Een Be(aan)moediging voor aan het begin van de dag ...

Uit: ‘For a busy day’ door J.R. Miller
👉 Uit de Oppepper van deze week 

Gebed

Psalm 143:6-12
'O Heer, ik steek mijn handen naar U uit. Ik verlang naar U, zoals droog land naar water verlangt. Antwoord mij gauw, Heer, want ik kán niet meer. Laat me niet in de steek, want dan zal ik sterven.
Laat elke ochtend Uw stem horen als U vol liefde tot me spreekt. Heer, ik vertrouw op U. Laat me weten wat ik moet doen, want ik vertrouw op U. Red me van mijn vijanden, Heer. Ik vlucht naar U toe.
Leer me om te doen wat U wilt, want U bent mijn God. Geef me door Uw goede Geest weer rust en vrede. Red mijn leven Heer, om wie U bent. Red me uit mijn moeilijkheden, omdat U rechtvaardig bent. Dood mijn vijanden, omdat U van mij houdt. Vernietig alle mensen die mij bedreigen. Want ik ben Uw dienaar.'

In het geheim van Uw aanwezigheid
Verberg ik mij elke dag
Daar tegen Uw liefdevolle hart geleund
Hoor ik waarheden die ik graag leren mag
Aardse zorgen kunnen er niet komen
Geen plaats voor onrust bij Zijn tedere aangezicht.
Als Satan komt om te verleiden
Vlied ik direct naar Gods geheime Licht

De lieflijkste bloem heeft zonneschijn en dauw van de hemel nodig om haar schoonheid te vervolmaken en haar leven in stand te houden.
Zo heeft het menselijk leven God nodig.
Een schilderij zonder hemel is onvolledig.
Zo ook sterft een dag op aarde zonder zegen als de hemel niet straalt om hem op te fleuren.
We beroven ons eigen hart en verarmen ons leven als we geen gebruik maken van de hulp en vernieuwing die we door gebed kunnen krijgen. 

Gebed brengt ons in de tegenwoordigheid van God.
Het brengt ons de kracht van Christus, overeenkomstig de maat van onze nood en ons geloof.
Wie zonder gebed leeft, leeft zonder God.
Wie een gebedsleven leidt, wandelt dag en nacht met God.
Hoe meer we te doen hebben en hoe meer de zorgen ons omringen, des te meer hebben we het nodig om onze dagen met gebed te beginnen!
Geen dag zou mogen beginnen zonder het ochtendgebed.
We moeten de aanraking van Christus’ hand op ons leven krijgen om ons kalmte en kracht te geven om verder te gaan.

Er bestaat een verhaal over een christelijke vrouw wier leven vol taken en zorgen was.
Op een morgen was ze ongewoon gehaast geweest met het huishouden voor de dag, en dat was haar duur komen te staan.
Ze had haar geduld verloren en was gekweld en geërgerd geworden.
Haar hart was onrustig en het bleef haar de hele ochtend dwars zitten.

Toen de kinderen naar school waren en haar dringende taken eindelijk volbracht waren, ging de vermoeide vrouw ontmoedigd naar haar eigen kamer.
De dag was zwaar en onbevredigend.
Ze pakte haar Bijbel en las het verhaal van de genezing van de zieke vrouw: ‘Hij raakte haar hand aan en de koorts verliet haar, en zij stond op en diende hen.’
'Als ik die verkoelende, helende aanraking toch eens mocht voelen,' zei ze, 'voordat ik mijn werk ’s ochtends begin, dan zou de koorts ook mij verlaten en zou ik een ware zegen kunnen zijn voor anderen.'
Ze had geleerd dat de eerste aanraking in de ochtend die van Christus moet zijn.
We hebben zijn genezende aanraking nodig voordat we klaar zijn om echt te dienen.

Ik wil zo graag jouw stem horen!

Maandagmiddag luisterde ik naar de 3e studie van Dato Steenhuis over Hooglied.
Een prachtige studie waarin hij veel mooie dingen zei, maar een paar dingen sprongen er echt uit en lieten mij gewoon niet los.
En dan is er maar één optie voor mij, namelijk alles wat indruk gemaakt heeft, alles wat in mijn gedachten rond blijft gaan, toevertrouwen aan het digitale papier.
Ik zeg er gelijk even bij dat ik me met mijn schrijven niet aan de volgorde houd van waarin hij het heeft gezegd; schrijversvrijheid noem ik het maar even 😊
Nieuwsgierig geworden?
Lees dan mee, en luister later ook eens de studies over Hooglied, waarvan ik aan het eind van dit blogje de link zal geven; ze zijn het luisteren zo waard!

Er was veel in deze studie wat tot mijn hart sprak, en wat nog steeds terugkomt in mijn gedachten, wat dat betreft, zou ik bijna geneigd zijn om een ‘uittreksel’ van deze studie te maken, maar daar mij daar de tijd toe ontbreekt, hou ik het bij wat mij het meest heeft geraakt, en waarvan ik denk dat het gehoord mag worden.
Het gaat om de dikgedrukte woorden in onderstaande tekst.

Schilderij: Christa Rosier

‘Mijn duif in de rotskloof, in de schuilhoek van de bergwand, laat mij uw gedaante zien, laat mij uw stem horen, want zoet is uw stem en uw gedaante is bekoorlijk.’
Hooglied 2:14

Wat voor de spreker zo belangrijk is, is het overbrengen, dat de Heere ernaar verlangt om onze stem te horen.
‘Daarom’, zegt hij, ‘hebben we stembanden gekregen.’
En dan komen we bij het eerste citaat.
Ik moet hierbij wel zeggen dat mijn dichtershart de woorden van Dato in het laatste zinnetje deed omdraaien.

‘We hebben geen stembanden gekregen
om te schreeuwen en om anderen te bezeren,
maar om Hem groot te maken, om Hem te eren!’

Laat Mij uw stem horen!
Wat doen we Hem ongelooflijk veel verdriet met onze stem, wat gebruiken we onze stemmen toch vaak verkeerd.
We schreeuwen om maar gehoord te worden, we schreeuwen om de ander te overstemmen, we schreeuwen als we ons gelijk willen halen.
We schreeuwen uit machteloosheid, of uit boosheid, of frustratie.
We schreeuwen uit …, ja, wij mensen kunnen er behoorlijk op los schreeuwen, de één misschien wat meer dan de ander, maar toch.
Maar om anderen te bezeren hoeven we niet alleen te schreeuwen; ik denk zelfs dat de meeste woorden die mensen bezeren niet uitgeschreeuwd worden, maar gewoon uitgesproken.

Van deze laatste woorden gaan mijn gedachten even een heel andere kant op, namelijk naar het onderwerp van mijn Stille Tijd deze dagen, namelijk gebed, en dan in het bijzonder het ‘verenigd’ gebed.
En terwijl ik er zo over aan het nadenken was, kwam de volgende gedachte in mij op.
Wat als we nu eens als gelovigen minder zouden discussiëren en redetwisten over de dingen waar we verschillend over denken, maar in plaats daarvan samen onze handen zouden vouwen om alles aan Hem te geven, steeds weer, en net zo lang als nodig is?
En als we Hem dan daarin ook de tijd en ruimte zouden geven om dat in onze harten uit te werken wat is tot Zijn glorie en eer?
En als we dan samen alles in gebed bij de Heer gebracht hebben en vervolgens onze stemmen gaan gebruiken om Zijn Naam groot te maken en Hem te eren, in plaats van doorgaan met discussiëren en redetwisten, zouden er dan niet veel minder scheuringen zijn, minder beschadigde mensen rondlopen, of misschien zelfs nog ín de kerk komen?
Zomaar wat gedachten die in mij opkwamen bij Dato’s citaat.

Laat Mij Uw stem horen!

‘We hebben geen stembanden gekregen
om te schreeuwen en om anderen te bezeren,
maar om Hem groot te maken, om Hem te eren!’

En ach, ook hier gaat het dan vaak weer fout, want de één wil het zus, en de ander zo; dit lied is wel goed, het andere niet; en het moet steeds groter en exclusiever, want de Heere verdient het mooiste, het beste.
En auwtsch … die zingt toch wel (heel) vals, die kan maar beter wat zachter zingen, of misschien …

Dhr. Steenhuis verteld met betrekking tot het laatste het volgende verhaaltje.
Het gaat over een groep monniken in een klooster die echt zeer erbarmelijk zongen.
Maar op een gegeven moment komt er een monnik bij, een zeer muzikaal man, en die hen heeft leren zingen.
Alle dingen hiervoor had hij meegebracht, alle technieken enz. bracht hij hen bij en het klonk schitterend!
Op een dag kwam er een engel op bezoek en die vroeg hen: ‘Zingen jullie nog wel eens? We horen jullie niet meer.’
…

Een verhaaltje om eens goed tot je door te laten dringen, en om de boodschap die erin ligt binnen te laten komen.
‘Zingen jullie nog wel?
We horen jullie niet meer …’

Ik wil zo graag je stem horen!
Ik wil je nog even meenemen naar het laatste citaat dat mijn hart zo raakte in het gedeelte van deze  studie.

‘Als de snaren van je hart gaan trillen voor Mij, dan komt er een heel stukje muziek uit, die precies spoort met Mijn gevoelens.’

Hoe bijzonder zijn deze woorden, en welk een bemoediging, ja, aanmoediging tot zingen ligt hierin, in het bijzonder misschien wel voor hen die zo van zingen houden en het misschien niet zo goed kunnen.
We hoeven geen conservatorium te hebben gedaan, zelfs geen zangles te hebben gevolgd, nee, zelfs geen toonvaste stem te hebben om te zingen van en voor onze Heer Jezus.
Want het hart dat vol liefde is voor Hem, dat trilt van verlangen naar Hem, om Hem te eren, te loven en te prijzen om wie Hij is, komt bij Hem binnen als de mooiste stem, simpelweg omdat dit hart zich op dezelfde golflengte bevindt als Jezus.

‘Zingen jullie nog wel eens? We horen jullie niet meer?
Och, die monniken mochten dan misschien eerst erbarmelijk slecht zingen, maar de hemel hoorde en genoot van hun gezang, want hun harten waren verenigd in Jezus.
Maar hoe mooier ze leerden zingen, hoe meer ze hun hart verloren, tot ze uiteindelijk alleen nog maar bezig waren met het zo mooi mogelijk zingen, in plaats van gericht te zijn op Degene voor hun lied was.

Als de snaren van je hart gaan trillen voor Hem, zing dan zoals je nog nooit eerder gezongen hebt
en maak je geen zorgen of het wel mooi genoeg is, zuiver of vast van toon, want een hart dat zingt uit liefde voor Hem, wordt één met dat van Hem.

👉 Serie - Studies uit het Bijbelboek Hooglied
      Dato Steenhuis
(Even iets naar beneden scrollen tot onder de studies van Bruidegom en Bruid)

Als de hemel stil is ... Nieuw inzicht ...

Als God zwijgt …

Mijn God, mijn God,
waar bent U?
Ik schreeuw de woorden uit.
Ik heb U zo nodig,
maar waar, waar bent U nu?

Ik bid, ik smeek,
ik schreeuw, ik huil.
Ik stoot de woorden uit:
'U bent toch Degene
bij wie ik altijd schuil?'

Mijn bed is nat
van de vele tranen.
Nogmaals schreeuw ik het uit,
terwijl nog een stroom van tranen
hun weg naar beneden banen.

Bovenstaande dichtregels zijn een gedeelte uit een gedichtje dat ik jaren geleden schreef.
En wie kent niet het gevoel van verlaten zijn, van alleen zijn, alsof God je niet ziet, niet hoort.
Van gebeden, die voor je gevoel niet verder komen dan het plafond.
Wat kun je je dan wanhopig voelen, eenzaam of in de steek gelaten; juist nu, Heer, juist nu ik U zo nodig heb…
Met deze gevoelens en gedachten kunnen we meerdere kanten op.
We kunnen boos worden en Hem de rug toe keren, we kunnen ons omwentelen in zelfmedelijden, maar we kunnen ook onze ziel aanspreken met beloften die God in Zijn Woord gegeven heeft.

Dan buig ik mijn hoofd
en besluit op Uw beloften
te gaan staan,
ook al ervaar Ik
Uw aanwezigheid nu niet.
U hebt gezegd:
'Ik zal je niet begeven
noch verlaten’,
en deze woorden staan vast
ook als ik U niet ervaar of zie.

Gods aanwezigheid is niet afhankelijk
van wat ik voel of ervaar.
Hij is er en Hij zal er altijd zijn,
ook in de stilte die ik nu ervaar.

Stilte.
Oorverdovende stilte.
Juist als we Hem zo nodig hebben, als er allerlei moeilijkheden en problemen zijn.
Als we worden belaagd, onderuit geschopt, vervolgd.
We ons in een crisissituatie bevinden, financieel, persoonlijk, zakelijk …
Juist als we Hem zo nodig hebben.
Een hemel als koper.
Waar bent U?
Stilte.
Oorverdovende stilte.

Gisteravond zaten mijn man en ik de film ‘God is not dead!’ (2) te kijken.
En de jonge vrouw, een onderwijzeres, die in deze film die de menselijke hoofdrol heeft, belandt op dát punt, bij dát gevoel, alsof God miljoenen mijlen ver weg is.
Haar opa, bij wie ze inwoont, en tegen wie zij dit zegt, spreekt vervolgens een paar woorden, die mij een totaal nieuw inzicht geven voor als God stil is.
Hij zegt: ‘Jij zou het moeten weten waarom! De leraar is altijd stil onder het proefwerk!’

'De leraar is altijd stil onder het proefwerk!’
Voor elk proefwerk spreken de meeste leerkrachten hun leerlingen nog even moed in, of geven de laatste instructies, en na het proefwerk zijn ze er ook.
Nee, ze kunnen niet direct de uitslag geven van een proefwerk, dat kost tijd.
En als de uitslag komt, bekend wordt of je het goed of minder goed hebt gedaan, dan zal de leerkracht er opnieuw voor je zijn, of met de beloning van een mooi cijfer, of met aansporingen, of opbeurende woorden.
Maar onder het proefwerk is hij stil, dan moet jij het doen, moet jij laten zien wat je geleerd hebt.
Maar hij is er wel bij, hij houdt wel toezicht!

Welk een prachtig beeld naar onze hemelse Vader!
Stilzwijgend onder de test, onder de beproeving, maar wel aanwezig!
Vooraf ons van alles geleerd, achteraf de beloning van vrede en vreugde, of de uitgestoken hand om op te richten als we gefaald hebben, met aansporingen om dicht bij Hem te blijven en verder te gaan samen met Hem, net zolang totdat …

Ik wil deze woorden bewaren in mijn hart, net als Maria belangrijke woorden in haar hart bewaarde.
Zodat, als er opnieuw een moment, een tijd is van stilte van boven, ik glimlachend omhoog kan zien en de test doorstaan, wetende dat Hij erbij is en geen moment van mijn zijde zal wijken.

De leraar is altijd stil onder het proefwerk!
Laat maar zien, Mijn kind, wat je al geleerd hebt!

Zijn kracht in ons ... Neem de tijd (3)

Ook vanmorgen raakten de woorden van Murray mijn hart weer diep aan, waardoor ik wel weer moest schrijven, omdat het mezelf helpt om het meer eigen te krijgen.
En zo is er vandaag een derde deel van ‘Neem de tijd, o mijn ziel …’ 

'Voorts, wees krachtig in de Here en in de sterkte Zijner macht.’
Efeziërs 6:10
(NBG)

‘…, opdat de God van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de heerlijkheid, u de Geest van wijsheid en van openbaring geeft in het kennen van Hem, namelijk verlichte ogen van uw verstand, om te weten wat de hoop van Zijn roeping is, en wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen, en wat de allesovertreffende grootheid van Zijn kracht is aan ons die geloven, overeenkomstig de werking van de sterkte van Zijn macht, die Hij gewerkt heeft in Christus, toen Hij Hem uit de doden opwekte …’
Efeze 1:17-20a
(HSV)

‘…, opdat Hij u geve, naar de rijkdom zijner heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door zijn Geest in de inwendige mens, opdat Christus door het geloof in uw harten woning make. 
Hem nu, die blijkens de kracht, welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen, Hem zij de heerlijkheid …’
Efeze 3:16,17a,20,21a
(NBG) 

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om bij de Vader
en de Zoon te zijn als je
Zijn kracht wil ervaren.
Neem de tijd om te bidden
dat de Geest je ogen opent
en je wijsheid geeft.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, om tot je door te
laten dringen dat de kracht, die
Hem opwekte uit de dood, in jou is.
Neem de tijd, opdat de Geest
je de overweldigende grootheid
van Zijn kracht kan doen kennen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, wees stil en bid
dat de Geest het aan jou
zal openbaren.
Neem de tijd, eigen je Zijn
belofte toe om je innerlijk te
sterken met Zijn kracht.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

Welke vleugels wil jij hebben?

 Juni 2009

‘Had ik maar vleugels als een duif, dan kon ik wegvliegen, een veilig heenkomen zoeken.
Wegvluchten zou ik, ver weg, de woestijn in.
Snel zou ik een schuilplaats zoeken, tegen de storm, tegen de wind.’
Psalm 55:7-9
(GNB)

Soms komt er zoveel op je af, zoveel aan pijn, moeite, verdriet, zorgen, tegenslagen of wat dan ook.
Soms zou je willen ontsnappen aan de plaats waar je bent.
Even alles ontlopen.
Even weg van alles.
Niemand zien.
Niemand spreken.
Niemand horen.
Wegkruipen, ergens op een plek ver weg van alles en iedereen.
Even vleugels hebben als een duif om weg te kunnen vliegen, zomaar, ineens.
Een schuilplaats zoeken, een schuilplaats die je beschermd tegen de stormen in het leven, tegen de wind die alles omver blaast, meedogenloos kan zijn.

Oh, had ik maar vleugels als een duif …   

Ik staar door het raam naar buiten.
Gevoelens van moedeloosheid drukken me neer.
De zwaarte van de zorgen wordt me teveel.
Oh, mensen zeggen het zo makkelijk; geef maar aan de Heer.

Ik staar door het raam naar buiten,
terwijl de tranenvloed me het zicht bijna ontneemt.
Ik kijk naar de duif bij de buren op het dak.
Hij zit daar dagelijks; dat is op zich niet vreemd.

Maar als hij wegvliegt en verdwijnt tussen de bomen,
dringt zich het volgende beeld in mijn gedachten.
Als ik toch vleugels zou hebben, net als die duif,
dan zou ik wegvluchten, geen moment zou ik daar mee wachten.

Weg, heel ver weg zou ik gaan.
Een schuilplaats zoeken tegen de stormen in mijn leven,
tegen de wind die raast om mij heen
en die mij soms van ontzetting doet beven.

Ik staar door het raam naar buiten.
Maar ineens hoor ik van binnen zachtjes Zijn stem.
‘Ik ben toch je schuilplaats, je toevlucht, Mijn lieve kind?’
Dan kijk ik naar binnen en kruip gauw weg, bij Hem.

Mei 2021

Opnieuw lees ik,  alleen in een andere Bijbelvertaling, de voor mij zo bekende woorden:

‘Daarom zeg ik: Och, gaf iemand mij vleugels als van een duif!
Ik zou wegvliegen naar waar ik blijven kon.
Zie, ik zou ver wegzwerven, ik zou overnachten in de woestijn.
Ik zou mij haasten zodat ik zou ontkomen aan de rukwind, aan de storm.’
Psalm 55:7-9
(HSV)

Vleugels als van een duif willen hebben, of …

Ja, zoveel jaar geleden was dat precies waar ik zo naar verlangde, wat wilde ik immers graag even wegvluchten van alles; och, het was zo moeilijk, zo zwaar …
Als ik mijn oude Blogje weer teruglees, ervaar ik weer iets van wat ik met het schrijven gevoeld heb.
Het weg willen vluchten van alles, maar ook het besef dat het niets oplost, en dat je toevlucht bij Hem zoeken het beste is wat een mens kan doen.

Nu, zoveel jaar later, leer ik afgelopen week een nieuwe les bij deze verzen, eentje die zoveel indruk op me maakt, dat ik het graag wil delen.
En voor degenen die het misschien al eens eerder gehoord of gelezen hebben, bedenk dan maar dat er kracht zit in herhaling 😊
Want hoewel ik de strekking van wat hij zegt, ken, bij deze verzen heb ik er nog nooit aan gedacht.
En dat maakt dat het een nieuwe les voor me is, als tegelijk ook een kracht vanwege de herhaling.

Ik neem je mee naar wat Warren Wiersbe bij deze verzen zegt.
Als eerste geeft hij aan dat weg willen vluchten een natuurlijk gevoel is, een normale, natuurlijke reactie.
David had het, en menigeen zal dit gevoel ook weleens gehad hebben, zo van, hup, tassen inpakken en wegwezen, het is genoeg geweest; ik kan niet meer.
Echter, onze problemen nemen we gewoon mee.
We kunnen er misschien met weggaan even afstand van nemen, maar als we terugkomen zijn alle moeilijkheden en problemen er nog steeds, en soms maken we het eerder erger door weg te vluchten; maken we problemen er zelfs groter door.

Wiersbe geeft aan dat de Heere ons stormen en rukwinden laat meemaken omdat ze ons helpen groeien en volwassen worden.
Dat als we blijven weglopen, net als kinderen zijn die nooit opgroeien.
Dus we hebben echt geen vleugels als die van een duif nodig.
Nee, hij zegt: ‘We hebben vleugels als die van een arend nodig.’

‘Maar wie de Heere verwachten, zullen hun kracht vernieuwen,
zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden.’
Jes. 40:31

‘De arend ziet de storm onder ogen, spreidt zijn brede vleugels uit, en laat zich door de wind boven de storm uittillen.
Loop niet weg. Ga naar de Heere, en laat je door Hem hoog boven de storm uittillen.
…
Laat God de storm gebruiken om Zijn doelen met jou te bereiken.’

De les: Verlang niet naar vleugels als die van een duif, maar naar vleugels als die van een arend!


Hoe mooi past deze les niet bij mijn OneWord ‘Groei’ voor dit jaar!
Niet (willen) wegvluchten, maar omhoog kijken en de Vader vragen om vleugels als die van een arend, om boven de storm -moeilijkheden en problemen, worstelingen en lasten, uit te kunnen stijgen.
Niet (meer) wegvluchten, maar in de ogen kijken en willen groeien, door te vertrouwen dat Hij de storm wil gebruiken om tot Zijn doel te komen met mijn, en ook met jouw, leven.
(Je kunt vast wel raden welke aantekeningen in mijn Bijbel bij deze Psalm heb gezet.)

Vleugels als die van een arend …

Wat je voedt, wint!

Iedere dag, nou ja, op zon- en feestdagen na, probeer ik even op mijn hometrainer te fietsen; toch nog wat beweging zonder dat ik me af hoef te vragen hoe ik vredesnaam nog thuis moet komen.
Terwijl ik fiets heb ik meestal de tv even aan staan; lijkt de tijd tenminste sneller te gaan.
En zo gebeurt het vandaag dat, terwijl ik aan het fietsen ben, ik een klein verhaaltje hoor dat me niet loslaat.
Daar ik het niet meer precies wist, heb ik even mijn toevlucht tot Google genomen en ja hoor, gelijk raak.
Het blijkt van oorsprong een legende te zijn, waarin een oude Cherokee Indiaan zijn kleinzoon lessen over het leven leert.

Hij zegt tegen de jongen: 'Er is een gevecht in mij aan de gang.
Het is een vreselijk gevecht en het is tussen twee wolven.
De ene is slecht; hij is woede, afgunst, verdriet, spijt, hebzucht, arrogantie, zelfmedelijden, schuld, wrok, minderwaardigheid, leugens, valse trots, superioriteit en ego.'
Hij gaat verder: 'De ander is goed - hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, sereniteit, nederigheid, vriendelijkheid, waarheid, welwillendheid, empathie, vrijgevigheid, mededogen en geloof.
Hetzelfde gevecht speelt zich in jou af, en ook in ieder ander persoon.'
De kleinzoon dacht er even over na en vroeg toen aan zijn grootvader: 'Welke wolf zal winnen?'
De oude Cherokee antwoordde eenvoudigweg: 'Degene die je voedt.'

We staan aan de vooravond van een heel nieuw jaar, een nieuw jaar dat velen van ons waarschijnlijk ingaan met gemengde gevoelens.
Onzekerheid heeft de wereld in zijn greep.
Hoe mooi zijn dan de woorden die ik vanmorgen las uit Hebreeën 10 en wel vers 23 waar staat:

'Laten wij de belijdenis van de hoop onwrikbaar vasthouden, 
want Hij Die het beloofd heeft, is getrouw.'

Ik moet terugdenken aan wat Sheila Walsh (Blog 'Mag ik?' - 6 december) waarin ze zei  in het filmpje dat wij verrast kunnen worden, maar God nooit.
Het komende nieuwe jaar kan ons allerlei verrassingen brengen, zowel aangename als onaangename, maar wat er ook gebeurt, het zal niets zijn waar onze God en Vader geen weet van heeft.
Hij heeft nog steeds de wereld in Zijn hand!
Niets kan ons uit Zijn hand roven!
Zijn ogen gaan nog steeds over de ganse aarde om krachtig bij te staan wiens hart volkomen naar Hem uitgaat!
Nog steeds mogen -en kunnen wij, elk moment naderen tot Zijn troon van genade, waar we hulp zullen ontvangen op het juiste moment!
En als Psalm 139 zegt dat Zijn hand op ons is, ons omsluit van voren en van achteren, dat is dit nog steeds zo!
Daarom, hoe onzeker alles om ons heen ook is, één zekerheid blijft altijd overeind staan, namelijk dat onze God getrouw is, en dat Hij Zijn beloften nakomt.
Dat was zo, dat is zo, en dat zal ook altijd zo zijn!
Laten we dan ook onwrikbaar -rotsvast, onverschrokken, onwankelbaar, vasthouden aan de Hoop wiens Naam Jezus is!

'Daarom, heilige broeders, deelgenoten aan de hemelse roeping, let op de Apostel en Hogepriester van onze belijdenis: Christus Jezus.'
Hebr. 3:1

'Nu wij dan een grote Hogepriester hebben, Die de hemelen is doorgegaan, namelijk Jezus, de Zoon van God, laten we aan deze belijdenis vasthouden.'
Hebreeën 4:14

'Strijd de goede strijd van het geloof. 
Grijp naar het eeuwige leven, waartoe u ook geroepen bent en de goede belijdenis hebt afgelegd voor vele getuigen.'
1 Tim. 6:12

En dan kom ik terug bij de oude legende, waarvan de conclusie is: 'Wat je voedt, wint.'
Wat voeden wij?
Waarmee voeden wij ons?
Laten we ons toch meer voeden met Hem, met Zijn woord, met Zijn beloften.
Laten we zingen van Zijn grootheid, van wie Hij is: Jezus Overwinnaar!


Lieve Vader, help ons toch om onze hoop altijd op U te vestigen, om ons vast te klampen aan U.
Wat er ook gebeurd in ons leven, niets is voor U een verrassing, want U weet alle dingen, en U bent overal bij.
Help ons als onzekerheid ons bedreigt; help ons om vast te houden aan Uw Woord, aan Uw beloften, en neem elke vorm van twijfel van ons af.
Help ons om de stormen die het leven soms brengen, het hoofd te bieden door vast te houden aan wat U heeft gezegd en beloofd.
Vul ons met Uw vrede, met geduld en volharding.
Dank U, voor wie U bent, voor Uw trouw en Uw onvoorwaardelijke liefde.
Alles is in Uw hand; ook het komende nieuwe jaar.

- Amen - 

Heer, op U vestig ik mijn hoop;
aan U klamp ik mij vast.
Welke storm ook mag gaan woeden,
U wordt er nooit door verrast.

Op Uw woord zal ik vertrouwen;
op de beloften door U aan mij gedaan.
Geef mij Uw vrede en vreugde, Heer,
op elke weg die ik heb te gaan.

Zegenende handen!

Een woord ter bemoediging. 

Door: Tjitske Meijer

'En Hij leidde hen  buiten tot aan Bethanië en Zijn handen  opheffende, zegende Hij ze.'

Lukas 24:50,51 | Num. 6:24-27

 

Zijn hemelvaart ging niet gepaard met trompetgeschal en met pracht en praal. 

Niet door een vurige wagen en vurige paarden. 

Geen engelen die Hem zouden vergezellen, maar Hij werd door God, Zijn Vader,  zelf opgenomen in de hemel. 

Voordat Jezus afscheid nam van Zijn discipelen sprak Hij Zijn zegen over hen uit met gezag. 

Geen holle woorden maar een zegen die van grote betekenis is en Zijn discipelen begrepen dit ook. Toen Jezus hen zegende zagen ze Zijn doorstoken handen en begrepen zij wat ‘Die Zegen’ Hem gekost heeft. 

Door het zien van Die doorstoken handen is op zichzelf al een zegen van vergeving en eeuwig leven!

Maar ook waren het Deze Handen, die het brood braken en dit uitdeelde aan omtrent vijfduizend mannen.  ( Marc.6:42-44)  

Het was diezelfde hand, die was uitgestrekt tot redding van Petrus, toen hij  in Galilea’s golven zonk! Het was diezelfde hand, die Thomas wilde zien, eer hij aan de opstanding wilde geloven. 

Het zijn Zijn zegenende handen, die hij uitstrekt en zegt: 'Kom tot Mij, als je vermoeid bent en gebukt gaat door allerlei angst en zorgen, Ik zal je rust geven en je zult rust vinden voor je ziel.' (Matt.11:28 vrije vertaling) 

Dit is een uitnodiging!

Het is diezelfde hand met haar diepe tekenen van liefde en genade, die vandaag aan de deur klopt om binnengelaten te worden.  

Hij spreidt, tot op vandaag de dag, Zijn doorstoken handen uit naar hen die deze zegen van vergeving en eeuwig leven willen ontvangen. 

Handen, die voor onze verzoening met God aan het kruis doorstoken werden.  

Hemelvaart is niet het einde, maar een begin van een nieuw leven. 

Het aardse werk van de Verlosser is volbracht. 

Wij zijn in de tegenwoordigheid van Eén Die zegt: 'Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde'; en wederom: 'Ik Ben met jullie al de dagen...'

Hij zegt niet: 'Ik was', nee, Hij zegt: 'Ik Ben met jullie al de dagen tot de voleindng der wereld. AMEN!'  (Matt.28:18,20 ) 

Het is Zijn belofte! 

Laten we dit ‘AMEN’ niet over het hoofd zien. 

Het is niet een monogram, slechts bedoeld als een slotwoord, een einde aan een boek. 

Het is Zijn AMEN waarin alle beloften JA en AMEN Zijn. 

Na droefheid komt vreugde, na regen komt zonneschijn. 

Na tegenslag komt er weer een tijd dat het beter wordt. 

Wees hierdoor bemoedigd

  

Tjitske Meijer
>> Het Beste Deel

>> Het woordvan de Maand

In Zijn hand ...

Ik was vergeten hoe bewerkelijk en bijna twee-jarige peuter is.
Tja, als ze er gewoon een dagje zijn, merk je dat ook niet, en heb je daar ook geen last van.
Oppasoma zijn is toch wel even heel wat anders dan zoals nu pleegmoederoma zijn.

Afgelopen zaterdag was zo'n dag.
We waren samen naar mijn moeder, maar o, ze zat echt overal aan waar ze niet aan mocht komen, en overal op wat niet alleen niet mocht, maar ook omdat het nog eens gevaarlijk was.
Thuisgekomen ging onze kleine Luna daar nog eens even rustig mee door.
Al met al een zeer vermoeiende dag kan ik wel zeggen.
Daarbij zijn we allebei ook nog snipverkouden en snotteren we er samen rustig op los.
Binnen no-time zit mijn prulllenbak vol tissues en toetendoekjes.
's Avonds was ze zo moe en hangerig dat, -ook al ging de klok een uur terug, ik haar toch op tijd in bed heb gelegd.
En dat uurtje extra slaap ... tja, daar kon ik sowieso naar fluiten met een dichte neus en een zere keel.
Er zijn zo de afgelopen vier maanden aardig wat momenten geweest dat ik me afvroeg hoe ik het vroeger toch allemaal deed.
Maar ja, bedenk ik me dan, toen was ik niet alleen jonger, maar ik groeide er ook in, en dat is toch wel even wat anders dan vanuit het niets de zorg krijgen voor zo'n peuter.
Eén ding is zeker, de tijd vliegt voorbij; ze woont inmiddels al weer vier maanden bij ons in huis.

En zo zijn de afgelopen twee weken de dagen als het ware gewoon tussen mijn vingers doorgeglipt.
Nog steeds ben ik aan het uitvogelen hoe ik mijn tijd het beste kan verdelen.
Maar ja, daar is ook weer geen vast schema voor te maken, daar ik door het pleegmoederschap, wisselend ook met andere zaken te maken heb naast alle andere dingen.
Zaken die soms heel frustrerend zijn en tijdrovend en handenbindend.
En heel soms is daar een beetje goed nieuws bij.
En zo gebeurd het dat we alweer 18 dagen verder zijn dan mijn laatst geschreven logje.

Eén van de andere redenen is ook dat ik voor mijn dochter een blog probeer bij te houden over Luna en alles wat er speelt en gebeurd, zodat ze later alles nog eens terug kan kijken en lezen.
En ja, ook dat kost tijd.
Vooral het op een rijtje krijgen van alle foto's die ik in de afgelopen maanden al heb gemaakt, maar pas sinds kort op mijn laptop heb.
En soms zit mijn hoofd zo vol van alle beslommeringen dat er gewoon niets meer uit mijn handen komt wat schrijven betreft.


Toch zijn er ook wonderlijke dingen.
Dingen waarin ik Gods hand zie, Zijn zorg, zijn liefde voor mij te midden van deze best moeilijke en intensieve tijd.
Hier zijn er een paar:

* Het feit dat ze zo ontzettend lief blijft liggen 's morgens, zodat ik alle ruimte heb voor mijn Stille Tijd.
Nu ik (nog) niet naar de kerk kan, is mijn Stille Tijd nog eens extra belangrijk en waardevol.

* Het feit dat ze 's middags nog even lekker slaapt, en als ze niet slaapt, gewoon lekker ligt te kletsen en zingen in bed.
Het zijn de momenten dat ik of even niets doe, of mijn mail bijwerk, telefoontjes pleeg, of haar blog bijwerk of wat in etappes schrijf voor mijn eigen blog (en af en toe huishuidelijke klusjes als het niet anders kan).
Of ik neem tijd voor het prachtige boek van Max Lucado 'Onwankelbare Hoop'.
Och, als ik met dat boek bezig ben, lees, teksten uitschrijf en de vragen maak, dan kom ik tot rust, en vult mijn hart zich met wonderbare vrede en rust.
Ja, ik zou echt willen dat ik daar nog meer tijd voor had.

*Het feit dat het zo'n goede en heerlijke eter is (na vier kinderen die in meer of mindere mate slechte en moeilijke eters waren) is dit een zegen!
Wat kan ik genieten van haar zoals zij eet, wat zeg ik, smult van alles wat je haar voorzet.


Twee dagen terug was er eindelijk contact met Pleegzorg en is er een datum geprikt om met iedereen bij elkaar te komen en dingen door te praten.
Het begin is er, wat in mijn ogen ook wel mag na vier maanden.
Voor de rest is er alleen nog maar onzekerheid en onwetendheid, heel frustrerend voor ons allemaal.
Toch kies ik ervoor om mijn ogen te richten op mijn hemelse Vader en om vast te houden aan Zijn Almacht en Zijn alwetenheid; aan Zijn woord.
Hij is bij machte om meer te doen dan ik kan bidden of beseffen.
Alles is in Zijn hand; niets gebeurd buiten Hem om.
Onze tijden zijn in Zijn hand.
En voor alles is een tijd en een plaats.
En hoelang alles ook duurt, op zich laat wachten, hoe frustrerend het soms ook is, en hoe moedeloos je er soms ook van wordt, toch kies ik ervoor om me steeds daar weer op te richten.
(al is het soms na tranen van frustratie, pijn en verdriet, en moedeloosheid die me soms bekruipt)

Het laatste gedichtje 'Met Kracht omgord' op mijn pagina 'Bemoedigingen voor de Nacht' komt dan ook rechtstreeks uit mijn hart.
En de tekst (en) waaruit het gedichtje ontstaan is, zijn woorden die ik ervaar als door God aan mij gegeven op een moment dat ik van vermoeidheid niet meer wist hoe ik de dag moest doorkomen.
Het was nog net augustus en bloedheet, en ik had geen wekker gezet om mijn Stille Tijd te houden, want ik was gewoon veel te moe van het slechte slapen, maar die ochtend keek ik een keer op de kalender die op mijn kamertje staat en ik las de volgende verzen:

'Het is God, Die mij met kracht omgordt;

Hij heeft mijn weg volkomen gemaakt.

Hij maakt mijn voeten als die van hinden,

en doet mij op hoogten staan.

Hij oefent mijn handen voor de strijd 

en leert mijn armen een bronzen boog te spannen.'

Psalm 18:33-35

Ik heb een paar dagen echt geteerd op deze verzen, en met regelmaat komen ze nog terug in mijn gedachten, vooral als ik moe ben en geen fut meer heb en toch door moet.
Deze woorden brengen me terug bij Zijn kracht in mijn zwakheid.
Ik kan door en verder door Zijn kracht in mij, door Zijn heilrijke rechterhand die mij ondersteunt.
Hoe moe mijn benen en voeten ook zijn, dicht bij Hem (zoals bezig zijn met Hem door het boek van Max Lucado) maken ze weer licht omdat ik me gedragen weet, voelt; op hoogten sta.
Ze doen mij beseffen (tenminste zo zie, en ervaar ik het) dat alles wat er nu gebeurd, waar ik/we doorheen gaan, oefeningen zijn in het strijden.
Bidden, uitstappen, volhouden, moedig zijn.
(Volharding 😉)

Hij heeft mijn weg volkomen gemaakt.
Hij heeft mijn(onze) weg, mijn(ons) leven, in Zijn hand.

Wees sterk en moedig!

Een heel nieuw jaar ligt als een onbeschreven blad voor ons.
Niemand weet wat het brengen gaat, niemand weet wat er komen, of gebeuren gaat.
Maar één ding mogen we zeker weten, namelijk dat Hij er bij zal zijn.

Op mijn kalendertje begint het nieuwe jaar met de bekende tekst uit Mattheüs 28:20, waar Jezus tegen Zijn discipelen en tegen ons, zegt:
‘En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld.’
En zie …,  met andere woorden: houd dit steeds voor ogen, denk hier toch steeds weer aan terug, vergeet dit toch niet!
Ik ben met je, elke dag tot alles is voltooid.

Als ik vanmorgen Filippenzen 1 lees(één van de Bijbelgedeelten die aangegeven wordt), zijn er verschillende teksten die me aanspreken, maar één vers springt er uit door de bovenstaande tekst.
Vers 28a – ‘… en laat u zich in geen enkel opzicht schrik aanjagen door de tegenstanders …’
En gelijk springen de woorden uit Jozua 1:9 in mijn gedachten:
‘Heb Ik het u niet geboden? Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de Heere, uw God, is met u, overal waar u heengaat.’

Laat je geen schrik aanjagen!
Wees sterk en moedig!
Schrik niet en wees niet ontsteld!

Ja, Hij is bij ons iedere dag, ook dit jaar dat voor ons ligt, maar Hij gebiedt ons ook om onszelf geen angst aan te laten jagen met welke tegenstander we ook te maken hebben, of krijgen.
Wat dit jaar ook brengt, laten we het tegemoet gaan met opgeheven hoofd, gehoorzaam aan Zijn woord, en in Zijn kracht.

Ps.
‘Als hij valt, zo wordt hij niet weggeworpen,
want de HEERE ondersteunt zijn hand.’

Psalm 37:24

Het Licht schijnt in de duisternis!

Als je geest door een wolk bedekt is,
kan alleen Gods Licht je helpen
om alles weer helder te zien.

Uit: Ik fluister je naam
Van: L. Cote


Een prachtig citaat uit het boek ‘Ik fluister je naam’ van Lynn Cote.
Het is al ‘k weet niet hoelang geleden dat ik dit boek heb gelezen, maar deze regel raakte mijn hart; waarschijnlijk, omdat mijn geest vroeger regelmatig door wolken was bedekt.
En zoals gewoonlijk met dingen die mijn hart raken, heb ik hem opgeschreven en zorgvuldig bewaard.
Vandaag kwam ik hem weer tegen als mijn verlangen om te schrijven mij bij mijn ‘lijstje’ met citaten bracht.


Misschien is jouw geest op dit moment wel met een wolk bedekt; zie je alles door een donkere mist.
Is het binnenin je net zo grauw als dat het buiten is en verlang je ernaar dat deze maand maar snel voorbij is.
En misschien zelfs wel deze hele winter; zie je gewoon uit naar het voorjaar, naar dagen die lichter en langer zijn.

Ik wil beslist niet over deze dingen heen walsen, ik weet immers hoe sterk deze wolken kunnen zijn.
Maar toch, toch is het citaat zo’n waarheid!
Dat heb ik immers zelf ervaren; dat is immers waarheid geworden in mijn eigen leven.
Want hoe meer ik met God, met Zijn Woord, bezig was, hoe lichter het werd.
Wolken, die met het minste geringste konden verschijnen, bleven steeds langer weg.
En soms, soms verdwenen ze ook, als ik achter mijn laptop kroop om te schrijven over iets dat ik gelezen had in Zijn woord, of gewoon in een boek; of wat ik gehoord had in een lied.
Hoe meer, en hoe dichter ik bij Hem kwam, hoe minder ruimte er over bleef voor de wolken.
Zwaarmoedig, noemde ik mezelf vroeger, iets, dat ik ook terugzag bij mijn vader, bij mijn broer.
Ik wilde het niet, maar het was er wel.
En toch, toch …

Hoewel ik (voor mezelf) nog steeds eerder een glas half leeg zie dan half vol, toch is er weldegelijk iets veranderd, en gebruik ik het woord ‘zwaarmoedig’ niet meer voor mezelf.
Zijn licht is gekomen en heeft de vele donkere wolken verdreven.
Zijn licht heeft me geholpen om de dingen anders te zien, om anders om te gaan met dingen, om anders naar dingen te kijken.
En Zijn Licht helpt me nog steeds.


Zijn Licht …
Zijn Woord …
Jezus!

Ik wil het niet als een goedkoop antwoord op alles geven, zo van ‘bid maar, en …’; nee, geenszins.
Maar Hij is wel Het Licht, en Het Licht schijnt in onze duisternis!
Johannes getuigde van Hem. (Joh.1:5)

En deze maand, de donkerste van het jaar, herdenken en vieren wij dat dit Licht is gekomen.
Het Licht, dat jou kan helpen om alles weer helder te (gaan) zien.
Dit wil niet zeggen dat onze omstandigheden dan zomaar zullen veranderen, maar wel het duistere in ons.
Zijn Licht in onze harten …

Dan kunnen we nog steeds verdrietig zijn, of het moeilijk hebben, maar het Licht van Zijn Vrede overheerst, waardoor we aankunnen waar we doorheen hebben te gaan.
Een vrede, die de wereld niet kent, en je ook nooit zal kunnen geven.
Vrede, Shalom, van Jezus voor jou, voor mij.
Een vrede, die alle verstand te boven gaat.


Heer, ik bid, dat U Uw Licht laat schijnen in alle levens waar het donker en duister is, om welke reden dan ook.
Ik bid, U, Heer, om harten die zich vol verlangen gaan uitstrekken naar U, naar Uw wonderbaar Licht.
Ik bid, Heer, dat Uw Licht de donkere wolken die ons bedekken, verdrijft, opdat Uw Licht ons alles helder zal doen zien.
Brengt U harten in beweging waar zij moedeloos zijn geworden van schijnbaar ongehoorde gebeden en richt ze opnieuw op U, op Uw woord, op Uw Licht.
Raak verharde harten aan en maak ze weer zacht en daarmee ontvankelijk voor U en Uw woord.
Schijn met Uw Licht in onze harten, Heer, en verlicht deze donkere wereld met Uw wonderbaar Licht, met Jezus, Wiens komst naar deze wereld we deze maand herdenken en vieren.

In Jezus ‘Naam bid ik U dit.

- Amen - 


Het Licht schijnt in de duisternis,
en doorklieft de donkere,
schijnbaar ondoordringbare, lucht.

Het Licht doorbreekt het duister,
en verlicht elk hart, dat
onder de duisternis zucht.

Het Licht schijnt in de duisternis,
en richt op wat gebogen is,
terwijl het duister vlucht.

'Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, 

door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God;

en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, 

zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.'

Filippenzen 4:6,7

Altijd dicht bij mij!

Soms komt er zomaar weer een wat ouder gedicht in mijn blikveld; de ene keer doordat ik zelf hier en daar wat aan het lezen ben, en soms doordat iemand anders mij daar bij bepaald.
Dit keer bracht iemand anders mij dit gedicht opnieuw onder ogen.

Ik heb het ooit geschreven n.a.v. een 'inspirerende gedachte' van een kalender van Max Lucado.
En bij deze gedachte werden we opgeroepen om eens stil te staan bij Gods daden.
Even stilstaan bij God, Degene die alles in handen heeft; het heden, het verleden en de toekomst.
Even stil staan bij het feit, dat Hij iedere dag dicht bij mij is.
Even stil staan bij wat God voor mij heeft gedaan in het verleden.
Even stilstaan bij de hoop die ik heb voor de toekomst.
Even stil staan bij Zijn onmetelijke kracht en onnoemelijke macht.
Even stilstaan.
Even stil worden.

Nadenken, terugblikken, maar ook hoopvol vooruitkijken.
Wetende dat Hij altijd bij mij is.
Bij mij, bij jou, bij ons.
Dat dit gedicht jou mag bemoedigen; deze maand en in het nieuwe jaar.

Iedere dag bent U heel dicht bij mij.
Het doet er niet toe
of ik U ervaar of niet,
U bent er, en gaat mee aan mijn zij.

En als ik terugblik in de tijd,
dan zie ik ook daar Uw hand, 
Uw trouw, Uw liefde,
Uw nimmer afwezige Aanwezigheid.

Het geeft mij moed en kracht,
hoop voor de toekomst.
Want ik weet, alles is in Uw hand;
van U, en U alleen, is alle macht.

Nooit alleen!

‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?’
Psalm 22:2

David schreeuwt het uit naar God; hij heeft het zo moeilijk.
God lijkt zo ver weg, eigenlijk nog meer dan dat, hij voelt zich door God verlaten.
‘Dag en nacht roep ik’, schrijft hij, ‘maar U, mijn God antwoordt niet.’
Herkenbaar?

Wij kunnen ons soms ook zo door God verlaten voelen.
Zo eenzaam en alleen.
Onze gebeden lijken niet verder te komen dan het plafond.
En we roepen net als David, maar een antwoord blijft uit; 'waarom, waarom bent U zover weg; juist nu ik U zo hard nodig heb …'


‘Eloï, Eloï, lema sabachtani?’
Dat betekent: Mijn God, Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?
Marcus 15:34

Vele eeuwen later klinken opnieuw dezelfde woorden, nu vanaf een in duisternis gehuld Golgotha.
Het is Jezus, Gods eigen Zoon, die deze woorden uitschreeuwt naar Zijn Vader in de hemel.
Schreeuwde David deze woorden vanuit zijn gevoel, Jezus schreeuwt deze woorden vanuit een echt verlaten zijn.
Leek het voor David dat God hem had verlaten, Jezus werd echt verlaten.
Voor ons: voor jou, voor mij …

‘Jezus werd verlaten opdat wij nooit verlaten zouden worden.’

We kunnen ons eenzaam voelen en alleen; het gemis van een arm of een schouder kan enorm zijn, vooral in een maand als deze, maar laten we niet vergeten, dat we door Jezus nooit of te nimmer meer echt alleen zullen zijn.
Hij is bij ons, altijd, elk moment.
Ja, meer nog dan dat, Hij is in ons.

Blessed, gezegend ...

‘Gelukkig is zij die geloofd heeft dat in vervulling zal gaan 
wat haar door de Heer gezegd is.’
GNB

‘… zalig zij die heeft geloofd dat er voleinding zal zijn van al wat tot haar 
gesproken is vanwege de Heer!’
NB

Lucas 1:45


Vanmorgen kwam dit woord tot mij met het lezen van een overdenking en bleef hangen.
Mijn gedachten gingen als vanzelf van dit Schriftwoord naar de vele beloften en bemoedigingen die God geeft in Zijn woord en waar ik zo graag over mag schrijven.
Wat hebben ze voor zin als we ze niet geloven?
Wat heeft het voor zin als we ze lezen, erover lezen, maar ze ons niet toe-eigenen en ze alleen zien als voor een ander, maar niet voor ons?
Wat heeft het dan voor zin dat God Zijn woord, de Bijbel, aan ons heeft gegeven, als we het alleen maar lezen als wel voor een ander, maar niet voor onszelf?
Wat heeft het dan voor zin dat God ons wilt bemoedigen met Zijn woord en wij het niet ...

Als ik alleen al aan mijn Dooptekst denk, dan … waar zou ik zijn zonder deze bemoedigende woorden.

Hebreeën 4:16 (NB)
‘Laten wij dan met vrijmoedigheid komen tot de troon der genade, opdat wij ontferming verkrijgen en genade vinden tot hulp te rechter tijd.’ 

Welk een liefde klinkt er niet door deze woorden heen; welk een ontferming en bewogenheid gaan er niet van deze woorden uit!
Vrijmoedig.
Ontferming.
Genade.
Hulp.
De aansporing: laten wij dan!
Toe dan, kom, ga ...
En weet je waarom we dan met een gerust hart naar die troon mogen gaan, nou, simpel, omdat Gods woord daarvoor zegt dat we een verheven Hogepriester hebben, Jezus, Gods eigen Zoon, die de hemel reeds is binnen gegaan.
En deze Hogepriester, zegt de Bijbel, kan volledig met ons meevoelen met onze zwakheden, want Hij heeft alle beproevingen net zo ondergaan als wij, alleen heeft Hij niet gezondigd.
Er is dus geen enkele reden om bang te zijn en niet te gaan naar die Troon van Genade.

Of gaan we wel naar die Troon, maar houdt het daar op?
Wel naderen tot die Troon van Genade, maar geen ontferming en genade tot hulp?
Dat is wel weggelegd voor onze buurman of buurvrouw, maar niet voor ons, want wij zijn en doen  …
Als God Zelf deze woorden in de Bijbel op laat nemen, zouden ze dan niet 100 % waar zijn, zowel voor jou als voor mij?
En met deze woorden ook niet alle andere beloften en bemoedigingen ?
Ik denk nu even heel menselijk, maar, hoe zou het voor God zijn als we wel komen en misschien ook nog alles bij Hem neerleggen, maar ons vervolgens omdraaien en verdrietig weglopen; Zijn belofte om ons op het juiste moment hulp te geven aan de kant schuivend.
Is daarmee ook niet tegelijk ons uitzicht en onze hoop verdwenen, en zeer waarschijnlijk daarmee ook onze vreugde en onze kracht.
Hij, die juist door deze woorden ons houvast is, onze hoop, onze kracht, ons uitzicht …


Het stukje dat ik vanmorgen las zei ook het volgende, namelijk dat Maria gezegend was omdat ze geloofde wat God zei, en dat ook wij, net als Maria gezegend zijn, en dan niet op het moment dat we Gods belofte ontvangen, maar op het moment dat we er voor kiezen om het aan te nemen.
Er voor kiezen! 
Onze gedachten en gevoelens aan de kant schuiven en ervoor kiezen om Zijn woord te geloven! Geloven, omdat Hij, die ze geeft, liefdevol en betrouwbaar is.
Geloven, omdat Hij, die ook de belofte gaf om een Redder te sturen, deze belofte nakwam en Zijn eigen Zoon zond om te lijden en te sterven voor onze zonden.
Zou Iemand, die zoveel van ons houdt, dan ook niet alle andere beloften nakomen?

Gezegend was Maria, omdat ze hoorde en geloofde.
Gezegend zijn wij, als wij horen(lezen) en aannemen.


Blessed, gezegend,
zijn wij als wij
Zijn woorden horen
en aannemen.

Blessed, gezegend,
als we op Hem
ons geloof en vertrouwen
stellen.

Blessed, gezegend,
omdat Zijn glorie
dan gezien zal worden
door ons heen.

Want wij hebben Jezus!

‘Van alle kanten worden we belaagd, toch zitten we niet in het nauw;
we twijfelen, maar vertwijfelen niet;
we worden vervolgd, maar niet aan ons lot overgelaten;
we worden neergeslagen, maar komen niet om.’
GNB

… in alles verdrukt maar niet in het nauw gebracht, 
om raad verlegen maar niet radeloos,
vervolgd maar niet verlaten, 
neergeworpen maar niet verloren, …
NB

2 Korinthiërs 4:8,9


Als er één ding is dat momenteel op mijn hart ligt dan is het wel dat ik mensen die het moeilijk hebben, om welke reden dan ook, wil bemoedigen voor de komende decembermaand.
Als vanzelf lichten er Bijbelteksten of gedeelten op als ik in mijn Bijbel aan het lezen ben en diep in mijn hart is er zelfs een verlangen om iedere dag in de maand december een kleine bemoediging, een klein woord van hoop, door te geven.
Haalbaar of niet, voor nu klim ik in ieder geval in de ‘pen’ omdat de bovenaanstaande Bijbelverzen vanmorgen onder het lezen oplichtten.


Nu moet ik je heel eerlijk zeggen, dat ikzelf meer dan eens het gevoel heb gehad, dat ik in het nauw zat, dat ik radeloos was, me aan mijn lot overgelaten voelde en heel verloren.
Alles was even donker en duister, en nergens leek er ook maar een glimpje van licht, van hoop, te zijn.
En toch, toch …

Wat ik voel, wat wij voelen, is vaak (meestal) niet de werkelijkheid, tenminste niet voor ons kinderen van de Allerhoogste.
Wij hebben altijd Hoop, want … wij hebben Jezus!
Wij hebben altijd uitzicht, want … wij hebben Jezus!
We kunnen aan het eind van onze krachten zijn, maar zijn nooit aan het eind van onze hoop, want … ja, precies, want wij hebben Jezus!

Juist als ons leven moeilijk is, kunnen we Hem laten zien aan de wereld om ons heen, hebben we een boodschap van Hoop voor de mensen om ons heen die Hem niet kennen.
Dit doet niets af aan ons verdriet, aan onze pijn, aan onze eenzaamheid, maar het geeft ons juist de mogelijkheid om er op een andere manier mee om te gaan dan mensen zonder deze hoop.
Mogen we dan niet verdrietig zijn en huilen?
Nou, ik zal de laatste zijn die dat zegt, gezien de hoeveelheid tranen die ik al in mijn leven heb vergoten, maar er is wel een verschil of we in ons verdriet en in onze tranen blijven steken of dat we uithuilen bij onze hemelse Vader, ons door Hem laten troosten en in Zijn kracht, de opstandingskracht van Jezus in ons, voorwaarts gaan.


De decembermaand is de donkerste maand van het jaar, maar het is ook in deze maand dat wij herdenken dat het Licht der Wereld werd geboren en dit Licht schijnt (wil schijnen) in onze harten.
Hoe moeilijk en donker ons leven nu misschien ook is, we hebben een eeuwige Hoop, een uitzicht op een eeuwig leven met Hem.
Laten we ons verzetten tegen gevoelens van moedeloosheid en radeloosheid door ons te richten op het Licht van de Wereld, op Jezus.
Breng al je pijn en verdriet, je eenzaamheid, je noden en zorgen, in Zijn licht, zodat Zijn Licht (opnieuw) zal schijnen in jouw hart en jij op jouw beurt weer Zijn licht kan verspreiden.


Schijn met Uw licht in mijn hart, Heer,
schijn met Uw licht over alles wat zo donker is,
zo moedeloos, zo radeloos, zo eenzaam;
over alles dat verzwolgen dreigt te worden
door gevoelens van leegte en gemis.

Schijn met Uw licht in mijn hart, Heer,
schijn met Uw licht en verlicht mijn hart.
Richt mij op, opdat ik Uw getuige zal zijn,
en Uw licht verspreid in een wereld 
die wanhopig is en verward.

Wat verwachten we?

De maand december staat weer voor de deur.
Een maand die bol staat van allerlei feestelijkheden, gezelligheid, samenzijn, eten en drinken.
Voor sommigen een maand waar zij het hele jaar naar uitzien, voor anderen een maand die ze het liefst over zouden willen slaan.
De reclamefolders staan vol prachtige plaatjes van gezellige gezinstaferelen; iedereen is even mooi aangekleed en de tafel is prachtig versierd en gedekt, en overvloed, in elke zin van het woord, voert de boventoon.
Wat kan dat erin hakken als je eenzaam en alleen bent, nauwelijks weet rond te komen, net gescheiden bent, of een dierbare hebt verloren.
En toch …

Toch is wat de reclamefolders laten zien vaak niet een reëel beeld van de werkelijkheid.
O ja, als je langs de ramen loopt en naar binnen kijkt, dan kun je soms dezelfde taferelen aantreffen, maar hoe echt is het?
Is wat we zien ook echt?


Velen van ons kennen ongetwijfeld het spreekwoord dat zegt: ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje’, maar het komt vaak niet in onze gedachten op als we het zelf om welke reden dan ook moeilijk hebben en we kunnen ons dan soms blindstaren op wat een ander wel heeft.
In dagen als die er nu aankomen, komt eenzaamheid dieper op je af, zijn gevoelens van gemis groter en intenser, leegte voelbaarder en tastbaarder, en niet kunnen doen wat anderen wel schijnen te kunnen, schrijnender.
Maar toch …

Hoeveel verborgen leed zal er niet zijn achter de prachtig versierde huizen en tafels, achter het gezellig samenzijn?
Hoeveel tranen zullen er schuilgaan achter die lachende gezichten?
Hoeveel gebroken harten achter al die overvloed.
Hoeveel pijn en verdriet achter al die met lampjes versierde huizen?
En hoeveel eenzaamheid te midden van alle samenkomende gezinnen en families?

Ik wil niets bagatelliseren; geenszins!
Wat dan ook voor jou toepasbaar is wat betreft de komende decembermaand waardoor je hem graag zou willen overslaan, het mag er zijn, het is reëel, en misschien wel heel diep en intens.
Ik wil je alleen deze keer vragen om ook eens proberen te kijken voorbij alle pracht en praal, voorbij alle uiterlijke dingen en je te realiseren dat het weleens helemaal niet zo mooi is als het eruit ziet.
Ik wil je vragen niet zo zeer te zien op baby Jezus die geboren werd in een stal in Bethlehem, maar op de reden waarom Hij kwam.

Jezus zegt in Lucas 4 vers 18 en 21:
‘De Geest van de Heer rust op Mij, omdat Hij Mij gezalfd heeft om het goede nieuws te brengen aan armen. Hij heeft mij gezonden om gevangenen de vrijheid aan te zeggen en blinden het licht te geven. om onderdrukten vrij te maken, om het jaar van Gods goedheid af te kondigen.
Op deze dag zijn de woorden die u zojuist gehoord hebt, in vervulling gegaan.’


Vandaag is het de 1e Advent en we gaan daarmee de tijd naar Kerst, naar het herdenken van de geboorte van Christus en naar het uitzien naar Zijn terugkomst in.
Advent is een tijd van Verwachten.
Was het eerst het Verwachten van de komst van Hem als Heiland en Redder, als Messias, nu is het een tijd van Verwachten dat Hij terugkomt en wij voorgoed met hem samen zullen zijn.
En daarmee voorgoed een einde aan alle ellende, alle pijn en verdriet, alle oorlogen enz.; een einde aan deze zondige en verdorven wereld, en een nieuw leven voor eeuwig samen met Hem.

Maar …
Verwachten we ook Zijn hulp, Zijn nabijheid, Zijn vrede, Zijn kracht, Zijn liefde, om deze moeilijke maand die voor ons ligt door te komen?
Of zien we alleen maar reikhalzend uit naar Zijn terugkomst omdat daarmee een einde komt aan ons lijden?

Psalm 146 vers 5 t/m 8a, 9a zegt:
‘Gelukkig wie steun zoekt bij de God van Jacob, alles verwacht van de Heer, zijn God, van Hem, die hemel en aarde gemaakt heeft, de zee en alles wat erin leeft, van Hem die trouw blijft, altijd.
Want de Heer is het die recht verschaft aan wie onderdrukt worden, die te eten geeft aan wie honger lijden, die de gevangenen bevrijdt, de blinden ziende maakt, opricht wie gebogen gaan.
De Heer is het die vreemdelingen beschermt, wezen en weduwen tot steun is.’

Het is mijn gebed, dat wat onze omstandigheden ook zijn, we niet tegen de komende maand met al haar feestelijkheden op zullen zien; dat we ons niet blind zullen staren op alles rondom ons wat zo prachtig, voorspoedig en overvloedig lijkt te zijn, maar dat we zullen opzien naar Degene om Wie het gaat en op het waarom Hij kwam.

Vlak voor Zijn lijden en sterven zei Jezus:
‘Vrede laat Ik bij jullie achter; Mijn vrede geef Ik jullie, een andere vrede dan de wereld geeft.’
En die vrede bid ik je toe voor de komende maand, zodat Zijn Naam wordt verheerlijkt en wij tot zegen kunnen zijn voor een ander.

Een klein Psje.
Dit ontslaat ons niet van onze verantwoordelijkheid om naar elkaar om te zien en er voor elkaar te zijn.
Zijn woord zegt immers ook: ‘Als één lid lijdt, lijden alle leden.’ (1 Kor. 12:26)
Maar het is mijn gebed dat onze focus zal liggen op Hem, op wie Hij is, op het waarom Hij kwam en wat Hij heeft gedaan, en op wat Hij ons heeft gegeven, zodat ook deze maand ons aller hart gevuld zal zijn met vreugde en dankbaarheid door Zijn vrede in ons.

Oog en venster

… kijk met het oog van het geloof door het venster van gebed.*


Het is alweer enkele dagen geleden dat deze woorden uit het stukje sprongen dat ik las voor ik ging slapen.
Ze raakten mij, en ze raken me nog steeds.
Het stukje uit het boekje zegt me niet zoveel, kan ik (nu) niet zoveel mee, maar deze woorden dringen diep mijn hart binnen en het brengt mij in beweging.
Ik wil deze woorden zo uitpluizen, dat ik de betekenis, die ik in mijn ziel ervaar, omzet in woorden, waardoor de reikwijdte ervan in alle volheid binnen kan stromen en mij dichter  bij Hem brengt en mijn geloof doet groeien.

‘… kijk met het oog van geloof door het venster van gebed …’


Het oog van geloof

Ons oog is het orgaan waarmee we kunnen zien.
Geloof is de overtuiging dat iets waar is; is vertrouwen in de waarheid van iets; kort samengevat: geloof is vertrouwen en zekerheid.

Hebreeën 11:1(HSV) geeft de volgende beschrijving van geloof:
‘Het geloof nu is een vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet.’
De Naardense Bijbel (NB) zegt het zo: ‘Geloof viert de werkelijkheid van wat wordt gehoopt, 
is het bewijs van gebeurtenissen die niet waarneembaar zijn.’
Ik had dit vers nog niet eerder in deze vertaling gelezen, maar wat vind ik hem mooi en betekenisvol!

Geloof viert de werkelijkheid van wat wordt gehoopt, …
Iets vieren (feestelijk gedenken) doe je alleen als daar een echte reden voor is, een verjaardag, een slagen, een nieuwe baan, huis …
Als hier dan staat dat geloof de werkelijkheid viert van wat wordt gehoopt, dan viert men nu in dit leven iets, waarvan we weten dat het nu nog wel niet zo is, maar dat het wel gaat gebeuren.
Wat mij ineens doet beseffen dat, als ik zeg dat ik geloof, ik eigenlijk dus iedere dag van mijn leven iets te vieren heb vanwege het vooruitzicht dat ik heb en daarmee zou dus eigenlijk iedere dag een blijde en vreugdevolle dag horen te zijn …
Hmmm …
Als dat geen vaste grond is …

… is het bewijs van gebeurtenissen die niet waarneembaar zijn.
Geloof  is het bewijs dat wat voor het oog niet zichtbaar is, toch bestaat, toch gebeurt.
Denk aan Noach, aan Abraham en Sara, Mozes, …

Als er dan gesproken wordt over ‘het oog van geloof’, dan betekent dit dat we niet zien met onze natuurlijke ogen, maar met onze geestelijke ogen.
We zien niet wat er nu allemaal speelt en gebeurt, maar we zien voorbij deze dingen.
We zien niet op de omstandigheden, maar op Hem die alles in de hand heeft.
We zien niet de chaos in ons leven, of in deze wereld, maar we zien Degene die in control is.
Het oog van geloof is zien wat Hij zegt vanuit de zekerheid dat dit de waarheid is.


Het venster van gebed

Een prachtige definitie van een venster is wat ik vond op encyclo.nl: ‘Door een venster ziet men wat aan `de andere zijde` is.’
Met andere woorden, een venster is een opening waardoor je kunt zien wat aan de andere kant is.
Gebed is een gesprek met God; het is een manier waarop de gelovige contact zoekt/heeft met God.
Tijd in Zijn dichte nabijheid; stil zijn, luisteren, horen, delen, genieten, tot rust komen, opgebouwd worden, bemoedigd worden …
Met het venster van gebed is gebed de opening waardoor God ons kan laten zien wat er aan de andere kant is.


En zo kom ik weer uit bij waar ik begon: ‘
‘… en kijk met het oog van het geloof door het venster van gebed.'
Met het oog van geloof zien we Wie er in control is in alle omstandigheden en gebeurtenissen en het venster van gebed is het middel waardoor dit mogelijk is.

Hoe anders zouden onze dagen eruit zien als we deze zouden leven vanuit dit principe.
Welk een blijdschap en vreugde zal dan dagelijks ons deel zijn; zichtbaar Zijn kracht in ons, onwankelbaar ons vertrouwen en verdwenen onze angsten.
Hoe fier en rechtop zouden we niet gaan, als echte koningskinderen betaamd.
Er zal vreugde en vrede in ons hart zijn te midden van alle tranen van pijn en verdriet.
Onze stap zal vast zijn, omdat we weten waar onze weg heen leidt.
We zullen kunnen loslaten, omdat we weten dat Hij alles vast in handen heeft.
We zullen kunnen overgeven, omdat we weten dat Hij zal doen wat het juiste is, wat past in Zijn plan.
Te midden van elk verdriet, van alle tranen die we huilen, van alle moeilijkheden, strijd, vervolging, ...  wat dan ook, zullen we staande blijven, omdat Hij het is die we zien.
De Ene, de Alpha en Omega, het begin en het einde, die was, is en komen zal.
Jezus Christus, de Koning der koningen.


Leer mij, Vader, om te kijken met het oog van geloof, en help mij om de juiste prioriteiten te stellen om dat te kunnen bereiken; U, en tijd met U boven alles te stellen, boven alles wat er van mij wordt verwacht, boven wat ik ‘moet’ of wil doen.
In Jezus ‘Naam.

- Amen - 

Kijken met het oog van geloof door het venster van gebed zet mij stil;
kijken met het oog van geloof door het venster van gebed
brengt mij bij Hem alvorens ik wat doe of zeg.

Kijken met het oog van geloof door het venster van gebed doet mij andere dingen zien,
kijken met het oog van geloof door het venster van gebed  zorgt ervoor
dat ik steeds opnieuw alles in Zijn handen leg.

Kijken met het oog van geloof door het venster van gebed brengt vrede in mijn hart,
kijken met het oog van geloof door het venster van gebed
houdt mijn blik gericht op de eeuwige weg.

Kijken met het oog van geloof door het venster van gebed …
het is Hem zien boven en in alles en doen wat Hij zegt.


* (Uit: Nieuw elke morgen - Van: Charles Spurgeon) 

Kracht schuilt in vertrouwen

Het kalendertje in mijn raamkozijn staat al weer weken op dezelfde bladzijde: Kracht schuilt in vertrouwen.
De woorden prikkelen me, maar …
Als ik vanavond achter mijn bureautje kruip, staren de woorden mij opnieuw aan.
Kracht  schuilt  in  vertrouwen.

Mijn gedachten naar David, jonge David met zijn slinger tegenover de reus Goliath.
Iedereen, zelfs de meest moedige soldaat was bang voor die grote reus, maar David …
In gedachten hoor ik hem zeggen: …, maar ik kom naar u toe in de Naam van de HEERE van de legermachten, de God van de gelederen van Israël, Die u gehoond hebt. 
(1 Sam. 17:45)
Een herdersjongen tegenover een geboren vechter, een reus nog wel; over kracht en vertrouwen gesproken …

Mijn gedachten gaan verder, naar  Noach, naar Abraham, naar Mozes, de twaalf verspieders, Elisa en zijn knecht …
De één bouwde een ark in een omgeving waar in geen velden of wegen water te vinden was.
De volgende ging waar God hem zond; deed wat God van hem vroeg; ‘God zal voorzien, jongen!’
De derde vond zichzelf totaal onbekwaam, maar leidde wel een heel volk door de woestijn.
Vervolgens zijn er tien mannen die in zak en as zitten, terwijl twee mannen God zien en het beloofde land binnengaan.
De knecht zag hoe ze ingesloten waren door een groot leger, maar Elisa zag het veel grotere leger van God.
En wat te denken van Daniël, Sadrach, Mesach en Abednego; een leeuwenkuil, een vurige oven ...
Gewone mannen, maar standvastig en krachtig door hun vertrouwen op God!

En ons ultieme voorbeeld: Jezus!
Door Zijn onwankelbare vertrouwen op Zijn Vader, kon Hij Zijn taak volbrengen en ons redden!

Kracht schuilt in Vertrouwen.
Wat een waar woord!

De Heer is ...

Iedere week krijg ik de Oppepper binnen van Koos en Maria Stenger van Actief*; deze keer stond er iets in dat ik heel graag wil delen.


De Heer is mijn onderwijzer;
de weg naar de wijsheid zal ik niet kwijtraken.
Hij leidt mij op nederige paden van ervaring
en heeft elke dag weer een nieuwe les voor mij.
Hij kent de weg naar de bron van het onderricht
en toont mij stap voor stap hoe mooi de waarheid is. 
De wereld is een prachtig, door Hem geschreven boek,
en Hij toont mij voorzichtig iedere bladzijde.
Wat ben ik telkens weer dankbaar als ik Zijn woorden begrijp
en zie hoe Hij mij meevoert naar de toppen van de wijsheid.
Ook in het duister loopt Hij naast mij;
juist dan fluistert Hij tot mijn hart.
De reis valt mij soms zwaar, maar nooit is het hopeloos,
want ondanks mijn gemodder blijft God geduldig.
Altijd weer houdt Hij rekening met mijn zwakheden,
en Hij helpt mij om de waarheid door mijn tranen heen te begrijpen.
Voorzeker leidt Hij mij dagelijks met vreugde en pijn
naar de volmaakte kennis van Zijn liefde. 


Vrij bewerkt naar een schrijven van Henry Van Dyke
>> Koos en Maria Stenger - Actief
Met toestemming

Bemoedigende verwondering

Als ik afgelopen week Exodus 3 aan het lezen ben, valt het me ineens op hoe God betrokken is bij de nood van Zijn volk.
Niet dat ik dat niet wist, of nooit eerder gelezen heb, maar ineens springen er met het lezen gewoon een aantal dingen uit die mij stil maken.
Het verwondert mij, hoe zo sommige stukjes van zinnen er nu zo ineens uitspringen …

Vers 7 – Ik heb gezien …
               Ik heb gehoord …
               Ik weet …

Vers 8 – Ik ben gekomen om te bevrijden …
               Ik haal vandaan en breng naar …
       
Vers 9 – … is tot Mij doorgedrongen …
               Ik heb gezien …
               Ik stuur …

Vers 12, 15 – Ik ben er …

Vers 16 – Ik heb Me aangetrokken …
                Ik heb gezien …

Vers 17 – Ik heb besloten …
                Ik zal brengen …

Vers 20 – Ik zal tonen …
                 Ik zal straffen …
                 Ik zal machtige wonderen doen …
                 Ik zal zorgen …

Als ik deze korte zinnetjes nog eens achter elkaar lees, wordt mijn hart niet alleen stil van ontzag, maar ik word ook bemoedigd.
De God van nu is immers nog precies dezelfde als de God van toen!

De God, die de nood van het volk Israël zag en daarop reageerde, is nog steeds dezelfde.
Nog steeds klinken eigenlijk deze woorden:
Ik heb gezien …
Ik heb gehoord …
Ik  weet …
Ik ben gekomen …
Ik haal vandaan en breng naar …
Ik zal tonen …
Ik zal …

Hij zond ons Jezus, Hij zond ons de Heilige Geest.
De belofte van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde waar Hij ons door Jezus naar toe zal brengen, ligt er.
Hij zal het doen en dan zal iedereen zien, zijn knie buigen en erkennen dat Hij Heer is!


Be still  BeAmazed 
Eigenlijk heeft deze ‘Be still  Be Amazed' deze keer twee kanten.
Aan de ene kant is er de verwondering over hoe God zo ineens er iets uit laat springen en aan de andere kant dat het tegelijk ook zo enorm bemoedigt.

Als jij het moeilijk hebt, geen uitweg ziet, je pijn en verdriet zo onnoemelijk groot is, je jezelf in slaap huilt, of stille tranen vergiet waarvan je denkt dat niemand ze ziet, jet het soms uitschreeuwt van wanhoop, …; dan wil ik je zo graag bemoedigen met deze bovenstaande woorden.

God heeft je gezien; Hij ziet jou!
Hij heeft je gehoord; Hij hoort jou!
Hij weet van je situatie, je verdriet, je moeiten en zorgen …
Hij heeft jouw lot aangetrokken, en zal je bevrijden.
Hij weet …
Hij heeft gezien …
Hij zal tonen …

In Jezus Zijn al Zijn beloften vervuld!
In Jezus zullen al Zijn beloften worden vervuld!
Daar mogen we naar uitzien, onze hoop op vestigen, op vertrouwen!
Jezus is ons vooruit gegaan!

Nader tot Zijn troon van genade en je zult hulp ontvangen op het juiste moment.
Zie op de Hoop die wacht!
Geloof en vertrouw!
En je zult stil en verwonderd raken om de grote daden van de Heer, om Zijn liefde, keer op keer,  aan ons betoond!


Be still  Be Amazed 
Dag 15

Het ligt niet aan Mij!

Wat had ik hier naar uitgekeken, en wat had ik deze dagen van rust hard nodig.
Wat was (en ben) ik moe, zowel lichamelijk (slecht slapen - leeftijd) als geestelijk, en wat had ik het nodig om bemoedigd te worden, gevuld te worden.
Wat verlang(de) ik naar tijd aan Zijn voeten zonder dat er enige plicht roept.
Wat verlangde ik naar dit weekend, 'mijn jaarlijkse Vrouwenconferentie', die tevens mijn (enige) echte vakantiedagen zijn.
Helemaal voor mij alleen, waarin ik niets anders hoef te doen dan genieten van alles: het heerlijke eten , zowel voor mijn lichaam als voor mijn geest, de rust van niemand die iets vraagt of iets van je wilt, even geen was, geen vaat, geen enkele huishoudelijke plicht, geen ..., niets ...

Als ik op mijn kamer kom, overvalt me de rust en stilte en besef ik, voel ik pas hoe vreselijk moe ik ben en het huilen staat me eigenlijk nader dan het lachen.
Ik pak mijn koffer uit en loop daarbij wat onwennig door mijn kamer.
Het is duidelijk te lang geleden dat hier, in deze rust en stilte, ben geweest; de rust en stilte van het gewoon ergens zijn zonder enige verplichting of verwachting; gewoon er zijn.
Anders dan anders, pak ik als nu als laatste pas het 'welkomstbriefje' met de Bijbeltekst.
Ieder jaar ligt dit, samen met wat lekkere versnaperingen, op ieders bed, alleen dit jaar pakte ik het niet als eerste, en ik kan niet eens benoemen waarom ik dit deed.
Als ik het briefje openvouw en de woorden lees, komen de tranen.

'God zal in al je behoeften naar Zijn rijkdom heerlijk voorzien, in Christus Jezus.'  Fil. 4:19 (NBG)

God zal voorzien!
Dit woord, deze belofte, is eigenlijk alles wat ik nodig heb.
God zal voorzien!
De woorden komen binnen, echt binnen, en de tranen die door deze woorden zijn gaan stromen, zijn tranen die tegelijk een gedeelte van alle onrust en verwardheid meenemen en ruimte maken voor rust en vertrouwen.
God zal voorzien in alles wat ik nodig heb.
Ik weet niet waarin, ik weet niet hoe, of wanneer, maar het is goed: God zal voorzien, en zoals Hij voorziet, zal het ook goed zijn.
Op één ding na weet ik zelf niet eens precies wat ik nodig heb, maar ik ervaar gewoon, ik weet gewoon, dat deze woorden rechtstreeks bij God vandaan komen.
Het is Zijn belofte voor mij, aan mij, en ik ervaar Zijn grote liefde hierin.


Dit jaar is ook het eerste jaar, dat ik geen aantekeningen maak van de woordverkondigingen om verder uit te werken op mijn Blog; dit jaar ben ik er alleen voor mezelf.
Aan de ene kant voelt het een beetje vreemd, aan de andere kant ervaar ik ook een stuk rust die hierdoor binnenkomt.
Tijdens de aanbidding, daar beginnen we elke sessie mee, komt het volgende beeld in mijn gedachten:
Ik zie een lege kom, waarvan ik besef dat het mijn hart is.
Onderin is een dikke witte laag, het ligt daar vast en stil; het is de Heilige Geest, om in te drinken wat Hij geeft, om op te nemen wat Hij geeft.
Aan het eind van de avond zie ik een beetje water klotsen in de kom ...
De dag erop komt het beeld opnieuw terug en met de toespraak van Dicky zie ik het water naar binnen stromen.
De combinatie van de woorden die zij spreekt en haar zachte, zo liefdevolle stem, zijn een ware balsem voor mijn gepijnigde en door allerlei gebeurtenissen, verstoorde ziel.
God, wat bent U goed voor mij!


Als ik de eerste dag na het eten me even terugtrek op mijn kamer voor de avondsessie begint. pak ik mijn meegenomen (chr.) 'Glossy' - Stil - de reis naar binnen.
(Het leek mij wel een goede combinatie, dit weekend en dit blad)
Na het voorwoord en de inhoudsopgave stuit ik op de volgende woorden:
'You don't always need a plan - sometimes you just need to breathe, trust, and let go, and see what happens.'

Ik moet ook zeggen dat ik even geen plannen meer heb en ze ook eigenlijk helemaal even niet meer wil.
Zelfs het niet doorgaan dit jaar van de 'Kerstavond voor Vrouwen' voelt als een verademing en een opluchting.
Soms is het echt goed om ergens een punt achter te zetten en niet koste wat het kost doorgaan.
Als er niet genoeg mensen zijn om te helpen met de organisatie, dan houdt het gewoon op, hoe jammer het ook is en hoeveel vrouwen er ook teleurgesteld zullen zijn.
Een paar dingen houd ik vast, dat is ook goed, maar voor de rest zal ik nauwkeurig gaan waken over mijn agenda.
Hoe bijzonder is het niet hoe alles samenvalt.
Deze woorden uit de Glossy, dit weekend, Gods woord dat ik ontving, en aansluitend ... mijn  praktisch lege agenda.

'You don't always need a plan - sometimes you just need to breathe, trust, and let go, and see what happens.'

Als ik zo over deze woorden nadenk, weet ik één ding zeker: ik wil dit weekend en de komende tijd gewoon Hem zoeken, met Hem alleen zijn, want ik weet dat hierin mijn kracht ligt, mijn herstel, en ...
misschien nieuwe wegen.
Want enkele gebeurtenissen van de laatste tijd hebben mij tegelijk losgemaakt van mijn vastzitten aan mijn woonplaats en mijn gemeente.
Dit hoeft helemaal niets te betekenen, of te zeggen te hebben, maar het schept wel nog meer ruimte.

Met deze conferentie van afgelopen weekend, begint zo eigenlijk ook mijn 'nieuwe' reis naar binnen.
Stil worden en tot rust komen bij Hem.
Even met hem alleen zijn.

Ik heb even geen plannen meer
en ik wil ook helemaal geen nieuwe maken.
Ik wil stilstaan en stil worden;
tot rust komen aan uw voeten, Heer.

Ik heb even geen plannen meer,
maar laat alles los en wil alleen
Uw liefde inademen, vertrouwend
dat U geeft wat ik nodig heb, Heer.

Ik heb even geen plannen meer,
maar wil gewoon even met U alleen zijn, Heer.


Het weekend is bijna voorbij als ik zondag tussen de middag de eetzaal voor de laatste maaltijd binnenloop.
Ook dit jaar is er voor iedereen nog een bemoediging om mee naar huis te nemen.
Aan iedere soeplepel op tafel zit een kaartje met een Bijbeltekst.
Het is alleen al een prachtig gezicht om te zien, de kleuren zijn namelijk echt mijn kleurtjes: roze en lever/bruin.
Ik kies een plekje uit, ga zitten en maak het kaartje los van de lepel.

'Maar jij die je hoop op de Heer hebt gevestigd, zal je kracht weer terugkrijgen. Je stijgt op met de vleugels als een arend, je zal voortsnellen, maar niet moe worden; je zult wandelen zonder uitgeput te raken. (Jesaja 40:31 Het Boek)

'Maar jij die je hoop op de Heer hebt gevestigd, zal je kracht weer terugkrijgen.

Ik weet niet veel meer van de toespraken, maar één ding weet ik wel, het thema is duidelijk zichtbaar in de woorden die ik van Hem heb ontvangen.
'Het ligt niet aan Mij ...'

Ik zal in al je behoeften naar Mijn rijkdom heerlijk voorzien, 

in Mijn Zoon, Christus Jezus! 

Ik zal je kracht weer teruggeven, 

als jij je hoop op Mij vestigt!