donderdag 19 september 2019

De uitnemende kracht van Gods grootheid ...













Gedichten (en enkele gedachten/samenvattende woorden) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 6.

‘… verlichte ogen des verstands, opdat gij moogt weten welke is de hoop van Zijn roeping, en welke de rijkdom is der heerlijkheid Zijner erfenis in de heiligen; en welke de uitnemende grootheid Zijn kracht is aan ons die geloven, naar de werking der sterkte Zijner macht.’
Efeze 1:18,19


De Statenvertaling, als ook de Herziene Staten Vertaling, spreken over ‘verlichte ogen van het verstand’, andere vertalingen spreken over ‘verlichte ogen van het hart’.
Een uitleg die ik er over las, verwees naar ‘de overleggingen van het hart (Psalm 19:15) en dat het daarom eigenlijk verlichte ogen van het hart moest zijn.
Oftewel: niet het intellect, maar het begrijpen.

Susannah begint dit hoofdstukje met ‘Kom, mijn hart, verzadig en verheug u vanmorgen met …’.
Het raakt mij, omdat Susannah, net als de Psalmisten uit de Bijbel, haar hart oproept om zich te verzadigen en te verheugen over wat onze machtige God kan doen, over wat Hij geeft en wil geven; over wat Hij heeft klaarliggen voor ons.
Hoe goed en belangrijk is het om de macht en kracht (de uitnemende grootheid) van God te overdenken!
Zijn woord vertelt en toont het ons, en om ons heen zien we de wonderen van Zijn machtige hand.
De schepping, ja, de hele natuur toont ons het werk van Zijn hand.
Uitnemende grootheid, alles overtreffende grootheid …
Gegeven aan ons die geloven!
Hoe onvoorstelbaar!
Geloof ik dit?
En …
Leef ik daar naar?
'Wandel ik mijn hoge roeping waardig?'

Ik moet bekennen dat mijn gevoel, meer dan me lief is, de overhand neemt, waardoor ik niet waardig mijn roeping -wie ik ben in Hem, met alles wat ik van Hem heb ontvangen, wandel.
En het laat me zien hoe ontzettend belangrijk het dus is om Gods woord veel te lezen en te overdenken; om het zo eigen te maken, dat ik er iedere dag meer naar, en uit ga leven.
Zijn uitnemende kracht in mij, waardoor ik alles kan doen door Jezus, Die mij kracht geeft. (Fil. 4:13)
En meer dan ooit, gezien de omstandigheden waarin ik nu verkeer, is het belangrijk dat ik me daar iedere dag van bewust ben, zodat ik telkens opnieuw ervoor kies om daaruit te leven.
En daarom is het me iedere morgen vroeg opstaan, om met Hem te kunnen beginnen, meer dan waard!


Wandelend overeenkomstig onze roeping ...

Stil worden;
Zijn woord lezen en horen.
Stil zijn en overdenken,
zodat nieuwe inzichten
kunnen worden geboren.

Stil worden;
Zijn Geest laten spreken.
Luisteren en overdenken,
zodat Hij Zijn licht in ons
binnenste kan ontsteken.

Stil worden;
Zijn wijsheid ontvangen.
Overdenken en begrijpen,
waarop ons hart zich vult
met dankbare lofgezangen.

Kom, mijn hart,
verzadig je,
aan Zijn sterkende,
en ondersteunende kracht,
die Hij in Christus aan je
heeft geopenbaard.

Kom, mijn ziel,
verheug je
om de genade
die Hij schenkt,
om de heerlijkheid
die Hij voor je bewaart.

Kom, mijn hart, mijn ziel,
aanbid Hem,
om  wie Hij is,
om wat Hij gaf en geeft;
aanbid Hem in alles,
onverschrokken en onvervaard.

dinsdag 3 september 2019

Over een nieuw hoofdstuk, moed, en een heel ander leven ...

Terugblik ...
'Vandaag is het 1 januari.
Een nieuw jaar ligt als een onbeschreven bladzijde voor ons.
Het citaat van Max Lucado uit mijn agenda voor dit jaar laat mij weten dat God ons niet heeft gemaakt om een leven te leven vol verstikkende angst of zorgen die hoofdpijn veroorzaken, maar dat Hij een nieuw hoofdstuk voor ons in gedachten heeft en dat Hij niet kan wachten met het beginnen om te schrijven.
En soms vraagt dat van ons een behoorlijk portie moed.'


Het is inmiddels september als ik weer achter mijn laptop kruip en het schrijven weer wat wil proberen op te pakken.
Schrijven vraag rust, tijd en ruimte, en dat is nu net iets wat ik bijna niet meer heb, op een enkel uurtje na.


Mijn laatste schrijven op 'Quality Time' ging over >> 'Moed'.
Ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit nadenken en schrijven over Moed zelf zo nodig zou hebben, dat het zo persoonlijk zou worden, dat er zoveel moed van mij gevraagd zou worden.
Het gedichtje zie ik dagelijks voorbijkomen als ik mijn laptop opstart om even mij mail te checken en eventueel te beantwoorden als ik er nog puf voor heb.
Lezen doe ik het gedichtje niet altijd meer bewust, maar ik weet wat er staat, als ook de teksten waaruit het voortkomt.
Ik heb het nodig om alles aan te kunnen, om alles vol te houden.
Ik heb het nodig om te weten dat ik het aankan en vol zal houden door Zijn kracht, doordat Hij er is, mij ondersteunt en helpt.
Ik heb het nodig om moedig te blijven en alles recht in de ogen te kijken zonder bevreesd te zijn, of door mijn vrees in Jezus 'Naam het zwijgen op te leggen.

Een nieuw hoofdstuk ...
Een behoorlijk porti moed ...

Ja, een nieuw hoofdstuk en een behoorlijk porti moed, dat kun je wel zeggen, want wat is mijn/ons leven drastisch veranderd.
Inmiddels zorg ik namelijk alweer ruim anderhalve maand fulltime voor onze kleindochter van bijna twee (november).
En voor hoe lang?
Dat weten we niet; één jaar, langer ..., wie zal het zeggen.


Hoe triest dat dingen soms zo verkeerd lopen.
Relaties die stuk gaan, persoonlijke problemen die niet even één, twee, drie zijn opgelost, of op te lossen; verkeerde keuzes met verstrekkende gevolgen; niet gehoord of serieus genomen worden door de hulpverlening met alle gevolgen weer van dien.
Ach, waarschuwingen genoeg, en toch ...
Vaak genoeg om hulp gevraagd, geroepen, en toch ...

En nu ...
Nu woont een klein lief meisje van bijna twee niet meer bij haar papa en mama maar bij haar oma en opa en voor hoelang weet niemand.
En als ze weer naar huis mag, dan zal ook dat nooit meer zijn zoals ze het kende.


Mijn dagen zijn weer gevuld met luiers, een vloer vol speelgoed, babygebrabbel, oudHollandse kinderliedjes afgewisseld met de liedjes van Jan Visser, en binnenkort mag ik ook weer naar het consultatiebureau.
's Ochtends word ik begroet door een stralend kind, dat bijna iedere dag lachend begint, maar waar tegelijk ook een koppie op staat als ze iets niet mag of haar niet zint.
Ze is dol op eten, en slaapt heerlijk!
De grootste zegen vind ik dat, ook al wordt ze om half zeven/kwart voor zeven wakker, ze er niet eerder uit hoeft (en zelfs wil) dan een uur of half acht, en als het kwart voor acht wordt is het ook helemaal geen rampt.
En dat betekent voor mij dat ik mijn dag gewoon met de Heer kan blijven beginnen!
O ja, ik moet daarvoor wel mijn wekker op 6.20 uur zetten maar dat is niet erg.
Want wat heb ik dit juist hard nodig om alles aan te kunnen, Zijn kracht in mijn zwakheid!
Wat een zegen! en wat ben ik Hem hier dankbaar voor!

Al mijn taken heb ik neergelegd voor onbepaalde tijd.
Sommige dingen zal ik misschien weer op kunnen pakken als ze naar de peuterspeelzaal gaat, en andere dingen ..., ach, dat zie ik wel met de tijd.
Een kinderleven is altijd belangrijker dan welke taak dan ook.
En zingen, ach, dat kan en doe ik nog steeds iedere dag, alleen andere liederen 😊
Maar ik denk dat zelfs elk kinderliedje, christelijk of niet, een lofgezang is voor Hem.

Voor de rest is het wennen aan mijn nieuwe leven, aan mijn nieuwe dagbesteding en dagindeling, al gaat dat nu het weer wat kouder wordt een stuk beter.
Wel ben ik 's avonds vaak nog behoorlijk moe, wat dat betreft voel ik wel dat ik geen twintig meer ben.
Maar doordat ik beter slaap nu het koeler wordt, gaat het overdag ook beter, en komt de zin om ook nog wat anders te doen ook weer terug.
Heel blij dus dat de zomer nagenoeg voorbij is.

Moeilijk vind ik mijn positie wel.
Ik ben moeder van, maar ook oma en pleegmoeder.
Ik moet neutraal zijn, maar ook mijn kleinkind voor mijn eigen kind plaatsen, en dat doet soms behoorlijk zeer.
Ik kan wel zeggen dat mijn hart de afgelopen maanden voor mijn gevoel meerdere keren is gebroken, ja, uiteengescheurd.
En hoewel ik weet dat het goed is, en voor 'het goede doel', het doet geen afbreuk aan de pijn.
Hetzelfde geldt voor mijn dochter.

Het onderstaand plaatje wat ze me stuurde zegt genoeg ...
Het deed met het gedichtje eronder schrijven.
Twee moederharten, beiden soms gebroken, om gemis, of om de pijn van de ander ...


Gebroken moederharten;
gebroken door 
diep verdriet en pijn.
Van gemis, maar ook
van er niet voor jou
kunnen, of mogen zijn.


Tranen stromen in groten getale
naar beneden als jij ze niet ziet.
En als je kijkt zijn ze verborgen,
want ik wil jou geen pijn doen, of verdriet.
Je snapt er immers niets van,
je bent nog maar zo klein.
Mijn hart is gebroken
door zo van jou gescheiden te zijn.

Tranen stromen in groten getale
naar beneden om jouw verdriet.
Mijn hart breekt bij het zien
van jouw tranen, en (soms stil) verdriet.
Maar tegelijk ben ik trots op je,
zoals je nu je wegen gaat.
En ook al geloof jij het (nog) niet,
ik weet dat God bij elke stap naast je staat.


Gebroken moederharten;
Gebroken door 
diep verdriet en pijn.
Van gemis, maar ook
van er niet voor jou
kunnen, of mogen zijn.











woensdag 2 januari 2019

Gods goedertierenheid ...


Gedichten (en enkele gedachten/samenvattende woorden) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 5.

‘Want bergen zullen wijken en heuvelen wankelen, maar Mijn goedertierenheid zal van u niet wijken, en het verbonds Mijns vredes zal niet wankelen, zegt de Heere Uw Ontfermer.’
Jesaja 54:10

‘Nooit echter, voor nog geen ogenblik, heeft onze God de liefde teruggenomen waarmee Hij ons van alle eeuwigheid aan heeft liefgehad! 
Nooit heeft Hij een van degenen die hun vertrouwen op Hem hadden gesteld, verlaten of vergeten.
Het is waar: onze zonden en onze ondankbaarheid kunnen Hem zo smarten en tarten, dat Hij Zijn aangezicht een tijdje voor ons kan verbergen.
Maar zelfs dan is het: Mijn goedertierenheid zal van u niet wijken.’
Susannah Spurgeon

Als ons leven zwaar en moeilijk is, verlangen we vaak graag naar de hemel, naar hoe het daar zal, naar de troost die ons daar te wachten staat; zien we er naar uit dat onze hemelse Vader onze tranen zal drogen.
Maar dit woord van God toont dat Hij ons ook in ons gewone dagelijks leven, en alles wat daar bij komt aan strijd, wil helpen en troosten.
Gods goedertierenheid is zo oneindig groot en zo onveranderlijk.
Goedertierenheid: genade, liefdevolle vriendelijkheid, goedheid, mededogen, standvastige liefde, trouw.


Wijken noch wankelen

Soms is het leven zo zwaar
dat we vol verlangen uit zien
naar de dag dat Jezus terugkomt
en we voor altijd bij Hem zullen zijn.

Soms zijn er zoveel zorgen, is er zoveel verdriet,
dat we alleen nog kunnen bidden: Heer, kom spoedig,
want ik weet niet meer hoe ik verder moet;
ik verlang zo naar de rust bij U, verlost van alle pijn.

Soms …, maar dan ineens is hier Uw woord:
‘Bergen zullen wijken en heuvelen wankelen,
maar Mijn goedertierenheid en vrede
zullen er elk moment voor je zijn.

Want Mijn liefde is eeuwig en standvastig,
Mijn goedheid ongeëvenaard.
Mijn mededogen is als een geurende balsem,
Mijn genade, die jou bewaart.

Mijn vriendelijkheid is vol liefde,
en door Mijn trouw ben Ik er iedere dag.
Mijn geliefde kind, dat Mijn woord toch
aan jou haar waarheid bewijzen mag.

Zoek toch je toevlucht bij Mij;
Ik ben een schuilplaats in een wereld
vol veranderingen.
Ik ben Degene die troost, ja,
je steeds opnieuw vol ontferming
zal omringen.

Adem Mijn woorden in;
laat ze neerdalen in je hart
en put daaruit je kracht.
Zie omhoog waar Ik met Mijn
goedertierenheid en vrede
geduldig op jou wacht.

zondag 30 december 2018

Terugblik en een nieuw One Word …

Het einde van 2018 komt naderbij en daarmee komt er ook een einde mijn One Word 'Source' voor dit jaar.
Hoewel ik er dit jaar niet altijd even bewust mee bezig ben geweest, reisde het weldegelijk dagelijks met mij mee, want Hij is de Bron waaruit ik leef, en met wie ik dus onlosmakend ben verbonden.
Toch neemt het niet weg dat ik veel aan dit woord heb gehad dit afgelopen jaar.
Er waren meerdere moeilijke momenten waarbij dit woord mij hielp om de juiste keuze te maken, namelijk om op Hem te zien en niet op de omstandigheden en de dingen die gebeurden.
Je zou kunnen zeggen dat ik het woord meer persoonlijk heb uitgeleefd in stilte.
Misschien niet helemaal de bedoeling, maar soms zijn de dingen zoals ze zijn, en voor dit jaar was het goed.

Toen ik het Leesplan ‘One Word’ van You Version voor het eerst las(deed), had ik niet gedacht dat de impact van één woordje zo groot zou zijn.
Begon ik ermee omdat één woord voor een jaar me erg aansprak, nu ga ik er mee door omdat ik gemerkt heb hoeveel waarde en betekenis het heeft, en hoe het mij helpt en ondersteunt in mijn geloof.
Ik kan het je dus ook van harte aanbevelen om dit Leesplan te lezen en te doen.

In november begin ik steeds met het Lezen van dit Leesplan, gewoon om mij weer erdoor te laten inspireren voor een nieuw One Word.
Dit keer was ik nog maar bij de tweede dag, toen het woord binnenkwam, maar ik neem vervolgens altijd nog ruim de tijd voor bevestiging van dit woord, en vraag de Heer dan ook om verzen uit Zijn woord, of dat het woord ergens terugkom, of …
Hoewel het woord deze keer erg snel kwam, was het niet uit mijn gedachten te bannen, en de teksten die in mijn gedachten kwamen logen er ook niet om.
Nieuwsgierig naar mijn  woord voor het komende jaar?
Mijn woord voor 2019 is: MOED.

De twee teksten die in mijn gedachten kwamen en dit woord ondersteunen en mij aanmoedigen, zijn:

Jozua 1:9 (HSV)
‘Heb Ik het u niet geboden?
Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de Heere, Uw God, is met u, overal waar u heen gaat.

en Jesaja 41:10 (NBG)

‘… vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben uw God.
Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn heilrijke rechterhand.


Moed: courage, durf, dapperheid, sterkte, kracht, onversaagdheid, flinkheid, fermheid, kranigheid, …
Moed: de bereidheid de confrontatie met lichamelijke pijn, tegenslag en levensbedreiging, onzekerheid, angst en intimidatie aan te gaan en te doorstaan.
Moed: Niet de afwezigheid van angst, maar deze overwinnen.


'Ik heb geleerd dat moed 
niet de afwezigheid van angst is, 
maar het overwinnen ervan. 
Een dapper man is niet 
hij die geen angst voelt, 
maar hij die zijn angst weet te overwinnen.’


Moed, er valt nog veel over te zeggen en te schrijven, denk ik.
Maar ik zie bovenal uit naar wat God mij daarover wilt leren het komende nieuwe jaar.

woensdag 19 december 2018

zondag 16 december 2018

Zijn grote liefde!












Gedichten (en enkele gedachten/samenvattende woorden) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 4.

‘… niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons lief heeft gehad, en Zijn Zoon gezonden heeft tot een Verzoening voor onze zonden.’
1 Johannes 4:10

Een hoofdstukje vol hoop en leven voor de ziel die mat, dor en droog is; met woorden van God om onze ziel op te frissen, te verkwikken, te laven; op te wekken om Hem opnieuw met hart en ziel lief te hebben.
Want Hij heeft ons eerst liefgehad, en Zijn Zoon gezonden tot verzoening voor onze zonden.

‘Soms is ons hart ongevoelig en hard; is er geen of weinig geloof, en gevoel.
Soms worstelen we wat af, en lijkt ons leven leeg, kaal en krachteloos.
Soms is onze geest benauwd en zijn zuchten en tranen onze enige gebeden.
Hoor dan deze woorden vol liefde, laat ze -opnieuw, tot je doordringen en je gevangen ziel bevrijden en verlichten.
Laat Zijn liefde -groot, vol en vrij, en even eeuwig als Hijzelf, je troosten, en laat de genade van dit woord het ongeloof, waarin we onszelf hebben opgesloten, ons bevrijden van de banden die ons vasthouden, de deuren van onze gevangenis openen en doen uitgaan in het licht van de ware vrede die te vinden is in het geloof.’

Niet dat wij God liefgehad hebben …
Van nature zijn wij haters en vijanden van God; we kunnen Hem niet liefhebben door onze zondige natuur. (>> Rom. 1:30; >> Rom. 5:10)


Persoonlijk
(Uit mijn Stille Tijd Dagboek)

Maar Hij heeft ons liefgehad; Hij heeft MIJ liefgehad!
God heeft mij altijd al liefgehad, altijd.
Van kleins af aan heeft Hij mij onder Zijn hoede genomen, maar door mijn angst heb ik heel, heel veel van Zijn liefde voor mij gemist.
Niet dat het er niet was, maar ik zat gevangen in mijn angst en was te bang en niet in staat om mezelf daaruit te bevrijden.
Ik zag toen niet eens dat ik daarin gevangen zat.
Maar het is Zijn liefde die mijn ogen heeft geopend en mij stap voor stap daaruit aan het bevrijden is.
Ik heb al een lange weg afgelegd, maar ben er nog niet.
Toch zie ik vandaag scherper dan ooit te voren, de waarheid van Zijn woord, dat Hij mij heeft liefgehad en mij vergeven heeft door Zijn Zoon, mijn Heere Jezus Christus.

Ik dacht Hem lief te hebben, maar mijn liefde was gebonden, beperkt, gevangen in angst voor Hem, voor de mensen.
Maar Hij had mij lief -ondanks, en opende mijn ogen en bevrijdde mij.

Dank U, Heer, dank U, Jezus!
Ja, U had, U heeft mij lief.
Zo lief, dat U mij niet loslaat, maar doorgaat met Uw werk in mij, totdat ik U van aangezicht tot aangezicht zal zien.


‘Niet dat wij God liefgehad hebben …
Dat betekent duisternis, bitterheid en eeuwige ondergang.

Maar dat Hij ons lief heeft gehad!
En dat betekent licht en vergeving, vrede en eeuwig leven.’


Woord van Hoop

O dierbaar woord van hoop!
Verdwenen is de duisternis,
de bitterheid en eeuwige ondergang.
Uw liefde verdreef mijn angst
en vulde mijn hart en ziel
met een nieuw lofgezang.

O dierbaar woord van hoop,
dat mijn hart doet zingen
van vreugde en gelukzaligheid.
U hebt mij liefgehad – dat is
licht, vergeving, vrede en eeuwig leven.
Ontvang mijn lied van dankbaarheid.


vrijdag 14 december 2018

Kleinkinderen ...

Gedachten bij Hoofdstuk 5 van het boekje 'Pluspunt' van Tineke Tuinder -Krause.











Zoals de Blogtitel al laat zien, gaat Hoofdstuk 5 van het boekje over ouder worden over kleinkinderen.
Inmiddels mag ik de oma zijn van vijf prachtige kleindochters.
Ja, allemaal meiden, en ik vind het GEWELDIG!
Er wordt mij namelijk nogal eens gevraagd of ik dat erg vind; nee dus.
Zelf kom ik uit een jongensgezin (ik had drie broers), en ook ons eigen gezin bestaat uit drie jongens en één meisje, dus al die kleindochters vind ik maar wat prachtig.
Op onze oudste kleindochter, Naomi, heb ik enige tijd één dag in de week gepast, en inmiddels ook alweer een paar jaar op haar zusje, Feline.
Vanwege omstandigheden pas ik nu met enige regelmaat op dezelfde dag ook op haar nichtje, Zoë, die een jaartje jonger is dan Feline.
Soms wordt ze gebracht, maar ik haal haar ook af en toe zelf op, en dan rijd ik terug naar huis met twee heerlijke meidjes -die het heel goed met elkaar kunnen vinden, op de achterbank en geniet ik van hun geklets.

Ik kan deze dames geen groter plezier doen dan door ze mee te nemen naar de Intratuin.
Vooral in deze maand december, want ja, dan staat daar een draaimolen - meest favoriet bij mijn meisjes, maar ook alle lampjes, de winterlandschappen met draaimolentjes, ijsbaantjes, treintjes etc. en nog veel meer, doen hun oogjes glinsteren van plezier.
Deze oma is dan ook bijna iedere week bij Intratuin te vinden.
Het verschil tussen de moeders en mezelf als oma wordt al snel zichtbaar.
Waar de moeders vaak al snel na twee rondjes draaimolen verder gaan, staat deze oma er rustig vijf rondjes te wachten en mogen de dames vaak na een rondje door het tuincentrum nog één of twee keer ter afsluiting erin.
Oma heeft immers geen haast, want deze dag is speciaal voor hen, en als zij dit leuk vinden ...

De komende tijd zal ik (omstandigheden) ook nog een halve dag in de week bij mijn dochter te vinden zijn om op te passen op onze Luna, een heerlijk vrolijk wijffie van net één jaar.
Hoewel ik dit eigenlijk nooit zo intensief van plan was, lopen de dingen soms nu eenmaal anders dan gedacht en ben ik vooral erg dankbaar dat ik in staat ben om dit te doen.
Waar ik als oma vooral van geniet, is de ontspannenheid waarin de dagen gehuld zijn.
Je trekt tijd uit voor ze en hoeft er niets bij of omheen te doen; alle aandacht en tijd is voor hen.
Oftewel, zoals Tineke zegt in dit hoofdstukje, ik mag ze 'onvoorwaardelijke liefde en aandacht geven, en intenser genieten dan destijds'.
Ja, ondanks al 'de niet van te voren bedachte hoeveelheid oppassen', voel ik me een bevoorrecht en gezegend mens, en ben ik blij en dankbaar met de titel 'oma'.


Als de vragen me terugbrengen in de tijd, naar mijn eigen opa's en oma's, dan zijn er gemengde gevoelens, zo groot waren de verschillen tussen de hen beiden.
Maar daar het altijd beter is om naar de positieve dingen te kijken, is dat wat ik dan ook doe en in gedachten beleef ik opnieuw de heerlijke zaterdagmiddagen en een gedeelte van de avond.
Iedere zaterdagmiddag gingen we naar de Rozenstraat waar ons een warm onthaal wachtte met allerlei lekkers waar we thuis geen geld voor hadden.
En niet te vergeten, deze opa en oma hadden een tv!
Gompie, Rikkie en Slingertje, stuif es in, ...
Met mijn broers raden hoeveel reclames er zouden zijn; ja, dat was toen nog te doen en ook leuk.
Wat een heerlijke en geweldige tijd!
We bleven er ook altijd een boterham eten, wit King Cornbrood, en oma drukte altijd nog even het o zo verse wittebrood aan.
En als extraatje was daar ook altijd de eigengemaakte bietensalade, en het 'vechten' om de zilveruitjes van het bord van mijn moeder.

Toen mijn opa overleed, hij was nog helemaal niet zo oud -67 jaar, bleef mijn oma achter met mijn grootoma, de moeder van mijn opa.
Zij liep inmiddels tegen de honderd en kon niet meer alleen zijn.
Dus al snel pasten mijn broer en ik om de beurt op zondagmorgen op, zodat oma naar de kerk kon.
En ook dan verwende oma ons weer.
Iedere zondagmorgen stond op het aanrecht een dienblaadje klaar met wat lekkers en de 'echte' Tweedrank, en als oma weer terugkwam ontvingen we een gulden voor het oppassen en soms zelfs een rijksdaalder.
We voelden ons de koning te rijk!
En zo heb ik nog vele fijne en goede herinneringen.

Toch spelen deze herinneringen niet echt een rol nu ik zelf oma ben, want alles is zo anders dan vroeger.
Wij gingen iedere week op bezoek bij onze oma's en opa's, terwijl ik iedere week op enkele van onze kleinkinderen oppas tot ze naar school gaan.
Onze schoondochters werken, terwijl mijn moeder en ik fulltime moeder en huisvrouw waren, daarnaast wonen geen van onze kinderen (met kinderen) in ons dorp.
Maar ik hoop wel dat onze kleinkinderen net zulke fijne herinneringen zullen overhouden aan het zijn bij opa en oma, als dat ik zelf heb.
En dat ze als ze aan mij denken, ze nooit zullen vergeten hoeveel ik van hen houdt.

Ik hoop en bid, dat ons huis altijd een rustplek voor ze zal zijn; een veilige plaats, waarvan ze weten dat ze er altijd terecht kunnen.

Welk een kostbaar geschenk, Heer,
heeft U ons gegeven;
vijf prachtige kleindochters
bracht U in ons leven.
Dank U, voor de vreugde
en de blijdschap die zij geven,
dank U voor de verrijking
die ze brengen in ons leven.

Ik breng elk van hen, dagelijks,
(samen met hun ouders) voor Uw troon.
Leid hen, behoed en bescherm hen
met het bloed van Uw Zoon.
Doe elk van hen uitgroeien tot
een vrouw naar Uw hart;
dat ze U zullen liefhebben
in vreugde en smart.

Laat hun harten van jongsaf aan
voor Uw liefde en genade openstaan.
Zegen hen op de wegen
die ze hebben te gaan.
En laat hen nooit vergeten dat U
ze in alles altijd bij zult staan.

Zo leg ik hen in Uw handen, Heer,
elke dag opnieuw, hoofd voor hoofd.
Vertrouwend op Uw trouw en goedertierenheid
omdat U altijd doet wat U belooft.









Heer, ontferm U over hen die nooit oma of opa zullen worden, of kunnen zijn.
U kent, Heer, de pijn en het verdriet om het gemis, welke reden of oorzaak er ook achter zit.
Ontferm U, Heer; dat Uw troost ervaren mag worden door elk van hen.
En waar herstel en genezing nodig is, bid U dat U het zult bewerken.
In Jezus 'Naam.


- Amen -