Mijn moesje

... in liefdevolle en dankbare herinnering ...

Ik richt mijn hart op de Heere,
want mijn hulp komt van Hem,
Die hemel en aarde geschapen heeft.
Hij, Die sluimert noch slaapt,
zal mij voor wankelen behoeden;
Hij is het, Die mij in liefde omgeeft.

Gister plaatste ik dit gedichtje als BemoedigingsMomentje op dit Blog; in gedachten zijnde bij vandaag, de dag dat het vijf jaar geleden is dat de Heere mijn moesje thuishaalde.
Psalm 121 was haar lievelingspsalm.
Vanaf de dag dat mijn jongste broertje verongelukte is het deze Psalm geweest die haar ondersteunde in haar verdriet, die haar de kracht gaf die zij nodig had, en haar hielp om door te gaan ondanks de pijn van het verdriet, het gemis en de lege plek die hij achterliet.

Het is niet het eerste gedichtje dat ik na aanleiding van deze Psalm schreef, en toch is deze heel anders.
Als ik net het Blogje van 5 april 2020 teruglees, -een paar dagen na haar overlijden, en daarmee ook het gedichtje dat ik toen schreef naar deze Psalm, dan voelt het ineens alsof dit kleine gedichtje de echte afsluiting is van dat gedicht, namelijk het antwoord daarop.
Weg is het zoeken, weg zijn de vragen, weg is elke onzekerheid in deze woorden.
De keuze is gemaakt: Ik richt mijn hart op de Heere!
Mijn hulp komt van Hem, Degene Die alles geschapen heeft en alles in Zijn hand heeft.
Die nooit slaapt, zelfs niet even doezelt, maar altijd waakzaam is, ons ziet, ons hoort, met ons is begaan.
Die ons elke dag wilt ondersteunen, dit ook doet, en wat wij ook zullen ervaren als wij Hem toelaten.
Die ons liefheeft met een eeuwige liefde.

Hoewel er vandaag weer tranen zijn, -soms komen herinneringen zo sterk binnen, haar overlijden was immers niet het enige dat speelde in die tijd, zijn het wel tranen die een weer een stukje genezing brengen van waar toen geen tijd en geen kans voor was door haar overlijden.
Wat hebben we toch een liefdevolle God en Vader, dat Hij ons tranen om te huilen heeft gegeven; tranen die ontladen, schoonwassen, stukjes pijn en verdriet meenemen, terwijl Hij ze verzamelt in Zijn kruik.

Vandaag is ook een dag vol dankbaarheid, omdat de Heer haar met het thuishalen, haar bewaarde voor meer pijn en verdriet.
Dankbaarheid, omdat ze herenigd is met mijn vader en haar jongste zoon.
Dankbaarheid, om het voorbeeld dat ze achterliet in de manier waarop zij omging met haar naderende einde.
Dankbaarheid, omdat ik in de afgelopen jaren mocht ervaren, dat God de lege plek die zij achterliet, innam; immers, nu zij weggevallen was, bracht het mij alleen nog maar meer bij Hem.

En zo eindig ik dit ‘in liefdevolle herinnering’ blogje met een dankbaar hart, waardoor het echt een 'in liefdevolle en dankbare herinnering' is.

Op deze dag vol herinneringen,

wil ik niet alleen terugdenken,

maar U bovenal bedanken, Heer.

Danken, voor Wie U bent,

voor Uw nimmer aflatende zorg,

voor Uw troost, hulp en kracht.

Danken, voor de ontfermende liefde

waarmee U mij steeds omgaf en geeft,

en al mijn dagen nog omgeven zult.

Dank U, dat U er altijd was en bent,

en dat U er ook altijd zult zijn, elke dag.

Dank U, dat U boven op mij wacht.

💕 In liefdevolle, en dankbare herinnering aan mijn moesje ✞ 1-04-2020💕   
>> 5-04-2020 - Mijn hulp is van de Heere

Dank God in alles!

Vandaag weer een blogje van mijn oude Blog.
Deze keer heb ik hem in zijn geheel, zonder enige verandering, overgenomen.
Het gedichtje aan het eind is wel nieuw; de woorden van het eerste coupletje waren na het overnemen van dit blogje gewoon in mijn hoofd, en de rest volgde bijna als vanzelf.

'Dankt God in alles; want dit is de wil van God in Christus Jezus over u.'
1 Thessalonicenzen 5:18
(SV)

Dankbaar zijn.
God danken ongeacht de omstandigheden.
Ik moet bekennen dat me dat niet altijd even makkelijk afgaat en soms lukt het me zelfs helemaal niet.
Dan beheersen de omstandigheden mij zo, dat ik geen woord van dank over mijn lippen krijg.
En als ik het dan toch probeer, Hem toch ga danken, dan weerklinkt het volgende woordje in mijn oren: Huichelaar, huichelaar.
Ik blijf het horen, en terwijl ik diep in mijn hart eigenlijk beter weet, laat ik mij het zwijgen opleggen door dat kleine, vervelende stemmetje in mij.

Dankbaar zijn.
God danken ongeacht de omstandigheden.
Nee, het gaat me niet altijd even makkelijk af, maar de woorden van John G. Mitchell hebben mij wel geholpen om het te leren wel te doen, te kunnen, zij het met vallen en opstaan.

'Danken wanneer je daar eigenlijk weinig voor voelt,

is geen huichelarij, maar gehoorzaamheid.'

Deze woorden zijn gebaseerd op wat er staat in bovenstaande tekst: 'Wees onder alle omstandigheden dankbaar; dat wil God van u in Christus Jezus.' (GNB)
Hoe vaak had ik deze tekst al niet gelezen zonder te beseffen dat het God’s wil is dat ik Hem dank onder elke omstandigheid.
God zegt mij niet dat ik Hem moet danken als ik mij bij bepaalde omstandigheden dankbaar voel, maar dat het Zijn wil is dat ik Hem dank onder alle omstandigheden.
Gevoelens worden niet eens genoemd, die doen er niet toe, want het is een opdracht van God aan mij, aan ons.
Dat betekent dus, dat het nooit huichelarij kan zijn, want als ik Hem dank, dan is dat uit gehoorzaamheid aan Zijn woord.

Daarbij heb ik nog iets ontdekt.
Als ik Hem ga danken voor wie Hij is, ga uitspreken al wat Hij reeds heeft gedaan en nog zal gaan doen, dan verandert er iets in mij.
Dan lijkt het of mijn problemen kleiner worden; mijn gevoelens veranderen, rust en vrede veroveren mijn verontrustte, bezorgde, vermoeide hart.
Nee, er verandert eigenlijk niet per direct iets aan de situatie of de omstandigheid waarin ik verkeer, maar alles komt in een ander perspectief te staan.
Mijn problemen 'worden' kleiner, omdat God centraal komt te staan en níet wat mij bezighoudt of in beslag neemt.
Mijn zicht verplaatst zich van de omstandigheden naar God en door het uitspreken van wie Hij is, ga ik opnieuw beseffen hoe groot God eigenlijk is en hoe machtig.
Dat voor Hem niets onmogelijk is.
Dat Hij zorg draagt voor wat Hem toebehoort.
Geen haar valt immers van mijn hoofd zonder dat Hij het weet!

Danken brengt alles in het juiste perspectief, in de juiste verhouding.
Als ik ga danken, krijgt God de eer die Hem toekomt.
Als ik ga danken, komt er geloof en vertrouwen in mijn hart.
Als ik ga danken, slaat de duivel op de vlucht.
Als ik ga danken, ontvang ik de kracht die ik nodig heb.

Lieve Vader,
dank U wel voor mensen zoals John G. Mitchell, die U gebruikt om mijn ogen te openen voor Uw woord.
Dank U wel, dat U niet opgeeft en tegen mij zegt: 'Kind, het staat er toch zo duidelijk; je kan het toch zelf lezen', maar dat u mijn oog laat vallen op deze woorden, opdat tot mij doordring wat er werkelijk staat.
Dank U wel voor Uw geduld met mij.
Dank U wel voor Uw liefde.
Dank U wel, U bent de Allerhoogste, de Koning der Koningen, de Schepper van hemel en aarde.
U kent en doorgrond mij.
Niets is voor U onmogelijk.
Geen haar zal van mijn hoofd vallen zonder dat U het weet.
Dank U wel, dat ik daardoor mag beseffen hoeveel U om mij geeft en zorg draagt voor mij.
Niets gebeurt buiten u om.
In alles wat er gebeurt, bent U aanwezig en gaat U met mij mee.
Dank U wel, Vader, dat ik nooit alleen sta, wat er ook gebeurt.
Ik prijs Uw grote naam.

- Amen -

God danken in alles,
in elke omstandigheid.
Niet omdat ik het voel,
maar uit pure gehoorzaamheid.

God danken in alles,

in elke omstandigheid.
Tot Zijn glorie en eer,
ja, tot lof van Zijn heerlijkheid.

God danken in alles,
in elke omstandigheid.
Geloof en vertrouwen
worden in mijn hart verspreid.

God danken in alles,
in elke omstandigheid.
Mijn kracht vernieuwt,
verdwenen is hij, die zo misleidt.

Avondmaal vieren ...

Hoe bijzonder is het eigenlijk om met elkaar het Avondmaal te vieren!
Toch vond ik dit niet altijd zo, er was een tijd -gelukkig inmiddels jaren geleden, dat ik er steeds banger voor werd.
En hoewel het vast allemaal niet zo bedoeld is, en waarschijnlijk niet eens zo heel speciaal naar mij gericht, toch is daar de herinnering aan de opgeheven vinger, ‘priemende’ ogen die mij aankeken bij de woorden ‘want al die verkeerd eet en drinkt, eet en drinkt zichzelf een oordeel’.
Nu vind ik ook dat we niet zomaar en klakkeloos het Avondmaal moeten vieren, dat er een stukje zelfonderzoek mag zijn, en dat we zeker stappen moeten zetten als we weten dat er iets is ligt waar de Heer in Zijn Woord op doelt.
Maar ik kreeg met iedere keer dat het Avondmaal gevierd werd, het gevoel alsof ik daar niet hoorde te zitten aan die tafel, het gevoel van ‘wat doe jíj daar, hoe durf je’.
Let wel, het was mijn gevoel, ik heb nooit nagevraagd of dit ook zo was.
Toch weet ik nog als de dag van gister, dat toen op die ene zondagmorgen, terwijl ik aan de Avondmaalstafel zat en het gevoel van angst binnenkwam, het voor mij genoeg was.
Want van één ding was ik stellig overtuigt: het Avondmaal is niet door de Here Jezus ingesteld om ons bang te maken, of angst aan te jagen; en dat dit 'verkeerd eten en drinken' nooit in de Bijbel is opgenomen om de boventoon te gaan voeren.
Het Avondmaal is er om Hém te gedenken, om stil te staan bij wat Híj voor ons heeft gedaan!
Niet iets om bang voor te zijn, of te worden, het is juist voor zondaars, juist voor die mensen, die beseffen dat ze Hem en Zijn volbrachte werk zo hard nodig hebben!
Zijn liefde, Zijn genade, Zijn vergeving!
Het is juist iets moois, iets prachtigs om te mogen doen!

In de week voor mijn Blogje van 11 februari op ‘Quality Time’, kwam ik met mijn Stille Tijd bij een paar Bijbelverzen waarbij ik ineens bij het Avondmaal werd bepaald.
De verzen gingen er helemaal niet over, worden -voor zover ik weet, ook nooit met het Avondmaal gebruikt, maar met alles waar mijn gedachten al schrijvend^* naar toegingen, plopte het gewoon zo ineens in mijn hoofd, en ik weet nog hoe blij ik ervan werd.
Tegelijk bekroop mij even later toch ook wel weer het gevoel van ‘klopt dit wel?’
In mijn schrift schreef ik toen deze gedachte op: ‘Avondmaal, zoveel meer dan alleen Zijn dood herdenken. Daarin ook de Kracht zien waaruit wij mogen leven.’
Verder liet ik het los en besloot later ook om het maar niet op te nemen in dat blogje.

In eerste instantie dacht ik er niet echt meer aan, totdat vorige week met het vieren van het Avondmaal degene die het voorbereid had ook sprak over de Kracht van het Avondmaal, en hoe Allesomvattend het eigenlijk is.
En ik had gelijk zoiets van ‘wow, dat is precies wat in mijn gedachten was en sluit precies aan bij wat ik had opgeschreven’, ik was er stil en blij van!
Ik kon het vervolgens hier natuurlijk niet bij laten, en zo ontstaat dan ook nu dit blogje, voortkomend uit wat ik ook heb mogen delen met de Groep en de persoon die het Avondmaal vorige week had voorbereid.

Ik verlang er dan ook echt naar om dit blogje te delen, want ik wil deze gedachten die mij zo blij maken niet alleen voor mijzelf houden, en ik hoop dat het voor ieder die meeleest het een bemoediging mag zijn, en dat het vieren van het Avondmaal voortaan een feest van her- en gedenken mag zijn, als ook tot Kracht.

Eerst de Bijbelverzen waar alles mee begon.

‘Wie is het die de wereld overwint, dan wie gelooft’, dat Jezus de Zoon van God is?’  
1 Joh. 5:5

'En voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, Die mij heeft liefgehad, en Zichzelf voor mij heeft overgegeven.’ 
Gal. 2:20b

Geloven, dat Jezus de Zoon van God is, is geloven in Zijn volbrachte werk, is geloven dat Hij voor onze zonden de weg van lijden is gegaan.
Geloven, dat Jezus de Zoon van God is, is leven vanuit de liefde van Hem, Die ons zo liefhad, dat Hij Zijn leven voor ons gaf.
Geloven, dat Jezus de Zoon van God is, is geloven in de Overwinning die Hij heeft behaald met Zijn sterven aan het kruis over onze zonde en elke duistere macht en kracht die er maar is, door op te staan uit de dood.
Gelovend in deze Jezus, de Zoon van God, betekent in Hem meer dan overwinnaar zijn; is leven vanuit de Kracht die Hem deed opstaan uit de dood, is de wereld -met al haar leugens en bedrog, al haar verleidingen en misleidingen, overwinnend.

Het avondmaal vieren …
‘Doe dat tot Mijn gedachtenis’, zegt de Here Jezus.

‘Want zo dikwijls als u dit brood eet, en deze drinkbeker drinkt, verkondig u de dood van de Heer, totdat Hij terugkomt.’

‘Doe dat tot Mijn gedachtenis …’
Doen en gedenken, ons in herinnering brengen.
Zijn lijden en sterven.
Zijn opstanding en overwinning.
Zijn kracht in ons die geloven.
‘Hij, die in ons is, is machtiger dan hij die de wereld bezielt.’ 
1 Joh. 4:4b

Avondmaal vieren omvat al deze dingen:
Liefde – Lijden – Sterven – Opstanding – Overwinning – Kracht – Genade.
Allesomvattend!
‘Doe dat tot Mijn gedachtenis!’

‘Want zelf heb ik bij overlevering van de Here ontvangen, wat ik u weder overgegeven heb, dat de Here Jezus in de nacht, waarin Hij werd overgeleverd, een brood nam, de dankzegging uitsprak, het brak en zeide: Dit is mijn lichaam voor u, doet dit tot mijn gedachtenis.
Evenzo ook de beker, nadat de maaltijd afgelopen was, en Hij zeide: Deze beker is het nieuwe verbond in mijn bloed, doet dit, zo dikwijls gij die drinkt, tot mijn gedachtenis.
Want zo dikwijls gij dit brood eet en de beker drinkt, verkondigt gij de dood des Heren, totdat Hij komt.’
1 Kor. 11:23-26

En dan begint het ook in mij te borrelen, en hoewel de woorden zeker niet allemaal als vanzelf komen, zijn ze er wel.
Ze moesten alleen nog even aaneengeregen worden tot één geheel.

Avondmaal vieren …

Avondmaal vieren.
Moment van stil makende verwondering
om de weg die Hij voor ons is gegaan. 

Avondmaal vieren.
Moment van intense dankbaarheid
om wat Hij voor ons heeft gedaan.

Avondmaal vieren.
Moment van vreugdevol gedenken, en
tegelijk in stil en diep ontzag voor Hem staan.

Avondmaal.
Moment van Zijn Overwinning vieren en
kracht ontvangen om onze weg te gaan.


Dank U wel, Heer Jezus!

^{*  >>} Blogje 11 Februari 'Quality Time'

Ik ben graag alleen met mijn Heer ...

Af en toe vind ik het heerlijk om eens door oude bestanden te kijken en te lezen wat ik eerder heb geschreven voor op mijn eerste Blog 'Into Your Hands' bij Punt.nl.
Een aantal schrijfsels daarvan die ik geschreven had vanuit de Psalmen, heb ik samengebracht op mijn Blog 'Rondom de Psalmen' en al mijn gedichten op 'Words of my Heart'. 
Een enkele keer heb ik in de jaren dat ik hier mijn Blog heb een stukje geplaatst van mijn oude Blog, maar het merendeel van mijn oude schrijfsels bevinden zich alleen nog maar in mijn documenten.
Toch zijn ze me te kostbaar om weg te doen.
Sommige zijn waardevolle herinneringen en anderen tonen mij een stuk groei, maar er zijn ook schrijfsels die mij terugbrengen naar zeer moeilijke en verdrietige tijden.
Misschien denk je nu 'waarom bewaar je die dan nog?', maar met dat ik het opschrijf komen daar de woorden 'maar uit dit alles redde de Heere' in mijn gedachten, en dat is ook de reden waarom ik ze bewaar.
Herinneringen aan moeilijke en verdrietige tijden zijn ook de tijden waarin als we terugkijken Gods hand kunnen zien, hoe Hij er was, wat Hij heeft gedaan en hoe Hij troostte en bemoedigde.
Hoe we terugkijken is dus de sleutel.

Maar goed, met het doorkijken van die oude bestanden kwam ik bij het oude Blogje 'Ik ben graag alleen met mijn Heer' (2-12-2009). 
De onderstaande woorden was ik, echt jaren geleden, ergens op Internet tegengekomen en ik vond ze zo mooi!
Ze raakten niet alleen mijn hart, maar waren ook het verlangen van mijn hart als de woorden van mijn hart.

Ik ben graag alleen met mijn Heer,
in de stilte waar niets ons kan storen,
op een rustige plek, waar ik telkens weer
de stem van mijn  Meester kan horen.
En Hij gaat met mij en Hij praat met mij,
en ik wandel dicht aan Zijn zij.
Het is steeds een feest, als Hij door Zijn Geest
wil spreken tot mij.

Uit het lied 'Ik ben graag alleen met mijn Heer'
Vertaald door J. Koekkoek
Oorspronkelijk: In the garden - C. Austin Miles (1913)

Na het lezen ging ik opnieuw op zoek op Internet om eens te kijken of ik nu meer kon vinden.
Ik weet namelijk nog dat er destijds iemand op gereageerd had met de vraag of ik ook de rest van het lied had, maar dat had ik niet, noch kon ik toen iets vinden.
Als ik nu echter de titel intyp, komt er ineens een YouTubefilmpje tevoorschijn met 'De Zingende zusjes' Marry en Thea Verhey met dit lied, als ook de rest van de tekst als ik het filmpje aanklikt. 

  >> Ik ben graag alleen met mijn Heer

De muziek mag dan niet bepaald meer van deze tijd zijn, noch de zang, - al zullen er ongetwijfeld nog mensen zijn die dit kunnen waarderen, waar het mij om gaat is de tekst.
Want met het 'opduiken' van dit filmpje, vind ik dus ook de complete tekst.
Er blijken nog twee coupletjes bij te horen, en hoe mooi en waar zijn ook deze twee coupletjes!

Als Hij tot mij spreekt wordt het stil.
Al mijn onrust brengt Hij tot zwijgen.
Hij vraagt mij of ik vertrouwen wil,
ook als er stormen dreigen.

Die diepe gemeenschap met Hem,
is 't geheim van een vreugdevol leven.
En Hij wil mij, zo door die zachte stem,
Zijn hulp en leiding geven.

Het oude bestand heb ik nu weggegooid, en dit nieuwe weer opgeslagen met een dankbaar hart.
En de complete tekst?
Die heb ik overgenomen in mijn 'speciale schrift'.

Verdriet ...

Verdriet,
- pijn van zorgen,
- van gemis,
- van ‘nooit meer’,
soms overval je me
in alle heftigheid.
Je doet mijn tranen stromen,
stromen en stromen,
zodanig, dat er geen einde
aan lijkt te komen.

Verdriet,
- pijn van zorgen,
- van gemis,
- van ‘nooit meer’,
soms overval je me
met zoveel intensiteit,
dat ik alleen maar kan huilen,
huilen en huilen.
En in gedachten leg ik dan
mijn hoofd maar tegen U aan,
om bij U te schuilen.

Verdriet,
- pijn van zorgen,
- van gemis,
- van ‘nooit meer’,
soms overval je me
in alle heftigheid.
En ik kan niet anders
dan je laten komen.
Want ik weet dat met elke traan,
Zijn genezing daar doorheen
zal stromen.

Verdriet,
- pijn van zorgen,
- van gemis,
- van nooit meer’,
eens ben je voorbij.
En elke traan
door jou ontstaan,
wordt behoedzaam door Hem
van mijn ogen gewist.
Voorbij is dan je lijden,
voorbij het strijden,
voor eens en altijd
is jouw bestaan
volledig uitgewist.

Dankbaar en gezegend ...

Terwijl ik de afgelopen maanden steeds te kampen had met ziekte, was onze oudste zoon wel bijna iedere week een dag bij ons om ons te helpen het huis op te knappen.
Alles moe(s)t opnieuw gewit, gesaust en geschilderd worden, en de midden verdieping was na bijna twintig jaar ook echt aan nieuwe vloerbedekking toe.
En deze week was het zover dat mijn kamertje en de overloop hiervoor (als laatste) aan de beurt waren.
Was het vorige week al een werk om mijn kamertje leeg te maken, een nog grotere klus was het om mijn boeken uit te zoeken en mijn kamer weer in te richten.
Want  ja, ik had besloten om nu toch echt een aantal boeken weg te doen.
Veel boeken zijn niet gewoon echt niet meer van deze tijd en ik weet dat onze kinderen daar echt geen interesse in hebben en zeker niet nu iedereen een computer heeft, want waarom zou je iets in een boek opzoeken als het via Google tig keer sneller gaat.
De kinderboeken en de boeken op zolder had ik al uitgezocht en zijn inmiddels ook al weg, en hoewel ik dat al best lastig vond (o, ik houd zo van wanden vol boeken), moeilijker vond ik het om de boeken van mijn kamer uit te zoeken.
Wat houd ik wel, wat houd ik niet ... maar ook dat is gelukt.
Dan opnieuw de boekenkast inruimen, als ook de rest van mijn kamertje, en mijn bureau ...
Ook de inhoud van mijn bureau moest onder handen genomen worden.
Ik ben namelijk iemand die ook nog heel erg houd van pen en papier, dus van gewoon schrijven,
en hoewel ik veel op mijn laptop doe, mijn gedichten schrijf ik nog heel vaak gewoon op papier en als ik een mooi citaat tegenkom krabbel ik dat ook even snel op een papiertje, als ook allerlei Bijbelteksten.
Het enige dat ik nog onder handen moet nemen is de la van mijn bureau, die hadden mijn mannen er al ingezet voor ik hem kon uitzoeken, dus daar moet ik nog een keer voor gaan zitten.

Mijn bureau staat nu ook op een andere plaats; er hoeft immers geen logeerbed meer in mijn kamertje.
En dus staat mijn bureau nu zo, dat ik ook gewoon bij mijn ramen kan (wel makkelijk om ze nu ook te kunnen zemen zonder dat er een sterke man aan te pas moet komen om mijn bureau opzij te zetten).
Een heerlijk gevoel, en tegelijk ook raar om nu vanaf mijn bureau mijn hele kamer door te kunnen kijken.
Op de plaats waar het bed stond, staat nu mijn fauteuil en bijhorende poef; de plek vanwaar ik binnenkort mijn Stille Tijd zal gaan houden.
De muren zijn nog wel leeg, maar het zal niet lang duren dat mijn vertrouwde spulletjes zullen worden opgehangen.


En zo zit ik dan op deze mooie zondagmiddag, moe maar voldaan, dit logje te schrijven vanaf een oud, maar ook weer nieuw, plekje.
Het voelt allemaal nog wat vreemd en onwennig, en toch ook weer heel goed.
Boven alles voel ik me echter ontzettend dankbaar.
Dankbaar dat we hier (nog) wonen; dankbaar voor deze kamer met alles erop en aan.
Hoe kostbaar en waardevol is zo'n plekje wel niet!
Dankbaar voor de handen die alles zo hebben opgeknapt en gesjouwd; dankbaar dat ik ook zelf instaat was om ook mijn kamertje weer in te richten.
En ondanks alle moeiten, zorgen en lichamelijke klachten voel ik me een zeer gezegend mens.

Dank U, Heer,
voor alles wat U heeft gegeven;
dank U, voor deze plek 

van stilte en rust.

Dank U, voor Uw genade

mij zo rijkelijk gegeven;

dank U, dat Uw zegen 

op mij (en deze kamer) rust.

- Amen -

Kerst- en Nieuwjaarsgroet

Met deze Kerst- en Nieuwjaarsgroet,

bid ik een ieder hele gezegende dagen toe.

Dat dankbaarheid naar Hem, 

om Zijn komst naar deze aarde om ons te redden

en om het vooruitzicht straks voor altijd met Hem samen te mogen zijn,

de boventoon mag voeren,

Ook opnieuw bedankt voor het meelezen dit jaar,

en voor de reacties, ook die via Facebook binnenkwamen.

Ik hoop dat we ook volgend jaar weer met elkaar mogen optrekken.

Een liefdevolle groet,

Rita

Open ogen ...

Voor ik vanmorgen naar de VrouwenBijbelstudiegroep ga, laat ik mijn gedachten nog weer een gaan over wat ik allemaal heb gelezen, over de vragen die ik heb beantwoord, en de conferentie waar ik net van terug ben.

Het thema van de conferentie was 'Waardevol leven' en eigenlijk vind ik het heel mooi aansluiten, zo niet verweven, met het thema dankbaarheid van onze Bijbelstudie van dit jaar.

Want, wordt ons leven niet waardevoller door daar mee bezig te zijn?

Wordt ons leven niet waardevoller door gas terug te nemen, stil te staan om zo te kunnen ontdekken welke geschenken God ons gedurende de dag geeft?

Dankbaarheid ...

Vreugde ...

Waardevol leven ...

Mijn een na laatste blogje gaat over mijn verlangen naar ogen die zien.

Ogen die anders gaan kijken, dieper, verder, wijder ...

De DVD  'Duizendmaal dank, liet een fragment zien van een afgebladderde, blauwe leuning van een schommelstoel en dit moment, deze foto, staat in mijn geheugen gegrift.

Een snapshot van iets zo gewoons, en wat veranderde in iets buitengewoons.

Met dat fragment werd ik stilgezet, werd er iets in mij losgemaakt en een verlangen om dit soort momenten (ook) vast te gaan leggen, werd in mijn hart geboren.
Nee, ik ben geen fotografe, ik heb niets eens een fatsoenlijke (digitale) camera;  de  camera op mijn eenvoudige telefoon is zelfs nog beter dan het kleine digitale cameraatje die ik heb.

Maar daar gaat het niet om, ik hoef geen waanzinnig mooie foto's te maken; foto's waarin alles klopt aan belichting, positie, compositie, kleur of ...

Het gaat om het vastleggen van een moment, of iets, een ding.

Niet om de foto, niet om de kwaliteit van de foto, maar om het moment van ontdekken, het moment van zien, het moment van dankbaarheid, dankbaarheid aan de Gever achter het geschenk.

Om vervolgens de vreugde die Hij geeft in mijn hart te ontvangen en zo Zijn vreugde mijn kracht te laten zijn.

Ogen die zien ...

Een uitdaging, zal het me lukken om 365 dagen lang een snapshot te maken van alles wat ik mooi vind, wat me raakt, wat me blij maakt; oude dingen en nieuwe dingen?
De afgelopen maanden van rust in het schrijven door bepaalde omstandigheden is eigenlijk tevens ook een periode geweest van bezinning en dit is op mijn weg gekomen: dankbaarheid, waardevol leven.

Het is alsof ik mijn  ogen sluit, mijn hand in die van Hem leg en met de eerste foto van op mijn nieuwe Blog een stap zet in iets nieuws, waarvan ik niet kan overzien wat het verder teweeg gaat brengen, wat de gevolgen zullen zijn.

Maar de vreugde, die de laatste paar weken in mijn hart is, en het wonder van genezing van mijn ziel, die een nog diepere en intensere vreugde heeft gebracht, drijven mij. 

En het is alsof ik klim, hoger, en hoger, en hoger ...

Dichter, en dichter , en dichter bij  Hem, 

Ogen die zien ...

Open ogen ....

Open ogen

voor bijzonderheden

in gewone dingen.

Open ogen

voor speciale momenten,

die mij doen zingen.

Open ogen

voor wat Hij

geschapen heeft.

Open ogen

voor al het mooie

dat Hij geeft.

Open ogen

voor als Hij

wenkt.

Open ogen

voor de Gever

achter elk geschenk.

>> Ogen die zien ...

>> Foto: Michael Klapwijk

Geef mij ogen die zien ...

Een nieuwe dag en ook nu bent U erbij; eigenlijk was U geen moment bij mij vandaan.
Toen ik gisteravond ging slapen was U bij mij, dekte U mij toe met Uw vleugels en als ik vanmorgen mijn ogen opendoe bent U er nog en bent U getuige van mijn eerste schreden die ik zet op deze nieuwe dag.

Hoe bijzonder dat U zo elk moment bij mij bent, weer met mij mee gaat deze nieuwe dag in, naast mij gaat, voor mij uit gaat ...
Hoe bijzonder dat U mij de weg wilt wijzen, richting aangeeft, terwijl Uw hand zachtjes tegen mijn rug rust.
Als ik goed oplet voel ik de warmte van de afdruk, het bewegen van Uw vingers, een lichte druk van aansporing om te gaan waar ik misschien eigenlijk niet wil, of niet durf, of ...

Een nieuwe dag, met nieuwe kansen; voorbij is gister, nieuw is vandaag.
Een nieuwe dag, met nieuwe geschenken, genadegeschenken van U.
Ja, zelfs door moeilijkheden, zorgen, pijn en verdriet heen ...

O, open mijn ogen, Vader, voor alles wat U aan mij wilt geven vandaag. 
Laten mijn hart en handen open zijn om te ontvangen.
Laat alles vandaag mij brengen bij U, de Gever.
Open mijn ogen, Vader, doe mij zien, maak mij  bewust van de omvang van Uw Genade; van wat U gegeven heeft, maar ook vandaag wilt geven.
En doe mij U ook zien, Heer, als het tegenzit vandaag; doe mij ook dan kiezen om te ontvangen wat U daar doorheen wilt geven, mij wilt leren ...
Laat zo mijn leven, mijn handel en wandel, vol worden/zijn van dankbaarheid aan U,  tot eer van U. En laat het ook tot een zegen voor een ieder die ik ontmoet.
Ja, zegen mij om tot zegen te zijn!

Hier ben ik, Heer ... 
met open handen, met een geopend hart ... 
klaar om te ontvangen ... 
en door te geven ...

Duizendmaal dank ...

Afgelopen maandagmorgen zijn we met onze VrouwenBijbelstudiegroep het seizoen gestart met het thema ‘Dankbaarheid’.
We maken daarbij gebruik van het boek, de gesprekgids/werkboek en de DVD ‘Duizendmaal dank’ van Ann Voskamp.
De DVD en het werkboek bevatten 5 sessies (hoofdstukken), maar daar het best aardig grote hoofdstukken lijken, gaan we er voor nu vanuit dat we twee keer doen over een hoofdstuk, zodat we niets hoeven te overhaasten of af te rafelen.
We zullen wel zien hoe dit in de praktijk werkt.

De afgelopen twee weken was ik er al aardig ingedoken.
Ik heb het beginstukje van de DVD meerdere keren bekeken en heb daar het één en ander uitgehaald waarvan ik dacht dat het waard was om nog even over na te denken en samen over te praten.
Terwijl ik er zo mee bezig was, leidde God mij naar Jezus, naar Zijn volbrachte werk aan het kruis voor ons; naar Zijn lijden en sterven, Zijn opstanding en terugkeer naar Zijn Vader.
En ik besefte dat daar alleen al ons grootste dankbaarheidspunt lag.
Ik miste dit in het boekje, dat namelijk eigenlijk gewoon begint met dat het belangrijk en waardevol is om oog te krijgen voor de kleine dingen in het leven; de ‘microscopische, vluchtige momenten’ (zoals ze dat zo mooi zegt) waaraan we door de drukte en de hectiek van ons dagelijks leven en bestaan zo snel en makkelijk aan voorbij gaan.
Ik besefte weer opnieuw dat hoe moeilijk ons leven ook kan zijn, hoe zwaar onze omstandigheden, en hoelang dingen soms ook duren, als kind van Hem hebben we altijd en iedere dag een reden om Hem te danken.
Hier ben ik me (helaas) vaak helemaal niet zo van bewust, zeker niet de afgelopen jaren, waarin ik soms alleen maar bezig was met overleven, en zelfs dat was soms al moeilijk genoeg.
Het kijken naar hoe groot en indrukwekkend God is, heeft mij daar echt doorheen geholpen.
En nog steeds is dat iets waar mijn oog op valt als ik in mijn Bijbel lees, en gaat het dan van binnen als het ware gloeien van ‘wauw, dat is mijn God en Vader!’
Natuurlijk waren er zeker ook momenten van dankbaarheid, maar alle moeilijkheden, de pijn, het verdriet, de vermoeidheid … ontna(e)men me vaak het zicht op die kleine momenten, die ‘gewone’ dingen, die als je er oog voor krijgt niet alleen bijzonder blijken te zijn, maar ook je gezichtsveld verlegd van jezelf naar God, naar Jezus.
Het is zo mijn verlangen om meer oog te krijgen voor die ‘gewone’ momenten, voor die kleine dingen, zodat het niet alleen lijkt alsof ik alleen maar oog heb voor hoe groot en indrukwekkend Hij is, maar dat mijn hart zich tegelijk zal gaan vullen (tot overlopen toe) met dankbaarheid bij het zien, het ontdekken en het bewust worden van deze dingen.

Een tekst die mij (opnieuw) ook bewust maakte van het feit dat God ons nog veel meer redenen tot dankbaarheid heeft gegeven, is Efeze 1:4, waar staat:
‘Gezegend zij  de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus,  …'
Deze tekst is ook de basis van het lied ‘Count Your Blessings’ van Johson Oatman jr., wat door Johannes de Heer is vertaald in ‘Tel je zegeningen, tel ze één voor één’.
O, wat valt er nog ontzettend veel te ontdekken, wat is er nog ontzettend veel waar ik me bewust van moet/mag worden van de geschenken die God mij(ons) heeft gegeven en geeft, iedere dag opnieuw, en wat verlang ik ernaar om die te ontdekken.


Daarnaast werd ik er ook bij bepaald dat dankbaarheid een opdracht is van God.

Kolossenzen 3:15
‘En laat de vrede van God heersen in uw harten, waartoe u ook in één lichaam geroepen bent; en wees dankbaar.’

1 Thessalonicenzen 5:18
‘Dank God in alles. Want dit is de wil van God in Christus Jezus voor u.’
(Niet voor alle dingen, maar in alle dingen.)

Dankbaar zijn, dankbaarheid tonen, is dus ook gehoorzaam zijn aan Hem, en niet een kwestie van alleen maar voelen of ervaren.
Terwijl als we gaan danken we automatisch uitkomen bij (nou ja, als we geloven), bij Hem.
Hoe bijzonder is het dan ook, dat als ik zo bezig ben met deze dingen, mijn moeder mij ‘toevallig’ de volgende quote van Bonhoeffer  toestuurt:

‘Dankbaarheid zoekt achter de gave de Gever.’

Het ontdekken en bewust worden van ‘alles’ wat God ons heeft gegeven, leidt tot dankbaarheid en dat brengt ons zo weer terug bij Hem, omdat Hij Degene is van wie we alles hebben ontvangen.


Als ik zo terugkijk op het laatste half jaar van mijn leven, naar alle veranderingen, mooie en goede, moeilijke en verdrietige, dan wil ik me richten op de mooie en goede dingen die zijn gebeurd en voorkomen uit alles.
En daarin past dit thema zo mooi.
Ik ben zo benieuwd waar God mij (ons) gaat brengen, ons naar toe gaat leiden, in en op elk gebied van ons leven.
Eén ding weet ik wel, dat Zijn woord waar ik dit jaar mee begonnen ben en het gebed van Toewijding  (zie zijkant van mijn Blog) mijn leven drastisch veranderd heeft en er daardoor ruimte is ontstaan voor nieuwe dingen, waaronder voor dit.
En hoe moeilijk, pijnlijk en verdrietig alles soms ook was, het is goed en vult mij met diepe dankbaarheid naar mijn hemelse Vader.

Het is niet mijn doel om 'Duizendmaal dank' te evenaren, of om ook maar in de voetsporen daarvan te treden, maar wel dat dit mij zal helpen om mij nog dichter bij mijn Vader te komen, meer nog van Hem te zien  en te ontdekken, vooral in de kleine dingen van het leven van alledag.
Dat mijn ogen open zullen gaan voor Zijn geestelijke zegeningen waar Hij mij in Christus mee gezegend heeft en waar mijn ogen nu nog voor gesloten zijn.
Opdat mijn leven meer en meer zal zijn en worden tot Zijn glorie en eer.


Dankbaarheid vult mijn hart,
ja, dwars door- en ondanks
alle moeiten en smart.
Ik zie Zijn trouwe hand,
en weet: daardoor
hield (en houd) ik stand.

Zo kan (en wil) ik verder gaan,
mijn hart en oog gericht op
wat Hij voor mij heeft gedaan.
En ik verlang nog meer te zien
van die geweldige God en Vader
die ik dien.

Ik dank, U, Vader, ik prijs Uw Naam!
Ik dank U, Jezus, ik prijs U, Heer!
Voor al Uw zegeningen en genade
breng ik U mijn dank, lof en eer!

- Amen -

Geboren: Feline Sophie

Zondagavond kwam het vreugdevolle telefoontje: ze is er!!!

Een prachtige dochter erbij; een lief klein zusje, voor de nu grote zus Naomi.

Wat een rijkdom en wat zijn we blij en dankbaar dat alles opnieuw is goed gegaan.

Dank U, Heer; prijs Uw Naam!

Lieve kleine Feline Sophie,

kostbare parel,

ontvangen uit Gods hand.

Door Zijn ogen werd je gezien

vanaf het allereerste begin;

Zijn handen hebben jou

vormgegeven.

Ik bid, lieve meid, 

dat deze hand

je steeds mag leiden

op elke weg die je gaat

in dit leven.

Ik bid, 

dat deze hand

je elke dag 

vol bescherming 

houdt omgeven.

Ik bid,

dat deze hand 

je zegenen zal

elke dag 

van je leven.

Ik bid dat jij,

lieve Feline Sophie,

uit zal groeien tot 

een vrouw naar Gods hart,

die Hem in alles 

wat ze doet

de eer zal geven.

Blijf dicht bij Hem,

mijn lieve kleine schat,

Luister dagelijks

naar Zijn stem.

Dan zal Hij 

je de weg wijzen

door het leven.

Ik hou van je!

Liefs 

oma

Dag 11 - Dienen ...

Als ziekte ons leven binnenkomt …

… en ze begon voor hen te zorgen.
Marcus 1:31


Schijnbaar heeft ze geen tijd nodig om even bij te komen, want ze gaat gelijk aan de slag om voor hen te zorgen.
Maar, zoals ik gister al zei, als Jezus iets doet, doet Hij het goed.

Zorgen is dienen.
Dienen, misschien ook wel uit vreugdevolle dankbaarheid, om wat Jezus voor haar heeft gedaan.
Misschien ook wel uit liefde, omdat ze Hem heeft lief gekregen.

Jezus kwam niet om gediend te worden, maar om te dienen; Zijn gehele leven op aarde was een leven in teken van dienstbaarheid.
En Zijn lijden en sterven was de ultieme vorm van dienstbaarheid.
Hij gaf Zijn leven opdat wij zouden leven.

‘Lijdenstijd is dienstbaarheid’ zegt het boekje, ‘wie dient, wandelt in het spoor van Jezus.
Hoe dienstbaar ben ik?
Hoe ver ben ik bereid te gaan in mijn dienstbaarheid?
En wat ligt ten grondslag aan mijn dienen?
Plicht of dankbaarheid?
Omdat het hoort of liefde?

Wandel ik in het spoor van Jezus?


Je kunt lezen over de schoonmoeder van Petrus (toen nog Simon) in:
>> Mattheüs 8:14-17
>> Marcus 1:29-35
>> Lucas 4:38-40

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Kerst- en Nieuwjaarsgroet

Iedereen heel hartelijk bedankt voor het meelezen

en voor alle lieve en bemoedigende reacties.
Ik hoop dat we nog lange tijd met elkaar mogen optrekken.

Lieve groet,

Rita

Speciale vriendschappen

Hoe wonderlijk kan iets lopen.
Toen ik in 2008 begon met mijn eerste Blog op Punt.nl, had ik niet kunnen vermoeden dat daaruit, en later ook door Facebook, speciale vriendschappen kunnen voortvloeien.
De één woont een behoorlijk eind bij mij vandaan (en wij proberen elkaar in ieder geval één keer per jaar te zien), en de ander nog geen half uurtje met de auto, maar beiden betekenen heel veel voor mij, en ik weet dat het wederzijds is.

Regelmatig, vooral als ik zoals vanmorgen bij degene die niet zover weg woont op bezoek ga, bekruipen mij gevoelens van stille verwondering dat God ook op deze wijze mensen bij elkaar brengt.
Ben ik verwonderd over de tijd die we steeds opnieuw te kort komen, doordat er zoveel is waar we samen over kunnen praten.
Ben ik verwonderd over het feit hoe eigen en vertrouwd je je kunt voelen met iemand vanaf de eerste ontmoeting.
Ben ik verwonderd over de liefde die ik in mijn hart voel, zowel voor deze vriendin ‘dichtbij’, als voor mijn andere vriendin verder weg; liefde die er is vanaf het eerste begin, terwijl ik ze niet eens echt kende, behalve van het over en weer schrijven.
Verwondering over wat God heeft gegeven, verwondering, die op de voet wordt gevolgd door dankbaarheid.


Be Still  Be Amazed
Hoe wonderlijk en kostbaar zijn Uw wegen, o God!
Stil en verwonderd is mijn met dankbaarheid gevulde hart.


Be still  Be Amazed
Dag 14

Dank U, Heer!

Eigenlijk heb ik niet echt tijd om te schrijven, er is nog wel het één en ander te doen in huis en aan het klaarmaken voor eventuele visite overdag, en in ieder geval voor vanavond.
Maar toch wil ik even een moment nemen omdat ik vandaag jarig ben.
Een kort moment met drie teksen.

Psalm 11:1 en Psalm 63:5,6

'Bij de HEER ben ik veilig.
Hoe kunnen jullie dan zeggen:
'Vlucht, vlucht naar de bergen, als en vogel.'

'Naar U strek ik mijn handen uit,
Uw Naam zal op mijn lippen zijn.
U voedt mij tot verzadiging toe.
Ik juich U toe, ik breng U hulde.'

In de afgelopen 52 jaar is er heel wat gebeurd, al weet ik natuurlijk weinig van mijn eerste jaren.
Maar toch, vele dingen staan mij helder voor de geest.
Naast de vele mooie momenten, momenten van vreugde en blijdschap, genieten en dankbaarheid, is er ook veel verdriet is geweest, angst, moeiten en zorgen.
Toch is er in al die jaren maar één plek geweest waar ik wist dat ik veilig was, hoewel ik dat vaak ook pas achteraf besefte of zag.
Nu terugkijkend, kan en wil ik juist vandaag zeggen: 'Bij de Heer ben ik veilig!'
Wat andere mensen ook zeggen of gezegd hebben; alleen bij Hem ben ik veilig.
Ik weet mij geborgen in Zijn Vaderhand.

Het is naar Hem dat ik mijn handen uitstrek.
Het is Zijn Naam die op mijn lippen is.
Want Hij voedt mij tot verzadiging toe.
Daarom wil ik Hem toejuichen, Hem eren, Hem eer bewijzen.

Met mijn mond breng ik U lof.
Met mijn hart geef ik U de eer.
Uw Naam wil ik verhogen,
U wil ik aanbidden, Heer.

Uw Naam wil ik roemen.
U wil ik danken.
U wil ik prijzen.
Met de mooiste klanken.

U bent, die U bent.
Goed, vol liefde en trouw.
Onveranderlijk en rechtvaardig.
De rots waarop ik bouw.

Ja, met mijn mond breng ik U lof.
Met mijn hart Geef ik U de eer.
Uw Naam wil ik verhogen.
U wil ik aanbidden, HEER!

Kim Walker - 10.000 reasons

                                            (Bless the Lord, o my Soul)

Opwekking - 10.000 redenen

                                            (Nederlandse versie)

Hulp en redding

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (86)

Wie wijs is, let op deze dingen,
hij slaat er acht op
hoe de Heer telkens zijn liefde toont.

Psalm 107:43

De laatste paar dagen komt Psalm 107 steeds opnieuw in mijn gedachten als ik ’s morgens een stukje uit mijn Bijbel wil lezen.
Verschillende keren heb ik inmiddels de Psalm doorgelezen en mijn oog werd getrokken door een paar verzen met dezelfde strekking.

Als ik even kijk naar het hoeveelste stukje het is van ‘Bedenk en onthoud’, zie ik dat ik nog niet zo lang geleden ook over deze Psalm heb geschreven, maar dat deze keer mijn oog op heel andere dingen uit dit hoofdstuk valt.
Toch had ik dezelfde tekst als uitgangspunt genomen, en dat blijf ik ook doen, daar verander ik niets aan, want het is net zo met elkaar verbonden als bij het vorige stukje uit deze Psalm.

In hun angst riepen zij de Heer om hulp en Hij redde hen van een wisse dood.
Deze woorden komen 4 keer terug; namelijk in vers 6, vers 13, vers 19 en vers 28.
De omstandigheden waren telkens anders, maar steeds opnieuw klinken vervolgens deze woorden.
Hoe bijzonder!

Het zij duidelijk dat deze woorden belangrijk zijn en ons iets te zeggen hebben.
Ook de uitgebreide omschrijvingen hebben ons iets vertellen.
Namelijk, dat waar we ons ook bevinden, in welke situatie dan ook; of het nu door ons eigen toedoen is, of dat we beproefd of verzocht worden, vanuit welke omstandigheden we het ook uitroepen naar God, Hij hoort en redt!
En daar blijft het niet bij, God gaat nog verder.
Hij wijst vervolgens de goede weg, leidt naar een veilige plek.
Hij redt uit het diepste duister, verbreekt boeien.
Brengt genezing en stormen tot bedaren.

Laten zij Hem danken, zegt dan de Psalmist, danken voor de liefde die Hij hen heeft bewezen; want alles wat Hij heeft gedaan, getuigt van Zijn grote liefde.
Ook dit woord komt vier keer terug en geeft aan hoe belangrijk het is dat we ook niet vergeten om Hem te bedanken voor wat Hij heeft gedaan, voor de liefde die Hij heeft bewezen.

Maar dat niet alleen.
De psalm eindigt met de volgende woorden:
‘Wie wijs is, let op deze dingen, hij slaat er acht op hoe de Heer telkens Zijn liefde toont.’
We dienen Hem niet alleen te danken voor wat Hij heeft gedaan, voor de liefde die Hij heeft getoond, maar de Psalmist drukt ons op het hart om acht te slaan op elke manier waarop God Zijn liefde toont.
Hij noemt het zelfs wijs als we daarop zouden letten.
Zien hoe God ons Zijn liefde toont, bewijst, maakt ons tot een ander mens.
Een dankbaar mens.
Een gelukkig mens.
Niemand kan onveranderd blijven onder de liefde die God de Vader ons bewijst, tenzij wij er geen acht op slaan.
Maar dat zou dom zijn …

Nog steeds toont God Zijn liefde.
Nog steeds hoort Hij elke roep om hulp.
Nog steeds redt Hij.
Nog steeds helpt Hij verder vanuit Zijn gegeven hulp.
Nog steeds bewijst Hij Zijn liefde.
Nog steeds is Hij dezelfde;

toen en  nu.

 

Heer, U hoort mij als ik roep.
Waar ik mij ook bevind,
in welke omstandigheden
ik ook verkeer,
U hoort mij
en komt mij te hulp.
U bewijst aan mij Uw liefde.
Toont mij wegen die ik kan gaan.
U geeft mij een veilige plek om te wonen
en brengt stormen tot bedaren.

Uit het diepste duister haalt U mij.
Ketenen rukt U van mij af.
Op Uw woord word ik gezond
en U redt mij van het graf.

Ik wil U danken, Heer,
Uw Naam loven en prijzen
om de liefde die U mij steeds bewijst.
Ik wil U eren en aanbidden,
U alle eer en hulde brengen
om de liefde die U mij steeds weer geeft.

U bent groot
en zeer te prijzen.
Ik wil niet voorbijgaan
aan de liefde
die U steeds toont.

Terugblikken

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (37)

 

Kijk toch wat God voor ons deed!
Indrukwekkend zijn Zijn daden:
…

Psalm 66:5

De Psalmist blikt terug in de tijd en kijkt naar wat God voor hen had gedaan.
Ziende op al deze dingen heeft hij maar één conclusie: Indrukwekkend zijn Gods daden!
En dan somt hij er enkele op:

… Hij baande een weg door de zee,
droogvoets konden wij oversteken,
groot was onze vreugde. (vs. 6)

Hij hield ons in leven,
Hij voorkwam onze ondergang. (vs. 9)

… we moesten door vuur en door water.
Maar U hebt ons eruit gehaald,
wij kunnen weer vrij ademen. (vs. 12)

Het is goed om regelmatig stil te staan en terug te kijken naar wat God heeft gedaan in ons leven.
Het is belangrijk dat we die dingen niet vergeten!
Als er mindere tijden aanbreken, als we het moeilijk krijgen of in een dip komen, helpen ze ons om onze blik naar boven gericht te houden, van wie wij onze hulp mogen en kunnen verwachten.
De herinneringen aan wie God is, aan wat Hij heeft gedaan, doen ons opnieuw beseffen wie Hij is, doen ons opnieuw zien op Zijn  kracht, Zijn hulp.
Het helpt ons om de moed niet te verliezen, om opnieuw staande te blijven.
Helpt ons om ons vast te houden aan Zijn woord, dat ons beloofd, dat hij ons helpt. voorheen en nog steeds.

Het is ook goed om ervan te getuigen, om te vertellen wat Hij heeft gedaan.
De hele wereld moet toch weten welk een groot en machtig God wij hebben!

En zo werkt het dus naar meerdere kanten toe uit.
In de eerste plaats maakt het Hem groot; getuigen is God groot maken om wat Hij heeft gedaan, daarnaast kunnen we vaak ook niet zonder Hem te prijzen terugdenken aan wat Hij voor ons heeft gedaan.
Je kunt niet anders dan er over vertellen en het doorgeven.
En zo kunnen we ook anderen weer bemoedigen, maar ook zelf worden we er opnieuw door bemoedigd.

Dat is wat er gebeurd als we zien op wat God voor ons heeft gedaan.
Dat is wat de Psalmist ook zag:

‘Wie ontzag heeft voor God, kom naar mij luisteren.
Ik zal u vertellen wat Hij voor mij heeft gedaan.
Nauwelijks had ik om hulp geroepen, of ik kon Hem al danken.
Had ik slechte bedoelingen gehad, Hij zou niet hebben geluisterd.
Maar Hij heeft geluisterd, Hij had aandacht voor mijn dringend gebed.
Dank aan God!
Hij wees mij niet af, Hij was goed voor mij.’
(vs. 16-20)

God hoort, God luistert, God helpt.

Denk terug aan de dingen, groot en klein, die God voor je heeft gedaan.



 

Schrijf ze op, zodat je ze niet vergeet.

Geef ze door; vertel, getuig en eer Hem.

Kijk toch wat God voor ons deed!
Indrukwekkend zijn Zijn daden:
…

Dank aan God!



Roerige tijden ...

In Uw handen, Heer!

Ook een blog van de tijd dat ik nog op Punt.nl zat, maar die voor mij te waardevol is om weg te doen.
Het is een heel persoonlijk verhaal, maar het herinner mij eraan Wie God is en wil zijn voor mij, en dus ook voor jou.
Niet altijd zijn mijn gevoelens en gedachten zo positief in moeilijke en verdrietige tijden, maar ik geloof wel dat de Heer wil dat ik dit onthoud om aan vast te grijpen in tijden dat de hemel van koper lijkt, en God mijlenver weg.


7-12-2011

Het zijn momenteel roerige tijden.
Wat gebeuren er vele en heftige dingen.
Wat ben ik blij dat ik (lees wij) Hem ken en weet dat Hij voor ons zorgt.
En dat ik het niet alleen weet, maar ook ervaren mag.
Hij is mijn Rots, mijn toevlucht, mijn schild.

Het lied 'Immanuël; God is with us', wat ik zondag op mijn site geplaatst heb, is heel belangrijk geweest voor mij de afgelopen dagen.
Steeds opnieuw weerklonk het refrein in mijn hoofd of zong ik het zachtjes voor me uit.
Immanuël, Gods is with us.
Ja, God is met mij, met ons, ook in deze roerige tijden.

Is met het feit dat mijn 'zussie' borstkanker heeft de borstkanker onze familie binnengekomen, leek het er nu even op dat het ook in mijn persoonlijke leven binnenkwam en dat is best heftig.
Vooral naast de andere dingen die er spelen.
Maar wat een dankbaarheid dat het toch niet zo blijkt te zijn.
Toch wordt je wel even heel erg stil gezet en overspoeld met allerlei gedachten en emoties, ook al is het van korte duur.
De huisarts, waar ik 's middags direct moest komen, heeft me behoorlijk gerust kunnen stellen, maar het telefoontje van 's morgens zaaide heel wat onrust.

Heel even kom je zo een wereld binnen waar je helemaal niet wil zijn, maar waarvan je ook tegelijkertijd weet dat er zich velen in bevinden.
Was alles door waar mijn lieve 'zus' nu doorheen gaat, heel dichtbij gekomen; nu nog meer.
Vanmorgen mocht ik horen dat alles goed was; de echo zag er goed uit; de verdichting die op de foto te zien was, was op de echo niet terug te vinden.
(Of heeft U het weggehaald, Here?)
Nu alleen (voor de zekerheid) over een half jaar terug te komen voor een foto en een echo.
Maar velen zullen een ander bericht ontvangen of hebben ontvangen en mijn hart gaat uit naar al die vrouwen.
Het ging bij mij maar om twee dagen, maar toch heb ik alles opgeschreven wat er door mij heen ging.

Maandagmiddag, 5 december 2011
Vanmorgen, ik was bezig mijn spullen te verzamelen voor onze maandelijkse Vrouwenochtend, kwam mijn dochter de telefoon brengen; de assistente van de huisarts.
Mijn eerste gedachte was, wat moet zij nu; we hebben toch helemaal geen uitslagen te goed of zo.
Maar al snel werd het me duidelijk.
Ze belde voor de uitslag van de mammografie die ik vorige week heb gehad.
De eerste, want ik ben dit jaar 50 jaar geworden.
De schrik sloeg me om het hart, het zal toch niet …
Nee, dat kan niet, ik heb nog helemaal niet gevoeld.
Helaas, dus wel.
Er is een bultje gevonden en of ik vanmiddag gelijk naar het spreekuur kan komen;15.40 uur.
'Ja, ja, ik kom, natuurlijk.
Ja, dag.’

Lichtelijk verdoofd en ontkennend leg ik de telefoon neer.
Mijn dochter kijkt me aan en mijn man komt net mijn studeerkamer binnen en ik vertel ze wat de assistente zei.
Samen met mijn dochter huil ik even en troost haar met de woorden: 'Laten we niet op de dingen vooruit lopen, meisje; het hoeft niets te zijn. Misschien is het een vetbultje of een cyste.’
Maar mijn binnenste roert zich heftig.
Even een hug met mijn man, die gedag kwam zeggen omdat hij naar de zaak moet.
We spreken niet, alleen maar het hoeft niets te betekenen.
Ik weet wat er in hem omgaat en hoe deze boodschap, die nog niets hoeft te betekenen, bij hem binnenkomt.
Er zijn geen woorden nodig.

Hele scenario’s spelen zich op hetzelfde moment in mijn hoofd af.
Misschien zou dat anders niet het geval zijn, maar mijn ‘zussie’ heeft sinds een paar maanden borstkanker en is net aan haar chemo begonnen, dus alles waar zij doorheen gaat, speelt door mijn hoofd.

Ik kan me haast niet voorstellen dat God ons ook hier door heen laat gaan.
Het is zoveel allemaal.
Vorige week net onze zaak verkocht.
Deze maand opheffingsuitverkoop en per 31 december sluiten de deuren van onze zaak in Barneveld zich na bijna 30 jaar.
We hebben er nog boven gewoond en onze tweede zoon woont er nu boven.
Zijn vrouwtje is zwanger van hun eerste en lag vorige week een paar dagen in het ziekenhuis met nierstuwing en het wil nog steeds niet echt.
Onze zoon, die daardoor een andere baan moet gaan zoeken.
Het is allemaal zoveel, zo heftig en al weten we dat het goed is, dat God hierin voorzien heeft  en voorziet en het geleid heeft, toch zijn onze emoties er wel na zoveel jaar.
Voor Bram helemaal, toch een rouwproces waar je doorheen moet.
En nu dit.

Ik ben toch gewoon naar de vrouwengroep gegaan; ik wist dat dat goed was.
Ik ben zo blij met hen, we trekken nu ruim drie jaar met elkaar op.
Sommigen zijn er later bij gekomen, maar we hebben al zoveel met elkaar gedeeld en het is zo vertrouwd.
Ook dit is goed zo.
Als er iets mis zou zijn, dan heb ik ze hard nodig.
Op weg er naar toe was de lucht heel donker, maar met een bepaalde lichtval.
En ik had zoiets van, dit is een lucht waarin je eigenlijk nu een regenboog verwacht.
Het regende wel niet, maar toch, zo zag de lucht eruit.
Maar ik zag er geen; totdat ik de straat inreed waar ik moest zijn, een prachtige regenboog werd zichtbaar.
Een regenboog, Gods belofte aan Noach.
Een teken van Hoop, van bemoediging, van: Vertrouw Mij.
De tranen sprongen in mijn ogen; ‘Dank U Heer’.

Nu, ik ben inmiddels weer thuis, zit ik mijn tijd af te wachten tot 15.40 uur.
De ochtend was fijn.
We hebben samen gebeden en gezongen.
Samen dingen gedeeld.
Zo waardevol, zo kostbaar.

Bram belde net, Joël neemt vanmiddag de zaak even over zodat hij met mij mee kan naar de dokter.
Ik had er niet op gerekend, er moet toch ook iemand in de zaak zijn.
Maar ik ben er blij mee, dat Joël het even doet zodat hij toch mee kan, anders was ik alleen gegaan.
Al was er vanuit de vrouwengroep ook al aangeboden om mee te gaan, toch zou ik vanmiddag alleen gegaan zijn.
Ik weet eigenlijk niet eens waarom; misschien omdat ik zoiets heb van, ze weten en doen toch nog niets.
Het zal blijken wat er moet gaan gebeuren.
Gek, Yvonne heeft het allemaal verteld, maar dit stukje is helemaal blanco, weet ik niets meer van.
Kunnen ook de spanningen zijn, zal ik dan maar zeggen.
Zo eerst nog maar even snel wat boodschapjes doen en eten en dan …

Op mijn Blog had ik gister net een mooi kerstnummer gezet.
Immanuël – God met ons.

Immanuel
Our God is with us
And if God is with us
Who could stand against us
Our God is with us
Immanuel
For all those who live in the shadow of death
A glorious light has dawned

Daar houd ik me maar aan vast.
Hij is met mij, met ons.

Maandagavond, 5 december 2011-12-05
Met toch wel een behoorlijk portie spanning in mijn keel zijn we naar de huisarts gegaan.
En niet alleen in mijn keel, maar zeker ook bij Bram.
Ja, onverwacht kon hij toch me.
Joël viel voor hem in in de zaak, waardoor hij toch met mij mee kon.
Heel fijn vond ik dat.
We waren heel snel aan de beurt; het spreekuur liep keurig op tijd, wat in dit geval heel prettig was en waar ik God ook heel dankbaar voor was.
Binnengekomen vroeg de huisarts of we niet te hard geschrokken waren.
Nou ja, dus wel.
Hoe zou je niet schrikken.
Ik had nog helemaal niets gevoeld en hoewel vorige week die foto was gemaakt, had ik hier eigenlijk geen rekening mee gehouden.
Om heel eerlijk te zijn, was ik die hele foto vergeten.
Niet schrikken, hoe doe je dat met zo’n telefoontje.
Maar goed, hoewel de huisarts niet echt iets mag/kan zeggen, gaf hij toch aan dat hij de indruk had dat het weleens mee kon vallen.
Het was nog heel klein, 0,5 cm en het zag er niet echt slecht uit, al moest er natuurlijk wel verder naar gekeken worden voor de zekerheid.
Maar het kon zo zijn dat de ik na het onderzoek gewoon naar huis gestuurd zou worden.
En dus mag ik aanstaande woensdagmorgen om 8.30 uur al naar het ziekenhuis in Ede voor een nieuwe foto en een echo.
Aansluitend heb ik een afspraak met de chirurg voor de uitslag.

Op dit moment voel ik me eigenlijk best wel rustig.
Het gesprek met de huisarts heeft me wat rust gegeven, maar ook ervaar ik Gods nabijheid.
Hij is heel dicht bij.

Morgen heb ik ook gelukkig genoeg te doen, dus de tijd zal hard genoeg gaan.
Ik moet me voorbereiden voor de Generale Repetitie voor de kerstavond voor Vrouwen morgenavond, dus …
Vanavond kregen we ook nog een geweldig telefoontje van onze Michael en Marijn.
Ze hebben het huis gekregen!
Tussen kerst en oud en nieuw kunnen ze verhuizen.
Eindelijk een plekje voor henzelf.
Geen bijhuurders, echt alleen voor henzelf.
Een contract voor een half jaar, maar goed, ook in het andere huis zaten ze op de schopstoel en dat huis moesten ze nog delen ook met een ander.
Maar nu krijgen ze een klein paleis voor henzelf.
Heer, wat bent U goed.
Wat een vreugde voor hen.
Ik moest daar met mijn verhaal wel een beetje een domper opzetten, maar de vreugde in mijn hart voor hen blijft en ik bid dat God hun vreugde ook zal doen blijven.

Vreugde en dankbaarheid,
zorgen en onzekerheid.
Soms gaan ze hand in hand,
soms voeren ze samen een strijd.

Met beiden wil ik opzien,
opzien naar mijn hemelse Vader;
naar Hem in wiens handen alles besloten ligt.
Bij Hem wil ik schuilen,
in Zijn nabijheid wil ik zijn,
mijn ogen houd ik op Hem gericht.

Zo kan ik lachen en huilen;
vreugde ervaren te midden van verdriet.
Hij kent en doorgrond mij,
Hij is het die mijn diepste diepte ziet.

Dinsdagmiddag, 6 december 2011
Ik voel me goed; er is diepe rust en vrede in mijn hart en ik heb het gevoel dat het allemaal goed is.
Hi, hi, ik ben wel zenuwachtig voor vanavond, dan is de generale repetitie van de Vrouwenkerstavond.
Het wordt een heel andere avond dan anders, nu moeten er dingen echt samen gaan.
Beamer en gedicht, beamer en muziek, beamer en dans ….
Spannend.
Aangezien ik de algehele leiding heb van de organisatie, rust op mij de taak om alles in goede banen te leiden en te regelen.
Het juiste woord ervoor is geloof ik ‘regisseren’ (denk ik), maar dat heb ik nog nooit gedaan en de zenuwen hiervoor doen mijn borstkas bijna uit zijn/haar voegen springen.
Ik hoop maar dat ik door alle omstandigheden niets vergeten ben of vergeet.
Nou ja, dan zien we het wel weer.
Iedereen is voorzien van een draaiboek of programma, dus het zal vast wel goed gaan.
Wel heel spannend.
Af en toe tijdens deze voorbereidingen en net toen ik de keuken de voorbereidingen aan het treffen was voor het avond eten, gingen mijn gedachten wel naar morgen en naar wat als.
Maar op de één of andere manier raakt het me niet en blijft de diepe vrede en rust.
Heer, dank U wel!

Vrede en rust
liggen besloten in mijn hart;
voeren de boventoon
en niet de smart.

Vrede en rust,
door God aan mij gegeven
te midden van donkere dagen
van het leven.

Alleen door Hem
is dit alles mogelijk
en bevind ik mij
in deze serene rust.
Meer dan ooit ben ik mij
van Zijn liefde en bewogenheid,
van Zijn aanwezigheid, bewust.

Dank U, Heer.
Aan U zij alle lof, dank en eer.

 - Amen -

Dinsdagavond, 6 december 2011
Vanavond kwam ik er achter dat ik de teksten van vandaag helemaal nog niet gelezen had, dus alsnog maar even gedaan.
En maar goed ook.
Zowel de tekst van ‘Dagelijks Woord’ als van Manna, waren bijzondere bemoedigingen.
Dagelijks Woord heeft een tekst uit Jesaja; Manna uit Filippenzen

Jesaja 63:9
'In al hun benauwdheid was Hij benauwd;
de Engel van Zijn aangezicht heeft hen verlost.
Door Zijn liefde en door Zijn genade heeft Hij hen bevrijd;
Hij hief hen op en droeg hen al de dagen van weleer.'

Op Manna:
'Rita, IK zal met MIJN vrede die alle begrip te boven gaat, waken over jouw hart en jouw gedachten, in CHRISTUS JEZUS.'
Filippenzen 4:7

Hij waakt zeker over mijn hart en mijn gedachten, dat is iets wat zeker is en wat ik vandaag ook echt ervaar.
En hoe kan ik niet beamen dat Hij mij draagt; voorheen maar ook nu.
Dank U, Heer voor Uw woorden, voor Uw beloften.
U bent trouw tot in eeuwigheid.
 - Amen -

Woensdagmorgen, 7 december 2011
Opnieuw werd ik vanmorgen wakker en besefte ik hoe bijzonder het is, dat ik de afgelopen twee nachten zo goed heb geslapen.
Eigenlijk moet ik zeggen, zeer goed.
Whauw.
Maar vanmorgen kropen toch wel wat zenuwen naar binnen en voelde het een beetje verwrongen aan.
Maar toch was daar ook die stille kalmte, die rust in mijn hoofd, in mijn gedachten.
Een vrede die de boventoon voerde; boven het verwrongen gevoel in mijn maag.

We waren overal heel snel aan de beurt; het langst waar we moesten wachten was bij de inschrijfbalie en even bij de radiologie voor de echo, maar ook dat viel reuze mee.
Onder het maken van de echo komen vanzelf allerlei gedachten m’n hoofd binnen.
Mijn gedachten gaan terug naar andere echo’s, echo’s van tijdens mijn zwangerschappen, echo’s vol nieuw leven.
Zou het nu een echo van de dood zijn?
Nee, er is niets, het is goed; of toch niet.
In Uw handen, Heer…
Into Your hands …
Grappig dat ik daar nu aan denken moet, aan mijn site, of beter gezegd, aan de naam van mijn Blog: 'Into Your hands'.
Ja, zo is mijn leven, Heer, en alles wat er gebeurt, het is in Uw handen.
En zo gaan mijn gedachten door.
Gesproken wordt er niet totdat degene die de echo maakt de stilte verbreekt en zegt dat ze de foto’s even gaat bespreken met de radioloog, maar dat zij niets kan zien, niets terug kan vinden wat de foto wel laat zien.
Als ze terugkomt wil ze nog even ook mijn linkerborst bekijken en ook nog even terug naar de rechter, maar er wordt niets gevonden.
Ik mag me aan gaan kleden en met wat papieren door naar de chirurg om de uitslag te bespreken.
Maar, alles was goed zei ze, en als de radioloog dat zegt, dan kunnen we daar wel van op aan.
En zo lopen Bram en ik de gangen door naar de volgende halte.
Opluchting is duidelijk zichtbaar en merkbaar bij Bram.
Zelf ben ik eigenlijk een beetje verbaasd over mijn eigen gevoelens, namelijk bijna geen.
Alsof het alleen maar een bevestiging was van wat ik al dacht/wist.
Heel raar eigenlijk.
Geen uitzinnige blijdschap of opluchting, maar gewoon, ja gewoon …

Bij de afdeling chirurgie werden we opgehaald door degene die samen met de chirurg de poli deed.
Zij vertelde ons nog eens wat er bij de radiologie al was gezegd, namelijk dat alles goed was.
Het kwartje viel iets meer en langzaamaan begint zich toch iets van blijdschap te vormen in mijn hart.
Na nog een kort onderzoek en een afspraak voor over een half jaar op zak, liepen we samen richting restaurant waar we onszelf even trakteerden op een lekkere kop cappuccino met wat lekkers erbij.
Vervolgens naar huis.
Stille dankbaarheid en blijdschap is wat zich van mij meester maakt en terwijl ik dit alles opschrijf, ligt er een grote glimlach op mijn gezicht, die er maar niet vanaf wil.
Vreugde, stille dankbare vreugde is wat mij heeft vervuld.

Heer, ik dank U
voor Uw goedheid
en Uw trouw
aan mij betoont.

Ik dank U
voor wie U bent
en voor de liefde
waar U mij mee omgaf
en nog steeds omgeeft.

Ik dank U
voor de vrede en de rust
die er was en is
en voor de vreugde
die nu diep in mij leeft.

Ik dank U, Heer,
U bent zo goed voor ons,
voor mij.
Ik houd van U
en ben blij en dankbaar
dat U in mij woont.

Ja, Heer, ik dank U
voor Uw aanwezigheid;
dat U bij mij was, bent
en ook altijd zal zijn.
Ja, tot in alle eeuwigheid.

Met een diepe, stille vreugde en dankbaarheid in mijn hart, gaat  mijn hart tegelijkertijd uit naar al die vrouwen die ander nieuws hebben ontvangen en een heel ander weg gaan bewandelen (of reeds gaan).

Immanuël,
God die met ons is,
wees heel dicht bij hen,
die nu deze donkere
en onzekere weg
moeten bewandelen
of reeds gaan.
Wees hen heel dicht nabij,
troost en bemoedig hen,
geef hen kracht
of draag hen
als zij zelf niet meer
kunnen staan.

Immanuël,
God die met ons is,
ik bid U:
zegen en richt op,
troost en bemoedig.
Geef kracht en sterkte,
hoop en leven
en houdt een ieder
met Uw liefdevolle armen
veilig omgeven.

Kyrie eleison,
Ontferm U, Heer.
Immanuël,
God die met ons is,
in alles
zij U de eer.

- Amen -