Dag 35 - Pijn en verdriet ...

De vrouw die (naast dat zij altijd bezig was) Hem geloofde.
Jezus begon ook te huilen.
Johannes 11:35


Jezus wist allang dat Lazarus dood was; Hij had het immers zelf al aan Zijn discipelen verteld, en toen klonk daar geen enkele emotie in.
Maar nu, als Hij Maria zo ziet huilen en ook al die andere mensen die met haar meegekomen waren, raakt Zijn Geest bewogen en wordt Zijn hart in beroering gebracht.
En Hij huilt.

Hij huilt om wat Hij ziet.
Hij huilt om de pijn en het verdriet van mensen die Hem zo dierbaar zijn.
Hij huilt om …


‘En toen Hij dichterbij kwam en de stad zag, weende Hij over haar.’
Lucas 19:42

Jezus had er eerder over gesproken (Matt. 24:2) maar nu, nu Hij onder het hosanna geroep van al die mensen Jeruzalem nadert en de stad ziet liggen, raakt Zijn Geest bewogen en wordt Zijn hart diep in beroering gebracht.
En Hij huilt.

Hij huilt om wat Hij weet wat zal gebeuren; om wat Hij ziet in de Geest.
Om Zijn geliefde Jeruzalem, waar geen steen op de andere meer staat.
Waar dood en verderf de stad hebben overgenomen en geweeklaag klinkt.

Jezus ziet meer dan wij.
Jezus ziet voorbij dingen, Hij ziet wat achter dingen verborgen ligt.
De dood van Lazarus, de pijn en het verdriet die daar bij horen; gevolgen van de zonde.
Jeruzalem, geliefde stad, verwoest, met de grond gelijk gemaakt; gevolgen van de zonde.
De zonde, die dood en verderf zaait, verwoest en vernietigt.

Maar welk een vreugde is ons deel, Zijn liefde en bewogenheid deden Hem het graf in gaan om op te staan tot de volle overwinning over zonde en dood, over verwoesting en vernietiging, over pijn en verdriet.

Wat dood is, hoeft niet dood te blijven; Jezus leeft en wij mogen met Hem leven!
Halleluja, geprezen zij Zijn Naam!

Vanuit de hemel reikt een doorboorde hand over het graf naar  jou.

Over de vrouw die Hem geloofde kun  je lezen in:
Johannes 11:1-46

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Dag 23 - Dood en leven; duisternis en Licht

De vrouw die alleen verder moest …
… en Zijn leerlingen en een grote menigte gingen met Hem mee.
Lucas 7:11


Twee groepen naderen elkaar.
De rouwstoet en Jezus met Zijn discipelen en een ieder die Hem gevolgd is.
Dood en leven.
Duisternis en Licht.

‘Opnieuw roept Jezus luid en Hij stierf.
Opdat moment scheurde het gordijn in de tempel in tweeën  van boven tot onder.’
Mattheüs 27:50,51

Dood en Leven.
Duisternis en Licht.
De duisternis denkt te hebben over wonnen, maar …

‘Het Licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet kunnen doven!’
Johannes 1:4

Het Leven is gekomen;
het Licht, dat de duisternis
verdreef.
De dood is overwonnen;
kom en aanvaard;
LEEF!

‘Ik ben een Licht in de wereld gekomen, opdat ieder die in Mij gelooft, niet in de duisternis blijft.’
Johannes 12:46


Je kunt het verhaal van deze weduwe lezen in:
Lucas 7:11-17

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Dag 11 - Dienen ...

Als ziekte ons leven binnenkomt …

… en ze begon voor hen te zorgen.
Marcus 1:31


Schijnbaar heeft ze geen tijd nodig om even bij te komen, want ze gaat gelijk aan de slag om voor hen te zorgen.
Maar, zoals ik gister al zei, als Jezus iets doet, doet Hij het goed.

Zorgen is dienen.
Dienen, misschien ook wel uit vreugdevolle dankbaarheid, om wat Jezus voor haar heeft gedaan.
Misschien ook wel uit liefde, omdat ze Hem heeft lief gekregen.

Jezus kwam niet om gediend te worden, maar om te dienen; Zijn gehele leven op aarde was een leven in teken van dienstbaarheid.
En Zijn lijden en sterven was de ultieme vorm van dienstbaarheid.
Hij gaf Zijn leven opdat wij zouden leven.

‘Lijdenstijd is dienstbaarheid’ zegt het boekje, ‘wie dient, wandelt in het spoor van Jezus.
Hoe dienstbaar ben ik?
Hoe ver ben ik bereid te gaan in mijn dienstbaarheid?
En wat ligt ten grondslag aan mijn dienen?
Plicht of dankbaarheid?
Omdat het hoort of liefde?

Wandel ik in het spoor van Jezus?


Je kunt lezen over de schoonmoeder van Petrus (toen nog Simon) in:
>> Mattheüs 8:14-17
>> Marcus 1:29-35
>> Lucas 4:38-40

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Dag 7. Dochter, zoon, Ik zeg je: Sta op!

‘Vandaag sta ik stil bij hen die rouwen.’*
Haar levensadem keerde terug …
Lucas 8:55


Hij pakt haar hand en spreekt: talitha koem - meisje, Ik zeg je: sta op!
Ze opent haar ogen, springt van haar bed en valt in de armen van haar vader en moeder.

Ongekende vreugde.
Intense dankbaarheid.
Wat dood was, leeft!


Een doorboorde hand
is uitgestoken,
verlangend om
tot leven te wekken.
Zijn stem klinkt:
Dochter, zoon, sta op!
Grote vreugde doorstroomt
de hemelse vertrekken.

Rouw verandert in vreugde.
De hemel viert feest.
Wat dood was leeft!


Het verhaal van het dochtertje van Jaïrus kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18,19; 23-26
>> Marcus 5:21-24; 35-43
>> Lucas 8:40-42; 49-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'
* Citaat Boekje

Door de dood heen ...

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (89)

De laatste week dringen de woorden uit Nehemia zich weer behoorlijk op.
Bedenk hoe groot en indrukwekkend de Heer is.
Bedenk!
Zo ook vanmorgen.
Ik was al vroeg wakker en kon niet meer in slaap komen, dus ben ik maar naar beneden gegaan en pakte mijn Bijbel.

Door een kaart die als een soort liniaal in mijn Bijbel ligt, slaat mijn Bijbel automatisch open bij 2 Kronieken 20.
En prachtig hoofdstuk, waar ik al veel door heb geleerd, maar toch bladerde mijn hand wat heen en weer en bleef liggen rusten bij 2 Koningen 13:14-21.
Het gaat over de dood van de profeet Elisa.
Samen met Elia is hij één van de profeten die behoorlijke indruk op mij maken.
Bepaalde gebeurtenissen uit hun levens zal ik nooit vergeten.
En met het lezen van dit stukje over zijn dood, hoor ik tegelijk in mijn achterhoofd nog de woorden die hij tegen Elia sprak bij zijn heengaan: ‘Geef mij een dubbel portie van uw geest.’  (2 Kon. 2:9)

Ik lees over het bezoek van koning Joas aan de doodziek Elisa.
Over zijn aanraken van de handen van de koning terwijl de koning een boog vasthoudt.
Het wegschieten van de pijl en het slaan op de grond met de pijlen en Elisa’s boosheid, omdat de koning na drie keer slaan al ophoudt.
Een verhaal over Gods grootheid op zich, en toch is het de laatste zin van het laatste vers van dit stukje dat mij vanmorgen zo raakt en stilzet bij de grootheid van God.

‘En het gebeurde, toen men een man aan het begraven was, dat zij, zie, een bende zagen. Daarom wierpen zij de man in het graf van Elisa.
Toen de man daarin terechtkwam en met de beenderen van Elisa in aanraking kwam, werd hij weer levend en rees overeind op zijn voeten.’

Meer dan ooit realiseer ik me dat het niet zozeer iets zegt over Elisa maar alles over God.
Er zijn geen grenzen aan Zijn macht!
Door de dood heen maakt Hij levend!

Bewijs: door God gezonden.
Zichtbaar: de grootheid van God.
Hoe indrukwekkend!

En dat besef raakt me deze morgen.
Elisa is dood en begraven en nog werkt God door hem heen!
Nog wordt een andere dode levend als hij in aanraking komt met de beenderen van Elisa.
Duidelijker kan niet: leven en dood zijn in Gods hand!

Met dat ik de woorden ‘door de dood heen maakt Hij levend’ schrijf, komt er één Naam in mijn gedachten: Jezus!
Zijn dood bracht ons leven.
De dood heeft niet het laatste woord; de dood is overwonnen door Jezus Christus, Gods Zoon!

… werd hij weer levend en rees overeind op zijn voeten …
… Met Hem begraven en weer opgestaan …
God laat zien wie Hij is door de dood van Elisa heen.
God laat nog meer zien wie Hij is door de dood van Jezus heen.
Steeds opnieuw laat God zien wie Hij is.
De vraag is: zien wij?

 

HEER, hoe groot en indrukwekkend zijn  Uw daden!
Hoe onvoorstelbaar groot is Uw kracht!
Hoe weergaloos zijn Uw wonderen!
Hoe onovertroffen is Uw macht!

Hoe buitengewoon is Uw grootheid!
Hoe majestueus is Uw heerlijkheid!
Hoe ontzagwekkend is Uw majesteit!
Hoe onvergetelijk Uw liefde en bewogenheid!

- Amen -

Want ik denk ook ...

Soms zijn er van die Bijbelgedeeltes die je diep raken.
Waar je herkenning in vindt, en/of lessen om te leren.
Dit had ik ook met het gedeelte uit Klaagliederen 3:20-26.
Wat sluit het ook mooi aan bij het thema dat ik dit jaar voor mijzelf heb genomen:
'Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is.'
Het laat zo duidelijk zien hoe belangrijk het is om dat steeds opnieuw te beseffen, of er tijd voor te nemen/maken om daar bij stil te staan.
Welk een geschenken liggen er niet voor ons klaar in Zijn woord ...

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (87)

Steeds weer moet ik er aan denken, dan ben ik zo moedeloos.
Toch blijf ik hopen, want ik denk ook: Het is een geschenk van de Heer dat wij nog leven, Zijn liefde houdt nooit op, is iedere morgen nieuw.
Zijn trouw is groot.
Ik behoor aan de Heer, in het diepst van mijn hart; daarom blijf ik op Hem hopen.
Goed is de Heer voor wie naar Hem uitkijkt, voor wie Hem zoekt.
Goed is het in stilte te wachten, te wachten op Hem, op bevrijding.

Klaagliederen 3:20-26

Heb jij ook weleens van die dagen, dat je gedachten maar bij hetzelfde blijven rondcirkelen, terwijl je weet dat je er niets aan veranderen kunt?
Dat je gedachten steeds weer naar hetzelfde gaan, ook al wil je het eigenlijk niet?
Ken je de gevoelens van moedeloosheid die daaruit voortkomen?
En als je niet oppas zelfmedelijden, wat weer uit kan lopen op bitterheid of depressie?

Wat is het dan geweldig dat we Gods woord, de Bijbel hebben, waarin we mensen tegenkomen die dit soort gevoelens ook kennen.
Jeremia schrijft hier zelf: ‘Steeds weer moet ik er aan denken, dan ben ik zo moedeloos.’

Jeremia weeklaagt over de vernietiging van Jeruzalem.
Maar, hij blijft daar niet steken.
Hij gaat verder.
Hij geeft ons hoop met de volgende woorden.
Hij wijst ons op dingen die we zelf misschien door onze moedeloosheid niet meer kunnen zien.
Hij zegt: ‘Toch blijf ik hopen, want ik denk ook …’…’

Toch blijf ik hopen, want ik denk ook … …

Jeremia denkt verder dan de vernietiging van Jeruzalem.
Jeremia kijk naar wie zijn Heer is.
Jeremia kijkt van beneden, van de vernietiging van Jeruzalem, op naar boven, naar wie God is, naar wat Hij allemaal heeft gedaan en wie Hij is, wil zijn, zal zijn.
En hij somt het allemaal op; houdt het zichzelf voor:

1. Het is Gods geschenk aan mij dat ik nog leef.
2. God houdt van mij.
3. Zijn liefde voor mij is iedere morgen nieuw.
4. Gods trouw is groot.
5. Ik behoor Hem toe.
6. Daarom is er altijd hoop.
7. De Heer is goed voor wie Hem verwacht.
8. De Heer is goed voor wie Hem zoekt.

Wat een les voor ons allemaal.
Wat er ook speelt in ons leven, wat ons ook bezighoudt, in beslag neemt, ons moedeloos maakt of dreigt te maken, kijk net als Jeremia naar boven, naar wie God is.

Pak Zijn woord, de Bijbel, en lees over wie Hij is en wat hij allemaal heeft gedaan.
Houdt het jezelf voor, net zoals Jeremia deed.
Spreek het uit; het worden levenbrengende woorden.
Moedeloosheid zal verdwijnen, moed en hoop komen er voor in de plaats.

Hoop geeft leven.
Moed doet ons leven.
God wil ons beiden geven, waardoor wij in Zijn kracht verder kunnen.
Hoop, moed en kracht.

Op deze manier kunnen we met gevouwen handen en Zijn woord opengeslagen, in stilte op Hem wachten,.
En met Hem op de bevrijding die komen zal.

Gods adem

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (53)

'Ademt u over de aarde, dan ontstaat er weer leven en krijgt zij een nieuw gezicht.'
Psalm 104:30

De winter doet wanhopige pogingen om zijn ‘heerschappij’ vast te houden.
Opnieuw ligt er sneeuw, één van zijn laatste stuiptrekkingen.
Maar langzaamaan zien we hier en daar al wat uitlopen en de zon wint steeds meer aan kracht.
De lente is echter in aantocht en het zal niet zo heel lang meer duren en koning winter zal zich terug moeten trekken en zijn leiding overgeven aan de lente.

Zo gaan mijn gedachten met bovenstaande tekst naar de lente en ik zag het als het ware voor me hoe God, eerst heel zachtjes en dan met steeds meer kracht, Zijn adem blaast over de aarde, waardoor de sneeuw verdwijnt en het nieuwe leven verschijnt.

Sluit je ogen
en voel de warmte
van Zijn adem
heel zachtjes strijken
langs je gezicht.

Sluit je ogen
en laat met
het nieuwe leven,
dat overal langzaam
verschijnt, ook jouw hart
worden verlicht.

Bladeren die weer aan de bomen verschijnen.
Het gras dat weer opveert en zich herstelt in geur, kleur en pracht.
Grote en kleine knopjes van nieuwe bladeren en bloempjes.
Kleine bloemetjes die hun kopje net boven het gras uitsteken en schoorvoetend het begin van een nieuw seizoen inluiden.
Opnieuw zijn ze nog even bedekt met een laagje sneeuw, maar niet meer voor lang.
De vogels beginnen hun liederen weer te zingen en maken zich klaar om hun nesten weer te bouwen of hun intrek te nemen in hun bestaande nest.
Langzaamaan zal de grond zachter worden en er weer voldoende voedsel te vinden zijn.
De eerste lammetjes zijn al geboren, al is hun geblaat en gedartel in de wei nog niet te horen.
Nog even, nog heel even en de tijd breekt aan dat de staldeuren weer opengaan en de koeien en kalveren uitzinnig van vreugde, de wei weer in mogen gaan.
De zon, die iedere dag stilletjes aan kracht wint, warmt de aarde langzaam op en geeft de kleur aan de schepping terug en blijdschap en vrolijkheid aan mens en dier.
De dagen worden weer langer, het blijft langer licht en mens en dier lijken op te veren met nieuwe energie.

Het is met het in het zicht komen van de lente alsof God iedere dag met Zijn adem blaast over de aarde, waardoor nieuw leven ontstaat en de aarde een nieuw gezicht krijgt.

Foto: ©MichaelKlapwijkFotografie



De afgelopen dagen waren nog guur en koud en van de warme, leven brengende adem van God misschien nog niet zoveel te merken, toch blaast Hij heel zachtjes Zijn adem over de aarde.
Sta maar eens stil en kijk goed om je heen en zie hoe hier en daar het nieuwe leven ontstaat.

Heer, van hemel, zee en aarde,
blaas met Uw adem over ons.
Breng nieuw leven,
herstel onze krachten,
geef een ons nieuw zicht.

Heer, van hemel zee en aarde,
blaas met Uw adem over ons.
Opdat wij met vernieuwde krachten,
U zullen dienen en eren,
ons hart volkomen op U gericht.

Heer, van hemel, zee en aarde,
blaas met Uw adem over ons.
Geef nieuwe hoop en blaas weg
de dorheid en matheid van onze ziel,
opdat we weer zien hoe U ons pad verlicht.

Heer, van hemel, zee en aarde,
U wil ik loven, prijzen en danken,
voor Uw oneindige zorg over mens en dier.
Uw grote Naam wil ik zo bezingen,
U roemen met mijn lofgedicht.