One Word - De tweede maand ...

Vandaag is de laatste dag van de tweede maand dat ik bezig ben met mijn One Word - Focus.

Ik denk niet dat ik dit iedere maand ga doen, maar deze keer wil het zeker nog wel even doen, daar ik na de eerste maand van Dagboekje ben veranderd voor mijn First-Focus.

Ik kan je zeggen dat het een goede keuze was en ik er tot op de dag van vandaag geen spijt van heb.

Wat is het heerlijk om zo iedere dag te beginnen, en wat voel ik me gezegend, iedere dag opnieuw.

Ook het plaatsen aan de zijkant van mijn Blog is nu gewoon iets dat er bij hoort.

Ja, het kost me wat meer tijd, dus als ik weg moet betekent dit wat vroeger opstaan, maar wat vind ik het waardevol, want op deze manier komt het eigenlijk dubbel binnen.

En schrijven helpt mij ook om dingen beter te onthouden, dus ...

Het meest geniet ik op de dagen dat ik niet aan tijd ben gebonden en ik alle tijd heb, wat voel ik me dan bevoorrecht.

Met de rest had ik wat meer moeite met het Focussen.

Een hardnekkige verkoudheid die me gebroken nachten bezorgd, en de bijna voortdurende aanwezige pijn in mijn voet maken me moe, waardoor Focussen op de andere dingen niet altijd zo goed lukt als ik zou willen.

Maar af en toe een flink potje brullen helpt om de opgebouwde spanning kwijt te raken en kan ik er weer beter tegen.

Voor ik aan dit stukje begon, keek ik naar onderstaand filmpje/boodschap van Joni; en ook dit zijn dingen die mij weer helpen om me te Focussen en mij nieuwe moed en energie geven.

Waar mijn Focus ook lag deze maand is de Vrouwenavond die ik samen met Caroline van de Vate en Martine Lage mocht invullen.
En ook de komende maand mogen we weer een avond verzorgen, nu in Zutphen.
Er zit best wel wat werk ik, maar wat is en blijft het bijzonder om te doen.
Mocht je in de buurt wonen of een eindje rijden ervoor over hebben, dan nodig ik je bij deze van harte uit.
Voor meer informatie, zie rechtsboven aan mijn Blog.

Al met al durf ik te zeggen dat het bezig zijn met het woord Focus niet alleen een verrijking is van mijn dagelijks leven, maar mij ook echt helpt en sterker maakt.

En ik zie dan ook weer uit naar alweer de derde maand.

You are Loved

De Vrouwen/vriendinnenavond is alweer bijna een week geleden; de tijd gaat snel.
Het was een hele mooie avond met zeker honderd vrouwen, en hun reacties zijn een grote bemoediging, en aanmoediging.

Er is een hoop werk mee gemoeid, zowel in de voorbereidingen, als tijdens de avond, als daarna.
Om ook nog maar niet te spreken van de energie die het  kost, ik moet echt na zo'n avond even een paar dagen pas op de plaats maken.
En toch, toch is het het allemaal waard.

Op mijn aanrecht, in het hoekje bij mijn 'One Word - Focus' staat nog steeds de herinnering aan deze heerlijke avond; de rest van de spullen zijn inmiddels weer opgeruimd en staan klaar voor de volgende keer.
En dat is deze keer al snel, D.V. 10 maart in Zuthen; de maand erop staat er nog een avond in de dorpskerk in Katwijk op het programma.
Best heel bijzonder om zo ineens drie avonden 'achter elkaar' te mogen verzorgen.
En weet je, de boodschap die we mogen doorgeven, verveeld nooit en wordt nooit saai of gewoon.
Hoe belangrijk is het om te weten dat je geliefd bent!
Dat wat er ook in je leven is gebeurd, wie je ook bent en wat je ook doet of gedaan hebt, of wat een ander ook van je zegt of gezegd heeft: er is altijd Iemand die van je houdt!

Je leven is niet
uit toeval ontstaan;
noch een wrange grap
door iemand begaan.
Je leven is,
ongeacht wat je denkt
of wat mensen zeggen,
een wonder van Gods hand
en door niets of niemand
te weerleggen.

Hij heeft je bedacht;
Hij heeft je gewild en vormgegeven.
Je bent bijzonder en speciaal;
oneindig kostbaar is jouw leven.

Dat dit ook even jouw Focus mag zijn:

One Word - De eerste maand ...

De eerste maand van 2017 is alweer bijna voorbij; de eerste maand van het jaar waarin voor mij het woord ‘Focus’ centraal staat.
In deze eerste maand heeft vooral de Focus gelegen op mijn week- en dagplanning, met daarin natuurlijk mijn First Focus iedere dag op God.

Met mijn FF, waarbij ik gebruik maak van het boekje van Sarah Young – Dichtbij Jezus, lig ik wel een beetje in de clinch.
Er staan soms hele mooie dingen in, maar er staan ook dingen in waarbij ik mijn vraagtekens heb als het gaat om de waarheid ervan.
Ik kan het eigenlijk niet anders omschrijven als, dat mij soms het gevoel bekruipt van dat de waarheid van Gods woord wordt vermengt met leugens; zoals satan bij Eva waarheid met leugen vermengde, waardoor het waarheid leek, maar beslist niet was.
Daarnaast vond ik deze eerste maand uit het boekje erg eenzijdig.
Mijn FF-stukjes aan de zijkant van mijn Blog waren dan ook regelmatig met maar een minimum uit haar stukjes en meer gebaseerd op wat Gods woord zegt.
En dit brengt mij bij de vraag of ik wel iedere morgen met dit boekje wil/moet doorgaan.
Aan de ene kant ben ik nieuwsgierig naar wat er nog komt, tenslotte waren er vorig jaar heel wat keren dat ik uit dit boekje las en het mij tot zegen was.
Maar nu …
Mijn man is veel gemakkelijker in deze dingen -nou, dan stop je er toch mee-; maar als ik ergens aan begin, is er een diepe drang in mij om ook af te maken waaraan ik begonnen ben.
‘Zou dat te maken hebben met een stukje faalangst, met perfectionisme?’
Zomaar even een vraag die ineens in mijn gedachten kom.
Nou ja, ik heb vandaag nog om er over na te denken en ervoor te bidden.

Wat ik heel bijzonder vond om te doen deze afgelopen maand, was wekelijks, en ook bijna dagelijks’ maken van een planning en deze in Gods handen leggen en Zijn leiding en zegen erover vragen.
Iedere zaterdag schreef ik op papier de dagen van zondag tot en met maandag en noteerde daar alle afspraken en verplichtingen.
En bijna iedere dag apart maakte ik dan nog een planning voor die dag met FF bovenaan, een half uur lezen en de werkzaamheden voor die dag, en iedere keer bracht ik dan dit papier voor Gods troon.
Het is heel bijzonder om te zien en te merken dat ik niet alleen productiever was, maar dat er tegelijk ook meer rust was.
Alles leek veel ‘sneller’ te gaan.
Daarnaast zorgde de briefjes er ook voor dat ik bijna iedere dag ook minsten een half uur las.
Vroeger verslond ik boeken, maar ergens veranderde er iets en raakte het lezen op de achtergrond.
Af en toe probeerde ik het weer nieuw leven in te blazen, maar toch iedere keer kwam er al snel weer de klad in.
En dat terwijl ik lezen heel fijn vind, en het zo’n verrijking is.
Het half uurtje op mijn planning loopt nu regelmatig uit en ik ervaar keer op keer weer welk een ontspanning er in het lezen van een boek ligt.
Heerlijk!
Zo’n planning maken is dus zeker iets dat ik erin ga houden, en … bij de Lidl kwam ik in ieder geval een heel leuk hulpmiddeltje tegen dat mij daarin stimuleert.

Ik hou van papier; schriften, blocnotes ...

De komende maand zal ik deze dingen nog als mijn belangrijkste focus houden, gewoon zodat het me steeds meer eigen wordt en iets als wat ‘vanzelf’ gaat, er gewoon bij hoort; zeg maar ‘een goede gewoonte’ wordt.
En ik zie daarin uit naar wat God mij allemaal wil laten zien en leren.

Reminders en nog wat andere dingen ...

Zoals velen inmiddels weten is Focus mijn One Word voor dit jaar.
Ik heb er van alles aan gedaan om het niet te vergeten, zodat het niet alleen iets is voor nu even aan het begin van het jaar, maar dat ik het echt het hele jaar meeneem en er op alle gebieden van mijn leven iets mee doe en van leer, en dan alles natuurlijk vanuit de eerste Focus: God, Zijn woord, Zijn wil; Jezus, wat Hij voor mij gedaan heeft, doet, en van mijn verlangt en de Heilige Geest in mij.

Maar ik ken mijzelf, en weet dat de vele dingen die in het leven op ons afkomen, mij zo maar weer weg kunnen halen bij waar ik zo goed mee op weg was.
Ik heb gewoon kleine geheugensteuntjes nodig om gefocust 😊 te kunnen blijven en niet te vergeten waar ik mee bezig ben.
En zo prijken er bij mij in huis op twee strategische plekken, de keuken en de toilet, twee reminders om mij te herinneren aan mijn One Word.

Ik heb geen vaatwasser, dus doe minstens twee keer per dag de vaat, 

en dan is dit mijn uitzicht.

En aan gezien ik al jaar en dag een heel groot prikbord in mijn toilet heb hangen, 

was het ook niet zo moeilijk om een tweede plek te kiezen.

Al zal denk ik mijn FF mij zeker iedere dag aan mijn One Word herinneren, de reminders op deze plaatsen herinneren mij er ook aan dat dit woord op alle gebieden van mijn leven doordacht en doorleeft moet worden.


Ik heb ook gemerkt hoe waar het is dat waar je je Focus op legt je dag positief of negatief kan beïnvloeden.
Gistermorgen, zoals jullie in mijn vorige Blogpost hebben kunnen lezen, had ik echt moeite met het stukje uit het dagboekje dat ik gebruik.
Er stonden dingen in waar ik totaal niet mee uit de voeten kon en die in mijn ogen ook niet Bijbels waren.
En in plaats het goede en het mooie eruit te  halen, of me te laten leiden door wat Gods woord erover zegt, liet ik mezelf meeslepen in dat dit toch niet goed was, niet Bijbels enz., en voor ik er erg in had, voelde ik me helemaal niet meer zo blij, en lag er een donkere deken over mijn dag.
Zodanig zelfs dat het me vanmorgen nog niet helemaal lekker zat en ik zelfs spijt kreeg van de Blogpost die ik erover geschreven heb.
Ik kan hieraan dus heel duidelijk zien, dat waar ik mijn Focus op leg, mede bepaal hoe ik me voel.
En ik heb dan ook besloten om als er weer dingen instaan, waarvan ik merk dat ze dit tot gevolg kunnen hebben, ik ze negeer en me richt op de goede en mooie dingen en anders op zoek ga naar wat Gods woord er wel over zegt, zodat mijn Stille Tijd een positieve tijd zal zijn, iets wat mij dicht bij Hem brengt, opbouwt, vreugde schenkt, mij aanspoort om Hem gedurende de dag overal in te betrekken enz..

En ik heb ook besloten om, als de tijd het mij toelaat, iedere dag de hoofdlijnen van mijn FF aan de zijkant van mijn Blog te zetten.
En mocht er echt wat uitspringen, nou, dan komt het er dubbel op, en aan de zijkant en een extra Blogpost.


Wat ik de afgelopen paar jaar ook nauwelijks heb gedaan, is lezen, en dat terwijl ik zo'n 'leesmonster' was.
De onrust van alles wat er gebeurd is, werkte duidelijk ook daar in door en alleen een heel mooi boek kon me nog even vasthouden, maar voor de rest kon ik me er gewoon niet toe zetten; had ik er gewoon geen zin in.
Dus ik heb in mijn dagelijkse planning minstens een half uur lezen opgenomen.
Ik kan je n al zeggen dat ik meerdere keren die tijd overschreden heb, waardoor ik soms mijn bedje wat later zag dan goed voor mij was.
Maar goed, wat ik ook merkte en wat ik gewoon vergeten was, is hoe lezen een mens ontspant.
Ja, ik weet dat er mensen zijn die het tegendeel ervaren, maar dit was wel wat ik opnieuw ervaar met iedere keer als ik weer ga zitten om te lezen.
Ik ga dan ook aan de zijkant van mijn Blog een lijstje maken van de boeken die ik gelezen heb en aan het lezen ben.
(Tegelijk ook een mooie reminder voor mijzelf)
Heb je nog een tip voor een mooi boek, laat het me gerust weten.


Als laatste voor vandaag nog een leuk citaat dat ik wel heel goed bij het woord Focus en deze Blogpost vind passen; van Barbara Johnson uit 'Zet een geranium op je hoed en wees blij'.

'Het belangrijkste is, dat het belangrijkste het belangrijkste blijft.'

Over vertrouwen en schatten verzamelen ...

Vandaag had ik toch wel heel veel moeite met het stukje uit het dagboekje dat ik gebruik voor mijn Stille Tijd.
Aan de zijkant van mijn Blog kun je de grote lijnen lezen en daar had ik ook beloofd om nog even terug te komen op dit stukje.

Waar ik tegen aan loop.
Het eerste stukje.

De schrijfster stelt dat vertrouwen een schat is die we in de hemel kunnen verzamelen en dat met iedere keer als wij ons vertrouwen op God stellen, we een muntje in Gods schatkist gooien, en dat we op deze manier schatten opbouwen waarmee we voorbereid zijn om moeilijke tijden.
God bewaart dan al het vertrouwen dat we in Hem gesteld hebben veilig in Zijn  hart.
En dat niet alleen, Hij voegt er ook nog eens voortdurend rente aan toe.
En hoe meer we op Hem vertrouwen, hoe meer Hij ook aan ons de kracht zal geven om dit te doen.

Als ik Mattheüs 6 in zijn geheel lees, krijg ik toch een heel ander beeld van ‘schatten verzamelen in de hemel’, maar goed.
En een vraag die bij mij opkomt met het lezen, is: waarom verzamelen dan wij schatten in de hemel?
Doen we dit werkelijk om in moeilijke tijden daar iets aan te hebben?
Volgens dit stukje wel, maar zijn we dan uiteindelijk nog niet op onszelf gericht in plaats van op God?
Schatten verzamelen in de hemel is toch met heel ons hart gericht zijn op Hem; dat doen waar Hij blij van wordt.
Zeker,  vertrouwen is daar een onderdeel van, vertrouwen op Hem, dat Hij voor ons zorgt, ons helpt, dat Hij zal voorzien, enz. in plaats ons vertrouwen te stellen op mensen, of een dikke bankrekening, of ...

En dan, dat God ons vertrouwen bewaard en veilig stelt in Zijn hart, daar voortdurend rente aan toevoegt, en dat met hoe meer wij vertrouwen Hij meer kracht geeft om dit te doen …
Om heel eerlijk te zijn raak ik hier het spoor helemaal bijster.

En in goede dagen mijn vertrouwen in Hem oefenen, zodat ik voldoende vertrouwen heb om door de stormen te komen als die komen?
Hoe kun je in vredesnaam vertrouwen oefenen als alles goed gaat en rustig is.
Is het juist niet in de stormen en de donkere dagen van het leven dat je vertrouwen oefent?

Hoe makkelijk is het niet om te zeggen dat je op God vertrouwt als je een goed gevulde beurs hebt, of nooit ziek bent, of alles gewoon lukt wat je ook doet; als er nooit moeiten of tegenslagen zijn.
Hoe moeilijk is vertrouwen soms als je bankrekening bijna leeg is en er liggen meer rekeningen dan dat er geld is; hoe moeilijk is vertrouwen als je chronisch ziek bent, je dagen zich aaneen rijgen zonder dat er verbetering komt, of als je wordt vervolgd en gemarteld.
Och, ik kan zo nog vele voorbeelden noemen.

Vertrouwen oefenen in God kun je mijns inziens alleen in de stormen en donkere dagen van het leven.
Op de goede dagen kunnen we ons verdiepen in Hem, zodat we Hem leren kennen, zien wie en hoe Hij is en dan in de stormen of donkere dagen, kunnen we ontdekken of het waar is wat Hij zegt, of wat er over Hem gezegd/geschreven wordt.
En gaandeweg zal ons vertrouwen in Hem groeien en groter worden, omdat we ontdekken in die stormen van het leven, of in die donkere dagen, dat Hij werkelijk te vertrouwen is, dat wat Hij zegt en beloofd, waar is.


Eén ding is duidelijk, vandaag draaide het om vertrouwen in God, en om het verzamelen van schatten in de hemel, allebei zaken die heel erg belangrijk zijn, alleen of het stukje daarin nu helemaal Bijbels verantwoord is, daar heb ik zo mijn twijfels over.
En jij, wat denk jij?

De eerste week en FF

De eerste week van mijn One Word Focus, maar ook van mijn FF-First Focus is voorbij.
Het was bijzonder om iedere dag de mogelijkheid te hebben om er ook over te schrijven; om niet alleen ’s morgens de eerste tijd van de dag aan Hem te geven en te lezen, te overdenken en te bidden, maar om ook later op de dag er nog eens over te schrijven.
Hier zal ik niet iedere dag tijd voor hebben, dat besef ik heel goed, en ja, ik wil vast ook nog wel eens wat anders delen, maar om zo de eerste week van dit nieuwe jaar te kunnen beginnen was heel speciaal.
Daarnaast vond ik het ook heel bijzonder om bijna iedere dag een lijstje te maken met wat ik die dag wilde doen/of gedaan wilde hebben, en dat aan Hem voor te leggen voor ik ergens aan begon.
Het gaf meer rust,  en het werkt lukte ook echt allemaal veel beter; alles wat belangrijk was en gedaan moest worden, gebeurde.
Een enkele keer kostte dingen meer tijd dan ik had ingeschat, vooral als het om schrijven gaat kun je dat niet altijd even goed inschatten, en verviel er iets, maar dat was dan niet iets wat niet kon wachten.
Er lag gewoon een heerlijk stuk ontspanning in, en dat was echt heel fijn.
En zo lag deze week de Focus op Hem.
En ook vanmorgen natuurlijk.

'Hoop is als een gouden koord dat jou met de hemel verbindt.’

Hoop is onzekere verwachting, of zekere verwachting.
Voor ons die geloven is hoop doorgaans het laatste, een zekere verwachting; het zeker weten dat iets gaat gebeuren.
Synoniemen voor hoop zijn o.a. uitzicht, vertrouwen, verwachting, maar ook houvast, toeverlaat, en toevlucht.

God is onze hoop.
Op Hem kunnen we vertrouwen; nimmer zal Hij ons vertrouwen beschamen; Hij doet wat Hij zegt en belooft.
Onze verwachting is van Hem.
'Welzalig(Gelukkig!) is hij die de God van Jakob tot zijn hulp heeft, die zijn verwachting stelt op de HEERE, zijn God, …’ Psalm 146:5
En lees maar eens verder in deze Psalm wat je van Hem kunt verwachten.
>> Psalm 146 
Door Hem hebben we uitzicht; uitzicht op een geweldig toekomst, op een eindeloze eeuwigheid in Zijn nabijheid; uitzicht op een leven zonder pijn en verdriet, zonder tranen, zonder dood.
Hij is ons houvast, onze toeverlaat, onze toevlucht.
'Hij zal u beschutten met Zijn vlerken, onder Zijn vleugels zult u de toevlucht nemen, Zijn trouw is een schild en een pantser.’ Psalm 91:5
God is de God van hoop!

'Hoop is als een gouden koord dat jou met de hemel verbindt.’
Hoop richt ons hart en oog naar boven, naar de hemel, naar God, naar Degene die hoop is, en hoop geeft.
Hoop, is als het ware een gouden koord, dat uit de hemel met ons verbonden is en waarvan de glans schijnt op ons levenspad, waardoor wij verder kunnen, vol kunnen houden, staande kunnen blijven.


Romeinen 5:13
‘Moge de God van de hoop u vervullen van alle vreugde en vrede in het geloven, zodat gij overvloedig wordt in de hoop , in de kracht van de Heilige Geest.’

Danken ...

‘Als je Mij bedankt voor het vele goede dat Ik geef, bevestig je dat Ik God ben, uit Wie alle zegeningen voortkomen.’

Toen ik hier vanmorgen even over aan het nadenken was, vroeg ik mijzelf af waar mensen die niet geloven met hun dankbaarheid heen gaan.
Ook zij zullen toch dankbaarheid kennen lijkt mij, maar in wezen hebben ze dan niemand die ze ervoor kunnen bedanken.
Of zou dankbaarheid bij hen verbonden zijn met zichzelf, met eigen prestaties en verdiensten; met wat ze te danken hebben aan hun eigen inspanningen, of waarvoor ze geleerd of hard gewerkt hebben?
Met een gewoon cadeautje is het simpel, en voor een nieuw of mooi contract ook, maar met een nieuw leven, een kind krijgen. gespaard blijven bij een ongeluk, genezen van een ernstige ziekte …
Zo maar even wat gedachten die in mij opkwamen toen ik door deze zin moest denken aan een citaat van Bonhoeffer over dankbaarheid: ‘Dankbaarheid zoekt achter de gave de Gever.’
Ik ken namelijk geen leven zonder God, dus met alles kan(kon) ik alleen maar Hem toe gaan en Hem danken.


Hoewel ik God heel wat gedankt heb (er viel door alles wat er in ons gezin allemaal gebeurd is ook heel wat te danken), toch ben ik pas de laatste jaren bewuster met dankbaarheid bezig.
Mijn eerste stap in bewust bezig zijn met dankbaarheid, kwam met het lezen van een boek over danken voor alles.
Het boek was niet van mij dus de titel en schrijver ben ik kwijt.
Ik weet wel dat er vele dingen in het boek waren waar ik totaal niet mee uit de voeten kon, en er waren ook een aantal dingen waar ik mijn vraagtekens bij zette.
Ik weet ook dat ik het boek niet helemaal heb uitgelezen, ik kon op een gegeven moment echt niet meer verder lezen.
Maar toch, toch waren er zeker dingen in dit boek die mij diep raakten en iets in mij wakker geschud hebben; mij dicht bij God brachten en waardoor dankbaarheid iets werd waar ik bewuster mee bezig wilde zijn.
En sinds 2015 zijn we met onze VrouwenBijbelstudiegroep bezig met het boek/werkboek en de dvd van ‘Duizendmaal dank’ van Ann Voskamp.
Het heeft ons allemaal bewuster gemaakt van de hoeveelheid zegeningen die we dagelijks ontvangen, en dat het er vaak veel meer zijn dan we ons bewust zijn.

Met het citaat van vandaag, is daar eerst de erkenning dat alle zegeningen van God komen; Hij is de Gever.
Hem daarvoor danken is twee, maar wat ik me niet zo gerealiseerd heb, is dat ik met Hem te danken, bevestig dat Hij God is.
Ja, natuurlijk, ik weet dat Hij God is, ik erken dat Hij God is, maar dat mijn danken dit erken, dit bevestigd …, daar heb ik niet eerder over nagedacht.
En als ik daar nu zo eens over nadenk, dan lijkt het mij dat dit tegelijk betekent dat er dan ook iets gebeurt in de onzichtbare wereld om ons heen.

Als met danken iedere keer wordt bevestigd dat God God is, dan moet de boze steeds meer wijken.
Als met danken iedere keer wordt bevestigd dat God God is, dan wordt de boze met iedere keer gewezen op zijn ondergang die een feit is.
Als met danken iedere keer wordt bevestigd dat God God is, dan ligt daarin ook onze aanbidding naar God besloten, en o, wat haat de boze dat, wat dat is immers het laatste dat hij wilt, hij wilt die zelf hebben.
Als met danken iedere keer wordt bevestigd dat God God is, raken onze moeilijkheden en problemen op de achtergrond, en komt de focus te liggen op Hem; Degene die alles in handen heeft, en voor wie niets onmogelijk is.
Als met danken iedere keer wordt bevestigd dat God God is, dan wordt met iedere keer Zijn grootheid en almacht erkent.
Als met danken iedere keer wordt bevestigd dat God God is, dan klinkt daarin ons geloof en vertrouwen in Hem door.
Als met danken iedere keer wordt bevestigd dat God God is, en het zo’n impact heeft op ons en de onzichtbare wereld om ons heen, wat verhindert ons dan nog?


1 Thessalonicenzen 5:18
‘Dank God in alles. Want dit is de wil van God in Christus Jezus voor u.’
(HSV)


Psalm 146:1,2
‘Halleluja! Mijn ziel looft de Heere. Ik zal de Heere loven in mijn leven, ik zal voor mijn God psalmen zingen, zolang ik er nog ben.’
(HSV)

Tijd als leraar ...

‘Tijd is een leraar, die je op Mij leert wachten en in het duister op Mij leert vertrouwen.’

Tijd als leraar …
Heb jij het eerder gehoord, of erover gelezen, over tijd als leraar?
Ik niet, maar ik moet je zeggen dat deze zin behoorlijk binnenkomt.

Ik heb zitten bedenken, dat als tijd een leraar is, de vakken waar hij les in geeft vast geduld en geloof zijn.
Geduld, het vermogen ergens op te kunnen wachten. (Encyclo)
Hoe ongeduldig zijn we tegenwoordig vaak niet; in de auto, in de winkel, voor het stoplicht, de trein, …
En dan heb ik het nog niet eens over de belangrijke dingen van het leven, over God, over Zijn plannen, antwoorden en timing.
Geloof,  vast vertrouwen op God en Gods woord (Christipedia)
Vaste grond, houvast, volharding, troost, bemoediging, uitzicht, hoop om vol te kunnen houden als tijd verstrijkt en verstrijk en verstrijk en er gebeurt (ogenschijnlijk) niets.

Ik denk dat er niet zoveel mensen meer zijn die tijd nog als leraar hebben, of die zijn lessen nog regelmatig volgen.
Komen we immers tegenwoordig niet allemaal bij tijd en wijle tijd te kort.
En zijn we allemaal niet op z’n tijd, al dan niet in meer of mindere mate, zeer ongeduldig als het gaat om hoe lang iets duurt, of op zich laat wachten?
En dan heb ik het nog niet eens over tijd als leraar als het gaat om de dingen van de Heer.

Tijd.
Tijd als leraar.
Hoeveel tijd gunnen we onszelf om te leren van leraar tijd.
Verlangen we er wel naar om te leren van hem, of staat ons leven in zo’n hoge versnelling dat we daar geen tijd meer voor (over) hebben?


God heeft ook de tijd geschapen.
Hij heeft het ritme bepaald, de dag, de nacht, de uren, minuten, seconden, dagen, maanden, jaren.
In het begin schiep God … Genesis 1 en 2.
Alles in dit leven heeft zijn uur en tijd … zegt Prediker 3.
Eén dag bij de Heere is als duizend jaar en duizend jaar als één dag - 2 Petrus 3:8.
In Uw hand zijn mijn tijden, … (Psalm 31:16a - NB)

In Uw hand zijn mijn tijden!?
Geloven we dat?
Geloven we werkelijk dat onze tijden in Zijn hand zijn; ook als het leven moeilijk is en onze dagen donker en duister?
Er geen antwoord komt op onze gebeden, we geen uitkomst zien, geen licht aan het einde van de tunnel?
Zijn we geduldig en vol geloof?
Kunnen we wachten en vertrouwen?


Mijn gedachten gaan naar Jozef, naar Mozes, naar David.
Van hun leven kun je zeggen dat de tijd hun leraar was.
Wachten op vervulling van dromen.
Wachten om gevormd te worden; ja, zelfs misschien zonder dat je weet.
Wachten op het juiste tijdstip.
Abraham.
Wachten op de vervulling van Gods belofte.
Wachten en daarbij vertrouwend ondanks de tijdsduur, ondanks de duistere momenten.
Geduld.
Geloof.

‘Maar ík vertrouw op U, HEERE. Ik zeg: U bent mijn God!
Dit zijn Davids woorden, voorafgaand aan ‘Mijn tijden zijn in Uw hand.’
Kunnen wij dit ook zeggen?


Psalm 27:14
‘Wacht op de HEERE, wees sterk en Hij zal uw hart sterk maken; ja, wacht op de HEERE.’

Psalm 40:2
‘Lang heb ik de HEERE verwacht, en Hij boog Zich naar mij toe en hoorde mijn hulpgeroep.’


De tijd als leraar, om te leren wachten op Hem, om te leren vertrouwen op Hem.
Op Zijn timing, op Zijn antwoord, op de vervulling van Zijn beloften, op de voltooiing van Zin plan.
Wachten en vertrouwen; geduld en geloof.
Ja, ik geloof zeker, als ik naar de verhalen in de Bijbel kijk, dat God de tijd gebruikt als een leraar om ons te leren wachten en vertrouwen op Hem; zowel in mooie als donkere dagen.


Help mij Heer, om zijn lessen te volgen en niet te verzuimen.
- Amen -

Geloof en vertrouw!

 ‘Afhankelijkheid is juist dat je met een open hart en open gedachten naar Mij toe komt en Mij uitnodigt om Mijn verlangens in jou te leggen.’


Psalm 34:18,19
‘Zij (de rechtvaardigen) roepen en de Heere hoort, Hij redt hen uit al hun benauwdheden.
De Heere is nabij de gebrokenen van hart, Hij verlost de verbrijzelden van geest.’

2 Korinthiërs 5:7
‘… want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwing.’


Mijn gedachten gaan een aantal jaren terug in de tijd, om precies te zijn terug naar het jaar 2006.
Ik zat er behoorlijk doorheen na jaren van thuiszitten met twee depressieve jongens vanwege pesten.
Mijn wereld was erg klein geworden hierdoor, want ik durfde soms nauwelijks deur uit, je wist immers maar nooit.
Ik sprak niet veel mensen meer, en als ik ze sprak, ach, waar moest ik het over hebben.
Eigenlijk was ik een beetje mensenschuw geworden.

Op een dag kwam de Visie binnen.
Ik bladerde hem door en mijn oog viel op een bepaalde advertentie van de Driehoek uit Amersfoort, waar een egoversterkende cursus speciaal voor vrouwen werd aangeboden.
Er zou een intakegesprek aan vooraf gaan en allerlei onderwerpen als zelfbeeld, socialisatie, communicatie etc. zouden aan de orde komen.
Ik las het; keek het nog eens na op hun site en ik werd er helemaal warm van, ja, dat was wat voor mij; dit was precies wat ik nu nodig had, maar …
Maar …, ik durfde niet.
Dan moest ik daar naar toe bellen, intakegesprek, alleen naar Amersfoort en ook nog ’s avonds.
Alles zou in groepsverband gebeuren, of onder toeziend oog van de groep: rollenspellen, gesprekken, opdrachten, …
Doodeng!
Op school was ik immers al degene die wegkroop achter de persoon die voor mij zat; en mijn vinger opsteken voor een antwoord, echt niet, stel je voor dat ik het fout had.
Vanbinnen wist ik dat dit precies hetgeen was wat ik nodig had, maar ik kon het niet, mijn angst was sterker dan mijn vertrouwen in Hem die dit aanreikte.

De tijd verstreek, en ik vergat het, tot er opnieuw een visie binnenkwam met eenzelfde advertentie.
Opnieuw die kriebels; zou ik dan samen met een vriendin gaan?
Ik wist wel iemand die vast wel met me mee zou gaan.
Maar, nee, toch maar niet, met z’n tweeën heeft toch geen zin; wat leer ik er nu van als ik me nog steeds grotendeels kan verschuilen achter iemand.

En toen kwam de derde keer, en ik wist dat ik er niet meer onderuit kon.
Als God mij meerdere keren iets laat zien en ik daarbij het gevoel ook heb dat dit precies is wat ik nodig heb, terwijl alles wat er gedaan zou gaan worden precies dat zou zijn wat ik nog nooit heb gedurfd, dan moet ik mijn hoofd wel buigen en gehoorzamen; en ik pakte de telefoon en belde maar gelijk.
En zo begon ik op 8 november 2007 aan deze cursus; met angst en beven, maar wel God belovend dat ik ook alles zou doen wat er van me gevraagd werd.
Hoe moeilijk ik het ook zou vinden, ik zou het doen.
En wat was het moeilijk!
Maar, de rollenspellen, de groepsgesprekken, mijn vinger opsteken, aangeven dat ik wel als eerste wil …, ik heb het allemaal gedaan, want ik had het Hem beloofd.

Ik denk dat we nog zo’n twee sessies voor de boeg hadden, dat ik me realiseerde, dat als het hier zou stoppen, ik in no-time weer bij af zou zijn.
Als ik niets om handen kreeg om te doen, om in praktijk te kunnen blijven brengen wat ik net allemaal een beetje had geleerd, dan was alles voor niets geweest.
En ik bad dat God iets op mijn pad zou brengen om te doen, want ik wist gewoon helemaal niet wat ik zou kunnen doen, en ik beloofde Hem daarbij, dat wat het ook was, ik zou het doen.
Het was amper twee weken later dat een vrouw uit onze gemeente naar mij toekwam en mij uitnodigde voor een VrouwenBijbelstudiegroepje.
Wat was ik blij en God dankbaar!
Echter, de grote uitdaging die daar achter verborgen zat, kwam al snel.

We hadden nauwelijks een paar ochtenden gehad, of ze vroeg me om de ochtenden in banen te leiden.
Ik hoefde geen studie te doen, want dat deden we met een cd, maar wel de ochtend verder leiden.
Help! Heer! Help!
Ja, Heer, ik heb U wat beloofd; ik zal het doen.
‘Wil je meehelpen om de Kerstavond voor Vrouwen te organiseren?’
Heer?
Het ligt in het verlengde van de VrouwenBijbelstudieochtenden, en daar heb ik niet veel werk aan.
Oké, Heer, ik zal het doen.
‘Dan kun jij de Kerstavond voor Vrouwen ook wel presenteren; dat kun je hartstikke goed!’
Ja, dat kan jij wel vinden, maar nu ik nog.
Heer, help! Ik heb zoiets nog nooit gedaan! Paniekgevoelens komen boven.
Ja, Heer, ik heb beloofd te doen wat U op mijn pad brengt; en opnieuw doe ik wat Hij van mij vraagt terwijl ik het dood-, en doodeng vind.


De Heer hoorde mijn roep; Hij zag mijn benauwdheden en mijn verbrijzelde geest, en Hij antwoordde.
Tot drie keer toe (hoe geduldig is Hij niet; ik schiet er nog van vol als ik dit alles type), tot drie keer toe reikt Hij mij de hand met dezelfde cursus.

Wandelen door geloof en niet door aanschouwing!
Afhankelijkheid, afhankelijk van God.
Een open hart, open gedachten; Heer, wilt U op mijn pad brengen …
Bereidwillig om te doen wat Hij te doen geeft.
En verlangens, Zijn verlangens, ze werden de mijne naarmate de tijd vorderde en bleek dat ik het inderdaad kon, en … het ook nog geweldig leuk vond om te doen.


Lieve zus (broer) in de Heer, dat mijn verhaal jou mag bemoedigen en aansporen om je vertrouwen op Hem te stellen, want je zult nooit beschaamd uitkomen!
God hoort jouw roep, Hij ziet je benauwdheden, je verbrijzelde geest, en Hij zal je antwoorden.
Let goed op, God antwoord op velerlei manieren, en niet altijd zoals wij het liefst zouden willen, of wat voor ons het makkelijkst zou zijn.
Stel je daarbij afhankelijk van Hem op; open je hart en gedachten voor Hem, dat Hij erin mag komen.
Nodig Hem uit om Zijn weg voor jou open te leggen en wees dan ook gehoorzaam om te doen wat Hij te doen geeft.
Soms zullen Zijn verlangens in jou komen en zullen het jouw verlangens worden; soms geeft Hij je wat te doen omdat Hij weet dat je het kan en leuk zal vinden, ook al weet jij dat nog niet.
Want daar kunnen allerlei redenen voor zijn.
Maar geloof en vertrouw Hem, Hij is je Schepper, je Maker.
Geloof en vertrouw, want er is niemand die jou beter kent dan Hij.
Geloof en vertrouw, Hij zal het niet beschamen.

Mag God je rijkelijk zegenen!

Even of ...

‘Als je even tijd hebt, denk dan na over wie Ik ben in al Mijn kracht en luister; 
overdenk de diepte en hoogte van Mijn liefde voor jou.’

Eén van de eerste dingen die door mijn hoofd heengaan als ik deze woorden lees, is dat we dit niet moeten doen als we even tijd hebben, maar dat we er tijd ervoor moeten maken.
En ik kom dan automatisch bij het gedichtje dat ik voor in mijn agenda van dit jaar heb geplakt en waar ik eerder over heb geschreven: Neem de tijd, o mijn ziel …
Ik vraag me namelijk af hoeveel er in het algemeen van terecht zou komen als we dit moeten doen als we even tijd hebben; en is even niet veel te kort, of is hier alles is beter dan niets van toepassing?
En, verdient God niet veel meer van onze tijd dan even?
Het zijn zomaar wat gedachten die boven komen met het lezen van dit zinnetje.

Ook gaan mijn gedachten naar Nehemia 4:8 waar staat:
‘Bedenk hoe groot en indrukwekkend de Heer is …’
Neem de tijd …
Bedenk …
Niet even, maar ga er eens voor zitten.
Als er één ding is wat ik ervaren heb, dan is het wel dat door daar tijd voor te nemen/maken ik in hele moeilijke dagen aan dat ‘even’ genoeg kan hebben om verder te kunnen.
Doordat ik in Zijn woord ontdekt heb wie Hij is, hoe groot en indrukwekkend Hij is, hoe groot Zijn liefde voor mij is, kan ik op momenten dat het heel moeilijk is daaraan terugdenken en mezelf voor houden dat onze God groter, machtiger, sterker en liefdevoller is dan wie of wat dan ook.
Onze gevoelens op moeilijke momenten, of in moeilijke tijden, staan vaak haaks op wat God zegt in Zijn woord, daarom is het goed om tijd te nemen om God te leren kennen door Zijn woord, zodat Hij in de praktijk kan laten zien wie Hij is.
En op deze manier groeit onze vertrouwen in Hem, wordt onze relatie met Hem sterker.
Niet door wat we voelen, maar juist door dat we zien dat Hij een getrouw God is.
Hiermee wil ik niet zeggen dat alles altijd goed afloopt, absoluut niet.
Maar Hij zal er wel altijd voor ons zijn, ook al begrijpen wij niets van Zijn wegen.
En later zien we vaak dat juist die momenten, die perioden, we gegroeid zijn in geloof en vertrouwen.

Een ander woord waar mijn gedachten nog naar toe gingen is uit Psalm 107, en wel vers 43.
‘Wie wijs is, let op deze dingen, hij slaat er acht op hoe de Heer telkens Zijn liefde toont.’
(GNB)
‘Wie wijs is, zal deze dingen bewaren, zal begrijpen de bewijzen van vriendschap van de Ene!’
(NB)

Wie wijs is, let op deze dingen; wie wijs is, zal deze dingen bewaren: hoe de Heer Zijn liefde toont; de bewijzen van Zijn vriendschap.
En nog andere vertalingen spreken van Zijn goedertierenheid, dat genade betekent, goedheid, ontferming, compassie, vriendelijkheid, mededogen.
De Bijbel noemt ons dus wijs, als we letten op hoe Hij Zijn liefde aan ons toont, op wat Hij doet, op wie Hij is, en al deze dingen bewaren.

Om sterk te kunnen zijn en staande te blijven in moeilijke dagen, zullen we voor die tijd Zijn woord tot ons moeten hebben genomen, zodat in die moeilijke dagen, Hij ons Zijn woord te binnen kan brengen; ons kan herinneren aan wat Hij heeft gezegd en beloofd.
Soms is Zijn belofte (zijn Zijn beloften) het enige dat we overhouden.


‘Als het gevoel wegvalt, blijft de belofte.’
(Elisabethbode)

De allerbeste reisgenoot

‘Geen andere reisgenoot is zo betrokken als Ik!’

Wat een heerlijke wetenschap.
Ik ga dit jaar op reis en een avontuur aan, en ik mag daarbij weten dat ik de beste reisgenoot heb die maar denkbaar is.
‘Hij is zowel met mij als binnenin mij, daarnaast gaat Hij voor mij uit om de weg te bereiden en Hij wandelt tegelijk ook nog eens naast mij.’
Eigenlijk weten we dit best wel, maar als je het zo eens op een rijtje zet, dan vraag ik met toch af waarom ik me dan soms nog zo sappel kan maken om dingen.
Eigenlijk heeft Sarah Young wel gelijk als ze zegt dat, ‘omdat Hij met ons meegaat, zou onze tred zo veerkrachtig moeten zijn dat het anderen opvalt’, en ja, dan hebben we het natuurlijk wel over veerkrachtig op de moeilijke dagen en momenten van ons leven.
De Here Jezus heeft ons er voor gewaarschuwd dat ze zouden komen, maar Hij zei er tegelijk bij dat we dan goede moed moeten houden, omdat Hij de wereld heeft overwonnen.

Johannes 16:33
‘Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat u in Mij vrede zult hebben.
In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed, Ik heb de wereld overwonnen.’


Heer, help mij om mijn focus
dit jaar, met dit nieuwe avontuur,
gericht te houden op U, mijn reisgenoot.

U bent immers met mij en in mij;
U gaat voor mij uit en bereidt mijn weg,
en ook wandelt U nog eens naast mij.

Laat mij daarom niet ontmoedigd raken, Heer,
als er beproevingen komen en verdriet;
doe mij steeds beseffen: U bent er heel de weg bij!

U hebt de wereld overwonnen, waardoor ik
vrede kan hebben in U, zelfs in moeilijke dagen.
Ja, Heer, U bent werkelijk mijn allerbeste reisgenoot.

Ps. Zo grappig, ik heb net een kuurtje van de dokter gehad en het merk is  ...., jawel, Focus care
Hoewel mijn gezicht met iedere beweging zeer doet, en ik soms de longen uit mijn lijf hoest, heb ik er alle vertrouwen in dat het goed komt.
Ha, ha, kan toch niet anders met zo'n merk medicijnen 😄

Niet bezuinigen, hoor!

‘Bezuinig niet op onze tijd samen!’

‘Welke taken er ook op ons liggen te wachten, laat ze wachten.
Tijd met Hem is het beste deel en zal ons niet zal worden ontnomen.’


Het valt niet altijd mee als je een drukke dag voor de boeg hebt om dat allemaal te wachten en ’s morgens toch eerst de rust en stilte in te gaan met de Heer.
Hoe makkelijk worden onze gedachten niet getrokken naar de lijst met dingen die we nog moeten doen die dag.
Hoe druk kunnen de ochtenden in een gezin wel niet zijn, en hoe vroeg moet je dan soms wel niet opstaan om tijd te hebben met Hem.
En als we een later tijdstip op de dag nemen, hoe makkelijk raakt dat niet ondergesneeuwd onder allerlei dingen die we ‘moeten’ doen, waardoor het er soms helemaal bij inschiet.

Ik weet nog goed mijn eigen worstelingen met tijd maken voor de Heer.
Och, wat wilde ik het graag ’s morgens vroeg doen, maar onze kinderen waren soms zo vroeg op dat het gewoon niet lukte om nog eerder op te staan, of ik was simpelweg te moe, omdat ik er ’s nachts verschillende keren uit moest.
En wat later op de dag, och, ook dat lukte vaak gewoon niet; vooral niet toen ze nog niet naar school gingen, maar ook niet meer sliepen overdag.
Ik heb dan ook geen antwoord op hoe je dit dan moet doen; ik kan je alleen maar zeggen dat deze tijd voorbij gaat en dat God ervan weet.
(Ik las dat laatste ooit eens in een boek, en o, wat gaf mij dat een stukje rust; God weet ervan)
Ik besef nu ook dat ik er vaak veel te krampachtig mee omging, en de lat veel te hoog legde voor mezelf.
Elke tijd die we aan God besteden is een goede tijd, en elke tijd is beter dan niets; vooral in drukke piekjaren met kleine kinderen.

Later, toen onze kinderen groter werden, stond ik om 6.00 uur, zo was ik iedereen voor, en dat was fijn; het paste ook bij mij.
Ik hou van de stilte van de ochtend als er nog niemand wakker is; ik hou ervan om voor ik ook maar iets doe, eerst naar Hem te gaan.


En dan staat er vandaag in het Dagboekje dat we niet moeten bezuinigen op onze tijd met Hem.
Er wordt verwezen naar Psalm 105:4 en Lucas 10:39-42.
Psalm 105:4 (HSV) zegt:
‘Vraag naar de HEERE en Zijn kracht, zoek Zijn aangezicht voortdurend.’
NB:
‘Vraagt raad bij de Ene en zijn kracht, zoekt zijn aanschijn voortdurend.’
De Bijbel spoort ons duidelijk zelf aan om tijd met de Heer door te brengen; om voortdurend  Zijn aangezicht te zoeken, om Zijn raad te vragen, onze kracht bij Hem te zoeken.
En dat terwijl wij juist, als we heel druk zijn, of een volle agenda, geneigd zijn om onze tijd met Hem in te korten, of misschien zelfs te laten schieten.

In Lucas 10:39-42 vinden we het verhaal van Maria en Martha, ons vast wel bekend.
De Here Jezus komt bij hen op bezoek en Martha loopt de benen uit haar lijf om voor iedereen te zorgen, terwijl haar zus Maria maar op haar gat zit en niets doet.
Het frustreert haar zo, dat ze op een gegeven moment naar Jezus toe gaat en min of meer van Hem verwacht dat Hij er eigenlijk nu maar eens wat van moet zeggen tegen Maria dat zij niets doet en al het werk aan haar zus overlaat.
Maar in plaats dat Jezus Maria terechtwijst en haar aanspoort om nu toch maar eens snel aan het werk te gaan zodat haar zuster niet alles alleen hoeft te doen, neemt Hij als het ware Martha’s drukke en bezige handen in die van Hem en zegt Hij vol liefde tegen haar: ‘Martha, Martha,  je loopt maar te zorgen en maakt je druk om zoveel dingen; toch is er maar één ding echt nodig. Maria heeft het goede (WB – beste) deel gekozen en dat zal niet van haar worden afgenomen.’
Met andere woorden: ‘lieve Martha, laat de boel nu maar eens even de boel, en kom bij me zitten; laten we samen even praten, en kom tot rust, zodat je weer genoeg kracht heb voor al het werk dat ligt te wachten.’

'Tijd met de Heer is geen verloren tijd', zei Corrie ten Boom.
Welk een waar woord!
Tijd met Hem geeft ons nieuwe kracht, maakt ons sterk, verfrist en vernieuwd ons.
Tijd met Hem bereid ons voor op de dag die voor ons ligt.
We kunnen dan alles, - zij die ons dierbaar zijn, - onze zorgen, - alles wat er die dag allemaal gebeuren moet, - alles waar we mee zitten,  … in Zijn handen leggen en zo samen met Hem de dag met al haar bezigheden enz. ingaan.

Tijd met Hem is het beste deel, zegt Jezus Zelf, en het zal ook niet van ons worden afgenomen.
Waarom zouden we er dan nog op bezuinigen?
Dat jouw Focus dit jaar ook als eerste zal liggen op tijd met Hem; het is het beste dat je ooit kunt doen!

Op avontuur!

Vandaag is de eerste dag van mijn ‘One Word – Focus’, en daarmee van ‘mijn FF – First Focus’.

Vanmorgen werd ik al vrij vroeg (nou ja, in ieder geval voor de Nieuwjaarsmorgen) wakker en kon niet meer slapen.

Steeds opnieuw gingen mijn gedachten naar beneden, naar het Dagboekje van Sarah Young dat klaarlag om voortaan iedere morgen gelezen te worden.

Ik probeerde nog even of de slaap nog wilde komen, maar nee.

Ik leek wel een kind dat vandaag op schoolreisje zou gaan, gespannen maar dan op een goede manier.

Zo uitzien naar; haast niet kunnen wachten dat het zover was om dit te gaan doen.

En zo begon mijn eerste dag met FF.

Als ik mijn koffie gepakt heb, kruip ik in mijn stoel.

Ons hondje kruipt bij me op schoot, terwijl ik mijn Bijbel en het boekje opensla en op de leuning leg.

* ‘Kom bij mij als je wilt leren en een verlangen hebt om te veranderen’ zijn de eerste woorden die mij tegemoet komen.

‘Als je dit nieuwe jaar ingaat, houdt dan niet vast aan oude gewoonten, als je Mijn aangezicht zoekt en voor Mij opensta, zal jouw reis met Mij je gezindheid vernieuwen.’

…

Wat heel erg binnenkomt is de laatste zin van het stukje:

‘Geef jezelf volkomen over aan dit avontuur en richt je steeds meer op Mijn nabijheid.’

Ik ben niet bepaald avontuurlijk ingesteld, eigenlijk helemaal niet.

Maar met het lezen van deze woorden ervaar ik dat dit, dit bezig gaan met dit One Word, met Focus, met FF, een avontuur is, en ik besef ook gelijk dat daar de gevoelens van opwinding vandaan komen die ik vanmorgen met het wakker worden had en waardoor ik niet meer kon slapen.

Het is een avontuur dat ik aanga samen met de Heer!
Ha ha ha, nooit gedacht dat ik nog eens op avontuur zou gaan J, maar wat zie ik er naar uit.

Mijn hart is vol verwachting voor dit nieuwe jaar, en daarin mag ik weten dat ‘Hij mij kent en begrijpt; mij ziet en Zijn aandacht voor mij nooit verslapt; Mij zal omgeven met een eeuwigdurende liefde.’

* Wat tussen haakjes staat is in eigen bewoordingen weergegeven ivm. copyright; wat schuin gedrukt staat, is een citaat uit het boekje.

En dan is het bijna zover!

Morgen is het zover, de eerste dag van het nieuwe jaar waarin het woord Focus een belangrijke rol gaat spelen.
Er gaat van alles door mijn hoofd, maar ik heb nog (nog steeds) geen idee van het hoe of wat.
Misschien moet het morgen eerst gewoon 1 januari zijn en moet ik gewoon beginnen, daarbij op God vertrouwend dat Hij mij door Zijn Geest zal leiden.


De afgelopen week heb ik een paar keer, als een soort van oefening vast voor volgend jaar, een lijstje gemaakt aan het begin van de dag met daarop wat er die dag eigenlijk moest gebeuren.
Vervolgens heb ik dat lijstje in mijn handen genomen en heb het, met de brief van koning Hizkia in gedachten, aan God voorgelegd en Zijn zegen en hulp erover gevraagd.
En hoe anders waren de dagen dat ik dit heb gedaan; wat vlotte het werk sneller als anders  en kostte het me minder moeite.
O, natuurlijk ik bid iedere dag om Zijn hulp, ook over het werk dat ik moet mag doen, maar zo specifiek, zo gedetailleerd …
En toch, hoe Bijbels is dit eigenlijk niet:

‘Onthul aan de ENE je daden,- en je plannen zullen worden bevestigd.’
NB
Vertrouw uw werken aan de HEERE toe, en uw plannen zullen bevestigd worden.’
HSV
Spreuken 16:3

Ook heb ik de afgelopen week een lijstje gemaakt waarin ik dit woord Focus op de één of andere manier een plaats(je) zou kunnen gaan geven.
Als eerste was daar natuurlijk God.
Elke dag opnieuw hoort Hij mijn FF, mijn First Focus, te zijn.
(Wat zou het trouwens geweldig zijn als ik daar iedere dag iets, al is het maar iets kleins, over op mijn Blog zou kunnen zetten; al is het maar één Bijbeltekst die ik die ochtend lees, of één citaat uit het dagboekje dat ik het komende jaar zal gaan gebruiken. Maar ja, is dat wel een haalbaar iets …  Ha, ha, daarbij nog in acht nemend dat ik nu niet bepaald iemand ben die korte stukjes kan schrijven; ik ben immers meestal nogal lang van stof. Aan de andere kant, oefening baart kunst, en wat ik nu nog niet kan, kan ik misschien wel leren …)

Toen ik de andere dingen op wilde schrijven, kwam de volgende gedachte bij mij binnen: ‘het is geen kwestie van het Focussen op deze dingen, maar het gaat erom dat mijn Focus komt te liggen op hoe God tegen alles aan kijkt, op wat Zijn woord erover zegt, en wat Zijn wil is wat ik zou doen, en hoe etc..’
Dus de Focus op hoe God zou willen dat ik zal zijn als Zijn dochter; als vrouw, als echtgenote, als moeder en oma, als huisvrouw, als dochter en schoondochter, als zus en schoonzus, als vriendin, als kennis.
Hoe Hij zou willen dat ik bezig ben met mijn schrijven, met mijn taak in de aanbidding in onze gemeente, mijn plaats in de VrouwenBijbelstudiegroep, in mijn bezoekjes aan anderen, of mijn gastvrijheid hier thuis, er voor andere zijn …
En wat te denken over grote beslissingen als eventueel verhuizen …
Niet mijn wil, maar Uw wil …
Discipline …


‘Wees veilig bij de Ene met heel je hart,- steun niet op je eigen verstand; ken Hem op al je wegen,- en Hij zal je paden recht maken; …’
NB
Spreuken 3:5,6

‘U wijst mij de weg naar het leven; in Uw aanwezigheid ben ik blij, in Uw nabijheid ben ik gelukkig, voor altijd.’
GNB
Psalm 16:11

Als ik naar mijn lijstje kijk, dan word ik overspoeld met gedachten als ‘dat gaat nooit wat worden’, ‘dit word één grote mislukking’, maar als ik naar de Bijbelteksten kijk die eronder staan, dan weet ik dat, zolang ik maar dicht bij Hem blijf en naar Hem op blijf zien, komt het altijd op de één of andere manier goed.

Mijn gedachten gaan naar een citaat van Ralph Waldo Eamerson wat aan de zijkant van mijn Blog staat:

‘Zaai een gedachte en je oogst een daad.
Zaai een daad en je oogst een gewoonte.
Zaai een gewoonte en je oogst een karakter.
Zaai een karakter en je oogst een bestemming.’

Misschien is het niet alleen maar iets meer ‘om over na te denken’, zoals er nu (nog) boven staat, maar juist ‘om te onthouden’.


Zo grappig, eigenlijk wilde ik voor het komende jaar wat andere dingen aan de zijkant van mijn Blog zetten; wat er nu staat, staat er alweer minsten een jaar.
Maar met wat ik allemaal geschreven heb, kan ik niet anders dan het gewoon laten staan, want het zijn de dingen waar het om draait, of die gewoon belangrijk zijn om te onthouden.

Focus
One Word 2017

In Uw handen, Heer!

Tijd van voorbereiding ...

Je woord uitleven (1)

De afgelopen tijd heb ik op de één of andere manier steeds nagedacht over het woord Focus en hoe ik dat ‘woord uitleven’ moest zien.
Dinsdagavond moest ik oppassen op mijn kleindochter, en ben ik er maar eens gaan zitten om wat gedachten op (echt) papier te zetten.
Mijn kleindochter was deze avond echt voorbeeldig, dus ik heb kunnen schrijven tot ik helemaal ‘klaar’ was.

Als eerste ben ik nog maar eens gaan kijken naar de betekenis en naar synoniemen van het woord Focus.
Natuurlijk weet ik dat best, maar toch, het is soms goed om het eens even op een rijtje te zetten, en .. het past ook wel echt bij mij om dit te doen.
Betekenissen: het zich concentreren op één punt; waar je speciale aandacht aan geeft; aandachtspunt; scherp stellen, invalshoek, perspectief.
Synoniemen: zwaartepunt; doel; doelwit; speerpunt.
Ik ervaar hoe goed het is om de betekenissen en de synoniemen zo op een rijtje voor me te zien, en het brengt me dan automatisch bij de Bijbelteksten die ik had gekregen.
Eigenlijk, zat ik me te bedenken, brengt het me nog verder terug.

Een tijdje geleden was ik de aanbidding voor de dienst aan het voorbereiden, en werd toen heel erg bepaald bij het gedicht ‘Neem de tijd, o mijn ziel.’
En hoewel ik dit gedicht in eerste instantie voor de dienst gebruikte, bleven de woorden mij ook persoonlijk ‘achtervolgen’, tot ik het gedicht een plaats gaf op de binnenkant van het kaft voor in mijn agenda voor 2017.
De tekst die ik daarbij geplakt heb, is Spreuken 4:23, waar staat:
‘Van alles waar over je waakt, waak vooral over je hart, het is de bron van leven.’
Het was voor mij op dat moment al heel duidelijk dat ik me in het jaar 2017 weer meer zou gaan richten (focussen 😊) op mijn tijd met God.

De afgelopen twee jaar ben ik nogal ontheemd en zoekende geweest, en dat heeft een behoorlijke weerslag gehad op mij, op wat ik deed en op moest gaan geven, op wat ik weer mocht gaan doen; op mijn schrijven, en daarmee ook op mijn tijd met God.
Ook door het feit dat ik niet meer om 6.00 uur ’s morgens mijn bed uit hoefde, raakte ik ontregeld en ik kon maar geen nieuw ritme te pakken krijgen en o, wat miste ik het.
Aan de andere kant is het ook goed om niet meer zo vroeg op te staan.
Na alle tropenjaren binnen ons gezin, is het heel goed om nu wat meer slaap te krijgen,
maar dat betekent wel, dat ik een nieuwe indeling van mijn dag moet gaan maken, en wel zo dat God toch die eerste weer wordt die ik ’s morgens ontmoet.
En dat was wat binnenkwam bij mij met dit gedicht; alsof Hij zei, daar moet je beginnen; daar begint het allemaal; dat is het belangrijkste en van daaruit volgt de rest.

‘Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om te overdenken,
tot je door te laten dringen,
hoe groot Zijn liefde is.
Neem de tijd om te ontdekken
op welke wijze Hij Zijn liefde laat zien.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, en vind rust
in Zijn liefde en trouw.
Neem de tijd
tot je hart gevuld is
met verwondering,
aanbidding en vreugde.

Het derde couplet heb ik er toen niet bijgeplakt, het zou er ook niet meer bij gepast hebben, maar goed, nu ik er zo mee bezig ben en deze dingen opschrijf, wordt het me duidelijk dat ik het toch ook in mijn agenda moest plakken (en dat heb ik inmiddels gedaan).

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd
tot deze kostbare waarheid
deel is van je leven.
Neem de tijd
en groei in volharding
en standvastigheid.

Zeg nu zelf, hoe goed past dit niet bij het woord Focus.

Als ik dan vervolgens nog eens kijk naar de Bijbelteksten die ik kreeg, dan draait het allemaal maar om één ding, namelijk om Hem, op tijd met Hem, op gefocust zijn op Zijn woord, op Zijn wil; op gehoorzaam zijn aan Hem, en van daaruit mogen weten dat Hij dan mijn weg bereidt.
Ach, zijn mijn mooiste en fijnste momenten immers niet wanneer ik met Hem en Zijn woord bezig ben, denk, schrijf, spit, overdenk, bid …
Zijn die momenten in Zijn aanwezigheid ook niet de momenten waar ik merk, ervaar, dat mijn kracht wordt herstelt!
Hoe mooi is het niet te merken (steeds opnieuw) dat God niet, nee nooit, loslaat; dat Hij zoekende harten de weg helpt terug te vinden; terug en tegelijk vooruit.

Je woord uitleven …
In eerste instantie zal dat voor mij dus zijn dat ik me focus op Hem, op mijn tijd met Hem.
Met dat ik deze dingen ontdekte, ben ik er ook al direct mee aan de slag gegaan.
Ik ga echt niet zitten wachten op 1 januari 😊
Ik zie het allemaal gewoon vast als tijd van voorbereiding naar het jaar 2017, waarin ik met het woord Focus aan de slag mag gaan.
Er zijn al verschillende dingen die in mijn gedachten kwamen, of die ik ergens las en die op de één of andere manier verbonden zijn met het woord Focus.
Ik heb ze netjes opgeschreven om er op een later tijdstip iets mee te kunnen doen.
Maar voor nu, voor nu is het het belangrijkste om als voorheen altijd mijn dag weer te beginnen met Hem en niet op een later tijdstip.
En als ik daar dan toch vroeger voor op moet staan: so be it!

Time with God
FF
First Focus

One Word ...

Ongeveer een maand geleden kwam ik bij You Version het Leesplan 'One Word' (that will change your life) tegen.
Ik heb dat Leesplan gevolgd en het laat me niet meer los.
Nu moet ik zeggen dat ik de laatste jaren al wel een woord had dat met me meeging een nieuw jaar in, maar er mee bezig zijn op de manier waarop zij het er over hebben ..., dat toch weer niet.
Of het ook daadwerkelijk iets voor mij is, weet ik niet, maar het triggert me behoorlijk en ik ben er sinds die tijd wel regelmatig mee bezig.

In dit Leesplan wordt echt gesproken over een woord dat God geeft, dat je je daar op moet richten en daar voor open moet staan, en niet zozeer voor een goed woord.
Maar ja ...
Verschillende woorden leken er af en toe uit te springen, en ik schreef ze allemaal op: liefde, vertrouwen, kwetsbaar en verborgen.
En allemaal leken ze wat te hebben, maar dat gevoel van 'Yes ...' dat ontbrak.
Totdat dit ene woord mijn leven binnengewandeld kwam, toen gebeurde er iets vanbinnen.
Het bizarre is dat dit woord (of een vervorming van dit woord) echt wel tig keer voorkomt in dit Leesplan, maar er toen geen enkele keer uit sprong of me raakte.
Pas enige tijd erna las ik iets en ineens ...pats ... het woord kwam in mijn gedachten en mijn hart sprong op.
Vervolgens heb ik nog wel een tijdje er alleen maar over nagedacht en gebeden van 'Heer, is dit het echt?', maar alles op een rijtje zettend hoe het woord binnenkwam, de rust die ik had gekregen en het feit dat ik niet meer zo zeer bezig was met zoeken, bevestigden het aardig.
Maar, onzeker als ik 'soms' ben ... 'Heer, nog een woord van U ...?

Inmiddels heb ik vier Bijbelteksten; de laatste kwam vanmorgen nog binnen 😊.

1. Spreuken 3:6
   (GNB)
   'Houd de Heer voor ogen bij alles wat je doet, dan baant Hij voor jou de weg.'
2. Psalm 16:11
   (GNB)
   'U wijst mij de weg naar het leven; in Uw aanwezigheid ben ik blij, in Uw nabijheid ben ik gelukkig, voor altijd.'
3. Lucas 12:34
   (GNB)
   'Want waar je schat is, daar is ook je hart.'
4. 2 Timotheüs 2:1
   (NB)
   'Jij dan, mijn kind, wees krachtig in de genade die is in Christus Jezus.'

Maar, de woorden die ik vanmorgen las in het Dagboekje, dat ik dit jaar met mijn verjaardag gekregen heb, zijn verantwoordelijk voor het definitief maken van dit woord en het ermee naar buiten komen middels dit schrijven.
Het is werkelijk alsof God rechtstreeks tot mij sprak, en spreekt.
Ik citeer een paar zinnen uit het boekje:
'Je verlangen naar een risicoloos leven, is een vorm van ongeloof. Je verlangen om dicht bij Mij te leven staat op gespannen voet met je pogingen om risico's te vermijden.
...
 Om Mij met je hele hart te volgen, moet je je neiging om voor veiligheid te kiezen, loslaten.
...
Als jij je blik op Mij richt ...'

Wow, dit kwam binnen, want ja, ik ben een mens die op safe speelt.
Weliswaar al een aantal jaren(sinds 2008) niet meer zoals vroeger, maar toch, regelmatig betrap ik mezelf er toch op dat ik nog steeds voor safe kies, of de neiging heb om voor safe te gaan.
En eigenlijk was ik daar opnieuw mee bezig terwijl ik met dit 'One Word-thema' bezig ben.
Ik was hier immers in stilte mee bezig; ik hield alles voor mijzelf.
Nou ja, oké, ik heb één vriendin de link gemaild als misschien ook iets voor haar; en ik zou wel het woord op mijn Blog zetten, en misschien noemen dat dit mijn woord voor het nieuwe jaar is, maar verder ...
Veilig, en daarmee ook een slag om de arm houdend voor als ...

Het is niet zo moeilijk om te schrijven over dingen die geweest zijn, die ik geleerd heb, gedaan heb, enz., maar schrijven over iets dat nog staat te gebeuren, daarin eerlijk en oprecht dingen benoemen, bijvoorbeeld, als ik het woord gewoon totaal vergeet ofzo, dat is wel even een ander verhaal.
Dan komt toch ook het woord kwetsbaar wel even om de hoek kijken.
(Even mijn gedachten tussen dit schrijven door: Hoezo perfectionistisch aangelegd. Of zal het simpelweg allemaal te maken hebben met mijn angst om fouten te maken? Maar dan is het helemaal raar, want, hoe zou ik hierin iets verkeerds kunnen doen ...?)
Hoe dan ook, ik wil deze uitdaging van mijn 'Woord uitleven' aangaan.
Je woord uitleven ...
Hm, ook dat is iets waar ik mijn gedachten (en gebeden) maar eens goed over moet laten gaan.
En, mezelf kennende, zal ik dat vast wel al schrijvende doen.


O ja, mijn woord?

(>> Achtergrond Foto 'Focus': Michael Klapwijk)