Het heuvelland van volmaakt vertrouwen ...

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.

Hoofdstuk 22

Micha 7:7 (SV)
‘Maar ik zal uitzien naar de Heere, ik zal wachten op de God mijns heils; mijn God zal mij horen.’

Deze keer wat minder naar het hoofdstukje, maar meer vanuit persoonlijke situatie.
Afgelopen week was zo'n beetje de eerste week van ons veranderde leven waarin alles een beetje begon te lopen; fysio, ergo, thuiszorg ...
Mijn agenda staat voller dan ooit tevoren, doordat ik er nu ook de afspraken van mijn man in moet zetten, en hoewel ik negen van de tien keer niet meer mee hoef, toch heeft het wel zijn impact op mijn reilen en zeilen, en mijn (ook nog te maken) afspraken.
Daarnaast moet ik nu ook gaan 'leren' mijn afspraken in onze gezamenlijke agenda te zetten, zodat ook hij weet wanneer ik weg ben of moet.
Hoewel de meeste hectische tijd nu achter de rug is, blijft er veel waar ik rekening mee moet gaan houden.

Nu het echter wat minder hectisch wordt, slaat de vermoeidheid genadeloos toe, overvol als mijn hoofd is, en mijn lichaam gespannen van het bijna continue ‘aanstaan’ de afgelopen drie maanden.
Het valt niet mee om weer tot rust en in de rust te komen met zo’n overvol hoofd.
Gelukkig verkeren we (nog) in de gelukkige omstandigheden van een groot huis en zijn er meerdere plekjes om me terug te trekken in de rust en de stilte, en ook al lukt het soms maar voor kortere tijd, ieder beetje helpt; zoals ook het even kleuren in mijn (chr.) kleurblok daaraan bijdraagt.
Ook heb ik meerdere keren achter mijn laptop gezeten met het verlangen om wat te doen, te schrijven, of gewoon even ‘Rondom de Psalmen’* aan te vullen, maar kwam vaak niet verder dan er achter zitten met mijn hoofd in mijn handen terwijl de tranen van vermoeidheid over mijn wangen liepen.

Als ik dan vanmiddag weer achter mijn laptop kruip en ik eigenlijk zo graag wil schrijven, maar gewoon niet weet wat (-terwijl ik toch best een paar mooie dingen heb gelezen waarover ik kan en wil schrijven), bedenk ik mij, dat het misschien een idee is om maar eens met het volgende hoofdstukje van deze serie verder te gaan.
De gedichtjes bij elk hoofdstuk zijn al geschreven (schreef ik toen ik dit boekje gebruikte met mijn Stille Tijd), en wie weet hoe het me bemoedigt om het hoofdstukje nog een keertje te lezen en enkele mooie dingen eruit te halen.
Zo gezegd, zo gedaan, en welk een goede keuze bleek dit te zijn; hoe toepasselijk en be(aan)moedigend het gedichtje dat ik erbij schreef.

‘Vaak moeten we leren wat de gelukzaligheid is

als we ons naar God toewenden

en op Hem vertrouwen,  en dat door de felle pijn heen.

Daarin ontdekken wij

dat Hij alleen een loyale Vriend is

op Wie we aan kunnen.

Kom, mijn hart,

God heeft u de les gegeven

om die vanmorgen te herhalen,

een les die u in menige tijd van verdriet

goed heeft geholpen om staande te blijven.’

Susannah Spurgeon

Mijn gedachten gaan naar mijn MT van de afgelopen week: Psalm 39:8.
‘En nu, wat verwacht ik, Heere? Mijn hoop, die is op U.’
Het voelt een beetje alsof de tekst van dit hoofdstukje een soort van aanvulling is, van in herinnering brengen dat die Hoop het uitzien naar de Heere inhoudt, en dat ik daarin de bereidheid heb om vertrouwend te wachten op wat Hij verder gaat doen, vraagt, of geeft, omdat Hij immers de God van mijn redding is, Die mij liefheeft en weet wat het beste is.
‘Maar ik zal uitzien naar de Heere, ik zal wachten op de God mijns heils; mijn God zal mij horen.’

Kom, mijn hart, zie op Hem.
Kom, mijn hart, wacht op Hem.
Kom, mijn hart, vertrouw op Hem.
Kom, mijn hart, kom en leer vertrouwend, wachtend verwachten.

Met deze laatste woorden komt mijn Dooptekst weer in mijn gedachten:
‘Laten wij dan met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden om geholpen te worden op het juiste tijdstip.’
Hebreeën 4:16

Kom, mijn hart, zie, wacht en vertrouw.
Kom, mijn hart, geloof en verwacht.
Kom, mijn hart, vind rust en vrede in Hem.


Kiezen ...

Soms is ons leven een opeenstapeling
van moeilijkheden, zorgen, verdriet en pijn.
Het ene is nog nauwelijks voorbij
of het volgende dient zich alweer aan.

In het begin voelen we ons sterk en krachtig;
ervaren we Gods kracht en sterkte in ons leven.
Maar gaandeweg rijzen de vragen in ons hart,
over het waarom dit zo lang door moet gaan.

Vermoeidheid en ontmoediging liggen op de loer,
startklaar om ons het zicht op Hem te ontnemen;
en wanhoop en boosheid, zelfmedelijden en bitterheid,
zijn niet ver meer weg om genadeloos toe te slaan.

Dan zijn daar deze woorden die ons een les leren,
en ons de weg wijzen uit onze diepste nood.
Blijven we zien op de woeste golven die beuken, of
kiezen we ervoor om onze ogen naar Hem op te slaan?

Hij is onze schuilplaats, onze toevlucht in nood;
bij Hem komen we tot rust, en vinden we vrede.
Hij is onveranderlijk en trouw, vol liefde en vergeving;
van Hem ontvangen we de kracht om door te gaan.

Laten deze woorden een leidraad worden in ons leven.
‘Uitzien, wachten; God hoort en is mijn redding!’
Hoe moeilijk en zwaar het soms ook zal zijn,
samen met Hem kunnen we werkelijk alles aan.

* 👉 'Rondom de Psalmen'

Een blogje dat hier mooi bij aansluit.
👉 'Staande blijven en opgebeurd worden'

Mijn Hoop is op U!

‘Ik heb U hartelijk lief, HEERE, mijn sterkte.

De HEERE is mijn rots en mijn burcht en mijn Bevrijder,

mijn God, mijn rots, tot Wie ik de toevlucht neem,

mijn schild en de hoorn van mijn heil, mijn veilige vesting.’

Psalm 18:2,3

De afgelopen weken kwam er niets van schrijven; omstandigheden en daardoor gebrek aan ruimte en rust zijn daar verantwoordelijk voor.
Samengevat: sinds begin maart staat ons leven behoorlijk op z’n kop en is niets meer hetzelfde.

Een heftige, hectische en intensieve tijd ligt achter ons, en een ‘onzekere, vage’ toekomst voor ons.
Een tijd, waarin ik met mijn man in één weekend van huisartsenpost, naar spoedeisende hulp eindigde in een zorgpension (wat overigens ook niet bepaald om de hoek lag); van weer thuiskomen, maar bijna niet meer kunnen lopen en dus ook niet meer werken.
Een tijd, waarin we vaak van het kastje naar de muur werden gestuurd, en waar we nu -ondanks de ziekenhuisbezoekjes, nog steeds niet veel wijzer zijn van wat er nu precies aan de hand is.
Een tijd, waarin revalidatie -fysio, ergo, maatschappelijk werk, nu is begonnen, als ook thuiszorg deel uit is gaan maken van ons leven.
Een tijd, van leren omgaan met alles; met een van de één op de andere dag totaal andere (thuis)situatie en een toekomst die op meerdere terreinen ‘onzeker en vaag is’.
Een tijd, waarbij mijn lichaam behoorlijk protesteert door alle extra’s, en ik ook daarin -met alles, een weg moet zien te vinden.
Een tijd, van zorg, van moeite, verdriet en pijn en waarin tranen rijkelijk stromen, als ook tussen alles door momenten zijn van dankbaarheid, van vreugde en vrede, van geloof en vertrouwen.
Een tijd waarin het één het ander afwisselt, op zoek naar een nieuwe weg en een nieuwe balans.

Het Dagboek van Murray ligt inmiddels al een aardig poosje stil op mijn bureau; ik kon -en kan er (nog) even niet mee verder door mijn vermoeide en worstelende ziel, en het gebrek aan rust en ruimte.
Maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik een ander plekje boven heb gecreëerd (met hulp van één van mijn jongens) waar ik tot rust kan komen; een mooi klein hoekje van een kamer met een fauteuil tussen twee kastjes met mijn belangrijkste ‘spulletjes’.
En daar vertoef ik nu om mijn evenwicht te hervinden, om tot rust te komen, om bij de Heer te zijn, en waar ik mijn Stille Tijd houd.
Een plekje, veilig, beschut, geborgen, en waar ik heel dankbaar voor ben, omdat ik daar even niets moet, maar gewoon mag zijn met alles wat mij bezighoudt.

Vanmorgen zat ik daar weer maar met een onrustig en zwaar gemoed na (opnieuw) een confronterend gesprek gister.
Er is zoveel om over na te denken, zoveel keuzes om te maken, beslissingen om te nemen, en ook al hoeft niet alles niet à la minuut besloten te worden, toch heeft elke beslissing invloed op de volgende.
Het is moeilijk tot rust komen als het een op het andere volgt, en je tussen alle bedrijven door de gewone dingen ook nog moet doen.
Toch is dit plekje boven mijn rustplekje, want vroeg of laat komt mijn onrustige hart -en lichaam- daar dan toch, door Hem, tot rust en vind ik er nieuwe moed en hoop.
Zo ook vanmorgen door de woorden van Jezus in Johannes 4:34 en Psalm 39:8.
‘Jezus zei tegen hen: Mijn voedsel is dat Ik de wil doe van Hem Die Mij gezonden heeft en Zijn werk volbreng.’

‘En nu, wat verwacht ik, Heere?
Mijn hoop, die is op U!’

Er gaan allerlei gedachten door mij heen als ik ’s middags achter mijn bureau kruip.
Een wirwar van gedachten die uiteindelijk leiden tot dit schrijven en onderstaand gedicht.
En misschien hiermee ook weer tot wat orde in de chaos van de afgelopen tijd, en een begin in hervinden van rust en balans.
In Uw handen …

Mijn Hoop is op U!

‘Alles aanvaarden als uit Gods hand’,
zijn woorden die mij menigmaal
al op de goede weg hebben geleid;
alleen …,
het kost mij deze keer iets meer tijd.

Als het nu gaat om kleine dingen,
niet echt levensveranderend,
ach, dan is het zo moeilijk nog niet,
alleen …,
nu overheerst vaak nog pijn en verdriet.

Toch bid ik U, Heer,
leer mij om alles, ja, alles, ook dit,
te aanvaarden als uit Uw hand.
Alleen met U kan ik het aan,
alleen met U aan mij zij,
houd ik stand.

Ja, Heer, leer mij alles te aanvaarden,
- wat is, was en komt, als uit Uw hand;
U geeft niet meer dan ik dragen kan.
U ziet het geheel, het totale plaatje,
daardoor weet U ook wat het beste is,
wat past in Uw volmaakte plan.

Daarom proclameer ik Uw Woord:
‘En nu, wat verwacht ik, Heere?
Mijn hoop, die is op U!’
U bent immers mijn Heer en God,
mijn toevlucht, mijn rots, mijn Bevrijder;
en niemand, nee, niemand is als U!

>> Shalom <<

In alles is de Heere!

Deze keer is het 'BemoedigingsMomentje' verbonden met de 'Bemoediging voor de Nacht'.
Al eerder schreef ik op dit Blog over psalm 107, maar de Psalm bleef terugkomen in mijn gedachten en zo ontstond een gedichtje.
Tegelijk was daar ook de gedachte dat het zo'n ontzettend bemoedigende Psalm is om mee te nemen de nacht in.
En zo deze keer een 'BemoedigingsMomentje' met een link eronder naar de 'Bemoediging voor de Nacht'. 

In alles is de Heere!
N.a.v. Psalm 107:6,13,19,28

>> Naar de 'Bemoediging voor de Nacht'

Welterusten en slaap lekker straks!

Een liefdevolle groet,
Rita 

De Heer is waarlijk Opgestaan!

Om over na te denken ...

>> 'Quality Time'

Liefde gaf Alles!

Goede Vrijdag ...

>> Naar het erbij horende Blog