengen achterover doet slaan.

U, HEER, heb ik lief!
Door U sta ik sterk!
U bent mijn rots, mijn burcht, mijn bevrijder!
U bent mijn God, mijn rots, tot U neem ik mijn toevlucht,
bij U schuil ik.

Gesterkt door Uw woord mag ik deze week ingaan.
Bouwend op de Rots, schuilend in de spleet van de Rots.
Wetend, dat Hij mijn kracht en sterkte is en elke dag voor mij zorgt.

Mijn God, U bent de rots waarop ik bouw.

U bent de HEER, van wie ik zoveel hou.

U bent mijn schild, mijn bevrijder, mijn toevluchtsoord;

de Betrouwbare, Die Zich houdt aan Zijn woord!

Mijn God, U bent de rots bij wie ik schuil.

De Vader, Die de tranen droogt die ik huil.

U bent mijn sterkte, mijn hulp en mijn kracht.

Ja, van U, en U alleen is alle macht!

Als U over mij 'herdert', ...

In mijn auto klinkt nog steeds hetzelfde nummer van Michael W. Smith ‘I can hear Your voice’, maar vanaf mijn laptop klinken de afgelopen dagen de bemoedigende woorden van het lied ‘When You shepherd me’ van Brian Doerksen mij tegemoet.
Toen ik halverwege de week dit nummer weer eens aanzette, realiseerde ik mij, dat er ook vele mensen zullen zijn, die met mijn vorige stukje niets kunnen.
Die misschien Hem wel zo heel graag zouden willen horen zingen, maar die door de omstandigheden waarin ze verkeren, niet in staat zijn om dit te horen, te ervaren.
Soms hebben we gewoon iets heel anders van God nodig.
En daar werd ik bij bepaald toen ik de woorden van dit lied van Brian Doerksen hoorde.

Op mijn oude Blog (www.intoyourhands.punt.nl) heb ik al eens eerder over dit nummer geschreven, maar nu komt ditzelfde nummer, dieper binnen dan toen.
Schreef ik toen speciaal voor een lieve vriendin, nu komt de diepte van de betekenis achter de woorden ‘shepherd me’ heel diep bij mij persoonlijk binnen.

When you shepherd me - Brian Doerksen

When You shepherd me
I have everything that I need
When You make me rest
Beside a peaceful stream
My soul is restored
My strength is renewed
When you shepherd me

Wanneer U over mij ‘herdert’,
heb ik alles wat ik nodig heb.
Wanneer U mij doet rusten aan vredig water,
wordt mijn ziel hersteld en mijn kracht vernieuwd.
Wanneer U over mij ‘herdert’ …


When You shepherd me
Your rod and staff comfort me
As You guide my steps
I can trust Your lead
Even when I walk
Through the valley shadowed with death
I will not fear for You are with me

Wanneer U over mij ‘herdert’,
word ik vertroost door Uw stok en Uw staf.
Als U mij op mijn wegen leidt, weet ik,
dat ik op U leiding kan vertrouwen.
Zelfs als ik moet gaan door een dal
overschaduwd door de dood
zal ik niet vrezen, want U bent bij mij.


I am overwhelmed by love
Overtaken by Your mercy
Lord Your goodness without end
Will be the house in which I dwell

Ik word overweldigd door uw liefde,
overvallen door Uw genade.
Heer, Uw goedheid zonder einde
zal het huis zijn waar ik woon.


When you shepherd me
Your prepare a bountiful feast
Even when my enemies
Are closing in on me
You anoint me with oil
My cup overflows
When You shepherd me

Wanneer U over mij ‘herdert’,
bereidt U voor mij een overvloedige feest.
Zelfs als mijn vijanden mij dreigen in te sluiten.
U zalft mij met olie,
mijn beker loopt over,
Wanneer U over mij ‘herdert’ …


I am overwhelmed by love
Overtaken by Your mercy
Lord Your goodness without end
Will be the house in which I dwell

Ik word overweldigd door uw liefde,
overvallen door Uw genade.
Heer, Uw goedheid zonder einde
zal het huis zijn waar ik woon.


When you shepherd me …
Wanneer U over mij ‘herdert’ …

Lord, You shepherd me
Heer, U ‘herdert’ mij!


Misschien zul je zeggen, de vertaling is niet goed, want het woord ‘herdert’ is geen Nederlands werkwoord.
Ja, dat klopt inderdaad, daar ben ik mij ook goed van bewust, maar ik heb dit met opzet zo vertaald.
When You shepherd me …
De betekenis gaat zovele malen dieper als je het zo vertaald.
Wanneer U over mij ‘herdert’; niet wanneer U 'als een herder’ voor mij zorgt.
Niet als, maar  is de Goede Herder en in die hoedanigheid zorgt Hij voor ons, ‘herdert’ Hij over ons.

Als U over mij ‘herdert’, 

voel ik mij veilig en geborgen.

Als U over mij ‘herdert’,

weet ik, dat er ieder moment van de dag

Iemand is, Die omziet naar mij.

Als U over mij ‘herdert’,

voel ik mij waardevol en kostbaar,

Als U over mij ‘herdert’,

weet ik, dat er ieder moment dan de dag

Iemand is, Die over mij waakt.

Als U over mij ‘herdert’, 

voel ik mij bijzonder en speciaal.

Als U over mij ‘herdert’,

weet ik, dat er Iemand is,

Wiens ogen rusten op mij.

Als U over mij ‘herdert’,

voel ik mij geliefd en bemind.

Als U over mij ‘herdert’, 

weet ik, dat er Iemand is, 

Die eens Zijn leven voor mij gaf.

Heer, U ‘herdert’ mij,

daardoor kan ik mijn wegen gaan.

Heer, U ‘herdert’ mij,

daardoor weet ik dat ik er nimmer 

alleen voor zal staan.

Hij ‘herdert’ over mij; mag Hij ook over jou herderen?

Hoor jij Hem zingen?

I'm in the river that flows from your throne
Water of Life
Water of Life
It Covers me and I breath again
Your love is breath to my soul

I can hear Your voice as You sing over me
It's Your song of Hope breathing life into me
I can feel Your touch as I come close to You
And it heals my heart
You restore and renew

I can hear Your voice – M.W. Smith 

Opnieuw is dit nummer van M.W. Smith het lied dat alweer enige weken in mijn auto klinkt.
Gelukkig zit de knop om mijn cd-speler te bedienen aan mijn stuur, dus met één klik klinkt opnieuw hetzelfde nummer; en weer, en weer, en weer …
Soms laat ik de cd gewoon even verder spelen, maar negen van de tien keer gaat mijn vinger weer snel naar de knop, op zoek naar nummer 7.
Al eerder was er een bepaalde regel uit dit lied mijn hart zo raakte en dat er een gedicht uit voortvloeide.
Dit heet: ‘De adem van mijn ziel’, naar de regel ‘Your love is breath to my soul’ - Uw liefde is de adem van mijn ziel.
Je kunt er >>hier<< over lezen.

Maar opnieuw spreekt dit nummer alweer enige tijd tot mijn hart; al kon ik, naast die ene regel en de melodie, niet zeggen waarom.
Het lied vulde in ieder geval mijn hart met rust en vrede, met blijdschap; rede genoeg om dit nummer aan te laten staan.
Vorige week echter, toen ik onderweg was ergens heen, luisterde ik dit nummer opnieuw, maar nu met de vraag in mijn hart wat er toch in dit lied wad dat mijn hart opnieuw zo raakte, waardoor ik het maar bleef draaien en draaien en mezelf er niet toe kon zetten iets anders op te zetten.
Ik luisterde en luisterde , en ineens wist ik het: ‘…, as You sing over me – …, als U over mij zingt’, en ik wist diep van binnen dat dit, dat God over ons zingt, ergens* in de Bijbel moest staan.
Tegelijk verbaasde ik mij er opnieuw over, dat je soms iets kan horen, kan meezingen zonder dat het je hart echt beroerd, en dan ineens komt het de tekst of een gedeelte van de tekst, bij je binnen als nooit te voren; beroert het je tot in het diepst van je hart.

In de tijd die er inmiddels tussen ligt, tussen het besef en dit schrijven, zit zeker  alweer een week.
Er waren teveel andere dingen die mijn aandacht vroegen, maar het laat me niet los, wat dan voor mij een teken is dat ik er toch maar eens wat mee moet doen.
Dit werd afgelopen week nog eens bevestigd door een berichtje dat ik op Facebook tegenkwam.
Ingeborg schreef het volgende:

Vrij vertaald naar Jeremia 31:2-4:

2 Dit zegt de HEER:
In haar eenzame wereld kreeg Ik Ingeborg lief,
Mijn dochter die aan vernietiging ontkomen was.
Ik ging haar voor en gaf haar vrede.
3 Van ver ben Ik naar haar toe gekomen, naar Ingeborg.
Ik heb je altijd liefgehad,
Mijn liefde zal je altijd vergezellen.
4 Ik breng je weer tot bloei, Ingeborg.
Je zult weer dansen in de rei
en de tamboerijnen laten klinken.
In gedachten hoorde ik God deze woorden zingen bij het lezen.

‘In je (eenzame) wereld
kreeg Ik je lief,
jou, Mijn dochter, Mijn zoon,
die aan de vernietiging ontkomen was.
Ik ging je voor en gaf je vrede.

Ik heb je altijd liefgehad,
Mijn liefde zal je altijd vergezellen.
Ik breng je weer tot bloei;
je zult weer dansen en de tamboerijnen
laten klinken.

Met dat ik de woorden lees en ervaar dat God deze woorden over ons zingt, komt ook het refrein van het lied in mijn gedachten.

‘I can hear Your voice as You sing over me
It's Your song of Hope breathing life into me
I can feel Your touch as I come close to You
And it heals my heart
You restore and renew’

‘Ik hoor Uw stem als U over mij zingt.
Het is Uw lied van Hoop, dat mij leven inblaast.
Ik voel Uw aanraking als ik dicht bij U kom
en het geneest mijn hart;
U herstelt en vernieuwd.’

Klinkt in de woorden die Ingeborg schreef, niet Zijn lied van Hoop; een Hoop die leven geeft?!
Trekt de liefde, die onze Hemelse Vader hier uitspreekt, ons niet heel dicht aan Zijn hart?!
Zijn Zijn woorden van liefde niet als een aanraking die genezing geeft, die herstelt en vernieuwd?!
Voel je Zijn aanraking, de aanraking van Zijn Geest, als deze woorden je vertellen dat Hij je ziet, waar je ook ben, wat je ook doet?!
Brengt het geen vreugde en vrede in je hart, waardoor je weer gaat dansen?!

Zijn liefde, die in deze woorden doorklinkt, is de adem van mijn ziel.
Ik bid, dat Zijn liefde, die in deze woorden doorklinkt, ook de adem van jouw ziel mag zijn.

Adem.

Levensadem.

Ruach.

De adem van Zijn geest.

Leven.

Hersteld.

Nieuw leven.

Door het bloed van Jezus.

Vrede.

Vreugde.

Dansen.

De tamboerijnen klinken.

Liefde.

Bloei.

Weerspiegelen

Zijn eer en heerlijkheid.

- Amen –

* Het staat in Sefanja 3:17; echter in de Nederlandse Vertalingen wordt gesproken over ‘gejuich’ of ‘gejubel’. In de Engelse vertalingen spreekt men van ‘singing’ of ‘sing’.

Een overwinning zonder gevecht bestaat niet

Door drukte van van alles en nog wat heb ik momenteel niet veel tijd om hier wat te schrijven, maar ik wil graag het volgende verhaal delen wat ik tegenkwam in één van mijn mappen.
Dat het ook jou mag aanmoedigen en bemoedigen om vol te houden.

Niemand is blij met problemen en narigheid.
Die kunnen ons gestolen worden.
Maar toch kunnen we in tijden van tegenspoed geestelijk juist enorm groeien. Tenminste... als we de strijd niet uit de weg gaan.
Iemand zei eens: “Verzet jouw geloof bergen, of verzetten bergen jouw geloof?”

     Oppepper

Een overwinning zonder een gevecht bestaat niet.
Het volgende speelt zich af tijdens een grote christenvervolging.
Communistische soldaten stuurden een groep Christenen naakt het ijs op.
"Als jullie je geloof niet opgeven, zullen jullie sterven!” schreeuwde de commandant. "Maar als jullie je geloof vervloeken krijgen jullie de kleren terug..."
De ene gelovige na de andere viel al snel dood neer, totdat er nog een bibberend rondkeek.
Opeens kon hij niet meer en rende hij schreeuwend van angst terug naar de soldaten.
"Geef me mijn kleren terug.
Ik geloof niet meer.
Ik wil leven!"
Maar terwijl hij terugrende over het ijs kwam een van de soldaten hem tegemoet...
"Neem mijn kleren maar," zei de soldaat, terwijl hij zich begon uit te kleden.
"Ik wil jouw plaats innemen!
Terwijl ik toekeek zag ik dat er, telkens als een van jullie stierf, een grote hand uit de hemel kwam met een prachtige kroon.
Net op het moment dat er ook een kroon naar jou toe kwam, rende je weg.
Ik wil die kroon.
Ik sterf in jouw plaats..."

Hopelijk worden wij het ijs niet opgestuurd zoals in het bovenstaande verhaal, maar waar het om gaat is dat je blijft volhouden.
Dat je niet opgeeft als de problemen zich opstapelen en dat je trouw blijft aan wat je diep van binnen voelt.
Helaas geven nogal wat mensen het op; vlak voor ze de overwinning kunnen vieren. De situatie lijkt uitzichtloos.
De vermoeidheid en de frustratie slaan toe en uiteindelijk lijden we voor niets omdat we het overwinningsmaal missen.
Dus als alles er donker uitziet, kijk dan niet naar beneden.
Kijk juist naar boven en grijp de hand van God!
Wees maar niet bang, maar geloof!
Geef je niet over aan de neiging om klaagliederen te gaan zingen of te mopperen en God of de wereld overal de schuld van te geven.
Geloof ziet door de wolken heen en is dankbaar.
Echt geloof is standvastig en geeft het zo snel niet op; zoals Esau in de Bijbel.
Die had er geen moeite mee om, op een dag dat zijn maag rammelde van de honger, zijn hele geboorterecht te verkwanselen voor een kommetje soep dat dampend voor hem stond.

God stelt je nooit teleur.
Hou je dus vast aan Hem.
Morgen zul je blij zijn dat je Hem vandaag hebt vertrouwd.


Met toestemming:
Copyright 2010 Actiefonline
www.actiefonline.com
Alle rechten voorbehouden

Wees sterk, Ik zal je hart sterk maken!

Heer,
Uw woord klinkt:
‘Wees sterk,
Ik zal je hart sterk maken!
Ja, Ik zal het hart sterk maken
van een ieder
die op Mij hun hoopt stellen.’

Zie op Mijn woord!
Lees over Mijn liefde,
lees over Mijn trouw.
Zie hoe Ik Mij  woord houd!

Ik ben een liefdevol en genadig God,
rechtvaardig en betrouwbaar!
Wie op Mij hun vertrouwen stellen,
zullen nooit beschaamd worden.

Uit liefde voor jou
gaf Ik Mijn enige Zoon
om te lijden en te sterven
voor jouw zonden.
De kracht die vrij kwam
bij Zijn opstanding
is in jou!

Weet je nog,
Ik gaf je Mijn Geest
toen je je leven
in Mijn handen legde!
Verwacht Mij
en put nieuwe kracht!

Breng alles wat je bezighoudt,
al je pijn en verdriet,
al je moeiten bij Mij,
Ik zal voor je zorgen!
Dag en nacht
gaan immers Mijn ogen
over de gehele aarde
om een ieder te helpen
wiens hart uitgaat naar Mij.

Verwacht het toch van Mij,
Mijn kind,
verwacht het van Mij!
Laat Mijn kracht,
jouw sterkte zijn.

Naar: Psalm 31:25

(& Ps. 103; Rom. 9:33; Joh. 3:16; Ef.1:18,19; Joh. 16:7; Jes.40:28-31;2 Kron. 16:0; Ps. 27:14; Ef.6:10-17)

Reading Challenge - 'Het Veri†as conflict'

Net de laatste bladzijden van 'Het Veri†as conflict' gelezen, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.
Waarom?
Eigenlijk weet ik het niet precies, en aan de andere kant ook weer wel.
Mijn hart wordt geraakt door de boodschap die erin zit en mee mij neemt naar boven in een gebed om vergeving, van berouw; een gebed dat Hij Zijn plan met mijn leven zal volvoeren, mij op mijn bestemming brengt, op de plaats waar ik Hem het beste kan dienen.
Niet mijn wil, niet mijn inzichten, maar Zijn wil, vertrouwen op Zijn woord, op Hem.
Vreugde met de personen in het boek die vanuit de hemel neerkijken op en zich verheugen over de vele levens die zich overgeven aan Hem.
...

Ja,  ik weet het, het is allemaal fictie en niemand weet hoe of wat, etc. etc., maar weet je, dat doet er voor mij allemaal niet toe.
Als ik lees dan kan het gebeuren dat ik word mee getrokken de in de wereld van het boek.
Dan is de vreugde mijn vreugde, het verdriet, mijn verdriet.
Ik kan het niet helpen, niet veranderen, het is nu eenmaal zo.
Intense vreugde kan zich daardoor van mij meester maken en mijn hart vullen.
Lessen die erin liggen mij aansporen en een nieuwe boost geven om (opnieuw) mijn schouders ergens onder te zetten.
Verdriet doen niet alleen de tranen in mijn ogen springen, maar brengt mij zelfs zelfs tot hartstochtelijk huilen.
Ik kan daardoor ook echt niet alles lezen.
Soms is het lastig, soms voel ik me een beetje dwaas.
Maar ik ben die ik ben.

Met weemoed leg ik het boek terug op mijn boekenplank.
Nog eenmaal gaat mijn hand langs de rug van het boek; eens, eens zal ik het weer lezen, en er opnieuw door bemoedigd worden, aangevuurd, om nog dichter met Hem te leven, nog meer Zijn woord in te drinken en trachten zoveel mogelijk vast te houden.

Soms is een boek mooi, soms is een boek geweldig, soms is een boek meer dan er woorden voor te vinden zijn.
En dit is er één van.

Vandaag en morgen zo wie zo nog even geen ander boek.
Even vasthouden, even blijven hangen in de sfeer van met een blij en dankbaar hart dat vol is van liefde voor Hem.