De Kracht van Gebed!

Een speciaal blogje voor op een speciale zondag.

Vandaag is het de Zondag voor de Vervolgde Kerk.
Een jaarlijks terugkerende dag voor alle kerken in Nederland en in Vlaanderen, georganiseerd door OpenDoors.
Deze dag is altijd de eerste zondag na Pinksteren, omdat toen, na de uitstorting van de Heilige Geest, de vervolging begon.
Ik hoop dat jouw gemeente er ook aan mee doet en zo niet, neem eens een kijkje op de website van Open Doors, lees er over en bespreek het in je gemeente om hier ook één zondag per jaar apart voor te zetten.
Hoe mooi is het om -al is het één dag per jaar, een dag te hebben dat alle verschillen en geschillen wegvallen, omdat we met elkaar maar één doel voor ogen hebben: namelijk samen biddend rond onze broers en zussen staan die vervolgd worden.
Immers, ‘Als één lid lijdt, lijden alle leden mee!’ (1 Kor. 12:26a)
En laat het vervolgens zo binnenkomen, je hart zo raken, dat je waar mogelijk, dagelijks de rugdekking wordt voor hen.

>> Opwekking 471 – Heer, raak mijn hart aan 

                       
Hoeveel jaar het inmiddels is, weet ik niet meer, maar al heel wat jaar komen we met een vast groepje vrouwen iedere laatste vrijdag van de maand bij elkaar om speciaal te bidden voor de Vervolgde Vrouwen.
Voorheen waren er vijf verhalen, tegenwoordig nog drie, en hoewel we er na zoveel jaar even aan moesten wennen, is het goed zo, want de ochtenden waren soms heel erg zwaar, zo schrijnend, afschuwelijk huiveringwekkend waren -en zijn, vaak de verhalen.
Er waren met vijf verhalen soms vrijdagen bij dat ik echt zo moe thuiskwam, dat er niets meer uit mijn handen kwam.
Maar ook de drie verhalen hebben soms nog genoeg impact om je de rest van de dag van slag te maken, zo schokkend is het soms.
De prijs die onze vervolgde zusters (en broers) betalen voor hun geloof is heel hoog; vooral als zij zich van de Islam bekeerd hebben tot een volgeling van Jezus.
Daarom bij deze ook een oproep om er eens over na te denken om je aan te sluiten bij één van de Gebedsgroepen voor de Vervolgde Vrouwen, of start er zelf één.
Via de hier onderstaande link kun je er alles over lezen:
>> VrouwenGebedsGroepen

De afgelopen week las ik het boek ‘Undercover voor God’ van Dick Langeveld en Ben Hobrink.
Het is goed om dit soort boeken, boeken over de Vervolgde Kerk/Vervolging te lezen, vooral gezien de tijd waarin we nu leven.
In de laatste jaren komen er steeds meer Kerken/Gemeenten bij waar lijden geen plaats heeft, soms zelfs niet mag zijn; waar men doet alsof ziekte niet hoeft te bestaan en dat iedereen maar genezen wordt.
Ooit heb ik zelfs een bekende buitenlandse voorganger met trots horen verkondigen dat hij nog nooit ziek was geweest; ja, op één keertje na dan, maar dat was zijn eigen schuld, hij had niet goed om zichzelf gedacht.
Ik vraag me werkelijk af hoe al deze kerken kijken en omgaan met de Vervolgde Kerk, met het lijden waarmee deze mensen hebben te maken; met de ziektes en trauma’s die zij oplopen doordat zij voor Jezus hebben gekozen en daarom gevangengenomen worden, gemarteld en ziek worden van de omstandigheden waar ze in verkeren.
Mijn hart huilt hierom, en niet alleen mijn hart, soms lopen de tranen om hun verhalen, om hun pijn en lijden over mijn gezicht, en kijk ik naar boven: ‘Oh God, hoe kunt U dit aanzien? Hoe … …’, om vervolgens mijn hoofd te buigen in verootmoediging en gebed voor hen.

Maar er is ook nog een andere kant, een ander gevaar aan deze kerken en gemeenten met wat ze verkondigen, namelijk dat als de vervolging hier komt, en die gaat zeker komen, is er al een klein beetje, vele mensen het spoor en hun houvast misschien wel kwijtraken, omdat ze niet weten hoe om te gaan met lijden.

In het boek ‘Undercover voor God’ vertelt Dick ook veel over zijn reizen naar Roemenië en Bulgarije nog voor dat ook daar een einde kwam aan het communisme.
Hij zegt het volgende: ‘Na de omwenteling ben ik nog menig keer in Roemenië en twee keer in Bulgarije geweest. In de jaren na de omwenteling kreeg de kerk in die landen te kampen met nieuwe uitdagingen en nieuwe verzoekingen. Veel christenen waren niet voorbereid en daardoor niet opgewassen tegen de verzoekingen die vrijheid met zich meebrengt.
Zijn wij voorbereid en opgewassen tegen de verzoekingen die vervolging met zich mee brengt?
…
We zullen de lessen van de Vervolgde Kerk hard nodig hebben om te kunnen standhouden als ook hier vervolging komt.’

Wat kunnen de verhalen van onze vervolgde broers en zusters ons helpen om onze ogen op God te richten, onze hulp van Hem te verwachten, zelfs in de moeilijkste omstandigheden.
Zelfs nu er hier nog nauwelijks vervolging is, kunnen hun verhalen en hun getuigenissen ons helpen en bemoedigen.
Laten we toch onze ogen niet sluiten voor de Vervolging die gaande is en die al vele mensenlevens heeft geëist!
Laten we onze ogen toch niet sluiten voor hen die onze broers en zusters in de Heer zijn!
Laten we opstaan en onze plaats naast hen -ook al is dit niet fysiek, innemen door hen te brengen bij de troon van Genade.

‘Denk aan de gevangenen alsof u zelf ook gevangen bent,
en denk aan hen die slecht behandeld worden,
alsof u ook zelf lichamelijk slecht behandeld wordt.’
Hebreeën 13:3

‘En de Koning zal hun antwoorden:
Voorwaar, Ik zeg u:
voor zover u dit voor een van deze geringste broeders
 van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.’
Mattheüs 25:36,40

Vervolgde en Biddende Kerk

Laten wij die in vrijheid leven
een Biddende Kerk zijn,
die de rugdekking is
voor de Vervolgde Kerk.
Laten wij onze ogen niet sluiten,
dan alleen om te bidden,
opdat zij kunnen volharden,
standvastig zijn en sterk.

Laten wij doen wat Jezus gebood,
en omzien naar hen die lijden;
die vervolgd worden om hun
geloof in ónze Geliefde Heer.
Laten we niet vergeten dat alles
wat we voor hen hebben gedaan,
we vóór Hém hebben gedaan, en
dat dit alles strekt tot Zijn glorie en eer.

‘Hoe zwak is een regendruppel als die op de aarde valt.
Maar als vele druppels verenigd zijn in één stroom
en aldus één lichaam worden,
hoe snel wordt de kracht dan onweerstaanbaar!
Van dien aard is de Kracht van ware eenheid in Gebed.’

Andrew Murray

Mag de Heere ons zegenen met een hart dat hoort, ziet en meelijdt, dat net als het Zijne met ontferming bewogen raakt, en dat zich automatisch buigt en verootmoedigt voor Hem om te bidden voor hen in nood.
‘Heer, raak ons hart aan en maak ons bereid!’

Een gezegende week,
en een liefdevolle groet,
Rita

👉 Open Doors

Je kunt ook de speciale Petitie 'Breek de Stilte' tekenen om een stem te geven aan de miljoenen christenen die door bruut geweld uit Africa zijn verdreven.
Volg de link hieronder en bekijk het filmpje en lees er meer over.
👉 Teken de Petitie

Aanbevolen om te lezen:
👉 Gods smokkelaar
👉 Undercover voor God
👉 Een leven op het Altaar

Indrukwekkende romans om te lezen zijn ook o.a.:
👉 Oog in oog met Jezus
Samaa Habib (met Bodie Thoene)

En de boeken van:

👉 C. Hope Flinchbaugh

Niets is kostbaarder?

Om over na te denken …

Vorige week donderdag kreeg ik de wekelijkse mail van Open Doors met Gebedsnieuws.
Waar de mails eigenlijk altijd een diepe indruk achterlaten, stemde deze mij ook behoorlijk tot nadenken.
Het gaat over een jonge moeder met zes kinderen die vorig jaar met een aanval van een terreurorganisatie al haar aardse bezittingen verloor, maar het ergste van alles voor haar was, dat haar Bijbel ook vernietigd was, het was haar grootste verlies.
Inmiddels heeft ze, naast verschillende hulpgoederen, ook een nieuwe Bijbel ontvangen.
Haar reactie hierop was de volgende: ‘Niets is kostbaarder dan de Bijbel onder alles wat we hebben ontvangen. Ik ben zo dankbaar.’ 

Niets is kostbaarder dan de Bijbel onder alles wat we hebben ontvangen.
Niets is kostbaarder dan de Bijbel!
Niets is kostbaarder dan …?

De afgelopen dagen kwam dit met regelmaat terug in mijn gedachten.
Niets is kostbaarder dan de Bijbel!
Is dat voor mij ook zo?
Och, natuurlijk heb ik de neiging om gelijk te zeggen dat dit zo is, want ja, Gods Woord is mega belangrijk voor mij; iedere dag gaat Zijn woord open.
Maar …
Ik heb geen idee hoe het is om zonder te moeten leven!

‘Het was moeilijk om zonder Gods Woord te moeten leven. Het afgelopen jaar was leeg.’

‘Het hield me weg van het Woord van God, de bron van mijn hoop en kracht.’

Wij leven (nog) in alle vrijheid, we kunnen overal een Bijbel vandaan halen, misschien hebben we er meerderen zelfs op onze boekenplank liggen, of in onze boekenkast staan; misschien ligt er zelfs wel één op ons nachtkastje, maar … is hij ook zo belangrijk voor ons dat we geen dag zonder kunnen?
Wat betekent de Bijbel, Gods Woord, voor ons?
Is Zijn Woord voor ons werkelijk de bron van hoop en kracht?
Heeft dit Boek voor ons zoveel waarde dat we geen dag zonder kunnen?

Hoe kostbaar is de Bijbel vóór ons?
Hoe kostbaar is de Bijbel voor jou?

Schilderij: Caroline van de Vate

>> Atelier 'De Oude Smederij'

Gewoon, even een vraag die mij bezighield(houdt), en die ik eens neer wil leggen om ook over na te denken.

Niets is voor Hem onmogelijk!

‘Maar ik houd vol, 

omdat ik weet dat het allemaal gebeurt 

omwille van mijn geloof in de Heer.

Ik weet dat God alles in de hand heeft.’

Vanmorgen hadden wij onze maandelijkse gebedsochtend voor Vervolgde Vrouwen.
De meeste van de verhalen zijn afschuwelijk, schokkend, staan in het teken van lijden en verdriet, mishandeling, verkrachting; je kunt het nauwelijks bedenken.
De ochtenden zijn heftig en roepen soms heel veel emoties op.
Wat is gebed voor deze vrouwen hard nodig!
Gebed om bescherming, om hulp, om troost, moed en kracht, om vrijlating.
Gebed dat God zal voorzien; gebed om volharding, wijsheid en inzicht.
Gebed om ommekeer in de levens van familie, van vervolgers, van hun vijanden.
Gebed om …, gebed voor …

Maar dan is er ineens ook een zin die aansluit waar ik gister eindigde:
‘Maar ik houd vol, omdat ik weet dat het allemaal gebeurt omwille van mijn geloof in de Heer. Ik weet dat God alles in de hand heeft.’

‘Maar ik houd vol …!
Ik weet dat God alles in de hand heeft!’
Of:
'… Ondanks alles wat ze heeft meegemaakt is ze dankbaar dat ze de Here God heeft leren kennen. ‘Ik weet dat Hij mijn schild en schuilplaats is. Hij zal me nooit in de steek laten, zelfs als is de hele wereld tegen me.’

Dankbaar …!
Ik weet …!
Hij zal …!

Ook wordt er altijd wel gebed gevraagd voor hun vervolgers, hun man en/of familieleden die hen mishandelen om hun geloof, voor hun verkrachters, de moordenaars van hun mannen.
Soms, heb ik het daar best wel moeilijk mee, en zou ik eerder willen  bidden met sommige woorden van David, en toch …


Be still  Be Amazed …
’s Middags bekijk ik, na een probleempje verholpen te hebben met één of andere instelling op You Tube, de link die één van de vrouwen van de gebedsochtend mij had opgestuurd.

>> I have decided to follow Jesus

‘Er was een zaadje geplant in het hart van die dorpsleider.
Een zaadje dat begon te groeien.
In exact hetzelfde dorp en op hetzelfde plein zwoor hij hij zijn vorige geloof af en verklaarde hij zijn trouw aan Jezus Christus.
…
Want ze hadden echt geloof gezien …’


...
Soms, heb ik het daar best wel moeilijk mee, en zou ik eerder willen  bidden met sommige woorden van David, en toch …

Voor God is niets onmogelijk!
Zaad wordt gezaaid en God doet wat in onze ogen onmogelijk lijkt.
Dan word ik opnieuw stil, maar nu om een andere reden en met een hart vol ver(be)wondering dank ik Hem en vraag tegelijk om vergeving.
Wees stil, wees verwonderd; laten we toch stil worden en bidden voor zowel onze vervolgde zussen (en broers) als voor hun vervolgers, om vervolgens vol verwondering de getuigenissen te kunnen horen van wat God heeft gedaan dwars door alles heen.


Be still  Be Amazed
Dag 3

Women to Womendag 2013

Afgelopen zaterdag was de Women to Women-dag van Open Doors in Ermelo.
Het was een bijzondere dag.
Deze keer stond de dag in het teken van Irak.
Irak staat op plaats nummer 4 op de ranglijst van Christenvervolging.

Er waren deze dag verschillende spreeksters.
Didi sprak over de schat in aarde vaten en Makruhi (niet haar echte naam) kwam uit Irak om te vertellen over het werk dat zij daar mag doen.
Een heel bijzondere vrouw, die op deze dag sprak over: Geloof is volharden.
Meer over haar vindt je op de site van Open Doors; zie: Women tot Women-dag

Nelly Pape gaf haar getuigenis en vertelde razend enthousiast hoe bijzonder de Women walk for Women voor haar is.

Marcel en Lydia Zimmer verzorgden deze dag de zang en de sing-in aan het einde van de dag.

’s Middags waren er Workshops, voor het mooi eigenlijk te kort, maar wel de moeite waard.
Het was voor het eerst dat ze dit deden, maar zeker wat mij betreft voor herhaling vatbaar, alleen dan wat langer of gewoon één keuzemogelijkheid in plaats van twee.

Al met al een bijzondere dag weer om mee te maken en te horen over hoe het met onze zusters in een vervolgd land is.
Het maakt je klein en helpt je om de dingen weer in het juiste licht, in de juiste proporties te zien.
Te waarderen wat je hebt.
Je zegeningen te tellen.

Er waren deze dag een paar zinnen die ik hoorde/tegenkwam die mij diep raakten.
Eén daarvan was: ‘Alleen in mijn hart ben ik vrij om God te aanbidden’ en deze bracht de volgende woorden voort.

Alleen in mijn hart ben ik vrij om God te aanbidden

Heer, Uw naam wil ik loven,
Uw naam wil ik prijzen,
maar het is een loflied
dat vanuit de stilte
van mijn hart
opstijgt naar omhoog.

Geen woord komt over mijn lippen,
geen geluid komt naar buiten.
Het is een lofgedicht,
aan mijn hemelse Vader,
vanuit de stilte
van mijn hart.

Nog moet ik zwijgen,
nog moet ik stil zijn.
Nog mag mijn stem niet klinken,
om Hem te loven en te prijzen.
Nog ben ik alleen in mijn hart
vrij om Hem te aanbidden.

Maar eens komt de dag
dat ik vrij zal zijn
en dat ik uit volle borst
Hem mag loven en prijzen.
Mag zingen zoals ik nooit
eerder heb kunnen doen.

Nu ben ik alleen nog vrij in mijn hart
om God te aanbidden.
Nog rijst mijn loflied
vanuit de stilte van mijn hart

naar omhoog.
Mijn lieve zus in de Heer,
laat jouw stem klinken
in lofprijs en aanbidding;
wees zo mijn stem
waar (nog) vrijheid is.

De onzichtbare hand van God ...

Het zal denk ik nu ongeveer zo'n anderhalf jaar (of iets meer) zijn, dat ik deel uitmaak van een Gebeds- en schrijfgroep voor Vervolgde Vrouwen, een initiatief van Open Doors.
Soms zijn deze ochtenden best heftig en laten zij een diepe indruk achter.
Waar deze vrouwen doorheen gaan is soms zo onbeschrijflijk.

"Vaak zijn het de mannen die in de schijnwerpers staan omdat ze gevangen zitten of omdat ze door hun beroep als voorganger gevaar lopen. De echtgenotes staan veelal in de schaduw, terwijl ze net zo de gevolgen van verdrukking ervaren. Ze weten wat het is om geen bron van inkomsten meer te hebben, ze worden nagekeken worden in het dorp en hun kinderen die uitgejouwd worden omdat hun vader gevangen zit.
De vrouwen uit de Vervolgde Kerk ervaren deze steun op hun buurt als een enorm voorrecht. Te weten dat er iemand aan hen denkt, voor hen bidt en voor hen op de bres staat, doet de vrouwen enorm goed. Ze hebben duizenden medestanders in geloof!"  (Open Doors)

Zo aan het einde van dit jaar wil ik dan ook even aandacht vragen voor deze vrouwen en je vragen om eens na te denken of je het komende jaar nog een gaatje in je agenda kunt vrijmaken/vinden om ook zo'n bid-/schrijfgroep te starten of deel uit te gaan maken van een bestaande groep.

Voor meer informatie: Naar Gebedsgroepen van Open Doors



Afgelopen jaar ben ik ook voor het eerst naar een Women tot Womendag geweest.
De verhalen raakten mij diep, maar één zin in het bijzonder: 'De onzichtbare hand van God wordt in beweging gebracht door gebed.'
We zeggen soms zo makkelijk: 'Ik kan helaas niets anders doen dan alleen maar bidden'.
Alleen maar ...?
De Bijbel laat ons steeds opnieuw zien hoe belangrijk, en hoe groot de kracht van gebed is.
Steeds opnieuw lezen we in de Bijbel hoe God in beweging komt door gebed.
Deze ene zin, en de verhalen van deze dag en één in het bijzonder, deden mij het volgende gedicht schrijven.
Het is dus in wezen gebaseerd op waargebeurde verhalen; verhalen van vele vrouwen die tot geloof zijn gekomen in de Here Jezus en daardoor door hun familie mishandelt en uit huis gezet.
En toch, als wij gaan bidden ...

In gedachten zie ik haar staan.
ze trekt haar omslagdoek dichter om zich heen.
Haar ogen staan vol tranen,
waar, o waar moet ze nu toch heen?

Geschopt, geslagen en uit huis gezet;
er is in huis geen plaats meer voor haar.
Ze heeft schande over haar familie gebracht
toen Jezus tot leven kwam in haar.

O, ze kan en wil niet meer zonder Hem leven,
maar de prijs is hoog en wordt duur betaald.
Maar Hij gaf voor haar Zijn leven,
de grootste prijs heeft Hij reeds betaald.

Zo loopt ze ontredderd door de straten,
op zoek naar een veilig onderkomen.
Ergens heel ver weg klinkt een zacht gebed;
een deur gaat open, ze mag daar binnen komen.

De warmte van vuur en liefde
omarmen haar gebroken hart en leven.
Hulp, gezonden door God op een uitgesproken gebed,
brengen nieuwe hoop en nieuwe kansen om te leven.

Gods onzichtbare hand in beweging gebracht door een gebed.
O Heer, maak mijn hart gevoelig voor de stem van Uw Geest;
opdat ik in beweging kom en er een verschil wordt gebracht
door een door mij gebeden gebed.

Bidden, schrijven, zo'n kleine moeite, maar van zo ongelooflijk grote waarde.
>> Wil je erover nadenken?