Hoop in donkere dagen ...

'Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft,

opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.'

Johannes 3:16 

Door de speakertjes van mijn laptop klinkt vanaf begin december heerlijk 'kerst'muziek, met name van Future of Forestry; de afgelopen dagen echter alleen nog bovenstaand nummer.

Maar echt onbevangen kan ik deze dagen dit jaar niet beleven.
Steeds meer lees, en hoor ik, dat mensen geen Kerst meer vieren, en het stemt mij tot nadenken.

Nu moet ik zeggen dat met wat er tegenwoordig van wordt gemaakt, het mij ook wel aardig tegen gaat staan, maar, helemaal niet meer ...?

Nee, ik heb helemaal niets (meer) met kerstbomen, noch de vele versieringen, -al vind ik al die lichtjes bij ons in de straat wel heel erg leuk.

Ook heb ik niets met al die uitgebreide kerstdiners, noch met uitgebreid familiebezoek en dergelijke verplichtingen deze dagen, noch met de steeds extremer wordende Kerstvieringen, al geniet ik wel van mooie kerstmuziek op mijn laptop, want wat is er veel prachtige 'Kerst'muziek.
Al wil ik erbij zeggen dat ik deze muziek ook rustig op een ander tijdstip van het jaar luister, immers het gaat toch om het feit dat de Here Jezus ooit kwam naar deze aarde; en de precieze dag of tijd weten we nu eenmaal niet.
Ach, ik geloof ook niet dat een datum of een dag er echt toe doet; dankbaarheid en vreugde om het feit dat God Zijn Zoon zond, -ongeacht wanneer dat precies was, daar gaat het om. 
Hierbij blijven Rom. 14:1-12 en Kol. 2:16-3:4 ook in mijn gedachten komen.

Om deze en andere redenen blijf ik toch de geboorte van onze Here Jezus in deze tijd herdenken -vieren-.

Ik wil je dan ook even meenemen naar de redenen waarom wel, redenen die voor mij belangrijker zijn dan wat ik hier en daar lees en hoor over het waarom niet meer.

God werd mens; een BABY!

In de eerste plaats omdat ik het onvoorstelbaar bijzonder vind, -en blijf vinden, dat de Here Jezus de plaats die Hij in de hemel bij God had, heeft willen opgegeven om als baby in deze wereld geboren te worden om ons mensen te kunnen redden en het eeuwige leven te geven.

'Hij is het Beeld van de onzichtbare God, de Eerstgeborene van heel de schepping.'

Kol. 1:15

'Hij, Die de afstraling van Gods heerlijkheid is en de afdruk van Zijn zelfstandigheid (Zijn wezen NBG), ...'

Hebr. 1:3

'Die, terwijl Hij in de gestalte van God was, het niet als roof beschouwd heeft aan God gelijk te zijn, maar Zichzelf ontledigd heeft door de gestalte van een slaaf aan te nemen en aan de mensen gelijk te worden. En in gedaante als een mens bevonden, heeft Hij Zichzelf vernederd en is gehoorzaam geworden, tot de dood, ja, tot de kruisdood. Daarom heeft God Hem ook bovenmate verhoogd en heeft Hem een Naam geschonken boven alle naam, opdat in de Naam van Jezus zich zou buigen elke knie van hen die in de hemel, en die op de aarde, en die onder de aarde zijn, en elke tong zou belijden dat Jezus Christus de Heere is, tot heerlijkheid van God de Vader.'

Filippenzen 2:6-11

'En de engel zei tegen hen: Wees niet bevreesd, want zie, ik verkondig u grote blijdschap, die voor heel het volk wezen zal, namelijk dat heden voor u geboren is de Zaligmaker, in de stad van David; Hij is Christus, de Heere. En dit zal voor u het teken zijn: u zult het Kindje vinden in doeken gewikkeld en liggend in de kribbe. En plotseling was er bij de engel een menigte van de hemelse legermacht, die God loofde en zei: Eer zij aan God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in mensen een welbehagen.'

Lukas 2:10-14

Het maakt mij stil te beseffen, dat Hij alles wat Hij bij Zijn Vader in de hemel had, heeft opgegeven voor mij, voor de gehele mensheid, omdat Hij, net als Zijn Vader, zoveel van ons hield, dat Hij niet wilde dat ook maar iemand van ons verloren zou hoeven gaan.

En het vult mijn hart met diep ontzag, dankbaarheid en vreugde, waardoor ik Hem, net als de herders en de wijzen, de eer en aanbidding wil geven die Hem toekomt.

En één van de manieren waarop ik dit kan doen, is door er met mijn schrijven in deze tijd aandacht aan te geven en Hem te eren met mijn schrijven.

Liefde, zo immens groot,

zo onvoorstelbaar

en ontzagwekkend,

ik kan niet anders

dan neerbuigen

en Hem aanbidden.

Liefde, zo immens groot,

zo onbegrijpelijk

en wonderbaarlijk,

ik kan niet anders

dan hierbij stilstaan

en het doorvertellen.

Overschaduwd, ondergesneeuwd, bedolven ...

Steeds meer raakt de Boodschap overschaduwd en bedolven onder alles wat de mens fijn vindt en waar de mens plezier aan heeft.

Eten, drinken en vrolijk zijn.

En ook in kerken/gemeenten wordt er steeds meer uitgepakt, tot hele shows om het Kind in de kribbe heen.

Wat blijft er nog over van de Boodschap van de engelen aan de herders in het veld: '..., u zult het Kindje vinden in doeken gewikkeld en liggend in de kribbe'; van God, Die mens werd; van Hem, Die de afstraling was van Gods heerlijkheid en de afdruk van Zijn wezen, bereid was om aan ons mensen gelijk te worden, van Hem, Die alle heerlijkheid en glorie aflegde om aan ons gelijk te worden, echter zonder te zondigen?

Overvloed en overdaad lijkt ieder jaar meer en meer deze boodschap te overschaduwen, onder te sneeuwen, te bedelven.

De Here Jezus werd niet geboren in een koninklijk paleis, Hij had geen gouden wieg, noch de duurste kleertjes.

Er was niet eens een fatsoenlijke plaats waar Maria haar Kindje ter wereld kon brengen; geen plaats, geen plaats, geen plaats ...
Niet welkom, afwijzing; zoveel onwetendheid.

Hoe zouden onze 'Kerstdagen' eruitzien als wij het gingen vieren zonder al die toeters en bellen, maar door gewoon samen te komen en Hem te aanbidden!
Ons hart aan Hem als geschenk zouden geven, voor het eerst of opnieuw; ons opnieuw zouden toewijden aan Hem, of ons opnieuw zouden uitstrekken naar die onderlinge liefde en eenheid, die voor Hem zo belangrijk is.

Hoe graag zou ik al die grote podiums eens zien met alleen stro op de vloer, een lege voerbak en een kruis daarachter, en alle spotlights alleen daar op gericht ...

God, Die mens werd,

zo onvoorstelbaar

en wonderlijk.

Het mag niet

overschaduwd worden,

noch ondergesneeuwd raken.

God, Die mens werd,

zo verbijsterend

en onbegrijpelijk.

De boodschap 

moet blijven klinken,

doorverteld blijven worden.

Het kan nog ...

Ik wil het ook nog blijven herdenken, ervan schrijven en zo getuigen, simpelweg omdat het nu nog kan.

Nog leven wij in vrijheid, nog kunnen wij deze Boodschap van Hoop, van Genade, liefde en vergeving, van eeuwig Leven, doorgeven.

HOOP in donkere dagen ...

Nee, dan bedoel ik niet de donkere dagen voor kerst, maar de donkere dagen waar de Bijbel over spreekt; de donkere dagen, die steeds donkerder worden naar mate de dag nadert dat de Here Jezus terugkomt.

Donkere dagen, omdat de onderlinge liefde verkilt -zoals de Bijbel zegt, mensen meer en meer tegen elkaar opstaan, zelfs in families, ja, zelfs in gezinnen.

Donkere dagen, omdat de boze rondgaat als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij nog kan verslinden, naar wie hij nog weg kan halen, of houden, van Hem, Jezus Christus, Gods eniggeboren Zoon.

Hoe mooi is dan het lied waarmee ik dit blogje ben begonnen!

'Hope awakes in Bethlehem!'

Er is HOOP in deze donkere dagen!

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

zo onvoorstelbaar wonderbaar:

God, Die mens werd.

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

zo onbegrijpelijk ontzagwekkend:

Christus, de beloofde Verlosser.

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

de grootste schat van de hemel;

Geschenk van Liefde en Genade.

Focus ...

Wat zien wij nog deze dagen? 

Wat zie jij?

Nee, er is zeker niets mis met gezelligheid, met samenkomen, met herdenken, met vieren, maar waarop ligt onze focus deze dagen?

Meer nog, wáár zijn we deze dagen vol van?

Zijn onze magen vol van al het eten en lekkers, en onze dagen vol met familiebezoek en wat al niet meer?

Of is ons hart vol; vol van dankbaarheid, omdat we deze dagen terugdenken aan het feit dat God Zijn belofte heeft vervuld, en eren en aanbidden wij Hem daarvoor?

Hoop in donkere dagen ...

Het Licht is gekomen

en schijnt in onze duisternis;

geeft Hoop en uitzicht daar,

waar het donker en eenzaam is.

Het Levende Woord is gekomen,

om te helen de gebrokenen van hart;

om te spreken van genade en vergeving,

te komen in elke nood en elke smart.

Hoop is ontwaakt in Bethlehem;

het Licht, het Levende Woord.

Uit liefde voor jou werden later

Zijn handen en voeten doorboord.

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

voor eenieder die vermoeid is en verward.

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

maar is het ook ontwaakt in jouw hart?

'Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.

Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.'

Mattheüs 11:28-30

Zegen en een liefdevolle groet,
Rita

📖 Lucas 1 - Aankondiging geboorte van Jezus

📖 Lucas 2 - Geboorte van Jezus

📕📞 Andere vertalingen

(Ook de uitvoering van Laura en Estera Bretan >>Hope awakes in Bethlehem<< is prachtig) 

Gevangen in Zijn liefde ...

O, welk een voorrecht en welk een vreugde is het, om in de stilte van elke morgen, met U samen te mogen zijn.
Welk een rijkdom dat dit mogelijk is, dat ik daarvoor de tijd heb, als ook de ruimte en de vrijheid.
Nee, niet iedere morgen geeft dezelfde blijdschap en vreugde als die vandaag mijn deel zijn, niet iedere dag geeft hetzelfde gevoel van verbonden zijn, maar één ding is duidelijk, dat er voor alles een tijd en een plaats is, en dat alles wat er gebeurt wel eens naar zo’n speciaal moment, kan leiden.

‘Gelijk de Vader Mij heeft liefgehad,

heb Ik ook u lief; blijf in Mijn liefde.’

Joh. 15:9

Vanmorgen nam Murray mij mee naar de liefde van Christus voor ons.
Hij wees erop hoe in omgang tussen vrienden en relaties alles afhangt van hun liefde voor elkaar.
Wat voor waarde heeft rijkdom nog als er geen liefde is tussen man en vrouw, of ouders en kinderen?
En als het gaat om onze godsdienst, welke waarde heeft ons werk en onze kennis van de Heer als de kennis en de ervaring van Christus’ liefde ontbreekt?

Murray wijst op wat de Here Jezus heeft gezegd, dat Hij ons liefheeft met de liefde waarmee de Vader Hem heeft liefgehad, en hij beschrijft deze liefde als een‘Goddelijke, altijddurende, wonderbare liefde.
En dat de Here Jezus ernaar smacht dat deze liefde in ons zal blijven en in ons zal werken, opdat we hierin dag aan dag mogen blijven.
Hij moedigt ons dan ook aan om over deze woorden na te denken en ze te laten bezinken in ons hart totdat we ons zullen realiseren dat bemind worden door de Here Jezus het grootste geluk is in ons leven.
En hij eindigt de overdenking voor vandaag met de volgende woorden:

‘Zijn liefde voor ons is onuitsprekelijk.

Hij zal me in Zijn liefde gevangen houden.’

Het is dit allerlaatste zinnetje dat blijft hangen, en dat mij tot in het diepst van mijn wezen raakt.
Het zijn deze woorden die mij terugbrengen bij het moment dat ik even alleen thuis was, en er helemaal doorheen zat door de vele jaren vol zorgen, wanhoop, pijn en verdriet, en omdat het maar doorging en doorging; het één het ander opvolgde en het maar niet ophield.
Een moment, dat alles in mij zo wanhopig en opgebrand was, dat ik op het punt stond om het hele geloof maar los te laten.
Waar was die God van liefde?
Waarom hielden al die problemen en zorgen maar niet op?
Waarom moesten mijn kinderen zo lijden?
Waarom liggen we als gezin constant onder vuur?
Waarom deed Hij er niets aan?
Waarom …?
En toen kwam die vraag in mij op: ‘Wil ik nog wel geloven in deze God?’
Wil ik nog wel iets met het geloof?
Wat heb ik er nog aan, wat levert het nog op, wat …?

Maar met het nadenken over deze dingen, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, kwam ook het volgende besef: zonder Hem, zonder geloof in Hem en in Zijn Woord, is mijn leven leeg en houdt de zin van het leven op.
En de diepte van de inhoud van de woorden ‘leeg en zinloos’ kwamen zo op me af, dat ik geen andere keuze had dan knielen om opnieuw mijn leven in Zijn handen te leggen en te bidden of Hij mij wilde helpen, omdat ik niet meer wist hoe ik verder moest.
Ik wist niet meer hoe ik verder moest met Hem, maar nog minder hoe zonder Hem.
En dat heeft Hij gedaan!
Nee, alles was nog precies hetzelfde als daarvoor, er was niets veranderd aan onze omstandigheden, maar in mij was een sprankje van licht gekomen, een sprankje nieuwe hoop, en Zijn Woord deed de rest.

Ik had er toen, als ook tot vandaag de dag geen ‘verklaring’ voor hoe het toch kon, dat mijn leven zo met Hem was verweven; dat ik altijd, ja, van kleins af aan, altijd dat gevoel heb gehad dat Hij er was, dat ik Hem toebehoorde, en dat ik niet zonder Hem kan, hoe dan ook.
Onlosmakend met elkaar verbonden.
En dat ook op dat cruciale moment, ik ook toen niet kon besluiten om mijn weg zonder Hem verder te gaan.
En vandaag, als ik de woorden ‘Hij zal me in Zijn liefde gevangen houden’ lees, is daar het antwoord, de ‘verklaring’, de 'openbaring' van iets dat me vaker heeft beziggehouden: 'Zijn liefde hield mij gevangen!'

Dat was, en is, het geheim van blijven in Zijn liefde!
Zo met Hem verweven zijn, zo aan Hem verknocht zijn, zo vastzitten aan Zijn liefde, dat je niet meer zonder kunt.
Welk een Goddelijke openbaring!
Ik kan het niet anders zien dan zo.
Immers, vorig jaar heb ik ditzelfde Dagboek gebruikt, hetzelfde gelezen, maar de woorden bleven in het licht van vanmorgen, gesloten woorden.

Ik pak mijn schrift van vorig jaar er nog even bij om te lezen wat ik toen heb geschreven, maar al wat ik lees, is een groot verlangen naar deze liefde, naar daarin gevangen te mogen zijn, daarmee doorstroomt willen worden.
Naar een hoofd dat leeg mag zijn, zonder allerlei beslommeringen, en naar gedachten gevuld met Zijn woorden en liefde.
Een verlangen naar leven vanuit Zijn liefde en kracht, een leven, waarin Hij de Bron is die opwelt en stroomt tot overlopen toe.
‘Neem mijn leven laat het Heer, toegewijd zijn aan Uw eer!’

Gesloten woorden; de waarheid nog bedekt.
En vandaag de openbaring van het geheim: Hij houdt mij in Zijn liefde gevangen!
De woorden uit Romeinen 5:5 (heb even opgezocht waar het precies staat)’komen in mijn gedachte:
‘En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is.'
In Zijn liefde gevangen!
En ik, ik kan Hem liefhebben omdat Hij mij eerst heeft liefgehad!  (1 Joh. 4:19)

Nog steeds is ons leven zwaar met veel pijn en verdriet.
Maar als ik terugkijk naar wat geweest is en naar wat de Heer vandaag heeft gegeven, dan kan ik alleen maar de conclusie trekken, dat ik de diepte van de woorden ‘in Zijn liefde gevangen’ nooit had echt kunnen begrijpen als niet gebeurd was, wat gebeurd is.
En waarschijnlijk ook nooit de groei in het besef van de diepte van Zijn Goddelijke, altijddurende, wonderbare liefde voor mij, waarvan ik hoop dat dit alleen maar meer mag worden.

O, hoe onuitsprekelijk heerlijk is het
om door U te worden bemind.
Niet alleen te weten, maar ook te ervaren,
dat ik ben, en altijd zal zijn: Uw geliefde kind.
Dat, hoe zwaar het leven soms ook is,
met alle moeiten, zorgen, verdriet en pijn,
daar ook altijd de onuitsprekelijke vreugde is in
het weten dat ik in Uw liefde gevangen mag zijn.

Speciaal voor jou!

Be still  Be Amazed
Dag 7

Hoor jij Hem zingen?

I'm in the river that flows from your throne
Water of Life
Water of Life
It Covers me and I breath again
Your love is breath to my soul

I can hear Your voice as You sing over me
It's Your song of Hope breathing life into me
I can feel Your touch as I come close to You
And it heals my heart
You restore and renew

I can hear Your voice – M.W. Smith 

Opnieuw is dit nummer van M.W. Smith het lied dat alweer enige weken in mijn auto klinkt.
Gelukkig zit de knop om mijn cd-speler te bedienen aan mijn stuur, dus met één klik klinkt opnieuw hetzelfde nummer; en weer, en weer, en weer …
Soms laat ik de cd gewoon even verder spelen, maar negen van de tien keer gaat mijn vinger weer snel naar de knop, op zoek naar nummer 7.
Al eerder was er een bepaalde regel uit dit lied mijn hart zo raakte en dat er een gedicht uit voortvloeide.
Dit heet: ‘De adem van mijn ziel’, naar de regel ‘Your love is breath to my soul’ - Uw liefde is de adem van mijn ziel.
Je kunt er >>hier<< over lezen.

Maar opnieuw spreekt dit nummer alweer enige tijd tot mijn hart; al kon ik, naast die ene regel en de melodie, niet zeggen waarom.
Het lied vulde in ieder geval mijn hart met rust en vrede, met blijdschap; rede genoeg om dit nummer aan te laten staan.
Vorige week echter, toen ik onderweg was ergens heen, luisterde ik dit nummer opnieuw, maar nu met de vraag in mijn hart wat er toch in dit lied wad dat mijn hart opnieuw zo raakte, waardoor ik het maar bleef draaien en draaien en mezelf er niet toe kon zetten iets anders op te zetten.
Ik luisterde en luisterde , en ineens wist ik het: ‘…, as You sing over me – …, als U over mij zingt’, en ik wist diep van binnen dat dit, dat God over ons zingt, ergens* in de Bijbel moest staan.
Tegelijk verbaasde ik mij er opnieuw over, dat je soms iets kan horen, kan meezingen zonder dat het je hart echt beroerd, en dan ineens komt het de tekst of een gedeelte van de tekst, bij je binnen als nooit te voren; beroert het je tot in het diepst van je hart.

In de tijd die er inmiddels tussen ligt, tussen het besef en dit schrijven, zit zeker  alweer een week.
Er waren teveel andere dingen die mijn aandacht vroegen, maar het laat me niet los, wat dan voor mij een teken is dat ik er toch maar eens wat mee moet doen.
Dit werd afgelopen week nog eens bevestigd door een berichtje dat ik op Facebook tegenkwam.
Ingeborg schreef het volgende:

Vrij vertaald naar Jeremia 31:2-4:

2 Dit zegt de HEER:
In haar eenzame wereld kreeg Ik Ingeborg lief,
Mijn dochter die aan vernietiging ontkomen was.
Ik ging haar voor en gaf haar vrede.
3 Van ver ben Ik naar haar toe gekomen, naar Ingeborg.
Ik heb je altijd liefgehad,
Mijn liefde zal je altijd vergezellen.
4 Ik breng je weer tot bloei, Ingeborg.
Je zult weer dansen in de rei
en de tamboerijnen laten klinken.
In gedachten hoorde ik God deze woorden zingen bij het lezen.

‘In je (eenzame) wereld
kreeg Ik je lief,
jou, Mijn dochter, Mijn zoon,
die aan de vernietiging ontkomen was.
Ik ging je voor en gaf je vrede.

Ik heb je altijd liefgehad,
Mijn liefde zal je altijd vergezellen.
Ik breng je weer tot bloei;
je zult weer dansen en de tamboerijnen
laten klinken.

Met dat ik de woorden lees en ervaar dat God deze woorden over ons zingt, komt ook het refrein van het lied in mijn gedachten.

‘I can hear Your voice as You sing over me
It's Your song of Hope breathing life into me
I can feel Your touch as I come close to You
And it heals my heart
You restore and renew’

‘Ik hoor Uw stem als U over mij zingt.
Het is Uw lied van Hoop, dat mij leven inblaast.
Ik voel Uw aanraking als ik dicht bij U kom
en het geneest mijn hart;
U herstelt en vernieuwd.’

Klinkt in de woorden die Ingeborg schreef, niet Zijn lied van Hoop; een Hoop die leven geeft?!
Trekt de liefde, die onze Hemelse Vader hier uitspreekt, ons niet heel dicht aan Zijn hart?!
Zijn Zijn woorden van liefde niet als een aanraking die genezing geeft, die herstelt en vernieuwd?!
Voel je Zijn aanraking, de aanraking van Zijn Geest, als deze woorden je vertellen dat Hij je ziet, waar je ook ben, wat je ook doet?!
Brengt het geen vreugde en vrede in je hart, waardoor je weer gaat dansen?!

Zijn liefde, die in deze woorden doorklinkt, is de adem van mijn ziel.
Ik bid, dat Zijn liefde, die in deze woorden doorklinkt, ook de adem van jouw ziel mag zijn.

Adem.

Levensadem.

Ruach.

De adem van Zijn geest.

Leven.

Hersteld.

Nieuw leven.

Door het bloed van Jezus.

Vrede.

Vreugde.

Dansen.

De tamboerijnen klinken.

Liefde.

Bloei.

Weerspiegelen

Zijn eer en heerlijkheid.

- Amen –

* Het staat in Sefanja 3:17; echter in de Nederlandse Vertalingen wordt gesproken over ‘gejuich’ of ‘gejubel’. In de Engelse vertalingen spreekt men van ‘singing’ of ‘sing’.

Samen

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (72)

De handen van Mozes werden echter zwaar; daarom namen zij een steen en legden die onder hem, zodat hij erop kon gaan zitten.
Aäron en Hur ondersteunden zijn handen, de een aan de ene en de ander aan de andere kant.
Zo bleven zijn handen onbeweeglijk, totdat de zon onderging.

Exodus 17:10

Het thema, ‘De kracht van samen’ van de Compassion Vrouwen-dag afgelopen zaterdag, bleef maar in mijn gedachten.
En terwijl ik er zo nog over aan het nadenken was, gingen mij gedachten opnieuw naar Mozes en de strijd tegen de Amalekieten in Exodus 17:8-16.

Het is het gedeelte waarin Mozes na de overwinning op de Amalekieten, een altaar bouwt voor de Heer en het ’De HEER is mijn banier’ noemt.
Maar nu wil ik mijn aandacht richten op de drie mannen uit dit verhaal.
Mozes, Aäron en Hur.

Terwijl Jozua ten strijde trok tegen de Amalekieten, zoals Mozes hem had opgedragen, klommen deze mannen naar de top van de heuvel die daar was.

Zolang Mozes zijn arm met de staf, die hij van God had gekregen, omhoog hield, waren de Israëlieten aan de winnende hand.
Zodra zijn armen zakten, wat uiteraard heel normaal is omdat zijn armen toch moe werden op den duur, waren de Amalekieten aan de winnende hand.
Aäron en Hur legden daarop een steen neer, waarop Mozes kon gaan zitten en zijzelf namen aan weerszijde van Mozes plaats en ondersteunen zijn armen, zodat ze omhoog bleven.
Zo kon Mozes het volhouden tot de zon onderging en versloeg Jozua de Amalekieten.

God had er makkelijk voor kunnen zorgen dat de Israëlieten wonnen zonder dat Mozes de staf omhoog hield, maar God wilde duidelijk laten zien, dat Hij Degene was die hen de overwinning gaf en dat zij die niet aan zichzelf te danken hadden.
Later moet Mozes dit van God ook opschrijven, het moest vastgelegd worden opdat het in de herinnering zou blijven.
Mozes richtte daarop ook nog een altaar op voor God en noemde het ‘De HEER is mijn banier.
Het belangrijkste in dit gedeelte blijft, dat God Degene is die alles in handen heeft.
Hij zorgt voor wat Hem toebehoort en Hij staat niet toe dat Zijn volk ongestraft belaagd of tegengehouden wordt.
De overwinning komt ook niet omdat de Israëlieten zulke goede getrainde soldaten waren en zo goed konden vechten, maar van God, die hen de overwinning gaf.

Maar de manier waarop God de overwinning geeft, werkt nog iets uit, namelijk het moeten samenwerken om die uiteindelijke overwinning te kunnen behalen.
Mozes moest zijn armen omhoog houden, maar mens als hij was, lukte dit niet alleen.
Zijn armen werden moe.
De staf zal op zich nog niet zo heel erg zwaar geweest zijn, denk ik, maar niemand houdt het vol om de armen uren omhoog te houden.
Maar door Mozes’ armen omhoog te houden, ze te ondersteunen, kon Mozes het.

De kracht van samen …
Dit was het thema van de Compassion-dag.
De kracht van samen; samen de schouders eronder zetten.
De één komt met het idee, de ander zorgt voor een programma op, weer een ander zorgt voor de uitvoer, en het financiële gedeelte, en de locatie, de aankleding, artiesten enzovoort, enzovoort …
Samen.
Samen bidden, samen aanbidden, samen bewogen zijn, samen een kindje sponsoren, samen geld inzamelen, samen …

Samen, Mozes, Aäron en Hur, de staf kon omhoog blijven tot het beslissende moment.

Samen zorgdragen voor onze naaste, voor elkaar.
Samen sterk.
De kracht van samen.
Tot de Here Jezus terugkomt.

Lieve Vader, misschien lijkt het wel alsof in dit stukje de aandacht uitgaat naar de mens en wat hij doet of kan/moet doen, en niet naar U, naar hoe groot en indrukwekkend U bent.
En toch, HEER, voor mij voelt het niet zo, want alles draait ook hier om U.
U hebt alles in de hand, het is Uw verlangen, Uw wil, dat wij juist samen, als kinderen van U, er voor elkaar zijn, elkaar helpen.
We weten het allemaal wel, maar de praktijk is vaak juist zo heel anders.
En zo draait voor mij in dit alles nog steeds om U, wie U bent en wat U doet.
Het bepaalt mij opnieuw hoe belangrijk U het vindt dat er eenheid is tussen ons, Uw kinderen.
Dat we er voor elkaar horen te zijn, niet alleen om elkaar te helpen, te bemoedigen, te ondersteunen, maar ook om samen te strijden tegen de boze.
Als wij als Uw kinderen één front vormen in plaats van ieder voor zich, kunnen er veel meer en veel grotere overwinningen worden behaald.
Nu zijn we vaak zo zwak, omdat we alleen de staf omhoog willen houden en dat niet kunnen volhouden.
Welk een geduld hebt U niet met ons en welk een liefde heeft u niet voor ons, dat U niet ophoudt om ons dingen voor te houden, keer op keer, net zolang totdat wij het door hebben en leren.
U bent onze banier en ik bid, lieve Vader, om eenheid in Uw kerk, om samen de staf omhoog te gaan houden, zodat Uw koninkrijk gebouwd wordt en Uw grote Naam verheerlijkt.
In Jezus’ Naam.

- Amen –

Herinneringen ...

Weer een blogje van mijn oude Blog.


21-04-2012
Al heel wat boekjes hebben in mijn vensterbank gelegen of op de poef naast mijn stoel en waar ik regelmatig, zo niet iedere dag, een stukje uit lees.
Soms ’s morgen als ik net ben opgestaan en aan mijn kopje koffie zit en soms zomaar even ergens op de dag.

Vanmorgen was ik al vroeg wakker.
Om 6.00 uur werd ik gewekt door stemmen buiten op straat van mensen die schijnbaar al vroeg op pad moesten met de kinderen.
Soms val ik vanzelf weer in slaap, maar vanmorgen dus niet en even baalde ik.
De enige dag van de week dat ik niet om half zeven ophoef en ik ben nog vroeger wakker dan anders.
Na een half uur had ik het wel bekeken in mijn bed en ben maar naar beneden gegaan.
Verwarming en het koffiezetapparaat aangezet, want ja, normaal is het warm beneden en staat mijn kopje koffie klaar, maar niet om half zeven op de zaterdagmorgen.
Even later duik ik in mijn stoel bij het raam met mijn kopje koffie en pak het boekje.
Rusten in Zijn liefde’ staat er boven.
En hoewel ik de tekst en het stukje in eerste instantie niet helemaal kon rijmen met elkaar, riep het geschrevene wel herinneringen op en mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat onze kinderen nog klein waren en ik als moeder en huisvrouw soms het gevoel had, dat mijn leven uit niets anders bestond dan zorgen voor de ander, rommel ruimen en schoonmaken.
En dat iedere dag weer opnieuw.

Soms leek mijn leven zo zin- en betekenisloos, ongeacht wat anderen ook zeiden over hoe belangrijk het opvoeden van kinderen was en het bieden van een thuis, er zijn etc. etc..
Er waren gewoon momenten dat ik er gewoon helemaal geen zin meer in had en dat de sleur van alle dag mij neerslachtig maakte.
Er is dan slechts één plek waar je naar toe kunt gaan.
Er is altijd Eén Persoon die er elk moment van de dag voor je is en bij wie je alles kunt neerleggen.
Die naar je luistert en bij wie je tot rust kunt komen, bij wie je vernieuwde kracht ontvangt om weer verder te kunnen.
Ik moet echter wel bekennen dat, hoewel ik dit wist, het niet altijd deed.
Soms stak ik mijn klaagzang bij Hem af, maar was niet bereid om tot rust te komen in Zijn nabijheid, maar koos ik ervoor om boos en bokkig te blijven.
(Waar je uiteindelijk alleen jezelf mee hebt en Hem nog eens verdriet mee doet)

Maar we hebben een liefdevolle en geduldige Vader, dat heb ik door de jaren heen echt mogen ervaren.
Zijn woord, dat niets kan ons scheiden van Zijn liefde, is meer geworden dan alleen woorden.
En zo kom ben ik weer  terug bij de tekst die boven het stukje staat:
Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere. (Romeinen 8:38,39 HSV)

Hoe onvoorstelbaar groot is toch Zijn liefde voor mij!

Heer, er zijn soms van die dagen
dat de sleur van alle dag
mij onderuit dreigt te halen.
Gevoelens van neerslachtigheid
maken zich van mij meester
en doen mij van mijn leven balen.

Soms lijk ik alleen maar goed genoeg
voor het poetsen en het boenen,
het ruimen van andermans rommel.
De kinderen vreten al mijn energie
en waar blijf ik dan nog als persoon;
ik voel me af en toe echt een arme drommel.

Zo had ik het mij niet voorgesteld,
getrouwd zijn, moeder zijn,
dagelijks zorgen voor mijn gezin.
Het lijkt soms van zo weinig waarde
en ik vraag me af wie ik dan ben,
wat geeft mijn leven waarde en zin.

Soms ben ik zo moe, Heer,
van al die dagelijkse beslommeringen
en de sleur van alle dag.
En toch, ach,
ik zou ook niet anders willen;
dank U Heer, dat ik gewoon
even bij U komen klagen mag.

Af en toe moet ik gewoon mijn verhaal even kwijt;
wat ben ik dan blij en dankbaar
dat ik alles bij U neer kan leggen.
Ik kom tot rust in Uw liefdevolle nabijheid
en ik dank U, Heer,
dat ik alles tegen U kan zeggen.

Hoe kostbaar en waardevol
zijn deze momenten
zo even dicht bij U zijn.
Vergeef mijn klagen, Heer;
zo rustend in Uw liefde
maakt dat de zon weer schijnt.

Ik dank U, Heer,
dat niets mij kan scheiden
van Uw liefde voor mij.
Uw liefde en trouw
zijn voor altijd en eeuwig;
Geloofd zijt Gij!