Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 22
Micha 7:7 (SV)
‘Maar ik zal uitzien naar de Heere, ik zal wachten op de God mijns heils; mijn God zal mij horen.’
Deze keer wat minder naar het hoofdstukje, maar meer vanuit persoonlijke situatie.
Afgelopen week was zo'n beetje de eerste week van ons veranderde leven waarin alles een beetje begon te lopen; fysio, ergo, thuiszorg ...
Mijn agenda staat voller dan ooit tevoren, doordat ik er nu ook de afspraken van mijn man in moet zetten, en hoewel ik negen van de tien keer niet meer mee hoef, toch heeft het wel zijn impact op mijn reilen en zeilen, en mijn (ook nog te maken) afspraken.
Daarnaast moet ik nu ook gaan 'leren' mijn afspraken in onze gezamenlijke agenda te zetten, zodat ook hij weet wanneer ik weg ben of moet.
Hoewel de meeste hectische tijd nu achter de rug is, blijft er veel waar ik rekening mee moet gaan houden.
Nu het echter wat minder hectisch wordt, slaat de vermoeidheid genadeloos toe, overvol als mijn hoofd is, en mijn lichaam gespannen van het bijna continue ‘aanstaan’ de afgelopen drie maanden.
Het valt niet mee om weer tot rust en in de rust te komen met zo’n overvol hoofd.
Gelukkig verkeren we (nog) in de gelukkige omstandigheden van een groot huis en zijn er meerdere plekjes om me terug te trekken in de rust en de stilte, en ook al lukt het soms maar voor kortere tijd, ieder beetje helpt; zoals ook het even kleuren in mijn (chr.) kleurblok daaraan bijdraagt.
Ook heb ik meerdere keren achter mijn laptop gezeten met het verlangen om wat te doen, te schrijven, of gewoon even ‘Rondom de Psalmen’* aan te vullen, maar kwam vaak niet verder dan er achter zitten met mijn hoofd in mijn handen terwijl de tranen van vermoeidheid over mijn wangen liepen.
Als ik dan vanmiddag weer achter mijn laptop kruip en ik eigenlijk zo graag wil schrijven, maar gewoon niet weet wat (-terwijl ik toch best een paar mooie dingen heb gelezen waarover ik kan en wil schrijven), bedenk ik mij, dat het misschien een idee is om maar eens met het volgende hoofdstukje van deze serie verder te gaan.
De gedichtjes bij elk hoofdstuk zijn al geschreven (schreef ik toen ik dit boekje gebruikte met mijn Stille Tijd), en wie weet hoe het me bemoedigt om het hoofdstukje nog een keertje te lezen en enkele mooie dingen eruit te halen.
Zo gezegd, zo gedaan, en welk een goede keuze bleek dit te zijn; hoe toepasselijk en be(aan)moedigend het gedichtje dat ik erbij schreef.
Susannah Spurgeon
Mijn gedachten gaan naar mijn MT van de afgelopen week: Psalm 39:8.
‘En nu, wat verwacht ik, Heere? Mijn hoop, die is op U.’
Het voelt een beetje alsof de tekst van dit hoofdstukje een soort van aanvulling is, van in herinnering brengen dat die Hoop het uitzien naar de Heere inhoudt, en dat ik daarin de bereidheid heb om vertrouwend te wachten op wat Hij verder gaat doen, vraagt, of geeft, omdat Hij immers de God van mijn redding is, Die mij liefheeft en weet wat het beste is.
‘Maar ik zal uitzien naar de Heere, ik zal wachten op de God mijns heils; mijn God zal mij horen.’
Kom, mijn hart, zie op Hem.
Kom, mijn hart, wacht op Hem.
Kom, mijn hart, vertrouw op Hem.
Kom, mijn hart, kom en leer vertrouwend, wachtend verwachten.
Met deze laatste woorden komt mijn Dooptekst weer in mijn gedachten:
‘Laten wij dan met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden om geholpen te worden op het juiste tijdstip.’
Hebreeën 4:16
Kom, mijn hart, zie, wacht en vertrouw.
Kom, mijn hart, geloof en verwacht.
Kom, mijn hart, vind rust en vrede in Hem.
Kiezen ...
Soms is ons leven een opeenstapeling
van moeilijkheden, zorgen, verdriet en pijn.
Het ene is nog nauwelijks voorbij
of het volgende dient zich alweer aan.
In het begin voelen we ons sterk en krachtig;
ervaren we Gods kracht en sterkte in ons leven.
Maar gaandeweg rijzen de vragen in ons hart,
over het waarom dit zo lang door moet gaan.
Vermoeidheid en ontmoediging liggen op de loer,
startklaar om ons het zicht op Hem te ontnemen;
en wanhoop en boosheid, zelfmedelijden en bitterheid,
zijn niet ver meer weg om genadeloos toe te slaan.
Dan zijn daar deze woorden die ons een les leren,
en ons de weg wijzen uit onze diepste nood.
Blijven we zien op de woeste golven die beuken, of
kiezen we ervoor om onze ogen naar Hem op te slaan?
Hij is onze schuilplaats, onze toevlucht in nood;
bij Hem komen we tot rust, en vinden we vrede.
Hij is onveranderlijk en trouw, vol liefde en vergeving;
van Hem ontvangen we de kracht om door te gaan.
Laten deze woorden een leidraad worden in ons leven.
‘Uitzien, wachten; God hoort en is mijn redding!’
Hoe moeilijk en zwaar het soms ook zal zijn,
samen met Hem kunnen we werkelijk alles aan.
* 👉 'Rondom de Psalmen'
Een blogje dat hier mooi bij aansluit.
👉 'Staande blijven en opgebeurd worden'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten