zondag 11 november 2018

Vertrouw Mij!



Heer,
Uw woord klinkt:
‘Vertrouw Mij, Mijn kind,
vertrouw op Mij met heel je hart
en steun niet op je eigen inzichten.

Mijn woorden staan boven
jouw denken en voelen;
Mijn beloften zijn waarheid,
hoelang de vervulling soms ook
op zich laat wachten.
Ik ben betrouwbaar!
Wat Ik zeg, dat doe Ik,
wat Ik beloof, gebeurt.

Mijn richtlijnen zijn volmaakt
en geven je levenskracht.
Mijn getuigenis is betrouwbaar,
en schenkt je wijsheid.
Mijn bevelen zijn juist
en zijn een bron van vreugde.
Mijn woord is zuiver
en geldt voor altijd!

Mijn kind,
Ik heb voor jou altijd
het beste voor ogen.
Kies er dus voor
om op Mij te vertrouwen,
om Mij te geloven
op Mijn woord!
Schuif je eigen gevoelens
en gedachten opzij en besef,
dat Mijn gedachten
hoger zijn dan die van jou;
dat Mijn wegen hoger zijn
dan die van jou; immers,
zoals de hemel hoger is dan de aarde,
zo zijn Mijn wegen en gedachten
hoger dan die van jou.

Vertrouw Mij toch, Mijn kind,
vertrouw toch op Mij,
en zie niet op jezelf.
Want wat bij mensen onmogelijk is,
is immers mogelijk bij Mij.

Vertrouw Mij,
je zult niet beschaamd
komen te staan.

Naar: Spreuken 3:5
(+ Psalm 19:8-10; Jesaja 55:8,9)

donderdag 8 november 2018

Tot verkwikking ...

Vandaag het eerste gedichtje naar aanleiding van het boekje 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.












Gedichten (en enkele gedachten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 1.

‘Hoe zal Hij, Die zelfs Zijn eigen Zoon niet gespaard, 
maar voor ons allen overgegeven heeft, 
ons met Hem ook niet alle dingen schenken?’
Romeinen 8:32

‘Gezegend zij de God en Vader van onze Here Jezus Christus,
die ons met allerlei geestelijke zegen in de hemelse gewesten
gezegend heeft in Christus.’
Efeziërs 1:3

In het eerste hoofdstukje brengt Susannah mij bij de diepte van de woorden ‘Hij Die niet gespaard heeft’ en ‘Hoe zal Hij’.
Hij, Die zelfs Zijn eigen Zoon niet heeft gespaard: God gaf ons Zijn kostbaarste schat!
Hoe zal Hij ons met Hem ook niet alle dingen schenken: alle geestelijke zegeningen!
(In >> Efeziërs 1:3-14) kunnen we daar alles over lezen; bovenstaande tekst uit Efeziërs is door mij bijgevoegd)
Het stilstaan bij deze woorden, het nalezen en overdenken van de woorden uit Efeziërs, en het overdenken van ‘Hoe zal Hij ons met Hem ook niet alle dingen schenken’ deed ook bij mij het gebed in mijn hart oprijzen dat de  diepte en reikwijdte ervan mijn geloof zou verlevendigen (= het woord dat Susannah gebruikte).

Andere woorden voor verlevendigen zijn: opwekken; tot leven wekken; activeren; reanimeren; verlevendigen; opleven; opfrissen; verfrissen; verkwikken; verkoelen.
Voor mijn gedichtje gebruikte ik het woord: verkwikken.


Open ogen ...

Heer, verkwik vandaag mijn geloof
door mij opnieuw te laten zien
hoe breed en diep
Uw onuitsprekelijke liefde is,
ja, hoe vol en vrij.
U spaarde niet Uw eigen Zoon,
maar gaf Hem over
om te sterven aan het kruis
voor mij!
En met Hem gaf U mij
de rijkdom van alle zegeningen.
Laat de reikwijdte daarvan
diep doordringen in mijn hart,
opdat dit mij vandaag*
tot kracht, dankbaarheid
en vreugde zij.

- Amen -


* en andere dagen

zondag 28 oktober 2018

Over angst en vrees, vertrouwen, hoop en moed ...

Een serie waar ik met veel plezier naar gekeken heb (en soms nog een herhaling bekijk) was 'Call the midwife'.
Eén van de afleveringen werd afgesloten met de volgende woorden:

'Angst kan ons vasthouden.
Vrees kan ons lamleggen.
Maar vertrouwen verlicht pijn.
Hoop kan de hemel doen oplichten.

Liefde geeft ons moed.'

De woorden raakten mij, en ik zette het beeld even stil (met momenten als deze ben ik dankbaar voor wat tegenwoordig allemaal kan), pakte snel pen en papier, spoelde vervolgens even een stukje terug en schreef de woorden over; het briefje legde ik op mijn bureau, wachtend tot ik weer een laptop zou hebben.


Misschien zeggen deze woorden jou wel niets; misschien zijn angst en vrees onbekende dingen voor je, maar voor anderen die, net als ik, door dingen die in ons leven gebeurd zijn hiermee in meer of mindere mate te maken hebben, -of gehad hebben, zullen deze woorden heel anders binnenkomen.
Angst kan ons immers zo gevangen houden; als in een kooi, ja, zelfs als in een kooi met een geopend deurtje.
En vrees kan ons zo lamleggen, dat onze levens stil komen te staan, bang als we zelfs zijn voor dingen die niet eens hoeven te gebeuren.
Maar als dan Die Hand uit de hemel naar beneden komt, onze ogen en ons hart aanraakt en opent, zodat we de leugen en de waarheid gaan ontdekken; aan Die Hand gaan wandelen, en vertrouwen haar weg vindt in onze levens, wordt onze pijn verlicht.
Nieuwe hoop gloort aan de horizon; de hemel licht op en moed vult ons wezen ...

'Hier ben Ik, Mijn kind, hier ben Ik!
Wees maar niet bang meer, geef Mij je angst en vrees.
Ik ben je in alles voorgegaan, en kan je pijn en verdriet zo goed verstaan.
Laat Mij je vullen met Mijn liefde, ze zal je nieuwe moed geven; ja, je moedig maken.


Hier ben Ik, Mijn kind, hier ben Ik!
Houd je maar vast aan Mij; vertrouw Mij.
Ik ken je angst, je vrees; Ik ben daar immers Zelf geweest.
Blijf in Mij, Ik blijf in jou; Ik zal je nimmer verlaten, ja, elke dag bij je zijn.



Heer, Uw liefde geeft mij nieuwe moed;
ja, maakt mij moedig op de wegen
die ik heb te gaan.
Hoop licht de hemel op waardoor ik weet
dat U altijd, en in alles, iedere dag
naast mij zult staan.
Vertrouwen verlicht mijn pijn;
laat mij niet vergeten om in alles
mijn ogen naar U op te slaan.


zaterdag 27 oktober 2018

Kiezen ...

Een beetje onwennig zit ik sinds lange tijd weer achter mijn laptop, een nieuwe.
Mijn blogpauze werd ongewild verlengd door een blikseminslag bij de buren, die ook behoorlijke gevolgen had in ons huis.
Waaronder dus ook het sneuvelen van mijn laptop van net anderhalf jaar oud.
Gelukkig was en is het allemaal  verzekeringswerk, maar toch ...
En doordat de door mij nieuw bestelde laptop na verschillende weken niet leverbaar bleek, duurde het allemaal veel langer dan ik had bedacht.
Maar goed, dit is dus weer mijn eerste logje van mijn nieuwe laptop, waar ik heel blij mee ben, maar ook wel weer aan moet wennen.
Gister heeft onze oudste zoon alles weer geïnstalleerd, en gelukkig was ook alles op de harde schijf bewaard gebleven, dus alles staat er weer zo'n beetje op.
Toch wel fijn om ook mijn mail weer te kunnen bekijken via mijn eigen laptop, hoewel ik natuurlijk heel blij was dat dit tijdelijk even via de laptop van mijn man kon.
Al met al heb ik een maand zonder laptop gezeten, en dat was eigenlijk ook wel weer een heel bijzondere tijd, waarvan ik bepaalde dingen die daardoor anders werden en gingen, toch graag vast wil houden.

Het was goed om deze zomer een Blogpauze in te lassen.
Het bracht even de rust die ik nodig had te midden van gezinsomstandigheden.
Dit wil echter niet zeggen dat ik niet geschreven heb.
Ik had het boekje 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon gekocht en dit gebruikt met mijn Stille Tijd, maar daarbij ook mezelf uitgedaagd om bij elk hoofdstuk een gedicht te maken.
Hierdoor was ik soms meerdere dagen met één hoofdstuk bezig, maar dat was helemaal niet erg; het kwam daardoor alleen maar dieper binnen.
Het was soms best een hele uitdaging, dat kan ik je wel zeggen, maar ook zeer de moeite waard.
Het boekje heeft 24 hoofdstukken en binnenkort zal ik beginnen met het delen van een kort woord na aanleiding van ieder hoofdstukje en het gedicht dat ik erbij heb geschreven.

Daarnaast heb ik dit najaar voor het eerst mee geholpen in de leiding van de VrouwenConferentie waar ik al jaren als deelneemster kwam.
Heel bijzonder om te doen, en zeer leerzaam, iets dat had ik nodig; een nieuwe uitdaging, iets nieuws om verder te groeien.
Het was echt een heel bijzondere Conferentie, en ik zie dan ook al weer uit naar de volgende.
Zowel naar de voorbereidingen daarvan als de Conferentie zelf.

Ondertussen is onze VrouwenBijbelstudiegroep ook alweer van start gegaan.
Dit jaar gebruiken we het boek 'Genade, Gods mooiste woord' van Dick Pieterman.
De eerste ochtend staat altijd in het teken van bijpraten en bidden voor elkaar, maar ook de eerste studieochtend is alweer geweest.
En dan kom je er achter als je zo nadenk over Genade, dat je best dingen weet, maar dat het soms heel lastig is om iets concreet te omschrijven, of beschrijven.
Maar het is zeer goed om weer eens opnieuw stil te staan en na te denken over de diepte van het woord Genade, haar betekenis en alles wat daarmee samenhangt.

Als ik echter terugkijk op de afgelopen maanden, dan zie ik dat er één ding is dat steeds opnieuw terugkwam, namelijk 'kiezen'.
Met de hele warme hete zomer ervoor kiezen om rustig te blijven en me niet te laten verleiden om te mopperen op de hitte zowel overdag als in de nachten.
En om dan ook te merken dat Hij je vult met rust en vrede, waardoor ik deze zomer beter ben doorgekomen dan ik ooit had kunnen bedenken van te voren.
Kiezen, om meer met Hem bezig te zijn en dit voor mijzelf te houden; opschrijven, maar dan alleen voor mezelf en Hem.
Kiezen voor nieuwe uitdagingen, en andere dingen daarom even loslaten.
Kiezen voor mijn gezin, mijn man en kinderen; en ook al wonen onze kinderen niet meer thuis, er voor ze zijn omdat ze je nodig hebben.
Kiezen om te lezen in plaats van te schrijven.
Maar bovenal steeds opnieuw (soms met wat strijd) kiezen om op Hem te blijven vertrouwen ondanks omstandigheden.
God bracht mij bij een prachtig lied deze zomer toen het allemaal even heel moeilijk en zwaar was, >> 'While I wait' van Lincoln Brewster.


'Op de dag dat ik vrees, vertrouw ik op U.
In God prijs ik Zijn woord; 
op God vertrouw ik, ik vrees niet ...'

'Dit weet ik: dat God met mij is.'

'... want mijn ziel heeft tot U de toevlucht genomen,
ik neem mijn toevlucht onder de schaduw van Uw vleugels,
tot de rampen voorbij zijn gegaan.'

Mijn hart is bereid, o God, mijn hart is bereid;
ik zal zingen, ik zal psalmen zingen.

Ik zal U loven onder de volken, Heere;
ik zal voor U psalmen zingen onder de natiën.
Want Uw goedertierenheid is groot tot aan de hemel,
Uw trouw tot de wolken.

Psalm 56:4,5a,10b; Psalm 57:2,8,10,11

woensdag 18 juli 2018

Dagboek van een Bijbel (vakantie)

Om over na te denken!
Iedereen een hele fijne en gezegende vakantie toegewenst!

Dag 1
Vandaag ben ik opgepakt en bij de andere boeken en kleren op de tafel gelegd.
Ik kan wel een gat in de lucht springen: Ik ga op vakantie!

Dag 2
Iemand heeft me in een koffer gelegd. Het is hier wel erg donker en een beetje benauwd, maar dat zal niet lang duren. We gaan naar de zon!

Dag 3
Ik heb het niet best, want ik ben behoorlijk door elkaar geschud. De meest vreemde geluiden heb ik gehoord. Auto’s, bussen, een trein, stemmen via luidsprekers over tijden van vertrek. En toen hebben ze de koffer waar ik in zit op een band gegooid en daarna ben ik echt de kluts kwijtgeraakt. Nu hoor ik al uren lang een zacht gezoem; ik geloof dat ik vlieg!!

Dag 4
Oei, wat is het hier warm! Heerlijk! Ik lig hier echt te genieten op m’n plankje in de zon. En een mooie kamer! Te gek! Ze noemen zoiets een appartement geloof ik. Alles staat erin: tv, koelkast, bankstel en ga zo maar door. En een balkon op het zuiden, met uitzicht over een prachtige blauwe zee! Het lijkt wel een sprookje zo mooi. Het liefst zou ik nu een van die Psalmen willen zingen die zo ongeveer midden tussen mijn twee kaften staan: “O Heere, onze Heere, hoe heerlijk is Uw Naam op de ganse aarde!” Nu ja, vanavond als ze terug zijn van het zwemmen, dan zullen ze wel een stukje uit mij lezen, om God te danken voor deze wonderlijke mooie dag ...

Dag 5
Vandaag ben ik een beetje verdrietig. Nee, niet vanwege het weer ofzo. Het is nog steeds stralend zomerweer. Maar omdat nog niemand mij van mijn plankje heeft gepakt. Niemand kijkt naar mij om. Ze laten me maar liggen. Ze lachen en doen spelletjes en schrijven hele puzzelboeken vol, maar je moet niet denken dat er nu eens iemand een beetje aandacht voor mij heeft. Jammer nou!!

Dag 6
Vanmorgen dacht ik even: Hoera, vandaag hebben ze me nodig: het is zondag en dan gaan ze vast en zeker naar die kerk beneden in het dorp. Ik hoorde al vroeg de klokken luiden! Maar nee hoor, niets daarvan. Ze bleven allemaal urenlang op hun bed liggen. Toen dacht ik: dan zullen ze vanmiddag wel bij het eten wat uit mij lezen! Maar nee, ook dat gebeurde niet. Het lijkt wel alsof ik hier helemaal niet nodig ben. Wat ik daarvan vind? Ik vind het ondankbaar! Hebben zij misschien de zon en de zee geschapen? Een mens kan toch alleen maar echt leven als hij Gods Woord binnenlaat in het huis van zijn hart??

Dag 7
Ik lig hier nog steeds. Er ligt stof op mijn kant.

Dag 8
Vanmorgen voelde ik me opeens heel gelukkig. Iemand nam me van m’n plank, blies het stof van me af, bladerde wat in me ... ik dacht: “Nu gaan ze me lezen!” Maar ik hoorde alleen een stem die zei: “Hier heb ik het: Amos, een profeet met vier letters en de eerste is een A”

Dag 9
Ik ben weer thuis. Ik lig onder de plakboeken op de televisie. Verder ligt iedereen op bed. Doodmoe van de reis. Ik kan wel huilen. Maar toch geef ik de moed niet op! NOOIT !! Want er komt een dag, waarop iemand zal ontdekken hoeveel moois er in mij verborgen zit ... !!!









Schrijver is mij onbekend

zondag 10 juni 2018

Het slijpen van de bijl

Een jonge man klopte eens aan bij een houthakkersbedrijf en vroeg of er misschien plaats voor hem was.
'Ik werk hard en doe altijd enorm mijn best,' zei de man verlangend.
'Laat maar eens zien wat je kunt,' zei de voorman.
'Pak je bijl en hak die boom daar eens om. Als ik tevreden ben, dan krijg je een baantje.'
De jonge man ging direct aan het werk en binnen de kortst mogelijke tijd was de boom omgehakt.
De voorman knikte tevreden.
'Ik ben onder de indruk.
Je kunt maandag beginnen.'
Maandag, dinsdag, woensdag…
Het ging prima.
De jonge man werkte hard.
Hij was altijd als eerste op het werk, nam bijna geen rust en werkte door tot op het allerlaatst.
Toch kwam de voorman op donderdagmorgen naar hem toe en zei: 'Pak je spullen maar in. Op het kantoor ligt je loon, maar je hoeft morgen niet terug te komen.'
'Wat zegt u nou?' hakkelde de jonge man.
'Waarom word ik ontslagen?'
'Je hakt steeds minder bomen om.
Op maandag hakte je er nog het meest, maar dinsdag was het al een stuk minder, om over
gisteren maar helemaal niet te spreken.
Je productie is gewoon niet goed.'
'Maar ik werk misschien wel het hardst van iedereen hier,' riep hij vertwijfeld uit.
De voorman keek hem peinzend aan en zei toen: 'Dat heb ik gezien… maar toch zijn je resultaten op zijn zachtst gezegd matig.'
Toen kwam er een gedachte bij hem op.
'Slijp jij je bijl wel regelmatig?'
De jonge man keek hem vragend aan.
'Natuurlijk niet.
Daar heb ik geen tijd voor.'
'Daar zit je probleem,' antwoordde de voorman.
'Die bijl is zo bot als een tandenborstel.'


Dat is vaak ook bij ons het probleem.
Er wordt zo veel van ons gevraagd in deze jachtige wereld, dat wij het slijpen van onze bijlen gemakshalve maar overslaan.
Maar dat heeft gevolgen en die gaan we onherroepelijk voelen.
En dat slijpen gebeurt in die binnenkamer, diep in ons binnenste.
Daar, in de binnenkamer waar Hij op ons wacht en Zijn geheimen met ons wil delen, worden onze bijlen geslepen.
Alleen daar kan God ons waarachtig leiden en richting aan ons leven geven.
De mensen om ons heen, vaak goed bedoelend, weten doorgaans precies waar we moeten lopen, wat we moeten doen en hoe de vork in de steel zit.
Vol overtuiging wordt ons de weg uitgelegd, maar is dat ook werkelijk de weg die Jezus voor ons
persoonlijk in gedachten heeft?
Sterker nog, tegen die houding worden wij stevig gewaarschuwd: 'Als iemand niet meer op Mij vertrouwt maar op mensen of op zichzelf, dan zal het slecht met hem aflopen. '(>> Jeremia 17:5)
Jezus vraagt van ons om rust te zoeken onder Zijn vleugelen.
In de schuilplaats van de Allerhoogste.
En dat is geen fysieke plaats, maar wel altijd een plaats van stilte in de aanwezigheid van God.
De muren van die schuilplaats zijn bekleed met Zijn liefde.
Hoe zwak we ons ook voelen, of met wat voor probleem we ook worstelen, God wacht daar op ons. Daar sluit Hij ons in Zijn armen en overtuigt Hij onze angstige harten opnieuw van Zijn trouw en Zijn voortdurende aanwezigheid.
Het was nooit Gods bedoeling dat wij uit andere bronnen zouden drinken dan uit de bron van Zijn levende water voor kracht en inzicht.
Jezus ging zelfs zo ver dat Hij zei: 'Zonder Mij kunnen jullie niets doen.' (>> Johannes 15:5)
Niets?
Jezus bedoelde hier ‘niets dat eeuwige vrucht voortbrengt’.
Niets dat werkelijk zinvol is.
De wereld brengt heel veel dingen voort.
Er wordt geld als water verdiend, er worden duizelingwekkende projecten opgezet, en mensen ontzien elkaar niet in een tomeloze jacht naar macht en persoonlijke welvaart… maar voor een plaats in de hemel zet het geen zoden aan de dijk.
Daarom is het voor ons zo belangrijk om die binnenkamer niet te verwaarlozen.
Alleen daar ontvangen wij het inzicht hoe wij onze wapenrusting moeten dragen en welke gevechten we moeten aangaan.
Vertrouw liever niet op je eigen inzicht, maar gebruik de wapenrusting die God voor ons klaar heeft liggen.
De Koning Zelf zal je kracht geven door je met Zijn eigen hand te beroeren.










Copyright ActiefOnline
(Met toestemming overgenomen)