Terugblik op 2022 ...

Hoe anders kunnen dingen lopen, hoe anders kunnen dingen gaan, het laat mij opnieuw de waarheid zien van het spreekwoord ‘De mens wikt, maar God beschikt’.
We kunnen als mens allerlei plannen hebben of maken, van alles willen en verlangen, maar uiteindelijk hebben we niet zelf de dingen in eigen hand, ook al denken we misschien van wel.

Zwaar en bewogen jaar …
Het afgelopen jaar was een zwaar en bewogen jaar met opnieuw vele veranderingen.
De echtscheiding van één van onze kinderen, het weer in huis krijgen van een -nu volwassen zoon met daarbij ook om het weekend kleinkinderen die komen.
Zijn ziekzijn met alles dat er bij kwam, en nog steeds komt.
Zoals o.a. de enorme impact van bij thuiskomst van boodschappen doen een enorm bons horen en hem vervolgens aantreffen met een epileptisch insult.
De ziekenhuisopname die daarop volgt met een tweede insult.
De consequenties van deze dingen, die niet alleen invloed hebben op zijn leven, maar ook op die van mij, omdat hij weer thuis woont.
Het opnieuw geconfronteerd worden met klaplongen nadat ze jaren zijn weggeweest maar er ineens weer waren als gevolg van een zware longontsteking; de ziekenhuisopnames die daar weer het gevolg van waren, als ook opnieuw een operatie en vervolgens het herstel.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo vaak heen en weer gereden ben naar het ziekenhuis als de afgelopen maanden.
En dit terwijl we nog herstellende waren van corona die ons vlak daarvoor had gevloerd en ons voor lange tijd van onze energie beroofde.
Wat alles extra zwaar maakte, was wel het feit dat het één het ander opvolgde, dat er weinig tot geen ademruimte tussen door was.
En schrijven …, tja, dat is dan één van de eerste dingen die er bij alles als eerste inschiet, want dat lukt dan gewoon helemaal niet.

OneWord – Standhouden …
En nu, nu het einde van het jaar nadert, begint het langzaamaan weer te kriebelen.
Maar ik kan niet, alsof er niets is gebeurd, zomaar verder gaan waar ik gebleven was, daarvoor is er teveel gebeurd, teveel veranderd, als ook het feit dat we nog lang niet door alles heen zijn.
En zo kruip ik achter mijn laptop om voor mezelf een soort van orde te scheppen in de wirwar van al mijn gedachten met deze terugblik.
Een terugblik, die mij dan ook -het kan niet anders, terugbrengt bij mijn OneWord voor dit jaar: ‘Standhouden’.
Ik herlees mijn >>‘Blogje’<< hierover en het gedichtje dat ik erbij geschreven heb, en zoals wel vaker gebeurd, raken de geschreven woorden mij zelf.

Het citaat van Corrie ten Boom over ‘Groeien’ was dit jaar veel minder op de voorgrond dan ik had gedacht dat het nog zou zijn, veel meer impact kregen de woorden van Psalm 84:6-8.
'Welzalig de mens van wie de kracht in U is – in hun hart zijn de gebaande wegen. Gaan zij door het dal van de moerbeibomen, dan maken zij God tot hun bron; ook zal de regen hen overvloedig bedekken. Zij gaan voort van kracht tot kracht, zij zullen verschijnen voor God in Sion.'
Met name de woorden ‘Zij gaan voort van kracht tot kracht’ zijn afgelopen jaar met mij meegereisd.
(Ik dacht dat ik hierover al eens het één en ander had geschreven, maar ik kan het niet terugvinden, dus het kan ook zijn dat ik alleen voor mezelf er iets over heb opgeschreven, en gebruikt heb op de GebedsOchtend voor de Vervolgde Vrouwen, dat ligt me namelijk wel bij.)
Ik bedenk me nu dan ook dat het eigenlijk wel heel mooi is om hier een blogje aan te wijden, dus ik ga er nu niet te veel op in.
Het komt er in ieder geval in het kort op neer dat we gedurende de dag steeds onze kracht bij Hem zoeken door even een Bijbeltekst te lezen, een lied te zingen, een kort gebed te doen, of iets dergelijks.
Voor mij was het de afgelopen maanden met name drie tot vier keer per dag, soms vaker als het heel moeilijk was, een tekst te pakken uit het ‘medicijnbekertje’ dat op mijn bureau staat.
Dit was mijn 'medicijn' om voort te kunnen gaan ‘van kracht tot kracht’ tot de dag van vandaag, en tot …  

Dankbaar voor tranen …
Tegelijkertijd hebben ook de vele vele tranen die ik heb gehuild bijgedragen tot dit kunnen standhouden en nog staande zijn.
Soms hoor ik wel eens mensen zeggen dat ze nooit, of bijna niet huilen, alsof dat een teken van kracht en sterk-zijn is.
Persoonlijk ben ik de Heere heel erg dankbaar dat Hij ons gemaakt heeft met traanbuisjes die tranen produceren.
En ik durf te zeggen dat een gedeelte van mijn kracht ligt in mijn vergoten tranen, simpelweg omdat met iedere traan die ik huil een stuk spanning en stress uit mijn lichaam kan wegvloeien, waardoor ik er met alles dat al in ons gezin is gebeurd, nooit aan onderdoor ben gegaan.
Ja, ik heb soms heel diep gezeten, getwijfeld aan God, aan mijn leven, aan mijn persoon, aan wie ik ben en hoe ik de dingen gedaan heb, en aan van alles en nog wat, maar de vele tranen die vloeiden, brachten uiteindelijk steeds weer rust en ruimte.

'Tranen gehuild in Zijn nabijheid,
worden ingeruild voor Zijn troost en kracht.'

Mijn schild en kracht …
De laatste Bijbeltekst ‘Psalm 18:30,31’ die net boven de afbeelding met mijn OneWord staat in dat blogje, is de tekst die het hele jaar al op mijn aanrecht staat in een fotolijstje.
'Want met U ren ik door een legerbende, met mijn God spring ik over een muur. Gods weg is volmaakt, het woord van de HEERE is gelouterd, Hij is een schild voor allen die tot Hem de toevlucht nemen.'
Hij stond er, maar ik zag hem vaak niet eens terwijl ik de afwas deed.
In het begin van het jaar nog wel, maar gaandeweg werd ik te veel in beslag genomen door alles en slechts heel af en toe was dit woord even in beeld.
Echter kortgeleden kwamen deze verzen in een preek naar voren en werd ik weer stilgezet bij de woorden.
Nee, ik kan niet zeggen dat ik voor mijn gevoel nu door een legerbende ben gerend noch over een muur ben gesprongen met God, maar toch als ik terugdenk is dat toch wel hetgeen dat gebeurd is.
Oké, misschien niet bepaald gerend, maar er wel doorheen gekomen, en die muur … heb ik niet vele hordes toch genomen dit jaar, samen met Hem?
En heb ik niet keer op keer gemerkt dat Zijn Woord ‘Ja en Amen’ is, dat Hij werkelijk doet wat Hij beloofd?
Hoe vaak heb ik niet mijn toevlucht bij Hem gezocht, soms boos en vol vragen, soms vol twijfels en schaamte over mijzelf, om vervolgens altijd toch maar weer bij Hem te schuilen en uit te huilen.

One Word 2023 …
In de weken die achter mij liggen, raak ik maar niet de gedachte kwijt dat het woord van dit jaar ook mijn OneWord voor volgend jaar dient te zijn, als ook met opnieuw dezelfde Bijbeltekst.
En daar ik dit nog steeds zo ervaar, dit nog steeds zo binnenkomt in mijn gedachten, ga ik daarin mee en zo blijft dus het woord ‘Standhouden’ ook in 2023 mijn OneWord.

Het gedicht dat ik er vorig jaar bijschreef, raakt mij nog steeds, en is zo waar.
Echter voor nu, voor het komende jaar ervaar ik dat ik me nu moet beperken tot het laatste couplet.

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen!
Voortgaan van
kracht tot kracht.
Volhoudend,
gelovend in Uw
volmaakte plan.

‘Welnu dan, laten ook wij,
nu wij door zo’n menigte van getuigen omringd worden,
afleggen alle last en de zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt.
En laten wij met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt,
terwijl wij het oog gericht houden op Jezus,
de Leidsman en Voleinder van het geloof.
Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld,
het kruis verdragen en de schande veracht
en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.
Want let toch scherp op Hem
Die zo’n tegenspraak van de zondaars tegen Zich heeft verdragen,
opdat u niet verzwakt en bezwijkt in uw zielen.’

Hebr. 12:1-3

'Zingen op vreemde plaatsen ...'

Op de valreep van dit jaar komen er nog prachtige woorden vanuit het Dagboek van Warren Wiersbe dat ik dit jaar gebruik naar mij toe over groeien, mijn OneWord voor dit jaar.
Ze spreken me zo aan dat ik ze niet alleen in mijn agenda bij de rest van de citaten van dit jaar heb geschreven, maar er ook een blogje aan wil wijden.
Het is naar aanleiding van Psalm 149; een Psalm die gaat over ‘een nieuw lied voor de Heere zingen’ (vs. 1).

Groeien
In zijn schrijven bij deze Psalm neemt hij me mee van wat hiermee bedoeld wordt naar het lof zingen in de gemeente (vs. 2), naar het blij zijn en zingen als we op bed liggen (vs. 5), naar het beeld van soldaten op het slagveld, die zingen te midden van de strijd (vs. 6,7)
En dan zegt hij het volgende: 

‘Het is gemakkelijk om te zingen in de gemeente , maar heel wat minder gemakkelijk om te zingen op ons bed, en ronduit moeilijk om te zingen op het slagveld. Maar als wij zingen, dan verheerlijken wij de Heere, en zullen we groeien.’

Samen zingen in de gemeente samen met broers en zussen in de Heer, is niet zo moeilijk; eigenlijk vind ik dat gewoonweg heerlijk.
Ik zing ontzettend graag en tijdens mijn huishouden galm ik vaak van alles en nog wat door elkaar en knoop zelfs allerlei liederen ook gewoon aan elkaar.
Maar samen zingen in de gemeente, samen met anderen zingen, even dat oogcontact hebben, die verbinding door Hem, dat brengt niet Hem alleen de eer, maar bemoedigd ook onszelf; tenminste, zo ervaar ik dat.
Zingen op je slaapplaats, op bed, is een ander verhaal, tenminste als we de uitleg van Wiersbe volgen.
Want hij heeft het niet over als je net op bed gaat liggen om te slapen, of als je niet kunt slapen, maar hij heeft het over op bed liggen doordat je je niet goed voelt, of dat je rust of herstellende bent van een ziekte en dan is ‘vrolijk zingen’ toch wel even anders.
En dan komen we aan bij het zingen op het slagveld, wat inderdaad ronduit moeilijk is.
Klinken er nog lofliederen uit onze mond als een storm door ons leven raast, we ergens ten onrechte van beschuldigd worden, een geliefde sterft, je huwelijk op de klippen loopt, ziekte je leven in de greep houdt.
Misschien is daardoor ons denken en/of ons gevoelsleven wel één groot slagveld, worden we daar enorm aangevallen.
Ach, er zijn zoveel terreinen in ons leven waar strijd geleverd kan worden, maar zingen we daar dan ook, geven we Hem dan nog steeds de eer die Hij verdient?

‘Maar als wij zingen, dan verheerlijken wij de Heere, en zullen we groeien.’
Met deze laatste woorden gaan mijn gedachten automatisch naar het citaat van Corrie ten Boom dat ik gister ook aanhaalde in mijn blog.
Naar het ‘in omstandigheden moet komen, waarin wij gedwongen worden om ons uit te strekken naar de Bron van onze kracht’, want dat is wat groei in ons geloof bewerkt.
Gods lofzangen laten klinken op een slagveld, is er niet alleen voor kiezen om in die omstandigheid op te zien naar Degene Die je Bron van kracht is, maar ook om Hem dan te loven en te prijzen.
En uitstrekken naar, en ook nog eens loven en prijzen; ik heb de neiging om het ‘dubbele groei’ te noemen.

Standhouden
Tegelijkertijd brengt dit laatste stukje van het citaat van Wiersbe mij ook bij mijn nieuwe ‘OneWord’ voor het komende jaar, namelijk ‘Standhouden’.
Efeze 6:10-12:
‘Voorts, weest krachtig in de Here en in de sterkte zijner macht. Doet de wapenrusting Gods aan, om te kunnen standhouden tegen de verleidingen des duivels; want wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers dezer duisternis, tegen de boze geesten in de hemelse gewesten.’ 

Het leven is één groot slagveld, al is dat niet altijd een zichtbaar slagveld.
De meeste strijd in ons leven is denk ik onzichtbaar.
Elke tegenslag in ons leven, elk probleem, elke moeilijkheid, in welke vorm dan ook, zijn mogelijkheden voor de duivel om ons bij God weg te trekken of om ons tegen Hem op te zetten.
(Ik geloof dat ook voorspoed kan zo’n mogelijkheid zijn!)
Iedere dag de wapenrusting aantrekken die God ons heeft gegeven is dan ook ontzettend belangrijk en een must, maar ik geloof dat lofprijs en aanbidding, zingen tot Zijn eer, ook een heel belangrijk en machtig wapen is.
Met Hem loven en prijzen maken we een statement in zowel de onzichtbare als de zichtbare wereld, dat God onze Heere is, onze kracht en onze sterkte, en dat we Hem alle eer willen geven te midden van, ondanks.

Ik moet met deze dingen altijd denken aan het verhaal van Paulus en Silas in de gevangenis (Hand. 16)
Ze waren behoorlijk gehavend door de vele slagen die ze hadden gehad, en waren in de binnenste kerker gezet, met hun voeten vast in een blok, en toch kozen zij ervoor om te bidden en God te loven en te prijzen.
Vervolgens komt er een grote aardbeving die de fundamenten van de gevangenis deed bewegen en alle deuren sprongen open en de boeien van alle gevangenen sprongen los.
Nee, het ging hier niet om bevrijding van de beide apostelen, noch van alle andere gevangenen, het werd een bevrijding voor de cipier, die door dit wonder -want er was ondanks de geopende deuren en boeien geen enkele gevangene ontvlucht- tot geloof kwam.
En zo geloof ik dat lofprijs en aanbidding op het slagveld ons bevrijd van de grip van de boze op ons leven, of voorkomt dat hij grip daarop krijgt.
Lofprijs en aanbidding maakt ons los van wat er speelt en brengt ons in Zijn aanwezigheid waar vervolgens Zijn kracht en sterkte ons deel wordt, waardoor we kunnen standhouden, zelfs in de moeilijkste^* momenten van ons leven.

* Lees eventueel ook >> Broken Halleluja

Van groei(en) naar standhouden

OneWord van 2021 en voor 2022 ...

Groei(en)
Als ik één ding zou moeten noemen dat voor mij van zeer grote waarde was dit jaar met het oog op mijn OneWord 'Groei', dan was het het citaat van Corrie ten Boom, dat ook aan de zijkant van dit Blog staat.

'Om te groeien in geloof,
moeten wij in omstandigheden komen
waarin wij gedwongen worden
ons uit te strekken naar de Bron
van onze kracht.'

Het kostte wat tijd om de strekking van dit citaat in mijn denken op te nemen, maar het wordt me steeds meer eigen om het in gedachten te nemen bij tegenslagen, moeilijkheden of bij dingen waar ik tegen mezelf aanloop.
Het hielp, en helpt mij om anders naar alles te kijken.
Om de dingen die gebeuren, of hetgeen waar ik tegenaan loop, te zien als een mogelijkheid om te kunnen groeien.
Het brengt een dieper besef teweeg van dat ik in die omstandigheid de mogelijkheid heb om te kiezen.
Word ik boos of opstandig, verval ik in zelfmedelijden of laat ik alles gelaten over me heen komen, of richt ik mijn blik naar boven, en vraag ik Hem welke lessen hier liggen om te leren, en om de kracht die hierbij nodig is?
Het citaat heeft zo al heel wat vrede in mijn hart opgeleverd in de moeilijke, verdrietige en pijnlijke dingen die er ook afgelopen jaar weer waren.

Hoewel het citaat eigenlijk speciaal voor dit jaar was, is het voor mij een blijvertje geworden.
Ik laat hem op dit Blog staan, als ook op mijn bureau; ik wil het niet vergeten.
Sterker nog, ik wil er dagelijks aan herinnert worden, ook volgend jaar, en in de jaren die mij nog gegeven zijn.
En eigenlijk vind ik het ook heel erg goed passen bij mijn OneWord voor volgend jaar.


Standhouden
Mijn OneWord voor 2022 is namelijk 'Standhouden'.
Zoals groeien een proces is, zo is ook standhouden een leerproces.
Mijn OneWord kwam naar mij toe vanuit Efeze 6 en wel de verzen 11 en 12.
'Bekleed u met de hele wapenrusting van God, opdat u stand kunt houden tegen de listige verleidingen van de duivel.
Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.'

Standhouden, leren standhouden, is een groeiproces.
Maar zoals met alles wat we hebben te leren, zal dit gaan met vallen en opstaan, en ik denk ook dat het geldt voor de rest van ons leven.
Dit omdat de tijden veranderen en er steeds nieuwe, andere, en misschien ook wel steeds moeilijker dingen op ons pad en in ons leven zullen komen.

Standhouden is volhouden, is volharden; is standvastig of koppig volhouden wat je begonnen bent.
Is niet opgeven als het moeilijk wordt, niet opgeven als we struikelen of vallen, niet opgeven als het stil blijft, niet opgeven als er geen uitzicht lijkt te zijn.
Is vasthoudend zijn, is doorzetten ondanks, is vastberaden zijn.
'Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij.'
Jozua 1:9 (NBV)
Volharden, volhouden, je vastbijten in de zekerheid dat alles hier maar tijdelijk is, en dat je een heerlijke eindeloze eeuwigheid bij Hem wacht.
Voortgaan, ook als je niets voelt of ervaart van Zijn aanwezigheid.

Standhouden is zo ook vasthouden.
Vasthouden aan wie God is, aan wat Hij heeft gezegd, heeft gegeven, ons leert in en door Zijn Woord.
Vasthouden aan die ene Zekerheid wiens Naam Jezus is, en Die ons in alles is voorgegaan.
Vasthouden aan Zijn kracht, en daarin voortgaan 'van kracht tot kracht', zoals Psalm 84 zegt.
'Welzalig de mens van wie de kracht in U is – in hun hart zijn de gebaande wegen. Gaan zij door het dal van de moerbeibomen, dan maken zij God tot hun bron; ook zal de regen hen overvloedig bedekken. Zij gaan voort van kracht tot kracht, zij zullen verschijnen voor God in Sion.'
Psalm 84:6-8

Standhouden betekent waakzaam zijn, vaststaan in het geloof, sterk en moedig zijn.
Manmoedig zijn, zoals de Bijbel zo mooi zegt, onverschrokken, stoutmoedig, dapper, onbevreesd.
'Wees waakzaam, sta vast in het geloof, wees manmoedig, wees sterk.'
1 Korinthe 16:13 
Je daarnaar uitstrekken, willen leren; immers niet iedereen is van nature even sterk en dapper.
Ik tenminste niet, maar ik verlang te groeien, om steeds sterker en standvastiger te worden.
En wat ben ik dankbaar dat ik weten mag dat we dit nooit alleen hoeven te doen; Hij gaat met ons mee, meer nog, Hij gaat voor ons uit!
En Zijn Geest is in ons om ons te helpen en te leiden, om ons de kracht en wijsheid te geven, en te troosten en weer te helpen op te staan als we zijn gevallen.

Vertrouwen (op God) is het sleutelwoord.
'Vertrouw op de HEERE, uw God, dan zult u standhouden' zegt de Bijbel in 2 Kronieken 20:20.
En zo kom ik weer uit bij het citaat van Corrie ten Boom.
'Om te groeien in geloof -in vertrouwen, moeten wij in omstandigheden komen waarin wij gedwongen worden ons uit te strekken naar de Bron van onze kracht.'
En daarmee terug bij Degene Die alles wat we nodig hebben om stand te houden klaar heeft liggen om te geven.

Psalm 144:1,2
'Geloofd zij de Heere, mijn rots, Die mijn handen leert om te strijden, mijn vingers om oorlog te voeren; mijn goedertierenheid en mijn burcht, mijn veilige vesting en mijn bevrijder, mijn schild tot Wie ik de toevlucht heb genomen.'

Psalm 146:5
'Welzalig is hij die de God van Jacob tot zijn hulp heeft, die zijn verwachting stelt op de Heere zijn God.'

Psalm 18:30,31
'Want met U ren ik door een legerbende, met mijn God spring ik over een muur. Gods weg is volmaakt,
het woord van de HEERE is gelouterd, Hij is een schild voor allen die tot Hem de toevlucht nemen.'

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen …
Heer, het ontbreekt
mij soms zo,
door alles wat er
gebeurt en speelt,
aan moed en kracht.

Problemen,
moeite en zorgen,
pijn,
verdriet,
machteloosheid,
het houdt
maar niet op,
en ik bemerk
de gevolgen
daarvan.

Toch geeft U
dit woord
en ik,
ik neem het
van harte aan.
Dank U wel,
voor deze
aanmoediging
om te blijven zien
op Uw macht.

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen!
Voortgaan van
kracht tot kracht.
Volhoudend,
gelovend in Uw
volmaakte plan.

Welke vleugels wil jij hebben?

 Juni 2009

‘Had ik maar vleugels als een duif, dan kon ik wegvliegen, een veilig heenkomen zoeken.
Wegvluchten zou ik, ver weg, de woestijn in.
Snel zou ik een schuilplaats zoeken, tegen de storm, tegen de wind.’
Psalm 55:7-9
(GNB)

Soms komt er zoveel op je af, zoveel aan pijn, moeite, verdriet, zorgen, tegenslagen of wat dan ook.
Soms zou je willen ontsnappen aan de plaats waar je bent.
Even alles ontlopen.
Even weg van alles.
Niemand zien.
Niemand spreken.
Niemand horen.
Wegkruipen, ergens op een plek ver weg van alles en iedereen.
Even vleugels hebben als een duif om weg te kunnen vliegen, zomaar, ineens.
Een schuilplaats zoeken, een schuilplaats die je beschermd tegen de stormen in het leven, tegen de wind die alles omver blaast, meedogenloos kan zijn.

Oh, had ik maar vleugels als een duif …   

Ik staar door het raam naar buiten.
Gevoelens van moedeloosheid drukken me neer.
De zwaarte van de zorgen wordt me teveel.
Oh, mensen zeggen het zo makkelijk; geef maar aan de Heer.

Ik staar door het raam naar buiten,
terwijl de tranenvloed me het zicht bijna ontneemt.
Ik kijk naar de duif bij de buren op het dak.
Hij zit daar dagelijks; dat is op zich niet vreemd.

Maar als hij wegvliegt en verdwijnt tussen de bomen,
dringt zich het volgende beeld in mijn gedachten.
Als ik toch vleugels zou hebben, net als die duif,
dan zou ik wegvluchten, geen moment zou ik daar mee wachten.

Weg, heel ver weg zou ik gaan.
Een schuilplaats zoeken tegen de stormen in mijn leven,
tegen de wind die raast om mij heen
en die mij soms van ontzetting doet beven.

Ik staar door het raam naar buiten.
Maar ineens hoor ik van binnen zachtjes Zijn stem.
‘Ik ben toch je schuilplaats, je toevlucht, Mijn lieve kind?’
Dan kijk ik naar binnen en kruip gauw weg, bij Hem.

Mei 2021

Opnieuw lees ik,  alleen in een andere Bijbelvertaling, de voor mij zo bekende woorden:

‘Daarom zeg ik: Och, gaf iemand mij vleugels als van een duif!
Ik zou wegvliegen naar waar ik blijven kon.
Zie, ik zou ver wegzwerven, ik zou overnachten in de woestijn.
Ik zou mij haasten zodat ik zou ontkomen aan de rukwind, aan de storm.’
Psalm 55:7-9
(HSV)

Vleugels als van een duif willen hebben, of …

Ja, zoveel jaar geleden was dat precies waar ik zo naar verlangde, wat wilde ik immers graag even wegvluchten van alles; och, het was zo moeilijk, zo zwaar …
Als ik mijn oude Blogje weer teruglees, ervaar ik weer iets van wat ik met het schrijven gevoeld heb.
Het weg willen vluchten van alles, maar ook het besef dat het niets oplost, en dat je toevlucht bij Hem zoeken het beste is wat een mens kan doen.

Nu, zoveel jaar later, leer ik afgelopen week een nieuwe les bij deze verzen, eentje die zoveel indruk op me maakt, dat ik het graag wil delen.
En voor degenen die het misschien al eens eerder gehoord of gelezen hebben, bedenk dan maar dat er kracht zit in herhaling 😊
Want hoewel ik de strekking van wat hij zegt, ken, bij deze verzen heb ik er nog nooit aan gedacht.
En dat maakt dat het een nieuwe les voor me is, als tegelijk ook een kracht vanwege de herhaling.

Ik neem je mee naar wat Warren Wiersbe bij deze verzen zegt.
Als eerste geeft hij aan dat weg willen vluchten een natuurlijk gevoel is, een normale, natuurlijke reactie.
David had het, en menigeen zal dit gevoel ook weleens gehad hebben, zo van, hup, tassen inpakken en wegwezen, het is genoeg geweest; ik kan niet meer.
Echter, onze problemen nemen we gewoon mee.
We kunnen er misschien met weggaan even afstand van nemen, maar als we terugkomen zijn alle moeilijkheden en problemen er nog steeds, en soms maken we het eerder erger door weg te vluchten; maken we problemen er zelfs groter door.

Wiersbe geeft aan dat de Heere ons stormen en rukwinden laat meemaken omdat ze ons helpen groeien en volwassen worden.
Dat als we blijven weglopen, net als kinderen zijn die nooit opgroeien.
Dus we hebben echt geen vleugels als die van een duif nodig.
Nee, hij zegt: ‘We hebben vleugels als die van een arend nodig.’

‘Maar wie de Heere verwachten, zullen hun kracht vernieuwen,
zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden.’
Jes. 40:31

‘De arend ziet de storm onder ogen, spreidt zijn brede vleugels uit, en laat zich door de wind boven de storm uittillen.
Loop niet weg. Ga naar de Heere, en laat je door Hem hoog boven de storm uittillen.
…
Laat God de storm gebruiken om Zijn doelen met jou te bereiken.’

De les: Verlang niet naar vleugels als die van een duif, maar naar vleugels als die van een arend!


Hoe mooi past deze les niet bij mijn OneWord ‘Groei’ voor dit jaar!
Niet (willen) wegvluchten, maar omhoog kijken en de Vader vragen om vleugels als die van een arend, om boven de storm -moeilijkheden en problemen, worstelingen en lasten, uit te kunnen stijgen.
Niet (meer) wegvluchten, maar in de ogen kijken en willen groeien, door te vertrouwen dat Hij de storm wil gebruiken om tot Zijn doel te komen met mijn, en ook met jouw, leven.
(Je kunt vast wel raden welke aantekeningen in mijn Bijbel bij deze Psalm heb gezet.)

Vleugels als die van een arend …

OneWord en Bijbeltekst ...

‘De rechtvaardige zal groeien als een palmboom, opschieten als een ceder van de Libanon;
geplant in het huis des HEREN groeien zij in de voorhoven van onze God;
zij zullen in de ouderdom nog vrucht dragen, fris en groen zullen zij zijn;
om te verkondigen, dat de HERE waarachtig is, mijn rots, in wie geen onrecht is.'

Psalm 92:13-16

Bijbeltekst
Met het weten wat mijn nieuwe OneWord wordt voor het nieuwe jaar, ben ik er nog niet, want voor mij is het ook belangrijk om er een Bijbeltekst(en) bij te hebben.
Soms komen de teksten als een bevestiging van het woord, soms is het een tekst die me aanmoedigt om toch aan dat woord ‘vast te houden’, zoals afgelopen jaar.
Met dat ik zeker wist dat mijn woord voor volgend jaar ‘Groei’ zou zijn, vroeg ik dan ook aan de Heer om een Bijbeltekst erbij.
En de Heer bracht mij ‘Het verhaal van de palmboom’ in gedachten, als ook Psalm 92:13-16.
Nadat ik ‘Het verhaal van de palmboom’ had geschreven, kwam ik deze verzen tegen en als je het verhaal gelezen heb, dan begrijp je ook vast wel waarom ze mij toen al zo aanspraken en beiden hebben genoeg te zeggen over mijn woord ‘Groei’.
Bijzonder dat iets dat toch al een behoorlijk aantal jaar geleden geschreven is weer terugkomt, en nog net zo belangrijk en actueel is als destijds.

Groeien en vrucht dragen
Om de reikwijdte van deze woorden beter te kunnen zien, ben ik gaan kijken naar wat voor bomen het zijn.
Een palmboom heeft lange, diepe wortels, en ik heb zelfs ergens gelezen, dat de wortels net zo lang zijn als de boom hoog, boven de grond, en daardoor heel buigzaam en dus niet zo snel breekt in een storm.
De Ceder staat vooral bekend om de geur en de duurzaamheid, en is het symbool van kracht, schoonheid, waardigheid, macht.

Wat is een toch voorrecht om te leven, om op te groeien als Zijn kind.
Door het offer van de Here Jezus op Golgotha horen we bij het huis van God; door Hem mogen we opgroeien in Gods nabijheid, dicht bij het hart van de Vader.
En de psalmist zegt, dat als we Zijn kind zijn, vanuit Hem, en met Hem leven, we zullen groeien als een palmboom en een ceder.
Ik weet niet wat dit met jou doet, maar als ik dan lees wat er staat over deze bomen, dan word ik stil.
Buigzaam, niet breken.
Geur verspreidend, duurzaam, kracht, schoonheid, waardigheid, macht.
En door hun enorme worstelgestel in allerlei omstandigheden instaat om heel lang vrucht te dragen, zelfs als ze al heel oud zijn.

Hoe belangrijk is het dus voor ons om onze wortels diep in Hem te laten groeien zodat we net zo’n enorm wortelgestel krijgen als deze bomen.
Want dat is wel nodig om buigzaam is te zijn willen we niet breken; om fris en groen blijven, om ook vrucht te dragen als we oud zijn; om ook dan te kunnen blijven vertellen van de liefde van de Heere, van wie Hij is en van wat Hij heeft gedaan.
En dit laat tegelijk zien dat ons leven altijd betekenis en waarde heeft, leeftijd voegt daar niets aan toe en doet daar niets aan af, want zelfs als we oud zijn, kunnen we Zijn getuigen zijn. 

Geplant in het huis van de Heere; groeien in Zijn voorhoven.
Wortels in de Bron van Levend Water.
Vertrouwen in Hem, en op Hem.
Groeien en vrucht dragen, Hem zo verheerlijken.

Reminder cadeautje
Dit jaar heb ik mijzelf een armbandje met daaraan een hangertje met een palmboom cadeau gedaan als reminder naar deze Bijbeltekst, naar de betekenis erachter, en daarmee naar mijn OneWord ‘Groei’. 

Dagelijkse Broodkruimels

 

Groeien gaat niet zonder slag of stoot;
verdriet en pijn, als ook vallen en opstaan
horen daar jammer genoeg allemaal bij.

Het kan ons soms misschien beangstigen,
doen terugdeinzen en voor veilig kiezen;
doen besluiten: dit hoeft niet voor mij.

Maar kiezen voor safe en veilige wegen
beletten ons om te kunnen ontplooien,
en te worden zoals Hij wil dat we zijn.

Laten we onze hand leggen in die van Hem;
gehoorzaam de wegen gaan waar Hij leidt;
groeiend en vruchtdragend tot de finishlijn.

Ps. Uiteraard is mijn MT voor de eerste week van het jaar Psalm 92:13-16

Terugkijken, nieuw OneWord en een uitdaging ...

Het einde van het jaar nadert, en voor mij is dit ieder jaar weer een tijd van terugkijken, van bezinning, en toch ook een beetje van vooruitkijken, en dit laatste dan vooral met oog op mijn OneWord voor 2021.
Niet altijd schrijf ik daarover, maar nu voelt het goed voor mij om dit wel te doen om zo het jaar ook goed af te kunnen sluiten.


Alles anders
Vorig jaar woonde onze kleindochter bij ons, nu zijn we weer met z'n tweeën, mijn man en ik.
Vorig jaar leefde mijn moeder nog, nu is zij Thuis, waar ze wacht op ons.
Vorig jaar speelde onze Shaila nog heerlijk met onze Jaylinn, nu is ook zij er niet meer, maar zijn we wel heel dankbaar dat Jaylinn er nog is.
Vorig jaar konden, en mochten, nog al onze kinderen en kleinkinderen tegelijk hier komen, nu moet alles verdeeld worden.
Kon ik vorig jaar niet naar onze Gebedsgroep voor de Vervolgde Vrouwen, en allerlei andere dingen vanwege de zorg voor onze kleindochter, nu kan en mag het niet vanwege corona.
Nog nooit is mijn man thuis geweest met deze dagen, dat is nu eenmaal zo met een eigen winkel, maar nu is hij iedere dag thuis, al gaat hij nog wel met regelmaat even naar de winkel.
En zo zijn er nog veel meer dingen die zo anders zijn.
Sommige dingen vind ik lastig en mis ik, andere dingen kan ik accepteren als gewoon zoals ze zijn.
Het stukje rust doordat veel dingen niet kunnen en mogen vind ik niet erg; juist dit jaar doet het me eigenlijk wel goed om deze ruimte te hebben.
Maar de zorg(en) die door alles erbij komen (ook al zijn al je kinderen de deur uit; hun issues blijven impact houden) zijn niet altijd even makkelijk te handelen, en vragen soms herhaaldelijk om ervoor te kiezen om naar Boven te kijken en te vertrouwen, en ook om die keuzes en dat vertrouwen door te geven.

OneWord
Het is een heftig jaar geweest, maar wat heb ik veel gehad aan mijn *OneWord 'Volharding'.
Wat moedigde dit woord mij steeds opnieuw aan om vol te houden, om op Hem te blijven zien en op Hem te vertrouwen.
Wat hielp dit woord mij om bij Hem mijn toevlucht te zoeken, Hem al mij nood te vertellen en bij Hem uit te huilen.
Wat hielp het mij om de moed niet te verliezen en op te geven.

Als ik met oog op mijn nieuwe OneWord voor 2021 eens terugga naar de woorden van de afgelopen jaren, dan zie ik dat elk woord op zijn manier mij door dit jaar heen geholpen heeft.
2017 - Focus
2018 - Source (met Focus op de achtergrond)
2019 - Moed
2020 - Volharding
Alle woorden houden verband met elkaar, maar ik heb ze echt niet zelf  zomaar uitgezocht.
Elk van de woorden kwam op een speciale manier binnen, waardoor ik gewoon wist: dit is het.
Als ik de eerste drie woorden neem, dan besef ik dat ze eigenlijk allemaal stuk voor stuk verborgen liggen in het woord 'Volharding'.
Om te volharden moet je gefocust zijn.
De vraag is dan waarop, of beter, op wie ben je gefocust; oftewel, wat is de bron, de Source, van je focus.
En laten we eerlijk zijn, volharding vraagt vaak om moed; soms heel veel moed.
En al deze dingen bij elkaar hebben weer één ding tot gevolg, namelijk Groei, en terwijl ik me dat realiseer bij het opschrijven, verwonder ik me opnieuw over het feit hoe bijzonder God werkt, daar dit woord mijn OneWord wordt voor 2021.
Heb jij ook een OneWord, en heb je ook al weleens al je woorden van de afgelopen jaren onder elkaar gezet?

Uitdaging
Wat ik ook weer graag zou gaan doen, is opnieuw -als het mogelijk is zoals voorheen iedere week, weer een stukje schrijven voor op mijn Blog 'Quality Time'.
Door allerlei omstandigheden heb ik daar niets meer geplaatst sinds januari 2019, maar er komt weer een verlangen in mijn hart om ook daar weer iedere week wat voor te schrijven.
De afgelopen dagen was ik al aan het nadenken wat ik daarvoor zou kunnen gaan gebruiken of doen.
Maar vanmorgen kwam er een gedachte binnen die mij heel enthousiast maakte.

Ik hou enorm van zingen; ik denk dat ik vanaf het moment dat ik zingen kon, heb gezongen, en ik zal dit waarschijnlijk blijven doen zolang ik het kan.
In de gemeente waar we nu zijn, zing ik ook mee in het aanbiddingsteam, wat ik heerlijk vind om te mogen doen.
Nu zing ik niet de hele dag, noch heb ik iedere dag muziek op staan, want ik hou namelijk ook heel erg veel van stilte.
Onder het schrijven, en met name als ik gedichten schrijf, heb ik bijna altijd wel muziek aan staan, heel zacht, en heel rustige muziek; en ja, dan negen van de tien keer één nummer op repeat 🙈.
Maar nu zijn er soms liederen die ik niet alleen prachtig vind om te zingen, maar die mijn hart dieper raken, die iets in mijn binnenste losmaken.
Zo af en toe heb ik al eens wat geschreven over een lied, maar voor het komende jaar lijkt het me een mooie uitdaging om eens een jaar lang een lied uit te zoeken en daarover te schrijven wat mij daarin zo raakt.
Ook nu zal het mijn streven zijn om er elke keer een gedichtje bij (over) te schrijven.

Als je dat leuk lijkt om te volgen, ga dan naar mijn Blog >> 'Mijn momenten met God' en meld je aan als volger, of vul je emailadres in, -bijna onderaan het Blog.
Het was altijd mijn gewoonte om mijn stukjes daar op de zondagmorgen te plaatsen, maar ik moet nog even kijken of dit nog haalbaar is nu ik ook andere verplichtingen heb op de zondagmorgen.
Maar het kan ook zijn dat ik er gewoon maar (nog) iets eerder mijn bed voor uitkom 😊
Het eerste Blogje zal D.V. zondag 3 januari verschijnen.

* Wil je meer weten over dit OneWord' volg dan deze link >> het Leesplan 'Eén woord dat je leven zal veranderen' van YouVersion.

De hoop vasthouden!

'Want alles wat eertijds geschreven is, is tot onze onderwijzing eerder geschreven, 
opdat wij in de weg van volharding en vertroosting door de schriften de hoop behouden.

'Want al wat tevoren werd geschreven, werd geschreven om ons te onderrichten,
opdat wij door de volharding en door de troosttoeroeping van de Schriften 
de hoop vasthouden.'

Romeinen 15:4 
(NB)


We leven deze dagen meer dan anders in een turbulente tijd.
De Kerstdagen staan voor de deur, net als de jaarwisseling, maar niet eerder zijn de dagen voor ons zo anders geweest als nu.
Waar anders gezellige drukte was, verwachting en blijde gezichten is nu alles stil en verlaten.
Corona is Het Nieuws van iedere dag.
Cijfers, regels, ge- en verboden, beperkingen en waarschuwingen vieren deze dagen de boventoon, naast alle tegengeluiden van protest om alles wat niet mag en kan en wordt ontnomen, en waar velen maar moeilijk mee om kunnen lijken te gaan.
Ook in ons christelijke kringetje.
Maar te midden van al deze dingen komen mij deze week -als ook vorige week, de woorden van Romeinen 15:4 tegemoet; en nog meer toen ik ze las in de NB-vertaling (Naardense Bijbel).

In deze tekst zijn een vier dingen die naar voren komen, en dat zijn: onderrichten -onderwijs, volharding, troost, en hoop, maar wat er voor mij gewoon bijna letterlijk uitspringt, is het woord 'Troosttoeroeping' vanuit de NB-vertaling.
Wat een prachtig woord: Troosttoeroeping!
Het vertelt mij dat de Schriften -Gods Woord, de Bijbel -elk Bijbelboek, mij troost toeroept.
Is dat niet geweldig!
De vraag is echter: Hoor ik het nog?
Of: Wil ik het wel horen?  Kan ik het nog wel horen?

Hoe mooi is dit woord vooral niet in deze tijd naar Kerst toe, waarin we de geboorte van de Here Jezus herdenken.
Over troosttoeroeping gesproken!!

Het hele Oude Testament verwijst naar Hem, naar Zijn komst, naar Zijn geboorte, naar waarom Hij zou komen.
Welk een boodschap van troost!
En het Nieuwe Testament waar we de vervulling zien van al deze woorden, waarin we Hem mogen ontmoeten en leren kennen, onderwezen worden, aangemoedigd worden, en waar opnieuw beloften vol hoop ons worden toegeroepen.

Hoop, geen wereldse hoop, geen onzekere verwachting, maar Bijbelse Hoop, namelijk 'het zeker weten'. 
Zonder God, zonder Zijn Woord, heeft het woordje hoop geen glans, maar met Hem, vanuit Zijn Woord glanst het ons tegemoet.
De onzekere verwachting verdwijnt en nieuwe moed en kracht nemen bezit van ons.
Moed en kracht om vol te houden, om door te gaan omdat we weten wat ons wacht.
Bijbels Hoop geeft vreugde.
Bijbelse Hoop geeft uitzicht.
Bijbelse Hoop doet ons moedig voortgaan en leert ons volharden.
En deze Hoop kan alleen maar in ons zijn als Hij, Jezus Christus, in ons is.
We kunnen deze Hoop alleen maar vasthouden als dicht bij Hem te blijven en met Hem te leven; door ons te laten onderwijzen vanuit Zijn Woord en door volhardend in moeilijke dagen voort te gaan, moed en kracht puttend uit alle troost die Hij ons toeroept vanuit dat Woord.

Te midden van alles
wat we niet kunnen of mogen,
klinken ons woorden
van troost tegemoet.
Laten we ervoor waken
dat ze niet worden overschreeuwd
door alles wat er nu speelt
en in de wereld woedt.

Word stil, en open Zijn Woord,
laat dat altijd de boventoon voeren,
en vind troost en rust
in alle tegenspoed.
Ontmoet de Vredevorst en 
ontvang vrede en hoop voor de toekomst.
Ga volhardend met vreugde voort,
want eens wordt alles nieuw en goed.

2020 - Volharding

Al heel vroeg kwam vorig jaar mijn OneWord voor dit nieuwe jaar op mijn pad (>> Logje 4 oktober 2019), maar in de tijd naar 2020 toe bleef het woord standvastig staan en dus ik heb het aangenomen als mijn OneWord voor dit jaar.
Erg blij was ik er soms niet erg mee, want ja, Volharding leren we door lijden heen, en ik zit eigenlijk niet op nog meer ‘lijden’ te wachten.
Hadden we immers nog niet genoeg te verstouwen?
Was alles waar we al doorheen gegaan zijn (en wat er in december nog bij kwam) nog niet genoeg; en hoeveel aan moeiten en zorg ligt er nog niet voor ons door alles wat er nu speelt.
En toch, het woord bleef duidelijk staan.
Het feit dat me soms het gevoel bekroop dat ik er helemaal niets mee kon, deed daar niets aan af.
Totdat …

Er kwam een moment dat ik op zoek was naar een Bijbeltekst, en ineens sprong er een tekst uit die als het ware recht in mijn hart sprong; ik weet niet hoe ik het anders zou moeten omschrijven.
Ik ervoer het ook echt als een woord dat God op dat moment aan mij gaf en de vrees die mijn hart ‘lichtelijk’ was binnengekomen met dit nieuwe woord voor 2020, veranderde in hoop en vertrouwen.

Daniël 10:19
‘Hij zei:
               Wees niet bevreesd, zeer gewenste man!
               Vrede zij u.
               Wees sterk, ja, wees sterk.
Terwijl Hij met mij sprak, werd ik versterkt en ik zei:
               Laat mijn Heere spreken, want U hebt mij versterkt.’

O, ik weet dat dit een speciaal woord was voor Daniël in zeer specifieke omstandigheden, maar ik geloof met heel mijn hart dat God dit woord aan mij gaf om mij op te beuren en te bemoedigen en mijn blik op het juiste spoor te zetten.
Met het lezen voelde ik hoe mijn hart warm werd bij de woorden ‘zeer gewenste’, en rust en vrede deden de vrees verdwijnen, waardoor de woorden ‘wees sterk, ja, wees sterk’ geen enkele bedreiging meer vormden.
Hij sprak, en ik werd versterkt.
Met dat ik me dat realiseerde, begreep ik opnieuw -de volheid daarvan kwam opnieuw binnen, hoe belangrijk Gods woord is, want God spreekt het meest tot ons door Zijn woord.
Laat mijn Heere spreken …
Laat ik Hem de ruimte geven om te spreken door Zijn woord.
Laat ik de tijd nemen om het te lezen; laat ik daar nooit in verslappen, want het is Zijn woord dat mij versterkt!
En dan niet alleen in mijn Stille Tijd, maar ook op andere momenten.

Volhouden wordt makkelijker als iemand in je gelooft, van je houdt, je weet dat je geliefd en kostbaar en gewild bent.
Hoeveel te meer niet als die Iemand onze Heere is!

Weten dat je geliefd bent, ervaren dat je gewenst bent, vult je hart met vreugde, met rust en vrede; je hoeft je niet te bewijzen.
Je mag rusten in Zijn liefde en zo Zijn vrede ontvangen.
Het sterkt ons, maakt ons sterk; niet omdat wij het van nature zijn, maar omdat Hij ons gevuld heeft met Zijn kracht; met de kracht van Zijn Geest, en die kracht wordt lijkt wel als het ware opnieuw wakker geschud.
En het wakker het verlangen naar meer van Hem, meer van Hem horen en leren, van Hem houden en Hem gehoorzaam zijn, aan.
‘Want U hebt mij versterkt!!!’


Vanmorgen was ik mijn toilet aan het  schoonmaken, en wat er allemaal precies in mijn gedachten omging weet ik niet meer, behalve dat toen ik op mijn knieën het vloertje aan het dweilen was, ineens de woorden ‘Volharden in Gebed’ binnenkwamen.
Al die tijd was ik op zoek geweest naar iets van houvast voor dit woord, wat ik er mee moest, enzovoort, en ik kwam er maar niet uit, en dan ineens deze woorden.
En ik wist, dit is het ‘Volharden in Gebed’.
Blijf voor alles bidden, houd er nooit mee op hoelang een antwoord of verhoring ook op zich laat wachten.
Tegelijk vind ik het dan ook zo ontzettend bijzonder dat de tekst die ik eerder kreeg (want zo zie ik het echt) uit Daniël komt, en dan ook precies uit Daniël 10 waar Daniël al lange tijd aan het wachten was op een antwoord op zijn gebed.
Het laat zien, dat er vele redenen kunnen zijn waarom een antwoord of een verhoring lange tijd op zich laat wachten.
Voor mij was het ook door dit hoofdstuk weer de bewustwording van de geestelijke wereld die om ons heen is en de strijd die daarin gaande is.
Daarin zijn gebed en Gods woord de meest krachtige wapens.
Daarbij houdt gebed ons dicht bij de Heere, en door dicht bij Hem te blijven zullen we sterk genoeg blijven om te volharden.


Echter …
In de afgelopen weken dat ik op zoek was naar wat er allemaal te vinden was over Volharding, kwam ik ook een citaat tegen die ik ooit eens in een speciaal schriftje met citaten heb geschreven.
En dan blijkt dat Volharding meer is dan alleen de kracht om lijden te dragen.
Ik heb er echt een tijd op gekauwd, maar de woorden uit Daniël hebben me zo bemoedigd dat ik er nu ook naar verlang dat dit citaat werkelijkheid mag worden in mijn leven.
Het is van William Barday.
Ik ken de beste man niet, en ik weet ook niet meer waar ik het vandaan heb, maar dit schreef hij ooit:

‘Volharding is niet alleen de kracht om lijden te dragen, maar om het in heerlijkheid om te zetten.’

Met het lezen van deze woorden, moest ik gelijk denken aan de tekst uit Mattheüs 5 (vers 16) waar staat: ‘Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken.’
En dat is mijn verlangen dat wat er ook nog gebeurd dit jaar (en de jaren die komen) ik meer en meer leer volharden, maar dan zo dat anderen Hem er door zullen verheerlijken.


En daarom ook een ander uiterlijk van mijn Blog met een gedichtje dat ik eerder eens heb geschreven, maar dat ik heel mooi bij dit citaat vind passen.
Ik ken mezelf, en weet dat ik reminders nodig heb, en dit andere uiterlijk is daar één van.
Hoe slecht 2019 ook eindigde en hoe moeilijk en verdrietig 2020 ook begon, het is in Zijn handen.

                                                       

Who Is Like Unto Thee - Simon Khorolskiy

Moed en gehoorzaamheid

Nu het einde van het jaar nadert,  zwierven mijn gedachten afgelopen week van mijn OneWord naar Advent en de Kerstdagen.
Hoewel de boodschap van Kerst belangrijk voor mij blijft, staat de  rest mij steeds meer tegen.
Toch -misschien wel doordat alles dit jaar zo heel anders is, ervaar ik het verlangen om er weer eens schrijvend mee bezig te zijn in combinatie met mijn OneWord.

En zo gingen mijn gedachten van Maria naar mijn OneWord ‘Moed’, en daar vandaan weer terug naar Maria, en vervolgens naar haar ontmoeting met de engel Gabriël, en dan naar het moment dat Maria tegen hem zegt: ‘Zie, de dienares van de Heere, laat met mij geschieden overeenkomstig uw woord.’
(>> Mattheüs 1:38)


Ik heb bewondering voor deze jonge vrouw, voor dit jonge meisje, en wat kan ik ontzettend veel van haar leren!
Iedere keer als ik het lees, verbaas ik mij over haar reactie en denkwijze.
Waar ik geschokt zou zijn over de verschijning van de engel, was zij in verwarring over wat hij zei en vroeg zij zich af wat hij toch bedoelde.
Waar ik waarschijnlijk gezegd zou hebben ‘ho eens even, begin eens opnieuw en leg me allemaal eens haarfijn uit wat je bedoel’, vroeg zij maar alleen hoe het allemaal zou kunnen, omdat ze niet getrouwd is.
En waar ik bijna zeker gevraagd zou hebben om tijd om er eens goed over na te denken of ik dit wel zie zitten en wil, zegt zij:  ‘Zie, de dienares van de Heere, laat met mij geschieden overeenkomstig uw woord.’

En zo word ik stilgezet bij haar gehoorzaamheid.
Ze gaat niet met de engel in discussie, ze komt niet met allerlei bezwaren, ze legt hem niet de problemen en de ellende die hier uit voort kunnen komen voor.
Nee, ze heeft alleen een praktisch vraag, en als deze is beantwoord, onderwerpt zij zich zondermeer aan wat de engel haar zegt.
En zo verandert dit jonge meisje voor mijn ogen in een moedige vrouw, die bereid is om te doen wat God van haar vraagt ongeacht de gevolgen die dit voor haar kan hebben.


Soms vraagt gehoorzaamheid om moed.
Moed om uit te stappen.
Moed om misschien ergens mee te stoppen.
Moed om misschien ergens heen te gaan, of moed om een bepaalde taak op je te nemen.
Moed om ergens aan te beginnen zonder dat je weet waar het zal eindigen.
Moed om misschien voor je gezin te kiezen in plaats van meer werken om vaker op vakantie te kunnen.
Of misschien wel moed om juist iets niet te doen terwijl alle anderen het wel doen.
Of moed om ergens niet heen te gaan, terwijl al je collega’s wel gaan.
Moed om …
Moed om gehoorzaam te zijn omdat God het zegt in Zijn woord, of van je vraagt.


Maria’s antwoord getuigde van een flink porti moed.
Moed, die voortkwam uit haar geloof en vertrouwen in God.
Moed om gehoorzaam te zijn ondanks wat het haar waarschijnlijk zou gaan kosten.
Moed om niet te kijken naar wat de gevolgen zouden zijn, maar om te blijven zien op Hem Die dit van haar vroeg.
Moed om haar hoofd te buigen en te zeggen: ‘Uw wil geschiede!’


Moed en gehoorzaamheid,
onlosmakend met elkaar verbonden.
Wordt gehoorzaamheid immers niet geleerd
door lijden heen, door dingen die ons verwonden?

Moed en gehoorzaamheid,
op één lijn met geloof en vertrouwen.
Met een hart dat bereid is ‘ja’ te zeggen tegen
welk plan de hemelse Vader ook zal ontvouwen.

Nu al een OneWord voor 2020 ...?

Hoewel het inmiddels al wel bijna oktober is, duurt het meestal toch nog wel even voor ik me buig over een nieuw OneWord voor het volgende jaar.
Echter een week geleden(of twee, dat weet ik niet meer precies) was ik iets aan het lezen waar het woord 'Volharding' in een zin stond.
En met dat ik het las is daar in mijn gedachten: dit is je OneWord voor volgend jaar.
Ik weet nog dat ik daardoor even stopte met lezen, en als het ware mijn hoofd even schudde van 'waar komt dit vandaan', en vervolgens 'ja, hoor, dit jaar 'Moed' en volgend jaar 'Volharding'; zo op elkaar volgend en bij elkaar aansluitend dat het is alsof ik het bij elkaar heb gezocht.
Het is ook hierom dat ik het verder niet heb opgeschreven maar eigenlijk maar gewoon liet voor wat het was.
Het woord laat me echter niet los; met regelmaat moet ik er aan denken; en waarom zou het niet toch mijn OneWord voor volgend jaar kunnen zijn?

Is het te vroeg om al een nieuw woord te hebben?
Is het omdat het lijkt alsof ik het bij elkaar heb gezocht?
Is het omdat ... ach, allerlei gedachten komen en gaan erover, maar een sterk gevoel van zekerheid is telkens daar als ik terugdenk aan dat moment, aan dat woord, aan de gedachte die binnenkwam.
En ... aan het feit dat God mij kent en weet wat ik nodig heb, wat goed voor mij is.

Volharding ...
Een indringend woord, dat hard werken in zich mee draagt, keuzes maken, beslissingen nemen.
Een woord dat ... Moed ... vereist.
Een woord waarin moeite, pijn en verdriet schuilt.
Een woord waarvan ik bij voorbaat ervaar dat het me 'iets' zal gaan kosten.

Volharding ...
Een indringend woord, maar dat ook beloning inhoudt, vreugde, kracht, toekomst, hoop ...
Een woord dat me dan ook automatisch bij Gods woord brengt.

Romeinen 5:3-5
'En dit niet alleen, maar wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en de ondervinding hoop.
En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is.'

Romeinen 8:24,25
'Want in de hoop zijn wij zalig geworden. Hoop nu die gezien wordt, is geen hoop. Immers, wat iemand ziet, waarom zou hij dat nog hopen?
Maar als wij hopen wat wij niet zien, dan verwachten wij het met volharding.'

Romeinen 12:12
'Verblijd u in de hoop. 
Wees geduldig in de verdrukking. 
Volhard in het gebed.'

Hebreeën 10:36
'Want u hebt volharding nodig, opdat u, na het volbrengen van de wil van God, de vervulling van de belofte zult verkrijgen.'

Jacobus 1:3-5
'..., want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt.
Maar laat die volharding ook volledig mogen doorwerken, opdat u volmaakt bent en geheel oprecht, en in niets tekortschiet.
En als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden.' 

2 Petrus 1:5-7
'En daarom moet u zich er met alle inzet op toeleggen om aan uw geloof deugd toe te voegen, aan de deugd kennis, aan de kennis zelfbeheersing, aan de zelfbeheersing volharding, aan de volharding godsvrucht, aan de godsvrucht broederliefde en aan de broederliefde liefde voor iedereen.'

Er staan nog veel meer teksten in de Bijbel met oog op 'Volharding', maar dit zijn even zo degenen die mij gelijk aanspreken.
Voorlopig laat ik het verder los, en 'houd mij vast' aan het woordje 'Moed', en aan de twee Bijbelteksten die er voor dit jaar bij hoorden:

'Heb Ik het u niet geboden?
Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de Heere, Uw God, is met u, overal waar u heen gaat.'
Jozua 1:9 (HSV)

‘… vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben uw God.
Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn heilrijke rechterhand.'
Jesaja 41:10 (NBG)

Heb Ik het u niet geboden!
Wees sterk en moedig; vrees niet!
Vertrouw!
Daar houd ik mij aan vast; dat is waar ik me door wil laten leiden (soms met vallen en opstaan).
Dat is waar ik voor kies, en dat is waar ik op ga staan, iedere keer opnieuw als ik het even niet zie zitten, of moe ben, of wat dan ook.
Hij heeft beloofd dat Hij met mij meegaat, overal waar ik ga.
Hij heeft beloofd dat Hij mij helpt, en ondersteunt.
En God breekt nimmer Zijn woord, nimmer Zijn beloften, en liegen kan Hij niet.


Het brengt mijn gedachten gelijk terug naar het één na laatste stukje dat ik schreef nav. het boekje van Susannah Spurgeon over 'De uitnemende kracht van Gods grootheid'; over het wandelen overeenkomstig mijn hoge roeping.
Wandelen, leven vanuit de kracht die Hij ons gegeven heeft.
Vasthouden aan Zijn beloften en die mezelf keer op keer voorhouden.
Kracht putten uit wat Hij zegt.
Mijn gedachten en gevoelens aan Zijn woord ondergeschikt maken en ... daarin volharden.

Ik weet dat er meerdere mensen zijn die twijfelen of ik dit allemaal wel ga volhouden, deze intensieve zorg voor mijn kleindochter, maar ik weet dat het kan vanuit Zijn kracht in mij.
En daar houd ik mij aan vast; daar richt ik mij op.
En als twijfel me aanvalt, wijs ik hem de deur door Gods woord voor te houden.
Hij heeft gezegd; Hij heeft beloofd!
Hem komt toe alle lof en eer, tot in alle eeuwigheid!
Amen!

Over een nieuw hoofdstuk, moed, en een heel ander leven ...

Terugblik ...
'Vandaag is het 1 januari.
Een nieuw jaar ligt als een onbeschreven bladzijde voor ons.
Het citaat van Max Lucado uit mijn agenda voor dit jaar laat mij weten dat God ons niet heeft gemaakt om een leven te leven vol verstikkende angst of zorgen die hoofdpijn veroorzaken, maar dat Hij een nieuw hoofdstuk voor ons in gedachten heeft en dat Hij niet kan wachten met het beginnen om te schrijven.
En soms vraagt dat van ons een behoorlijk portie moed.'


Het is inmiddels september als ik weer achter mijn laptop kruip en het schrijven weer wat wil proberen op te pakken.
Schrijven vraag rust, tijd en ruimte, en dat is nu net iets wat ik bijna niet meer heb, op een enkel uurtje na.


Mijn laatste schrijven op 'Quality Time' ging over >> 'Moed'.
Ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit nadenken en schrijven over Moed zelf zo nodig zou hebben, dat het zo persoonlijk zou worden, dat er zoveel moed van mij gevraagd zou worden.
Het gedichtje zie ik dagelijks voorbijkomen als ik mijn laptop opstart om even mij mail te checken en eventueel te beantwoorden als ik er nog puf voor heb.
Lezen doe ik het gedichtje niet altijd meer bewust, maar ik weet wat er staat, als ook de teksten waaruit het voortkomt.
Ik heb het nodig om alles aan te kunnen, om alles vol te houden.
Ik heb het nodig om te weten dat ik het aankan en vol zal houden door Zijn kracht, doordat Hij er is, mij ondersteunt en helpt.
Ik heb het nodig om moedig te blijven en alles recht in de ogen te kijken zonder bevreesd te zijn, of door mijn vrees in Jezus 'Naam het zwijgen op te leggen.

Een nieuw hoofdstuk ...
Een behoorlijk portie moed ...
Ja, een nieuw hoofdstuk en een behoorlijk portie moed, dat kun je wel zeggen, want wat is mijn/ons leven drastisch veranderd.
Inmiddels zorg ik namelijk alweer ruim anderhalve maand fulltime voor onze kleindochter van bijna twee (november).
En voor hoe lang?
Dat weten we niet; één jaar, langer ..., wie zal het zeggen.


Hoe triest dat dingen soms zo verkeerd lopen.
Relaties die stuk gaan, persoonlijke problemen die niet even één, twee, drie zijn opgelost, of op te lossen; verkeerde keuzes met verstrekkende gevolgen; niet gehoord of serieus genomen worden door de hulpverlening met alle gevolgen weer van dien.
Ach, waarschuwingen genoeg, en toch ...
Vaak genoeg om hulp gevraagd, geroepen, en toch ...

En nu ...
Nu woont een klein lief meisje van bijna twee niet meer bij haar papa en mama maar bij haar oma en opa en voor hoelang weet niemand.
En als ze weer naar huis mag, dan zal ook dat nooit meer zijn zoals ze het kende.


Mijn dagen zijn weer gevuld met luiers, een vloer vol speelgoed, babygebrabbel, oudHollandse kinderliedjes afgewisseld met de liedjes van Jan Visser, en binnenkort mag ik ook weer naar het consultatiebureau.
's Ochtends word ik begroet door een stralend kind, dat bijna iedere dag lachend begint, maar waar tegelijk ook een koppie op staat als ze iets niet mag of haar niet zint.
Ze is dol op eten, en slaapt heerlijk!
De grootste zegen vind ik dat, ook al wordt ze om half zeven/kwart voor zeven wakker, ze er niet eerder uit hoeft (en zelfs wil) dan een uur of half acht, en als het kwart voor acht wordt is het ook helemaal geen rampt.
En dat betekent voor mij dat ik mijn dag gewoon met de Heer kan blijven beginnen!
O ja, ik moet daarvoor wel mijn wekker op 6.20 uur zetten maar dat is niet erg.
Want wat heb ik dit juist hard nodig om alles aan te kunnen, Zijn kracht in mijn zwakheid!
Wat een zegen! en wat ben ik Hem hier dankbaar voor!

Al mijn taken heb ik neergelegd voor onbepaalde tijd.
Sommige dingen zal ik misschien weer op kunnen pakken als ze naar de peuterspeelzaal gaat, en andere dingen ..., ach, dat zie ik wel met de tijd.
Een kinderleven is altijd belangrijker dan welke taak dan ook.
En zingen, ach, dat kan en doe ik nog steeds iedere dag, alleen andere liederen 😊
Maar ik denk dat zelfs elk kinderliedje, christelijk of niet, een lofgezang is voor Hem.

Voor de rest is het wennen aan mijn nieuwe leven, aan mijn nieuwe dagbesteding en dagindeling, al gaat dat nu het weer wat kouder wordt een stuk beter.
Wel ben ik 's avonds vaak nog behoorlijk moe, wat dat betreft voel ik wel dat ik geen twintig meer ben.
Maar doordat ik beter slaap nu het koeler wordt, gaat het overdag ook beter, en komt de zin om ook nog wat anders te doen ook weer terug.
Heel blij dus dat de zomer nagenoeg voorbij is.

Moeilijk vind ik mijn positie wel.
Ik ben moeder van, maar ook oma en pleegmoeder.
Ik moet neutraal zijn, maar ook mijn kleinkind voor mijn eigen kind plaatsen, en dat doet soms behoorlijk zeer.
Ik kan wel zeggen dat mijn hart de afgelopen maanden voor mijn gevoel meerdere keren is gebroken, ja, uiteengescheurd.
En hoewel ik weet dat het goed is, en voor 'het goede doel', het doet geen afbreuk aan de pijn.
Hetzelfde geldt voor mijn dochter.

Het onderstaand plaatje wat ze me stuurde zegt genoeg ...
Het deed met het gedichtje eronder schrijven.
Twee moederharten, beiden soms gebroken, om gemis, of om de pijn van de ander ...

Gebroken moederharten;

gebroken door 

diep verdriet en pijn.

Van gemis, maar ook

van er niet voor jou

kunnen, of mogen zijn.

Tranen stromen in groten getale

naar beneden als jij ze niet ziet.

En als je kijkt zijn ze verborgen,

want ik wil jou geen pijn doen, of verdriet.

Je snapt er immers niets van,

je bent nog maar zo klein.

Mijn hart is gebroken

door zo van jou gescheiden te zijn.

Tranen stromen in groten getale

naar beneden om jouw verdriet.

Mijn hart breekt bij het zien

van jouw tranen, en (soms stil) verdriet.

Maar tegelijk ben ik trots op je,
zoals je nu je wegen gaat.
En ook al geloof jij het (nog) niet,
ik weet dat God bij elke stap naast je staat.

Gebroken moederharten;

Gebroken door 

diep verdriet en pijn.

Van gemis, maar ook

van er niet voor jou

kunnen, of mogen zijn.

Terugblik en een nieuw One Word …

Het einde van 2018 komt naderbij en daarmee komt er ook een einde mijn One Word 'Source' voor dit jaar.
Hoewel ik er dit jaar niet altijd even bewust mee bezig ben geweest, reisde het weldegelijk dagelijks met mij mee, want Hij is de Bron waaruit ik leef, en met wie ik dus onlosmakend ben verbonden.
Toch neemt het niet weg dat ik veel aan dit woord heb gehad dit afgelopen jaar.
Er waren meerdere moeilijke momenten waarbij dit woord mij hielp om de juiste keuze te maken, namelijk om op Hem te zien en niet op de omstandigheden en de dingen die gebeurden.
Je zou kunnen zeggen dat ik het woord meer persoonlijk heb uitgeleefd in stilte.
Misschien niet helemaal de bedoeling, maar soms zijn de dingen zoals ze zijn, en voor dit jaar was het goed.

Toen ik het Leesplan ‘One Word’ van You Version voor het eerst las(deed), had ik niet gedacht dat de impact van één woordje zo groot zou zijn.
Begon ik ermee omdat één woord voor een jaar me erg aansprak, nu ga ik er mee door omdat ik gemerkt heb hoeveel waarde en betekenis het heeft, en hoe het mij helpt en ondersteunt in mijn geloof.
Ik kan het je dus ook van harte aanbevelen om dit Leesplan te lezen en te doen.

In november begin ik steeds met het Lezen van dit Leesplan, gewoon om mij weer erdoor te laten inspireren voor een nieuw One Word.
Dit keer was ik nog maar bij de tweede dag, toen het woord binnenkwam, maar ik neem vervolgens altijd nog ruim de tijd voor bevestiging van dit woord, en vraag de Heer dan ook om verzen uit Zijn woord, of dat het woord ergens terugkom, of …
Hoewel het woord deze keer erg snel kwam, was het niet uit mijn gedachten te bannen, en de teksten die in mijn gedachten kwamen logen er ook niet om.
Nieuwsgierig naar mijn  woord voor het komende jaar?
Mijn woord voor 2019 is: MOED.

De twee teksten die in mijn gedachten kwamen en dit woord ondersteunen en mij aanmoedigen, zijn:

Jozua 1:9 (HSV)
‘Heb Ik het u niet geboden?
Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de Heere, Uw God, is met u, overal waar u heen gaat.

en Jesaja 41:10 (NBG)

‘… vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben uw God.
Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn heilrijke rechterhand.


Moed: courage, durf, dapperheid, sterkte, kracht, onversaagdheid, flinkheid, fermheid, kranigheid, …
Moed: de bereidheid de confrontatie met lichamelijke pijn, tegenslag en levensbedreiging, onzekerheid, angst en intimidatie aan te gaan en te doorstaan.
Moed: Niet de afwezigheid van angst, maar deze overwinnen.

'Ik heb geleerd dat moed 

niet de afwezigheid van angst is, 

maar het overwinnen ervan. 

Een dapper man is niet 

hij die geen angst voelt, 

maar hij die zijn angst weet te overwinnen.’

Moed, er valt nog veel over te zeggen en te schrijven, denk ik.
Maar ik zie bovenal uit naar wat God mij daarover wilt leren het komende nieuwe jaar.

PowerPoint ...

Verschillende keren heeft Dicky Leeuwestein van Dicky's powerpoint bakkerij een PowerPoint gemaakt van een gedicht of een schrijfsel van mijn Blog Rondom de Psalmen.
En opnieuw heeft ze een prachtige PowerPoint gemaakt, maar nu van het Gebed dat ik geschreven heb naar aanleiding van mijn One Word voor 2018 (zie zijkant van dit Blog)
Ik blijf het heel bijzonder vinden dat zij mijn gedichten/schrijfsels soms gebruikt voor een PowerPoint, en wordt daar iedere keer opnieuw stil van.

Ben je nieuwsgierig geworden, dan is >>hier<< de link naar de PowerPoint.

Dicky heeft ook nog twee andere Blogs.
>> Sailing Home o.a.over haar leven als schippersvrouw
en:
>> Schatten van de zee met eigengemaakte sieraden.

Focus en Source ...

Het einde van het jaar 2017 is in zicht; nog slechts een aantal uren en 2017 glijdt over in 2018.
Voor ons huis wordt al aardig geknald ondanks de regen die behoorlijk naar beneden valt.
Ik wil op deze Oudejaarsdag op dit Blog niet echt verder terugkijken; ik heb dat al een klein beetje gedaan met mijn blog 'Focus, en groei!' op Quality Time.
Maar ik wil ook niet dat het ene jaar over glijdt in het andere zonder een krabbeltje op dit blog.

FF - First Focus
Vanmorgen heb ik voor de laatste keer het Dagboekje van Spurgeon geopend, gelezen en er een kort stukje van aan de zijkant van mijn blog geplaatst.
Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik met FF - First Focus begon, en nu is het alweer de laatste keer.
Hoewel de stukjes niet altijd even makkelijk waren te begrijpen, heb ik er enorm veel aan gehad dit jaar, en er veel van geleerd, want het was meer dan alleen even het hoofdstukje lezen, ook het Bijbelgedeelte waarin de tekst zich bevond, nam ik er bij, en wat ging het daardoor soms diep.
Zes kleine schriftjes zijn de stille getuigen van dit eerste contact in de ochtend met mijn Heer.
De verschillende gedichtjes die uit deze tijd en stukjes zijn voortgevloeid, heb ik allemaal bewaard en zal ik één dezer dagen plaatsen op 'Words of my Heart'.


Focus - Source
Hoewel het woord 'Focus' mijn One Word was voor het jaar 2017, gaat het ook mee naar 2018.
In de tijd die achter mij ligt, ben ik, ondanks alles wat er speelde, ook bezig geweest met het zoeken naar mijn One Word voor 2018.
En het woord kwam naar mij toe in één van de overdenkingen die ik binnenkreeg van G. DiCianni - Tapestry Productions.
Zelf had ik al het gevoel dat het woord 'Focus' slechts het begin was, als het ware de 'basis' voor elk woord dat nog komen gaat.
Alsof God wilde zeggen waar onze focus op ligt laat zien waar ons hart is, wat het meest belangrijk is.
En als ik  op een gegeven moment de woorden 'Focused' en 'Source' lees in  één zin in één van de zeven overdenkingen die ik november ontving, wist ik dat het woord 'Source' mijn nieuwe One Word zou zijn, maar dat ook het woord Focus op de achtergrond aanwezig zou zijn.

Ik heb nog totaal geen idee wat ik nu precies met dit woord moet, maar zoals het woord 'Focus' mij door heel wat moeilijkheden en andere dingen heen heeft geholpen dit jaar, zal ook dit woord ongetwijfeld de juiste plaats krijgen.
Mijn leidraad in dit alles zal de zin zijn waarin deze woorden tot mij kwamen:
'God was the lens through which Adam’s day was focused and the source of any decision he needed.’

Focus(ed) en Source.
We kunnen de juiste bron kennen, maar als we er niet op gefocust zijn en blijven, helpt het ons niets.
Ik verwacht niet echt, dat ik veel zal schrijven met oog op dit woord (al weet je natuurlijk maar nooit), maar het (nog) zal meer een plaats in mijn dagelijks leven hebben.
Wel gaf God mij de woorden voor het volgende gedichtje:

Heer,
wees U de lens
waardoor ik alles 
iedere dag weer
bekijk;
wees de bron
van waaruit ik al 
mijn beslissingen
neem.

Wees De Eerste
die ik in de ochtend
ontmoet,
en De Laatste die ik
voor het slapengaan
groet.

Laat mij liefhebben
wie U liefhebt,
en laat mij haten
al wat U haat.
Opdat U zichtbaar zal zijn
in alles wat ik zeg,
in alles wat ik doe,
of in alles wat ik laat.

Dat Uw Naam
verheerlijk wordt
in iedere keuze
die ik maak;
en menig hart
door Uw liefde
en Uw genade
wordt geraakt.

Leid mij door
Uw Heilige Geest
vanaf het moment
dat ik mijn ogen open,
opdat ik op de weg
die U voor mij
voor ogen hebt,
zal lopen.

Daarom bid ik U, Heer,
wees mijn lens,
wees mijn bron
opdat ik de boze
zijn wapens
ontneem.

- Amen -

Ps. Nog even naar aanleiding van mijn logje 'Spiegelbeeld' van 16 juli afgelopen jaar, de stand is inmiddels 24 kg.
Streven is naar nog een paar kilo en dan zo houden, wat me zeker ook gaat lukken met Gods hulp.
Focus ...  😉

One Word - De tweede maand ...

Vandaag is de laatste dag van de tweede maand dat ik bezig ben met mijn One Word - Focus.

Ik denk niet dat ik dit iedere maand ga doen, maar deze keer wil het zeker nog wel even doen, daar ik na de eerste maand van Dagboekje ben veranderd voor mijn First-Focus.

Ik kan je zeggen dat het een goede keuze was en ik er tot op de dag van vandaag geen spijt van heb.

Wat is het heerlijk om zo iedere dag te beginnen, en wat voel ik me gezegend, iedere dag opnieuw.

Ook het plaatsen aan de zijkant van mijn Blog is nu gewoon iets dat er bij hoort.

Ja, het kost me wat meer tijd, dus als ik weg moet betekent dit wat vroeger opstaan, maar wat vind ik het waardevol, want op deze manier komt het eigenlijk dubbel binnen.

En schrijven helpt mij ook om dingen beter te onthouden, dus ...

Het meest geniet ik op de dagen dat ik niet aan tijd ben gebonden en ik alle tijd heb, wat voel ik me dan bevoorrecht.

Met de rest had ik wat meer moeite met het Focussen.

Een hardnekkige verkoudheid die me gebroken nachten bezorgd, en de bijna voortdurende aanwezige pijn in mijn voet maken me moe, waardoor Focussen op de andere dingen niet altijd zo goed lukt als ik zou willen.

Maar af en toe een flink potje brullen helpt om de opgebouwde spanning kwijt te raken en kan ik er weer beter tegen.

Voor ik aan dit stukje begon, keek ik naar onderstaand filmpje/boodschap van Joni; en ook dit zijn dingen die mij weer helpen om me te Focussen en mij nieuwe moed en energie geven.

Waar mijn Focus ook lag deze maand is de Vrouwenavond die ik samen met Caroline van de Vate en Martine Lage mocht invullen.
En ook de komende maand mogen we weer een avond verzorgen, nu in Zutphen.
Er zit best wel wat werk ik, maar wat is en blijft het bijzonder om te doen.
Mocht je in de buurt wonen of een eindje rijden ervoor over hebben, dan nodig ik je bij deze van harte uit.
Voor meer informatie, zie rechtsboven aan mijn Blog.

Al met al durf ik te zeggen dat het bezig zijn met het woord Focus niet alleen een verrijking is van mijn dagelijks leven, maar mij ook echt helpt en sterker maakt.

En ik zie dan ook weer uit naar alweer de derde maand.

You are Loved

De Vrouwen/vriendinnenavond is alweer bijna een week geleden; de tijd gaat snel.
Het was een hele mooie avond met zeker honderd vrouwen, en hun reacties zijn een grote bemoediging, en aanmoediging.

Er is een hoop werk mee gemoeid, zowel in de voorbereidingen, als tijdens de avond, als daarna.
Om ook nog maar niet te spreken van de energie die het  kost, ik moet echt na zo'n avond even een paar dagen pas op de plaats maken.
En toch, toch is het het allemaal waard.

Op mijn aanrecht, in het hoekje bij mijn 'One Word - Focus' staat nog steeds de herinnering aan deze heerlijke avond; de rest van de spullen zijn inmiddels weer opgeruimd en staan klaar voor de volgende keer.
En dat is deze keer al snel, D.V. 10 maart in Zuthen; de maand erop staat er nog een avond in de dorpskerk in Katwijk op het programma.
Best heel bijzonder om zo ineens drie avonden 'achter elkaar' te mogen verzorgen.
En weet je, de boodschap die we mogen doorgeven, verveeld nooit en wordt nooit saai of gewoon.
Hoe belangrijk is het om te weten dat je geliefd bent!
Dat wat er ook in je leven is gebeurd, wie je ook bent en wat je ook doet of gedaan hebt, of wat een ander ook van je zegt of gezegd heeft: er is altijd Iemand die van je houdt!

Je leven is niet
uit toeval ontstaan;
noch een wrange grap
door iemand begaan.
Je leven is,
ongeacht wat je denkt
of wat mensen zeggen,
een wonder van Gods hand
en door niets of niemand
te weerleggen.

Hij heeft je bedacht;
Hij heeft je gewild en vormgegeven.
Je bent bijzonder en speciaal;
oneindig kostbaar is jouw leven.

Dat dit ook even jouw Focus mag zijn:

One Word - De eerste maand ...

De eerste maand van 2017 is alweer bijna voorbij; de eerste maand van het jaar waarin voor mij het woord ‘Focus’ centraal staat.
In deze eerste maand heeft vooral de Focus gelegen op mijn week- en dagplanning, met daarin natuurlijk mijn First Focus iedere dag op God.

Met mijn FF, waarbij ik gebruik maak van het boekje van Sarah Young – Dichtbij Jezus, lig ik wel een beetje in de clinch.
Er staan soms hele mooie dingen in, maar er staan ook dingen in waarbij ik mijn vraagtekens heb als het gaat om de waarheid ervan.
Ik kan het eigenlijk niet anders omschrijven als, dat mij soms het gevoel bekruipt van dat de waarheid van Gods woord wordt vermengt met leugens; zoals satan bij Eva waarheid met leugen vermengde, waardoor het waarheid leek, maar beslist niet was.
Daarnaast vond ik deze eerste maand uit het boekje erg eenzijdig.
Mijn FF-stukjes aan de zijkant van mijn Blog waren dan ook regelmatig met maar een minimum uit haar stukjes en meer gebaseerd op wat Gods woord zegt.
En dit brengt mij bij de vraag of ik wel iedere morgen met dit boekje wil/moet doorgaan.
Aan de ene kant ben ik nieuwsgierig naar wat er nog komt, tenslotte waren er vorig jaar heel wat keren dat ik uit dit boekje las en het mij tot zegen was.
Maar nu …
Mijn man is veel gemakkelijker in deze dingen -nou, dan stop je er toch mee-; maar als ik ergens aan begin, is er een diepe drang in mij om ook af te maken waaraan ik begonnen ben.
‘Zou dat te maken hebben met een stukje faalangst, met perfectionisme?’
Zomaar even een vraag die ineens in mijn gedachten kom.
Nou ja, ik heb vandaag nog om er over na te denken en ervoor te bidden.

Wat ik heel bijzonder vond om te doen deze afgelopen maand, was wekelijks, en ook bijna dagelijks’ maken van een planning en deze in Gods handen leggen en Zijn leiding en zegen erover vragen.
Iedere zaterdag schreef ik op papier de dagen van zondag tot en met maandag en noteerde daar alle afspraken en verplichtingen.
En bijna iedere dag apart maakte ik dan nog een planning voor die dag met FF bovenaan, een half uur lezen en de werkzaamheden voor die dag, en iedere keer bracht ik dan dit papier voor Gods troon.
Het is heel bijzonder om te zien en te merken dat ik niet alleen productiever was, maar dat er tegelijk ook meer rust was.
Alles leek veel ‘sneller’ te gaan.
Daarnaast zorgde de briefjes er ook voor dat ik bijna iedere dag ook minsten een half uur las.
Vroeger verslond ik boeken, maar ergens veranderde er iets en raakte het lezen op de achtergrond.
Af en toe probeerde ik het weer nieuw leven in te blazen, maar toch iedere keer kwam er al snel weer de klad in.
En dat terwijl ik lezen heel fijn vind, en het zo’n verrijking is.
Het half uurtje op mijn planning loopt nu regelmatig uit en ik ervaar keer op keer weer welk een ontspanning er in het lezen van een boek ligt.
Heerlijk!
Zo’n planning maken is dus zeker iets dat ik erin ga houden, en … bij de Lidl kwam ik in ieder geval een heel leuk hulpmiddeltje tegen dat mij daarin stimuleert.

Ik hou van papier; schriften, blocnotes ...

De komende maand zal ik deze dingen nog als mijn belangrijkste focus houden, gewoon zodat het me steeds meer eigen wordt en iets als wat ‘vanzelf’ gaat, er gewoon bij hoort; zeg maar ‘een goede gewoonte’ wordt.
En ik zie daarin uit naar wat God mij allemaal wil laten zien en leren.

Reminders en nog wat andere dingen ...

Zoals velen inmiddels weten is Focus mijn One Word voor dit jaar.
Ik heb er van alles aan gedaan om het niet te vergeten, zodat het niet alleen iets is voor nu even aan het begin van het jaar, maar dat ik het echt het hele jaar meeneem en er op alle gebieden van mijn leven iets mee doe en van leer, en dan alles natuurlijk vanuit de eerste Focus: God, Zijn woord, Zijn wil; Jezus, wat Hij voor mij gedaan heeft, doet, en van mijn verlangt en de Heilige Geest in mij.

Maar ik ken mijzelf, en weet dat de vele dingen die in het leven op ons afkomen, mij zo maar weer weg kunnen halen bij waar ik zo goed mee op weg was.
Ik heb gewoon kleine geheugensteuntjes nodig om gefocust 😊 te kunnen blijven en niet te vergeten waar ik mee bezig ben.
En zo prijken er bij mij in huis op twee strategische plekken, de keuken en de toilet, twee reminders om mij te herinneren aan mijn One Word.

Ik heb geen vaatwasser, dus doe minstens twee keer per dag de vaat, 

en dan is dit mijn uitzicht.

En aan gezien ik al jaar en dag een heel groot prikbord in mijn toilet heb hangen, 

was het ook niet zo moeilijk om een tweede plek te kiezen.

Al zal denk ik mijn FF mij zeker iedere dag aan mijn One Word herinneren, de reminders op deze plaatsen herinneren mij er ook aan dat dit woord op alle gebieden van mijn leven doordacht en doorleeft moet worden.


Ik heb ook gemerkt hoe waar het is dat waar je je Focus op legt je dag positief of negatief kan beïnvloeden.
Gistermorgen, zoals jullie in mijn vorige Blogpost hebben kunnen lezen, had ik echt moeite met het stukje uit het dagboekje dat ik gebruik.
Er stonden dingen in waar ik totaal niet mee uit de voeten kon en die in mijn ogen ook niet Bijbels waren.
En in plaats het goede en het mooie eruit te  halen, of me te laten leiden door wat Gods woord erover zegt, liet ik mezelf meeslepen in dat dit toch niet goed was, niet Bijbels enz., en voor ik er erg in had, voelde ik me helemaal niet meer zo blij, en lag er een donkere deken over mijn dag.
Zodanig zelfs dat het me vanmorgen nog niet helemaal lekker zat en ik zelfs spijt kreeg van de Blogpost die ik erover geschreven heb.
Ik kan hieraan dus heel duidelijk zien, dat waar ik mijn Focus op leg, mede bepaal hoe ik me voel.
En ik heb dan ook besloten om als er weer dingen instaan, waarvan ik merk dat ze dit tot gevolg kunnen hebben, ik ze negeer en me richt op de goede en mooie dingen en anders op zoek ga naar wat Gods woord er wel over zegt, zodat mijn Stille Tijd een positieve tijd zal zijn, iets wat mij dicht bij Hem brengt, opbouwt, vreugde schenkt, mij aanspoort om Hem gedurende de dag overal in te betrekken enz..

En ik heb ook besloten om, als de tijd het mij toelaat, iedere dag de hoofdlijnen van mijn FF aan de zijkant van mijn Blog te zetten.
En mocht er echt wat uitspringen, nou, dan komt het er dubbel op, en aan de zijkant en een extra Blogpost.


Wat ik de afgelopen paar jaar ook nauwelijks heb gedaan, is lezen, en dat terwijl ik zo'n 'leesmonster' was.
De onrust van alles wat er gebeurd is, werkte duidelijk ook daar in door en alleen een heel mooi boek kon me nog even vasthouden, maar voor de rest kon ik me er gewoon niet toe zetten; had ik er gewoon geen zin in.
Dus ik heb in mijn dagelijkse planning minstens een half uur lezen opgenomen.
Ik kan je n al zeggen dat ik meerdere keren die tijd overschreden heb, waardoor ik soms mijn bedje wat later zag dan goed voor mij was.
Maar goed, wat ik ook merkte en wat ik gewoon vergeten was, is hoe lezen een mens ontspant.
Ja, ik weet dat er mensen zijn die het tegendeel ervaren, maar dit was wel wat ik opnieuw ervaar met iedere keer als ik weer ga zitten om te lezen.
Ik ga dan ook aan de zijkant van mijn Blog een lijstje maken van de boeken die ik gelezen heb en aan het lezen ben.
(Tegelijk ook een mooie reminder voor mijzelf)
Heb je nog een tip voor een mooi boek, laat het me gerust weten.


Als laatste voor vandaag nog een leuk citaat dat ik wel heel goed bij het woord Focus en deze Blogpost vind passen; van Barbara Johnson uit 'Zet een geranium op je hoed en wees blij'.

'Het belangrijkste is, dat het belangrijkste het belangrijkste blijft.'