Dag 35 - Pijn en verdriet ...

De vrouw die (naast dat zij altijd bezig was) Hem geloofde.
Jezus begon ook te huilen.
Johannes 11:35


Jezus wist allang dat Lazarus dood was; Hij had het immers zelf al aan Zijn discipelen verteld, en toen klonk daar geen enkele emotie in.
Maar nu, als Hij Maria zo ziet huilen en ook al die andere mensen die met haar meegekomen waren, raakt Zijn Geest bewogen en wordt Zijn hart in beroering gebracht.
En Hij huilt.

Hij huilt om wat Hij ziet.
Hij huilt om de pijn en het verdriet van mensen die Hem zo dierbaar zijn.
Hij huilt om …


‘En toen Hij dichterbij kwam en de stad zag, weende Hij over haar.’
Lucas 19:42

Jezus had er eerder over gesproken (Matt. 24:2) maar nu, nu Hij onder het hosanna geroep van al die mensen Jeruzalem nadert en de stad ziet liggen, raakt Zijn Geest bewogen en wordt Zijn hart diep in beroering gebracht.
En Hij huilt.

Hij huilt om wat Hij weet wat zal gebeuren; om wat Hij ziet in de Geest.
Om Zijn geliefde Jeruzalem, waar geen steen op de andere meer staat.
Waar dood en verderf de stad hebben overgenomen en geweeklaag klinkt.

Jezus ziet meer dan wij.
Jezus ziet voorbij dingen, Hij ziet wat achter dingen verborgen ligt.
De dood van Lazarus, de pijn en het verdriet die daar bij horen; gevolgen van de zonde.
Jeruzalem, geliefde stad, verwoest, met de grond gelijk gemaakt; gevolgen van de zonde.
De zonde, die dood en verderf zaait, verwoest en vernietigt.

Maar welk een vreugde is ons deel, Zijn liefde en bewogenheid deden Hem het graf in gaan om op te staan tot de volle overwinning over zonde en dood, over verwoesting en vernietiging, over pijn en verdriet.

Wat dood is, hoeft niet dood te blijven; Jezus leeft en wij mogen met Hem leven!
Halleluja, geprezen zij Zijn Naam!

Vanuit de hemel reikt een doorboorde hand over het graf naar  jou.

Over de vrouw die Hem geloofde kun  je lezen in:
Johannes 11:1-46

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Dag 5. Rouw en troost

‘Vandaag sta ik stil bij hen die rouwen.’*
… een dochter van ongeveer twaalf jaar oud …
Lucas 8:42


12 jaar oud.
Eigenlijk zou ze nog een heel leven voor zich moeten hebben.
Een onbezorgde jeugd met dromen en toekomstplannen.
Maar ziekte kruist haar leven en zo jong als ze is, neemt de dood haar mee; achterlatende zij die haar zo liefhebben.

‘De dood grijnst in vol ornaat.
De droeve slotsom van de zonde.’*


Die vrucht, och,
daar gaat het niet echt om,
het had net zo goed
iets anders kunnen zijn.
Iets echter triggerde de mens
en bracht hem
tot ongehoorzaamheid
om als God te willen zijn.

Het leven, dat eens
zo mooi was en goed,
is voorbij  en de dood
heeft zijn intrede gedaan.
Moeiten en zorgen,
pijn en verdriet,
maken voortaan deel uit
van ons menselijk bestaan.

Vele tranen worden nu
dagelijks vergoten,
door hen die in diepe rouw
gedompeld zijn.
Verlies van dierbaren,
van wat we hadden,
om wat was, en nooit meer
hetzelfde zal zijn …


Als ik vandaag stil sta bij hen die rouwen, gaan mijn gedachten ook naar hen die rouwen om gezondheid die verloren is gegaan en menselijkerwijs gesproken niet meer terug zal keren.
Rouw door of om verbroken relaties.
Rouw door of om verlies van vriendschappen.
Rouw door of om verlies van een baan.
Rouw door ...
Rouw om …
Rouw om alles wat is geweest en nooit meer zal zijn.

Maar de dood heeft niet
het laatste woord,
noch staan we alleen
in ons verdriet.
Er is een Trooster
aan ons gegeven;
Iemand die meevoelt
en elke nood ziet.

Die onze tranen
in een fles vergaart;
Die zelfs beloofd heeft
ze eens te drogen.
Er is Iemand wiens hart
volledig naar ons uitgaat,
Die zo van ons houdt
en diep met ons is bewogen.

Je bent niet alleen!


Het verhaal van het dochtertje van Jaïrus kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18,19; 23-26
>> Marcus 5:21-24; 35-43
>> Lucas 8:40-42; 49-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'
* Citaat boekje

Op een dag ...

Op een dag zal God je tranen afwissen.

De handen die de hemel hebben gespannen,

zullen je wangen aanraken.

De handen die in doodsangst opkrulden 

toen de Romeinse spijker erdoorheen werd geslagen, 

zullen op een dag om je gezicht worden gelegd 

en je tranen wegvegen.

Voorgoed.

Be still  Be Amazed 
Dag 27


Uit: 316 Gedachten die je bemoedigen
Van: Max Lucado
Zie: >> Boekinfo

God troost op velerlei manieren!

Gister was ik heel verdrietig; al vroeg gebeurde er iets (naast enkele andere spelende dingen waar ik het momenteel best moeilijk mee heb) en een diep gevoel van verdriet kwam mijn hart binnen en bepaalde mijn dag.

Het lukte me maar niet om het kwijt te raken en mijn dag bestond uit steeds terugkerende momenten waarop ik alleen maar kon huilen, terwijl de woorden ‘Be still  Be Amazed’ mij daarbij vergezelden.

Er kwam niet veel uit mijn handen; naast het doen van de was, liep ik maar wat verloren rond in mijn huis.

O, ik wilde eigenlijk zo graag stil worden, lezen, me verwonderen …, maar ik kwam niet verder dan alleen een zachte bede om hulp naar mijn Vader, mijn verdriet stond me in de weg.

De ochtend verstreek; mijn broodje at ik bij de tv, maar ondanks de afleiding vond ik ook daar geen troost.

Toen ik met mijn bordje weer door de bijkeuken en langs de kattenbak richting de keuken liep, was het alsof God tot mijn hart sprak: ‘Je mag verdrietig zijn, mijn kind' en 'ga die kattenbak maar schoonmaken en Jaylinn borstelen.’

Het waren twee dingen die echt nodig gedaan moesten worden: de kattenbak een keertje weer helemaal leeg en schoon, en de hier en daar voelbare klitten in Jaylinn's vacht riepen om een goede borstelbeurt, maar eigenlijk had ik hier nu helemaal geen zin in.

En toch, diep van binnen ervoer ik dat er troost en rust zou zitten in het doen van deze twee, eigenlijk minder leuke, karweitjes.

Na nog wat heen en weer geslingerd te zijn, koos ik ervoor om beide dingen toch te doen en ervoer werkelijk een stukje troost en rust in deze dingen, en die tegelijk ook weer voldoende ruimte gaven om de dag door te komen; wetende dat een goede nachtrust mij weer een nieuwe dag zou brengen.

Hij was erbij, zag mijn verdriet en troostte op Zijn wijze ...

Be still  Be Amazed …

Toen ik ’s avonds naar bed ging en mijn dagboekje* pakte om te lezen, moest ik ineens weer denken aan wat ik de avond ervoor had gelezen.

Ik wist niet meer precies wat het was, maar wel dat het heel mooi was en over troost ging en voor ik naar het stukje van 4 november ging, las ik eerst nog weer even het stukje van 3 november en kwam zo bij de laatste zin die mij zo aangesproken had:

‘Waar ook maar een hart is dat overloopt van smart, een lip die trilt van pijn, een diepe kreun of een berouwvolle zucht – daar staat het hart van Jaweh open.’

En dat was precies wat ik gister mocht ervaren: het hart van mijn Vader stond (en staat) open voor mijn verdriet, en … Hij troostte mij.

Ja, door het schoonmaken van een kattenbak en het borstelen van een hondje die behoorlijk in de klit zat, heen.

Be still  Be Amazed 

Dag 1

(Ik kan niet anders, de woorden vergezellen mij  …)

*Zie: >> Boekinfo