zondag 5 januari 2020

Hij gaat voor ons uit!

Voor ik hier op Blogger begon met bloggen, had ik vanaf 2008 een blog bij punt.nl.
Maar toen zij het roer omgooiden en alles gingen veranderen kon ik daar mijn weg niet meer vinden en kwam hier terecht.
Voor een aantal jaren bleef mijn Blog met alles wat k geschreven had gewoon bestaan, maar onlangs kwam ik er achter dat het helemaal is opgeheven en dat dus mijn Blog met al mijn schrijfsels weg zijn.
Ik ben dan ook heel dankbaar dat ik bijna alles in mijn bestanden heb doordat ik het meeste eerst in Word schrijf.
En met het rondneuzen tussen die oude bestanden kwam ik onderstaand stukje tegen.
Een mooie bemoediging om dit nieuwe jaar mee in te gaan.
     

De Heer Zelf zal voor je uittrekken, Hij zal je ter zijde staan.
Hij laat je niet aan je lot over, Hij laat je niet alleen.
Wees dus niet bang, laat je geen schrik aanjagen.

Deuteronomium 31:8


Wat een fantastisch, bemoedigend woord van God.

Wat er ook voor ons ligt, welke weg we ook hebben te gaan, hoe onzeker alles ook is, hoe angstig vooruit kijken ons ook maakt, hoe bang we ook worden als we denken aan morgen of de toekomst; hoe of wat dan ook:
        God de Heer zal Zelf voor ons uit gaan.
        Hij staat ons ter zijde.
        Hij laat ons niet aan ons lot over, noch zal Hij ons alleen laten.
We hoeven dus niet bang te zijn, of ons bang te laten maken door wat voor ons ligt.
God Zelf is en zal erbij zijn!

Vader, dank U wel, dat U zo voor ons zorgt en over ons waakt.
Dank U, dat Uw hand nooit te kort is.
Uw ogen zien ons, Uw oren horen ons.
Nooit zult U ons alleen laten, in geen enkele omstandigheid.
Dank U voor zoveel liefde, dank U voor zoveel trouw.
Laat ons dit nooit vergeten, welke omstandigheden ons hart ook benauwen.
U bent er altijd bij!
Ja, meer nog dan dat: U gaat voor ons uit!
Dank U wel!
We prijzen Uw Naam!

 - Amen -





vrijdag 3 januari 2020

2020 - Volharding

Al heel vroeg kwam vorig jaar mijn OneWord voor dit nieuwe jaar op mijn pad (>> Logje 4 oktober 2019), maar in de tijd naar 2020 toe bleef het woord standvastig staan en dus ik heb het aangenomen als mijn OneWord voor dit jaar.
Erg blij was ik er soms niet erg mee, want ja, Volharding leren we door lijden heen, en ik zit eigenlijk niet op nog meer ‘lijden’ te wachten.
Hadden we immers nog niet genoeg te verstouwen?
Was alles waar we al doorheen gegaan zijn (en wat er in december nog bij kwam) nog niet genoeg; en hoeveel aan moeiten en zorg ligt er nog niet voor ons door alles wat er nu speelt.
En toch, het woord bleef duidelijk staan.
Het feit dat me soms het gevoel bekroop dat ik er helemaal niets mee kon, deed daar niets aan af.
Totdat …

Er kwam een moment dat ik op zoek was naar een Bijbeltekst, en ineens sprong er een tekst uit die als het ware recht in mijn hart sprong; ik weet niet hoe ik het anders zou moeten omschrijven.
Ik ervoer het ook echt als een woord dat God op dat moment aan mij gaf en de vrees die mijn hart ‘lichtelijk’ was binnengekomen met dit nieuwe woord voor 2020, veranderde in hoop en vertrouwen.

Daniël 10:19
‘Hij zei:
               Wees niet bevreesd, zeer gewenste man!
               Vrede zij u.
               Wees sterk, ja, wees sterk.
Terwijl Hij met mij sprak, werd ik versterkt en ik zei:
               Laat mijn Heere spreken, want U hebt mij versterkt.’

O, ik weet dat dit een speciaal woord was voor Daniël in zeer specifieke omstandigheden, maar ik geloof met heel mijn hart dat God dit woord aan mij gaf om mij op te beuren en te bemoedigen en mijn blik op het juiste spoor te zetten.
Met het lezen voelde ik hoe mijn hart warm werd bij de woorden ‘zeer gewenste’, en rust en vrede deden de vrees verdwijnen, waardoor de woorden ‘wees sterk, ja, wees sterk’ geen enkele bedreiging meer vormden.
Hij sprak, en ik werd versterkt.
Met dat ik me dat realiseerde, begreep ik opnieuw -de volheid daarvan kwam opnieuw binnen, hoe belangrijk Gods woord is, want God spreekt het meest tot ons door Zijn woord.
Laat mijn Heere spreken …
Laat ik Hem de ruimte geven om te spreken door Zijn woord.
Laat ik de tijd nemen om het te lezen; laat ik daar nooit in verslappen, want het is Zijn woord dat mij versterkt!
En dan niet alleen in mijn Stille Tijd, maar ook op andere momenten.

Volhouden wordt makkelijker als iemand in je gelooft, van je houdt, je weet dat je geliefd en kostbaar en gewild bent.
Hoeveel te meer niet als die Iemand onze Heere is!

Weten dat je geliefd bent, ervaren dat je gewenst bent, vult je hart met vreugde, met rust en vrede; je hoeft je niet te bewijzen.
Je mag rusten in Zijn liefde en zo Zijn vrede ontvangen.
Het sterkt ons, maakt ons sterk; niet omdat wij het van nature zijn, maar omdat Hij ons gevuld heeft met Zijn kracht; met de kracht van Zijn Geest, en die kracht wordt lijkt wel als het ware opnieuw wakker geschud.
En het wakker het verlangen naar meer van Hem, meer van Hem horen en leren, van Hem houden en Hem gehoorzaam zijn, aan.
‘Want U hebt mij versterkt!!!’


Vanmorgen was ik mijn toilet aan het  schoonmaken, en wat er allemaal precies in mijn gedachten omging weet ik niet meer, behalve dat toen ik op mijn knieën het vloertje aan het dweilen was, ineens de woorden ‘Volharden in Gebed’ binnenkwamen.
Al die tijd was ik op zoek geweest naar iets van houvast voor dit woord, wat ik er mee moest, enzovoort, en ik kwam er maar niet uit, en dan ineens deze woorden.
En ik wist, dit is het ‘Volharden in Gebed’.
Blijf voor alles bidden, houd er nooit mee op hoelang een antwoord of verhoring ook op zich laat wachten.
Tegelijk vind ik het dan ook zo ontzettend bijzonder dat de tekst die ik eerder kreeg (want zo zie ik het echt) uit Daniël komt, en dan ook precies uit Daniël 10 waar Daniël al lange tijd aan het wachten was op een antwoord op zijn gebed.
Het laat zien, dat er vele redenen kunnen zijn waarom een antwoord of een verhoring lange tijd op zich laat wachten.
Voor mij was het ook door dit hoofdstuk weer de bewustwording van de geestelijke wereld die om ons heen is en de strijd die daarin gaande is.
Daarin zijn gebed en Gods woord de meest krachtige wapens.
Daarbij houdt gebed ons dicht bij de Heere, en door dicht bij Hem te blijven zullen we sterk genoeg blijven om te volharden.


Echter …
In de afgelopen weken dat ik op zoek was naar wat er allemaal te vinden was over Volharding, kwam ik ook een citaat tegen die ik ooit eens in een speciaal schriftje met citaten heb geschreven.
En dan blijkt dat Volharding meer is dan alleen de kracht om lijden te dragen.
Ik heb er echt een tijd op gekauwd, maar de woorden uit Daniël hebben me zo bemoedigd dat ik er nu ook naar verlang dat dit citaat werkelijkheid mag worden in mijn leven.
Het is van William Barday.
Ik ken de beste man niet, en ik weet ook niet meer waar ik het vandaan heb, maar dit schreef hij ooit:

‘Volharding is niet alleen de kracht om lijden te dragen, maar om het in heerlijkheid om te zetten.’

Met het lezen van deze woorden, moest ik gelijk denken aan de tekst uit Mattheüs 5 (vers 16) waar staat: ‘Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken.’
En dat is mijn verlangen dat wat er ook nog gebeurd dit jaar (en de jaren die komen) ik meer en meer leer volharden, maar dan zo dat anderen Hem er door zullen verheerlijken.


En daarom ook een ander uiterlijk van mijn Blog met een gedichtje dat ik eerder eens heb geschreven, maar dat ik heel mooi bij dit citaat vind passen.
Ik ken mezelf, en weet dat ik reminders nodig heb, en dit andere uiterlijk is daar één van.
Hoe slecht 2019 ook eindigde en hoe moeilijk en verdrietig 2020 ook begon, het is in Zijn handen.
                                                       


dinsdag 31 december 2019

De Trooster van de treurenden ...













Gedichten (en enkele gedachten/samenvattende woorden) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 7.

'Hij zal de dood verslinden tot overwinning, en de Heere Heere zal de tranen van alle aangezichten afwissen.'
Jesaja 25:8

‘En God zal alle tranen van hun ogen afwissen; en de dood zal niet meer zijn;noch rouw, noch gekrijt, noch moeite zal meer zijn; want de eerste dingen zijn voorbij gegaan.’
Openbaring 21:4

‘Gij hebt mijn omzwerven geteld; leg mijn tranen in Uw fles; zijn zij niet in Uw register?’
Psalm 56:9

Het einde van het jaar nadert; om me heen klinkt van alle kanten het vuurwerk.
Met ieder jaar dat verstrijkt, krijg ik er een grotere hekel aan.
Maar na de laatste berichtgevingen verlang ik hevig naar een algemeen verbod op het vuurwerk.
Mijn hart huilt om wat er van de mensheid aan het worden is, van wat men elkaar aandoet.
Ik weet dat het me niet moet verbazen, en dat doet het ook eigenlijk niet, maar het doet me verschrikkelijk veel pijn en verdriet en leg de bede om Zijn terugkeer meer en meer op mijn lippen.

Mijn hart treurt ook om mijn kinderen, om wat er in hun levens gebeurt; in het bijzonder van twee van hen.
Ik heb deze maand dan ook al vele en vele tranen vergoten.
Hoe toepasselijk is dan dit hoofstukje van het boekje van Susannah Spurgeon aan het einde van het jaar; de ‘Trooster van de treurende’.
Laat me jou, als je ook een treurende ben, even meenemen naar de woorden waar  ze dit hoofdstukje mee begint.

‘Kom, alle droevige, treurende zielen, en zie wat een kostbare parel van belofte God uit de diepten van uw zee van aanvechting tevoorschijn heeft gebracht.’

Een kostbare parel van belofte, waarin Gods liefde en medelijden zo doorklinkt.
Een kostbare parel van belofte, die onze treurende ziel troost en vertroost.
Te midden van onze zee van aanvechting klinkt daar Gods woord:
‘Hij zal de dood verslinden tot overwinning, en de Heere Heere zal de tranen van alle aangezichten afwissen.'
Als ook …
'En God zal alle tranen van hun ogen afwissen; en de dood zal niet meer zijn; noch rouw, noch gekrijt, noch moeite zal meer zijn; want de eerste dingen zijn voorbij gegaan.'
En …
'Gij hebt mijn omzwerven geteld; leg mijn tranen in Uw fles; zijn zij niet in Uw register?’

Of het nu tranen zijn om onze zonde, om lichamelijk of geestelijk lijden, of het verlies van een dierbare, werk, gezin … God ziet onze tranen en er komt een dag dat Hij ze van onze ogen zal wissen.
Er komt een dag dat er een einde komt aan al onze pijn en verdriet.
En het feit dat Hij ze bewaard in Zijn fles laat ons weten dat elke traan door Hem wordt gezien en voor Hem belangrijk is om straks te drogen.

O, er staan in dit hoofdstukje nog zoveel mooie dingen, helaas kan en mag ik ze hier niet neerschrijven, maar één ding wil ik nog wel als citaat ter bemoediging noemen.
‘Tranen komen misschien, en ze moeten ook komen, maar als ze opwellen in ogen die aldoor opzien tot U en de hemel, zullen ze glinsteren in het stralende licht van de toekomende heerlijkheid.’


God ziet mijn tranen

Heer, welk een kostbare belofte geeft U in Uw woord!
Nee, niet eenmaal, maar zelfs tot tweemaal toe.
Welk een Vaderlijke ontferming wordt hier zichtbaar,
welk een troost en mededogen klinken hierin door.

U ziet onze tranen, en elke is belangrijk voor U.
Niet één wordt er vergeten, of over het hoofd gezien.
Ze worden allen vergaard en bewaard in Uw fles,
omdat U van mij houdt, en ik U toe behoor.

Tranen van spijt en berouw,
tranen van pijn en verdriet.
Tranen van moeite en zorg;
er is geen traan die U niet ziet.

En hier klinkt Uw woord:
‘Ik zal je tranen drogen;
ze Zelf wissen van je gezicht.’
Welk een liefde en mededogen!

Nu zullen tranen nog stromen door allerlei moeiten en zorg,
nog  zijn er tranen van pijn en verdriet, van berouw en spijt.
Maar zie op naar Hem, naar de hemel, met elke traan die je huilt,
en besef dat ze glinsteren in het licht van de toekomstige heerlijkheid.

maandag 2 december 2019

Moed en gehoorzaamheid

Nu het einde van het jaar nadert,  zwierven mijn gedachten afgelopen week van mijn OneWord naar Advent en de Kerstdagen.
Hoewel de boodschap van Kerst belangrijk voor mij blijft, staat de  rest mij steeds meer tegen.
Toch -misschien wel doordat alles dit jaar zo heel anders is, ervaar ik het verlangen om er weer eens schrijvend mee bezig te zijn in combinatie met mijn OneWord.

En zo gingen mijn gedachten van Maria naar mijn OneWord ‘Moed’, en daar vandaan weer terug naar Maria, en vervolgens naar haar ontmoeting met de engel Gabriël, en dan naar het moment dat Maria tegen hem zegt: ‘Zie, de dienares van de Heere, laat met mij geschieden overeenkomstig uw woord.’
(>> Mattheüs 1:38)


Ik heb bewondering voor deze jonge vrouw, voor dit jonge meisje, en wat kan ik ontzettend veel van haar leren!
Iedere keer als ik het lees, verbaas ik mij over haar reactie en denkwijze.
Waar ik geschokt zou zijn over de verschijning van de engel, was zij in verwarring over wat hij zei en vroeg zij zich af wat hij toch bedoelde.
Waar ik waarschijnlijk gezegd zou hebben ‘ho eens even, begin eens opnieuw en leg me allemaal eens haarfijn uit wat je bedoel’, vroeg zij maar alleen hoe het allemaal zou kunnen, omdat ze niet getrouwd is.
En waar ik bijna zeker gevraagd zou hebben om tijd om er eens goed over na te denken of ik dit wel zie zitten en wil, zegt zij:  ‘Zie, de dienares van de Heere, laat met mij geschieden overeenkomstig uw woord.’

En zo word ik stilgezet bij haar gehoorzaamheid.
Ze gaat niet met de engel in discussie, ze komt niet met allerlei bezwaren, ze legt hem niet de problemen en de ellende die hier uit voort kunnen komen voor.
Nee, ze heeft alleen een praktisch vraag, en als deze is beantwoord, onderwerpt zij zich zondermeer aan wat de engel haar zegt.
En zo verandert dit jonge meisje voor mijn ogen in een moedige vrouw, die bereid is om te doen wat God van haar vraagt ongeacht de gevolgen die dit voor haar kan hebben.


Soms vraagt gehoorzaamheid om moed.
Moed om uit te stappen.
Moed om misschien ergens mee te stoppen.
Moed om misschien ergens heen te gaan, of moed om een bepaalde taak op je te nemen.
Moed om ergens aan te beginnen zonder dat je weet waar het zal eindigen.
Moed om misschien voor je gezin te kiezen in plaats van meer werken om vaker op vakantie te kunnen.
Of misschien wel moed om juist iets niet te doen terwijl alle anderen het wel doen.
Of moed om ergens niet heen te gaan, terwijl al je collega’s wel gaan.
Moed om …
Moed om gehoorzaam te zijn omdat God het zegt in Zijn woord, of van je vraagt.


Maria’s antwoord getuigde van een flink porti moed.
Moed, die voortkwam uit haar geloof en vertrouwen in God.
Moed om gehoorzaam te zijn ondanks wat het haar waarschijnlijk zou gaan kosten.
Moed om niet te kijken naar wat de gevolgen zouden zijn, maar om te blijven zien op Hem Die dit van haar vroeg.
Moed om haar hoofd te buigen en te zeggen: ‘Uw wil geschiede!’


Moed en gehoorzaamheid,
onlosmakend met elkaar verbonden.
Wordt gehoorzaamheid immers niet geleerd
door lijden heen, door dingen die ons verwonden?

Moed en gehoorzaamheid,
op één lijn met geloof en vertrouwen.
Met een hart dat bereid is ‘ja’ te zeggen tegen
welk plan de hemelse Vader ook zal ontvouwen.




zondag 24 november 2019

Ik vergeet je nooit!



Heer,
Uw woord klinkt:
‘Kan een vrouw haar baby vergeten;
zich niet ontfermen over het kind
dat zij droeg in haar schoot?
Maar al zou zij het vergeten,
weet, dat Ik jou nooit vergeet!’

Mijn kind,
zelfs al ben jij Mij ontrouw,
Ik blijf je trouw.
Al doe je Mij nog zoveel pijn en verdriet,
Ik blijf van je houden.

Al verbreken velen hun beloften,
Ik verbreek er geen.
Al laat iedereen je in de steek,
Ik ben bij je iedere dag.
Ik help je,
Ik ondersteun je,
Ik geef je de kracht
die je nodig hebt.

Ik troost je
als je verdriet hebt;
Ik beur je op,
als je moedeloos bent;
Ik ben bij je
ook als je oud bent en grijs.

Zie dus niet op je omstandigheden,
ga niet af op wat je voelt,
of wat je gedachten je vertellen.
Zie op Mij,
vertrouw Mij
en Mijn onfeilbaar woord.
Het is beproefd
en gelouterd
door alle tijden heen.

Geloof en vertrouw:
Ik vergeet je nooit!


Naar: Jesaja 49:15

zondag 17 november 2019

Een jarige kleindochter en een VrouwenSpecial ...

We zijn weer een paar weken verder.
Inmiddels is onze Luna twee jaar geworden, en hebben we haar verjaardag in tweeën gevierd; eenmaal met haar vader en zijn familie en vervolgens met haar mama en familie.
(allebei hier thuis)
Heel raar, heel erg druk en behoorlijk intensief.
Vooral ook omdat deze dagen gevolgd werden door een bezoekdag van beide ouders en de dag erop nog een intensief overleg met de hulpverlening.
Vervolgens waren daar ook nog de voorbreidingen voor de VrouwenSpecial in Assen en zorgen dat alles klaar staat en op orde is om de kleine meid voor die dag onder te brengen.
Het is door haar exzeem, de kleine absences die ze af en toe heeft, en de kans op een grote koortstuip met epileptische trekken toch meer dan bij een gezond kind.

Als de dag aanbreekt van de VrouwenSpecial, verbaas ik mezelf over het feit dat ik een behoorlijk gevoel van onbehagen heb om haar over te dragen aan iemand anders, en dat terwijl dit mijn eigen zoon en schoondochter betrof.
Haha, het leek wel alsof het mijn eigen eerste kind was, die ik voor het eerst alleen liet bij een ander.
Het huilen stond me echt nader dan het lachen, maar goed, uit ervaring wist ik ook dat het snel voorbij zou zijn als ik maar eenmaal onderweg was.
En dat was gelukkig ook zo.
Wel was ik heel erg blij met de fotootjes die mijn schoondochter tussendoor af en toe stuurde om te laten zien dat ze het heel goed naar haar zin had en alles goed was en ging.

Maar het was voor deze pleegoma en -opa heel erg goed om een keertje samen weg te zijn, ook al was dit naar een VrouweSpecial.
Het was prachtig weer en we hebben samen genoten van de mooie rit naar Assen toe, waar we vrij vroeg naar vertrokken waren, zodat we nog ergens konden koffie drinken en eten.
Het was (en is) goed om toch ook af en toe samen iets te doen; en met het aanbod van onze zoon en schoondochter in het achterhoofd zullen we daar zeker nog weleens gebruik van maken.

Ook was het heel goed om weer eens iets voor mezelf te hebben en te doen.
Wat was het fijn en bijzonder om zo samen met Caroline en Martine opnieuw vrouwen te vertellen van Gods grootheid, Zijn liefde, de bijzondere wegen die Hij met mensen wil gaan.
Hoe Hij mensen met uiteenlopende gaven -Caroline is Kunstschilder, Martine is zanger-liedschrijver en pianist en ik dichteres, bij elkaar brengt en samen op weg laat gaan om op creatieve wijze Zijn heerlijkheid en luister te verspreiden.
Het was opnieuw een geweldige tijd, met mooie en lieve reacties na die tijd.

Caroline    -    Rita    -    Martine
                                     
Wat is onze God toch een geweldige God!
Alleen Hij kan zulke dingen bedenken en tot stand brengen, op het juiste moment en op bijzondere wijze.


Klein fragment uit ons programma 'You are Loved'.

Eenzaamheid.
Opgesloten in zichzelf,
niet bij machte uit te spreken
wat diep van binnen leeft. 

Eenzaamheid.
Onmacht en onvermogen,
niet in staat te verwoorden
wat er door haar gedachten zweeft. 

Eenzaamheid.
Verstoppen en verschuilen,
niet het vermogen hebben zich te uiten,
te vertellen van de gevoelens die zij heeft. 

Eenzaamheid.
Een verborgen traan;
niemand die ziet
wat ten diepste in haar leeft.


Al is er geen mens die jou werkelijk kent,

weet heeft van je diepste gevoelens en gedachten;
God kent je naam, weet wie je bent, 
Hij is altijd bij je, ook in de duisterste nachten.



Tijdens het voordragen van het gedicht en het spelen en zingen van Martine, wordt er een schilderij van Caroline dat hier weer precies bij past via de beamer geprojecteerd.


Nieuwsgierig geworden?
Neem eens een kijkje op onze website van Kleurrijk Verbonden en wie weet Tot Ziens.

Caroline v.d. Vate:
>> Atelier 'De Oude smederij'
Martine Lage
>> martinelage.nl
Rita Klapwijk
>> bloemingodstuin.nl

En samen vormen wij:
>>  Kleurrijk Verbonden