Vertrouwen voor angstige dagen ...

Als ik vanmiddag weer eens echt de tijd heb om achter mijn laptop te kruipen, eindig ik bij een oud blogje van mijn allereerste Blog.
Ik krijg een brok in mijn keel en al snel lopen met het lezen de tranen over mijn wangen, en niet alleen vanwege de herinneringen, maar ook doordat het aanvoelt als een be(aan)moedigend woord van de Heer.
Waar ik doorgaans de (oude) blogjes praktisch in hun originele staat op dit blog plaats, heb ik dit keer het tussendoor (schuingedrukt) aangevuld vanuit het nu, daar de boodschap die erin staat tijdloos is, en dus ook voor nu geldt.

Het verhaal van het dochtertje van Jaïrus staat in dit verhaal centraal, en in het bijzonder een paar woorden van de Here Jezus.

Het verhaal in grote lijnen.
Het dochtertje van Jaïrus ligt op sterven en Jaïrus spoedt zich naar Jezus toe, die in de omgeving was.
Jaïrus smeekt Jezus om mee te komen en Zijn handen op zijn dochtertje te leggen, dan zou ze beter worden en blijven leven.
Jezus gaat met hem op weg, maar wordt onderweg opgehouden.
Dan komt iemand uit het huis van Jaïrus hem tegemoet met de mededeling dat zijn dochtertje al is gestorven en dat hij de Meester niet meer hoef lastig te vallen.
Jezus hoort wel wat er wordt gezegd, maar Hij zegt tegen Jaïrus dat Hij niet bang moet zijn, maar moet blijven geloven.
Vervolgens neemt Hij drie van Zijn discipelen mee het huis binnen, stuurt iedereen die in het huis is naar buiten en gaat samen met de vader, de moeder en Zijn drie leerlingen de kamer van het meisje binnen.
Hij pakt haar hand en zei tegen het meisje: 'Meisje, Ik zeg je: sta op!’
En het meisje, 12 jaar oud, stond op en begon te lopen.
‘Geef haar wat te eten’, zei Jezus.
👉 Marcus 5:21-43 

Aan de hand van dit verhaal neemt Lucado mij mee op weg naar vertrouwen voor angstige dagen.
Steeds opnieuw raakt het me; de manier waarop hij dingen weet te beschrijven, schildert met woorden, ze aaneenrijg tot een verhaal, zodat het zich bijna als een film voor je afspeelt.
Hierdoor raakt hij steeds opnieuw mijn hart.
Hierdoor gaan zijn woorden voor mij leven en betekenis krijgen.
Hierdoor worden handvatten geen droge kost, maar liefdevol, uitgestoken handen, die mij op weg helpen, of de moed geven om verder te gaan, te kunnen.
Zo ook nu weer.
    

De angst van Jaïrus ken ik, herken ik.
De angst om mijn kind te verliezen …
De wegkwijnende dochter vergelijkt hij met een wegkwijnend huwelijk, of een loopbaan die op z’n retour is, toekomst, vriendschap…

Een gezondheid die achteruit gaat.
Een zaak die je daardoor moet stoppen.
Zoveel dingen niet meer kunnen.
De impact van dit alles.

Knaagt die angst, die onzekerheid nu niet aan mijn deur, als ik denk aan mijn zoon, die eind van de week zijn baan kwijt is en zijn opleiding niet kan vervolgen omdat er geen stageplekken zijn te vinden, maar ondertussen wel zijn onkosten heeft voor vrouw en huis.
Ja, één plekje heeft hij aangeboden gekregen, maar die kunnen hem geen loon betalen.
Verder leren met een uitkering kan, maar na een half jaartje komt hij dan in de bijstand.
Knagende angst, knagende onzekerheid…

Knagende zorg (angst is nu een groot woord, maar soms ...), knagende onzekerheid …
Ook nu weer als met de lichamelijke gesteldheid van mijn man het steeds moeilijker wordt om te werken(nadeel eigen winkel).
Ja, hij heeft wel de beslissing genomen om in augustus vervroegd te stoppen, maar houdt hij het zo lang nog wel vol?
En dan …?
Knagende zorg, knagend onzekerheid …

Zoals Jaïrus neerviel aan de voeten van Jezus en smeekte, zo ben ook ik menigmaal aan de voeten van Jezus neergevallen.
Gesmeekt voor het leven van mijn kind, gesmeekt om hulp voor een kind dat zich snijdt, gesmeekt voor …, om …
Zoals Jezus Jaïrus antwoordde en hoop gaf door mee te gaan, ontving ik hoop van Jezus op velerlei manieren.
Soms werd ik boven alles uitgetild en was er vrede in mijn hart en het rotsvaste zeker weten; het komt goed!

Maar dan blijft Jezus staan; of zoals Lucado het zo mooi verwoord: Halverwege het wonder blijft Jezus staan.
Bij Jaïrus werd Jezus opgehouden door de bloedvloeiende vrouw, bij mij was het soms een telefoontje van: mam, ik sta bij de trein en heb de neiging er onder te stappen, of de depressie, die weer genadeloos toesloeg en m’n kind omsloot en door het huis ging als een zware, zwarte wolk, of zoals nu, een sollicitatiegesprek vlak voor dat hij zijn werk kwijt is, maar …. er is geen loon!
Er zijn zovele dingen die ik op zou kunnen noemen aan momenten waarin Jezus halverwege het wonder bleef staan.
En dan slaat de onzekerheid weer genadeloos toe, moedeloosheid, minderwaardigheid.
Zie je wel, God vergeet mij, Hij vindt mij vast niet goed genoeg, belangrijk genoeg.
Zie je wel, mijn geloof is toch niet groot genoeg….

Wat heb ik het afgelopen jaar Hem al veel bestookt met mijn smeekbedes, vooral toen mijn eigen lichaam ook opnieuw begon te protesteren door het werk dat nu op mij neerkwam.
Hoeveel tranen heb ik al niet vergoten …
Hoe, Heer, hoe …?

Iemand uit het huis van Jaïrus komt eraan en vertelt hem dat zijn dochtertje inmiddels is gestorven en dat hij de Meester niet meer lastig hoeft te vallen.
Te laat.
Stilte.
Dan wijst Lucado met klem op de woorden die de Here Jezus dan uitspreekt:

                                     ‘Wees niet bang, maar blijf geloven.’

Wees niet bang….
Jaïrus dochtertje is dood.
Geloven?
Wie? Wat? Hoe?
Blijf geloven dat Jezus in staat is om te helpen.

Wees niet bang …
Mijn man op tijd bij de trein om onze zoon op te halen.
Een kaartje, een arm, een tekst, een woord, een boek, …
Uitkering, bijstand, voldoende ...?

Een blogje als dit, maar ook andere schrijfsels, gedichten …
Kaartjes, een arm, liederen, gebed …
Reacties op blogjes …
God Die spreekt door het Dagboek van Murray* heen en mij al schrijvend leidt naar Wie Hij is, en woorden geeft die mij terechtwijzen, onderwijzen, bemoedigen, aanmoedigen, aansporen, nieuwe moed en hoop geven, als ook de kracht om opnieuw …

Lucado wijst met klem op de woorden: ‘Wees niet bang, blijf geloven.’
Hij wijst op het feit, dat Jezus de woorden van de dienaar had gehoord.
Hij wijst op het feit, dat Jezus, hoewel Hij in beslag genomen werd door de zieke vrouw en omgeven was door zoveel mensen, Hij Jaïrus en zijn nood geen moment uit het oog verloor.
Hij wijst op het feit, dat Jezus alles hoorde en Hij het belangrijk genoeg vond om Jaïrus’ angst aan te pakken en mee te gaan naar zijn huis.
Hij wijst op het feit, dat één woord van Jezus vanaf de plaats waar Hij was, genoeg zou zijn geweest.
Hij wijst op het feit, dat Jezus niet alleen wilde laten zien dat Hij doden kon opwekken, maar dat Hij meegaat, komt, om dat te doen.

Hij wijst op het feit, dat Jezus komt, ook bij mij.
Hij wijst op het feit, dat Jezus komt, ook bij mijn zoon.
Jezus komt en spreekt.
Door een kaartje, door een boek, door een persoon, door een vogel die het hoogste lied zingt, een ree dat stilstaat in de wei langs de weg …’
Een steuntje in de rug.
Lucado wijst op het feit, dat God dat nog steeds doet.
Aan Jaïrus, aan mij.
Aan hen die neerslachtig zijn, aan hen die overmand worden door verdriet.

Ook nu nog, bij mijn man, bij mij, bij ons.

Hij dringt aan: ‘Wees niet bang, blijf geloven!’

Blijven geloven, dat Hij voor mijn kinderen zorgt, waar ze zich ook bevinden, waar ze ook door heen gaan op dit moment.
Blijven geloven, dat Hij komt om mij (en hen) op te beuren.
Blijven geloven, dat Hij mij, ons, belangrijk genoeg vindt.
Blijven geloven.

Blijven geloven, ook nu beurt Hij op, richt Hij op.
Blijven geloven, wat er ook gebeurt, Hij is erbij.
Blijven geloven, Hij gaat met ons mee.
Blijven geloven, Hij geeft de kracht, de moed, de hoop.
Blijven geloven, Hij ziet, Hij hoort; nog steeds.

Lucado schrijft: 'Angst rooft zoveel vrede van onze dagen.'
O, wat een waar woord.
Hoeveel vrede heeft angst al niet van mij geroofd en hoe vaak al niet.
Ik weet het, en toch, het gebeurt iedere keer weer.
Angst, de grootste vijand van mijn vrede.
Angst, de grootste vijand van mijn geloof.
Angst, de grootste vijand van mijn vreugde.
Angst, de grootste vijand van mijn hoop.

Lucado wijst op Gods woord waar Jezus zegt: ‘Ik ben met jullie, alle dagen.’
(Matt.28:20)
Waar we ook naar toe gaan, waar we ons ook bevinden, nergens op deze aarde is een plaats waar God niet is.
Wees niet bang, maar geloof.

Angst is bij tijden de grote aanwezige in mijn leven.
Soms heeft angst mijn leven bepaald, mijn keuzes, mijn doen en laten.
Het is soms nog steeds mijn grootste, steeds terugkerende vijand.
Wat betekent het veel voor mij als Lucado schrijft:
‘De aanwezigheid van angst betekent niet dat je geen geloof hebt.
Angst gaat bij iedereen op bezoek.
Maar zorg ervoor dat je angst een bezoeker is en geen bewoner.’

Wat hebben mensen mij al vaak gekwetst met hun veroordeling vanwege mijn angst.
Wat hebben mensen mij al vaak pijn gedaan met hun onnadenkende uitspraken.
Wat zeggen we soms makkelijk dingen en halen de bijbel te pas en te onpas aan, zonder te weten of ons te bekommeren waar iets vandaan komt, wat de oorzaak is.
Wat heb ik soms getwijfeld aan mijn geloof vanwege mijn angst en wat mensen daar over te zeggen hadden.
Dan is het alsof God nu zelf tegen mij zegt:
‘Mijn lieve dochter, als angst je weer overvalt, weet dan dat dit niets afdoet aan je geloof in Mij, maar zorg er wel voor dat het geen intrek neemt in jouw huis.’

… maar zorg er wel voor dat het geen intrek neemt in jouw huis …
Ja, het kan me soms zo overvallen, gevoelens van zorg, van moedeloosheid, van niet meer weten hoe ik verder moet, hoe ik het vol ga houden, maar deze gevoelens geen intrek laten nemen in mijn hart en in mijn ziel.
Och, wat is dit soms makkelijker gezegd dan gedaan, maar wat een geweldig liefdevolle God en Vader hebben wij toch, dat Hij steeds opnieuw komt, en laat zien, en Zijn hand uitstrekt en zegt: 'Kom maar, geef maar aan Mij. Kom maar, wees niet bang, vertrouw Mij!'
Soms in de stilte van je Stille Tijd …
Soms met een koffiebezoekje aan een vriendin …
Soms met lezen.
Soms met …

Ja, angst heeft al heel veel geroofd, maar ik ben op weg mijn angst tegemoet te treden met geloof.
Samen, hand in hand met God, met Jezus, met de Heilige Geest.
Soms, dreigt het kolkende water van angst mij te overspoelen, maar ik grijp die toegestoken hand van Hem uit de hemel.
Soms duurt het even, zie ik niets anders dan die golven, maar Hij vind mij belangrijk; Hij komt, Hij wacht, Hij reikt Zijn hand.

‘Wees niet bang.
Geloof!’

📅 November 2009

* Dagboek van Andrew Murray

Kracht in mijn ziel !

Het is donderdagmiddag als ik mij aan het voorbereiden ben voor de Gebedsochtend voor de Vervolgde Vrouwen de volgende dag.
Ik lees de verhalen door en er is één Bijbeltekst die bij het eerste verhaal gelijk in gedachten komt, en ook bij het tweede verhaal is dezelfde tekst zo van toepassing, dat het voelt als een soort van bevestiging, dat dit een Woord is, dat ik ter bemoediging mag delen met mijn (inmiddels) vriendinnen.
Wat het een extra dimensie geeft, is het feit dat het voor mij een heel persoonlijke bemoediging is.
Een bemoediging die ik vorig jaar van de Heer heb ontvangen, en mij zo heeft geraakt, dat dit vers steeds opnieuw, vooral als het heel moeilijk is (-en ons leven staat nog aardig op z’n kop) in mijn gedachten komt.

Psalm 138:3 
'Ten dage dat ik riep, hebt Gij mij geantwoord, Gij hebt mij bemoedigd met kracht in mijn ziel.’

Het bijzondere was, dat dit vers -dat uit mijn medicijnbekertje* kwam, volgde op Jesaja 54:10, de tekst die ik die dag als eerste kreeg.
‘Want bergen mogen wijken en heuvelen wankelen, maar mijn goedertierenheid zal van u niet wijken en mijn vredesverbond zal niet wankelen, zegt uw Ontfermer, de Here.’
Deze woorden uit Jesaja zijn al vele jaren tot een enorme bemoediging voor mij; hoe vaak ik ze ook lees, of onder ogen krijg, steeds opnieuw word mijn hart er door geraakt en geven ze kracht te midden van alle stormen.
Als dan ’s middags Psalm 138:3 voor mij ligt, haken de woorden ‘Gij hebt mij bemoedigd met kracht in mijn ziel’ zich in mijn hart vast.
‘Ja Heer, U hebt mij bemoedigd met kracht in mijn ziel’; te midden van elke storm bent U bij mij, hoort U mij, houdt Uw liefde mij staande! Ja, te midden van elke storm ontfermt U Zich over mij zoals een vader zich ontfermt over zijn kind.’

Als ik dan lees in het verhaal hoe deze vervolgde vrouw en haar man nieuwe kracht vonden in de Bijbel, zich vastklampen aan Zijn woorden, -‘er zal vervolging zijn, maar zie, Christus heeft de wereld overwonnen, dus ik ben nergens bang voor; ik en mijn familie zullen de Christus blijven dienen, wat er ook gebeurt’.
En in het volgende verhaal hoe deze vrouw ‘leerde volharden in het geloof door de Bijbel; leerde te wachten op de Heer, zoals Hanna wachtte op de Heer om een kind te krijgen; en vasthoudt aan het feit dat wie volhardt, gezegend zal worden’, dan bevestigen ook deze verhalen de waarheid van Gods Woord, dat Hij het is Die ons bemoedigd met kracht in onze ziel.
En niet alleen deze vrouwen, niet alleen mij, maar ook mijn (Gebeds)vriendinnen, en ik hoop en bid ook jou!

Lees Zijn Woord, onthoudend dat deze God Dezelfde is, toen en nu!
Welke stormen er ook mogen woeden in ons leven, hoe hard we ook worden heen en weer geschud; hoe zeer de grond soms onder onze voeten weg lijkt te zakken: Gods goedertierenheid zal van ons niet wijken, noch Zijn vredesverbond wankelen!
Hij bemoedigd ons keer op keer met kracht in onze ziel!

Voor nu zijn zelfs deze woorden ‘Gij hebt mij bemoedigd met kracht in mijn ziel’ voldoende om mij er steeds opnieuw aan te herinneren dat Zijn eeuwige armen onder mij zijn en dat mijn leven met Christus in God verborgen is.
Alleen al door het lezen van deze paar woorden word ik steeds opnieuw bemoedigd en ervaar ik kracht in mijn ziel.

Als ik dan ’s avonds mijn laatste tekst voor die dag uit het bekertje neem, word ik helemaal stil.
‘Gij maakt mij het pad des levens bekend; overvloed van vreugde is bij uw aangezicht, liefelijkheid is in uw rechterhand, voor eeuwig.’
Psalm 16:11

Voortgaan van kracht tot kracht!
Gelovend en vertrouwend.
Dicht bij Hem blijvend om te kunnen delen in Zijn vreugde, om Zijn gunstbewijzen, die iedere dag weer nieuw zijn, te kunnen ontvangen.
Voor altijd.

Moge de Heere een ieder zegenen en bemoedigen met kracht in zijn ziel, om voort te gaan in geloof en vertrouwen tot Hij terugkomt of ons thuishaalt.

Het pad des Levens,
van geloof en vertrouwen,
tot we voor eeuwig
bij Hem zullen zijn.

Overvloed van vreugde,
door het verblijven dicht
bij Hem; ontvangend Zijn
troost in dagen van pijn.

Liefde, rust en tederheid,
vriendelijkheid, als
ook zachtmoedigheid
zijn immers in Zijn hand.

Zo versterkt Hij ons
met kracht in onze ziel,
tot we komen in ons
eeuwig Vaderland.

 

* >> Voortgaan van kracht tot kracht 

Voortgaan van kracht tot kracht

Het was 13 augustus 2021 toen het dagelijkse mailtje van Joni Eareckson Tada 'Today's Message' binnenkwam met de titel 'Strenght to strenght'.

De strekking van haar woorden raakten mij dermate, dat ik vanaf het eerste moment wist, dat ik ze wilde onthouden, als ook meenemen en kijken hoe ik dit in mijn eigen leven vorm kon geven, niet wetende dat ik ze het jaar erop zo nodig zou hebben om staande te kunnen blijven. 
Ik neem je daarom mee naar de 'Today's Message' van Joni van die dag.
(Heb het naar mijn beste kunnen vertaald😊)

Kracht tot kracht

‘Welzalig de mens van wie de kracht in U is – in hun hart zijn de gebaande wegen.

Gaan zij door het dal van de moerbeibomen, dan maken zij God tot hun bron; ook zal de regen hen overvloedig bedekken.

Zij gaan voort van kracht tot kracht, zij zullen verschijnen voor God in Sion.’

Psalm 84:6-8

Als je voor een dag mijn handen zou moeten zijn, zou ik je volop bezig houden.
Je zult naast me achter mijn computer moeten zitten en typen terwijl ik praat.
Kun jij honderd woorden per minuut doen?
Zo snel praat ik als ik eenmaal op dreef ben.

Later zou je me kunnen helpen mijn boeken te ordenen, fotokopieën te maken, bestanden te kopiëren, koffie te zetten, dictaat op te nemen, brieven te typen, lunch te koken, mijn 'been(urine)zak' leeg te maken, telefoonnummers te bellen, berichten aan te nemen, een paar boodschappen te doen, en als ik een aanpassing aan mijn korset of katheter nodig heb, mij helpen om op de kantoorbank te gaan liggen. En we zijn dan nog maar op de helft van de dag!

Hoe zouden we zoveel werk tot stand kunnen  brengen?
Geest-geïnspireerde energie! 

Mijn secretaresse en ik gaan van kracht tot kracht.
Dat betekent pauzeren tussen projecten door om te bidden.
Een gezangboek van de plank trekken om voor de lunch lofliederen te zingen.
Bidden via de telefoon met iemand die toevallig belt.
Om vier uur stoppen voor thee en een paar regels uit de Schrift lezen.
Van kracht tot kracht gaan in Gods Geest is de pauze die verfrist.

Het is de enige manier om te werken.
Het is de enige manier om te leven.

Als je je hart op bedevaart hebt gezet, ga je ergens heen!
Maar je kunt er alleen komen als je je drukke dag met kracht doorkomt.

Herinner me, Heer, dat ik de hele dag door veel pauzes moet nemen om aan u te denken, tot u te bidden, een bijbelvers met een vriend te delen, of een hymne te zingen, zelfs als er niemand in de buurt is.
Draag mij van kracht tot kracht.

-0-0-0-

Hoe kostbaar is het principe dat Joni ons hier aanreikt!
Voortgaan van kracht tot kracht door kleine pauzes te nemen waarin we even onze focus verleggen van waar we mee bezig zijn, of moeten gaan doen, naar Degene die ons de kracht geeft om alles te doen.

Het is hierin belangrijk dat we ons niet laten leiden door de voorbeelden die Joni hier geeft, die zijn van haar, werken voor haar, zijn mogelijk en haalbaar voor haar doordat haar werkomstandigheden dat ook  toelaten.

De kunst is om voor onszelf een weg te vinden in het principe dat Joni aanreikt die voor ons persoonlijk werkt en bij ons persoonlijk past.

Voor een (heel) korte periode heb ik het even geprobeerd om na elk werk dat ik gedaan had (thuis, als moeder en huisvrouw) even een moment te nemen om wat te lezen, te zingen, te bidden, maar ik kwam er al snel achter dat het voor mij zo niet werkt.
Inmiddels heb ik mijn manier gevonden, mijn 'medicijnbekertje', dat ik in het vorige blogje al noemde.

Even drie keer per dag, en soms -in moeilijke dagen wat vaker, een tekst pakken en lezen en voor een kort moment de woorden tot me nemen.
Ook als ik het gevoel had dat ik eigenlijk wel iets anders kon gebruiken.
Later ben ik de Bijbelteksten ook elke keer gaan opschrijven, want soms kwamen bepaalde teksten steeds terug, of vulden elkaar op bijzondere wijze aan.
Ook laat ik ze op volgorde op mijn bureau liggen, en pas de volgende dag gaan ze weer terug het bekertje in na alles iedere keer goed door elkaar te hebben geschud.

Voortgaan van kracht tot kracht ...

Niemand van ons weet precies wat dit nieuwe jaar zal gaan brengen, maar als we onze dagen gaan met steeds kleine momenten tussendoor, dat we onze kracht bij Hem zoeken door even ons blikveld van de aardse bezigheden af te halen en naar boven te richten, hetzij door een Bijbelvers, een kort gebed, misschien een lied, of een mooi gedicht, of podcast, of ..., zullen we niet alleen volhouden wat het leven ons brengt, maar ons ook steeds dichter tot Hem doen groeien, en (vroeg of laat) zien dat Hij ons werkelijk draagt; ons van kracht tot kracht voort helpt.

Voortgaan van kracht tot kracht
door van moment tot moment

tijd te nemen om ons blikveld
te richten op Hem, Die ons kent.

En Hij, Die ons zo goed kent,
weet wat Hij ons moet geven
aan nieuwe kracht en energie,
aan nieuwe moed om te leven.

Voortgaan van kracht tot kracht
op de weg die voor ons ligt.
Voortgaan van kracht tot kracht
met ons oog op Hem gericht.

Gods rijke zegen voor dit nieuwe jaar dat voor je ligt.
Verwacht het van Hem, en ga voort van Kracht tot Kracht.

👉  'Today's Message' - Daily Devotional Joni and Friends
       (voor als je je wilt abonneren op deze dagelijkse mail van Joni, even iets naar beneden scrollen tot             'Subscribe to Our Daily Devotional' rechts in beeld komt, en op subscribe klikken)

Terugblik op 2022 ...

Hoe anders kunnen dingen lopen, hoe anders kunnen dingen gaan, het laat mij opnieuw de waarheid zien van het spreekwoord ‘De mens wikt, maar God beschikt’.
We kunnen als mens allerlei plannen hebben of maken, van alles willen en verlangen, maar uiteindelijk hebben we niet zelf de dingen in eigen hand, ook al denken we misschien van wel.

Zwaar en bewogen jaar …
Het afgelopen jaar was een zwaar en bewogen jaar met opnieuw vele veranderingen.
De echtscheiding van één van onze kinderen, het weer in huis krijgen van een -nu volwassen zoon met daarbij ook om het weekend kleinkinderen die komen.
Zijn ziekzijn met alles dat er bij kwam, en nog steeds komt.
Zoals o.a. de enorme impact van bij thuiskomst van boodschappen doen een enorm bons horen en hem vervolgens aantreffen met een epileptisch insult.
De ziekenhuisopname die daarop volgt met een tweede insult.
De consequenties van deze dingen, die niet alleen invloed hebben op zijn leven, maar ook op die van mij, omdat hij weer thuis woont.
Het opnieuw geconfronteerd worden met klaplongen nadat ze jaren zijn weggeweest maar er ineens weer waren als gevolg van een zware longontsteking; de ziekenhuisopnames die daar weer het gevolg van waren, als ook opnieuw een operatie en vervolgens het herstel.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo vaak heen en weer gereden ben naar het ziekenhuis als de afgelopen maanden.
En dit terwijl we nog herstellende waren van corona die ons vlak daarvoor had gevloerd en ons voor lange tijd van onze energie beroofde.
Wat alles extra zwaar maakte, was wel het feit dat het één het ander opvolgde, dat er weinig tot geen ademruimte tussen door was.
En schrijven …, tja, dat is dan één van de eerste dingen die er bij alles als eerste inschiet, want dat lukt dan gewoon helemaal niet.

OneWord – Standhouden …
En nu, nu het einde van het jaar nadert, begint het langzaamaan weer te kriebelen.
Maar ik kan niet, alsof er niets is gebeurd, zomaar verder gaan waar ik gebleven was, daarvoor is er teveel gebeurd, teveel veranderd, als ook het feit dat we nog lang niet door alles heen zijn.
En zo kruip ik achter mijn laptop om voor mezelf een soort van orde te scheppen in de wirwar van al mijn gedachten met deze terugblik.
Een terugblik, die mij dan ook -het kan niet anders, terugbrengt bij mijn OneWord voor dit jaar: ‘Standhouden’.
Ik herlees mijn >>‘Blogje’<< hierover en het gedichtje dat ik erbij geschreven heb, en zoals wel vaker gebeurd, raken de geschreven woorden mij zelf.

Het citaat van Corrie ten Boom over ‘Groeien’ was dit jaar veel minder op de voorgrond dan ik had gedacht dat het nog zou zijn, veel meer impact kregen de woorden van Psalm 84:6-8.
'Welzalig de mens van wie de kracht in U is – in hun hart zijn de gebaande wegen. Gaan zij door het dal van de moerbeibomen, dan maken zij God tot hun bron; ook zal de regen hen overvloedig bedekken. Zij gaan voort van kracht tot kracht, zij zullen verschijnen voor God in Sion.'
Met name de woorden ‘Zij gaan voort van kracht tot kracht’ zijn afgelopen jaar met mij meegereisd.
(Ik dacht dat ik hierover al eens het één en ander had geschreven, maar ik kan het niet terugvinden, dus het kan ook zijn dat ik alleen voor mezelf er iets over heb opgeschreven, en gebruikt heb op de GebedsOchtend voor de Vervolgde Vrouwen, dat ligt me namelijk wel bij.)
Ik bedenk me nu dan ook dat het eigenlijk wel heel mooi is om hier een blogje aan te wijden, dus ik ga er nu niet te veel op in.
Het komt er in ieder geval in het kort op neer dat we gedurende de dag steeds onze kracht bij Hem zoeken door even een Bijbeltekst te lezen, een lied te zingen, een kort gebed te doen, of iets dergelijks.
Voor mij was het de afgelopen maanden met name drie tot vier keer per dag, soms vaker als het heel moeilijk was, een tekst te pakken uit het ‘medicijnbekertje’ dat op mijn bureau staat.
Dit was mijn 'medicijn' om voort te kunnen gaan ‘van kracht tot kracht’ tot de dag van vandaag, en tot …  

Dankbaar voor tranen …
Tegelijkertijd hebben ook de vele vele tranen die ik heb gehuild bijgedragen tot dit kunnen standhouden en nog staande zijn.
Soms hoor ik wel eens mensen zeggen dat ze nooit, of bijna niet huilen, alsof dat een teken van kracht en sterk-zijn is.
Persoonlijk ben ik de Heere heel erg dankbaar dat Hij ons gemaakt heeft met traanbuisjes die tranen produceren.
En ik durf te zeggen dat een gedeelte van mijn kracht ligt in mijn vergoten tranen, simpelweg omdat met iedere traan die ik huil een stuk spanning en stress uit mijn lichaam kan wegvloeien, waardoor ik er met alles dat al in ons gezin is gebeurd, nooit aan onderdoor ben gegaan.
Ja, ik heb soms heel diep gezeten, getwijfeld aan God, aan mijn leven, aan mijn persoon, aan wie ik ben en hoe ik de dingen gedaan heb, en aan van alles en nog wat, maar de vele tranen die vloeiden, brachten uiteindelijk steeds weer rust en ruimte.

'Tranen gehuild in Zijn nabijheid,
worden ingeruild voor Zijn troost en kracht.'

Mijn schild en kracht …
De laatste Bijbeltekst ‘Psalm 18:30,31’ die net boven de afbeelding met mijn OneWord staat in dat blogje, is de tekst die het hele jaar al op mijn aanrecht staat in een fotolijstje.
'Want met U ren ik door een legerbende, met mijn God spring ik over een muur. Gods weg is volmaakt, het woord van de HEERE is gelouterd, Hij is een schild voor allen die tot Hem de toevlucht nemen.'
Hij stond er, maar ik zag hem vaak niet eens terwijl ik de afwas deed.
In het begin van het jaar nog wel, maar gaandeweg werd ik te veel in beslag genomen door alles en slechts heel af en toe was dit woord even in beeld.
Echter kortgeleden kwamen deze verzen in een preek naar voren en werd ik weer stilgezet bij de woorden.
Nee, ik kan niet zeggen dat ik voor mijn gevoel nu door een legerbende ben gerend noch over een muur ben gesprongen met God, maar toch als ik terugdenk is dat toch wel hetgeen dat gebeurd is.
Oké, misschien niet bepaald gerend, maar er wel doorheen gekomen, en die muur … heb ik niet vele hordes toch genomen dit jaar, samen met Hem?
En heb ik niet keer op keer gemerkt dat Zijn Woord ‘Ja en Amen’ is, dat Hij werkelijk doet wat Hij beloofd?
Hoe vaak heb ik niet mijn toevlucht bij Hem gezocht, soms boos en vol vragen, soms vol twijfels en schaamte over mijzelf, om vervolgens altijd toch maar weer bij Hem te schuilen en uit te huilen.

One Word 2023 …
In de weken die achter mij liggen, raak ik maar niet de gedachte kwijt dat het woord van dit jaar ook mijn OneWord voor volgend jaar dient te zijn, als ook met opnieuw dezelfde Bijbeltekst.
En daar ik dit nog steeds zo ervaar, dit nog steeds zo binnenkomt in mijn gedachten, ga ik daarin mee en zo blijft dus het woord ‘Standhouden’ ook in 2023 mijn OneWord.

Het gedicht dat ik er vorig jaar bijschreef, raakt mij nog steeds, en is zo waar.
Echter voor nu, voor het komende jaar ervaar ik dat ik me nu moet beperken tot het laatste couplet.

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen!
Voortgaan van
kracht tot kracht.
Volhoudend,
gelovend in Uw
volmaakte plan.

‘Welnu dan, laten ook wij,
nu wij door zo’n menigte van getuigen omringd worden,
afleggen alle last en de zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt.
En laten wij met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt,
terwijl wij het oog gericht houden op Jezus,
de Leidsman en Voleinder van het geloof.
Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld,
het kruis verdragen en de schande veracht
en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.
Want let toch scherp op Hem
Die zo’n tegenspraak van de zondaars tegen Zich heeft verdragen,
opdat u niet verzwakt en bezwijkt in uw zielen.’

Hebr. 12:1-3

Zijn kracht in ons ... Neem de tijd (3)

Ook vanmorgen raakten de woorden van Murray mijn hart weer diep aan, waardoor ik wel weer moest schrijven, omdat het mezelf helpt om het meer eigen te krijgen.
En zo is er vandaag een derde deel van ‘Neem de tijd, o mijn ziel …’ 

'Voorts, wees krachtig in de Here en in de sterkte Zijner macht.’
Efeziërs 6:10
(NBG)

‘…, opdat de God van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de heerlijkheid, u de Geest van wijsheid en van openbaring geeft in het kennen van Hem, namelijk verlichte ogen van uw verstand, om te weten wat de hoop van Zijn roeping is, en wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen, en wat de allesovertreffende grootheid van Zijn kracht is aan ons die geloven, overeenkomstig de werking van de sterkte van Zijn macht, die Hij gewerkt heeft in Christus, toen Hij Hem uit de doden opwekte …’
Efeze 1:17-20a
(HSV)

‘…, opdat Hij u geve, naar de rijkdom zijner heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door zijn Geest in de inwendige mens, opdat Christus door het geloof in uw harten woning make. 
Hem nu, die blijkens de kracht, welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen, Hem zij de heerlijkheid …’
Efeze 3:16,17a,20,21a
(NBG) 

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om bij de Vader
en de Zoon te zijn als je
Zijn kracht wil ervaren.
Neem de tijd om te bidden
dat de Geest je ogen opent
en je wijsheid geeft.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, om tot je door te
laten dringen dat de kracht, die
Hem opwekte uit de dood, in jou is.
Neem de tijd, opdat de Geest
je de overweldigende grootheid
van Zijn kracht kan doen kennen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, wees stil en bid
dat de Geest het aan jou
zal openbaren.
Neem de tijd, eigen je Zijn
belofte toe om je innerlijk te
sterken met Zijn kracht.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

Mijn gebed voor jou!

Als ik eind van de morgen na een bezoekje bij iemand die het niet makkelijk heeft wegrijd, bid ik automatisch tijdens het rijden voor haar; ze zag er zo moe uit.
En ineens bid ik: 'Heer, geef haar vleugels als die van een arend'. 
Ik schrok er zelf een beetje van, zo plotseling waren die woorden daar, maar tegelijk dacht ik, ja, dat is het.
Mijn blogje van gister over vleugels als die van een arend, kan ik ook omzetten in een gebed voor een ander.
En al rijdend en biddend ontstond zo het eerste coupletje.
Thuisgekomen schoof ik vlug aan de tafel om de woorden op te schrijven; zelfs na nog een boodschap doen, zaten ze nog steeds in mijn hoofd.
Als ik klaar ben met de dingen die eerst mijn aandacht vroegen, duik ik achter mijn bureau en maak het gebed/gedichtje af.

Heb jij het moeilijk?
Ga jij door een zware tijd?
Ben je moe, en is alles je eigenlijk te veel?
Weet je nauwelijks hoe je verder moet, of hoe dat je het moet volhouden?
Dan is dit gedichtje mijn gebed voor jou!

>> Atelier 'De oude Smederij'

Ik bid,

dat de Heer

je vleugels

als die van

een arend geeft.

Krachtig

en sterk,

zwevend

op de wind

van Zijn Geest.

Dat ze

je boven

elke storm

zullen leiden die

het leven geeft.

Opdat, als je

terugkijkt,

je zult zien:

Híj is in alles

mijn sterkte

geweest.

🙏

Lees Ook mijn vorige Blogje.
>> Welke vleugels wil jij hebben?

Bij Hem vind ik mijn kracht!

BemoedigingsMomentje

Kracht schuilt in vertrouwen

Het kalendertje in mijn raamkozijn staat al weer weken op dezelfde bladzijde: Kracht schuilt in vertrouwen.
De woorden prikkelen me, maar …
Als ik vanavond achter mijn bureautje kruip, staren de woorden mij opnieuw aan.
Kracht  schuilt  in  vertrouwen.

Mijn gedachten naar David, jonge David met zijn slinger tegenover de reus Goliath.
Iedereen, zelfs de meest moedige soldaat was bang voor die grote reus, maar David …
In gedachten hoor ik hem zeggen: …, maar ik kom naar u toe in de Naam van de HEERE van de legermachten, de God van de gelederen van Israël, Die u gehoond hebt. 
(1 Sam. 17:45)
Een herdersjongen tegenover een geboren vechter, een reus nog wel; over kracht en vertrouwen gesproken …

Mijn gedachten gaan verder, naar  Noach, naar Abraham, naar Mozes, de twaalf verspieders, Elisa en zijn knecht …
De één bouwde een ark in een omgeving waar in geen velden of wegen water te vinden was.
De volgende ging waar God hem zond; deed wat God van hem vroeg; ‘God zal voorzien, jongen!’
De derde vond zichzelf totaal onbekwaam, maar leidde wel een heel volk door de woestijn.
Vervolgens zijn er tien mannen die in zak en as zitten, terwijl twee mannen God zien en het beloofde land binnengaan.
De knecht zag hoe ze ingesloten waren door een groot leger, maar Elisa zag het veel grotere leger van God.
En wat te denken van Daniël, Sadrach, Mesach en Abednego; een leeuwenkuil, een vurige oven ...
Gewone mannen, maar standvastig en krachtig door hun vertrouwen op God!

En ons ultieme voorbeeld: Jezus!
Door Zijn onwankelbare vertrouwen op Zijn Vader, kon Hij Zijn taak volbrengen en ons redden!

Kracht schuilt in Vertrouwen.
Wat een waar woord!

Reis naar de stilte

Stilte,
je bent zo kostbaar,
zo waardevol;
ik heb je zo lief!

Als het na drukte en rumoer stil wordt,
voel ik je als een druk op mijn oren.
Dankbaarheid vindt haar weg naar boven,
terwijl in mijn hart vreugde ontspringt.
Je bent voelbaar, je bent tastbaar;
ik kan je aanwezigheid horen.
Je bent een balsem voor mijn ziel,
die alle onrust en onvrede verdringt.

Stilte,
je bent mij zo kostbaar,
zo waardevol;
ik heb je zo lief …


Inmiddels is het alweer een week geleden dat ik thuiskwam van de Vrouwenconferentie.
En hoewel het hier aansluitend vakantie was en onze zoon en dochter daardoor thuis waren, heb ik genoten van een heerlijk rustige week die ik mezelf heb toegeëigend.
Ik deed niet meer dan het hoognodige en nam de tijd om mezelf als het ware weer terug te dwingen in de rust; de rust om te lezen, te schrijven, of gewoon te keutelen.
Mijn agenda was afgelopen week leeg en bleef leeg, op een afspraak met de tandarts na.
En nieuwe dingen die opgeworpen werden, heb ik niet aangenomen.
Welk een rust geeft dat alleen al niet!

Morgen gaan ze weer naar school en hoewel het deze week vrij rustig bleef, toch weet ik dat als morgenmiddag, en de andere momenten van de week,  iedereen weg is –school en werk– ik deze korte momenten van stilte zal omarmen.
Stilte; voelbare, tastbare stilte, die mij altijd dicht bij God brengt en waar ik zo van geniet en dankbaar voor ben.
Soms zeg ik weleens zachtjes tegen Hem: ‘Hoort U het, Heer, hoort U de stilte ook?!’, en dan gaat een stil dankgebed naar boven en is het soms net even of we samen glimlachen om dit intieme moment van samen genieten van de stilte.

Ik heb deze momenten van stilte te weinig gehad afgelopen jaar.
Ik heb ze hard nodig, dat weet ik van mijzelf, maar er waren teveel dingen op mijn pad gekomen waardoor deze momenten grotendeels verdwenen.
Ik wist het, maar het lukte maar niet om het te veranderen, tot nu, en wat voel ik mij daar goed bij, bij dit vooruitzicht van rust en stilte.

Ik kijk even achterom naar mijn boekenkast, waar mijn werkje van de workshop van de Vrouwenconferentie staat.
Dit werkje (de Bijbeltekst uit Jes. 30:15 - ‘In stilheid en vertrouwen ligt mijn kracht’ getuigt daarvan) maakt ook deel uit van mijn reis terug naar de stilte; naar ontmoetingen met God en met mezelf.
Een reis in de stilte zodat alles weer in evenwicht komt.


Stilte, 
je bent zo kostbaar,
zo waardevol; 
ik heb je zo lief.

Je bent een waardevolle zegen,
voor als ik onrustig ben en verward.
Er gaat kracht van je uit en ...
je brengt vrede terug in mijn hart.
Je brengt mij dicht bij mijn Vader,
waar ik mij veilig weet en bemind.
Je schept licht en ruimte,
waardoor ik mijzelf hervindt.

Stilte,
je bent me zo kostbaar,
zo waardevol;
Stilte, ik heb je zo lief!

Opstandingskracht

Hoewel ik de afgelopen week heel erg druk was, kwam er elke dag steeds één woord en daarmee één gedicht in mijn mijn gedachten, namelijk: 'Opstandingskracht'.

©Caroline van de Vate

www.vandevate.nl 

Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden dat ik het gedicht 'Opstandingskracht' bij het schilderij van Caroline van de Vate heb geschreven, maar ik weet nog als de dag van gister hoe ik aan het worstelen ben geweest om me de diepe betekenis van dit woord eigen te maken.
Het schilderij sprak tot mijn hart; ik voelde van binnen wat zij met haar penseel had vastgelegd, maar ik was maar niet instaat om te verwoorden wat ik zag en voelde.
Op de één of andere manier had ik het gevoel, dat die 'Opstandingskracht' mij niet eigen was, maar och, wat verlangde ik daarnaar.

Op een gegeven moment kwam ik met het dagboek van Andrew Murray (Gods beste geheimen) bij een paar stukjes die hier precies over gingen en mede door deze stukjes heb ik de moed gevat om bij dit schilderij een gedicht te gaan schrijven.
Een volle week ben ik ermee aan het worstelen geweest.
Niet van 's morgens tot 's avonds hoor, maar ik was die week nergens anders mee bezig dan met dit onderwerp.
Ik zocht, ik las; soms huilde ik, omdat ik het bijna kon pakken, maar toch ook net weer niet.
Uiteindelijk werd mijn zoektocht en mijn volharding beloond en sindsdien is er een grote vreugde in mijn hart al bij het horen van dit woord.
Vreugde, maar ook een kracht die mijn rug recht en mijn hoofd fier rechtop houdt; al moet ik mezelf ook echt regelmatig tot de orde roepen, me dit woord en haar diepe betekenis voor houden.

De Paasdagen liggen inmiddels alweer bijna een week achter ons en het gewone leven heeft haar plaats weer ingenomen.
Morgen staat Nederland weer helemaal in het teken van 'Koningsdag', en zo leven wij van het ene naar het andere toe, en vergeten zo snel wat ons nog geen week geleden zo bezig hield.

Opstandingskracht, de kracht die Jezus uit de dood deed opstaan en ook in ons is, in een ieder kind van God.

Moge de God van onze Heer Jezus Christus,
de Vader der heerlijkheid,
u geven de Geest van wijsheid en openbaring,
tot kennis van Hem.
Moge Hij verlichten de ogen van uw hart,
zodat ge zult weten welke de hoop is waartoe Hij roept,
wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfdeel onder de heiligen
en wat de allesovertreffende grootheid is van Zijn macht aan ons die geloven.
Met dezelfde werking van de sterkte van Zijn macht heeft Hij gewerkt in de
Christus toen Hij Hem opwekte uit de doden en deed zetelen aan Zijn rechterhand
in de hemelse regionen, ...

Efeze 1:17-20
NBV

Het is goed om steeds opnieuw bewust te zijn, je bewust te maken, dat deze kracht in ons is en dat we vanuit die kracht mogen leven.
Het geeft de reikwijdte van Jezus' Opstanding een nog grotere dimensie.
Is er grote vreugde en blijdschap om Zijn opstanding, het tot je door laten dringen (voor zover dat kan) van de diepte en reikwijdte daarvan, maakt je stil en klein.
Mij in ieder geval wel.

En zo, op deze vrijdag, een week nadat we Goede Vrijdag hebben 'gevierd', wil ik je meenemen naar de kracht die Jezus op deed staan uit de dood.
Dat het je mag bemoedigen en versterken als je dit nodig hebt.

Een liefdevolle groet,

Heer Jezus,

met uw opstanding uit de dood

werd zichtbaar,

de overweldigende grootheid

van Gods macht.

Zonde en dood waren overwonnen,

Uw Licht scheen en toonde ons

   Gods allesovertreffende kracht.  

Heer, ik weet,

ook in mij 

is Uw opstandingskracht;

elke dag mag ik leven

vanuit deze kracht

die in mij werkt

en getuigt van Gods macht.

Maar ik weet ook, Heer,

dat ik meestal 

handel en wandel

vanuit eigen kracht.

En dat, als ik bijna 

niet meer verder kan, besef, 

o ja, er is een God

die op mij wacht.

Dan bid ik om Uw hulp,

Uw sterkte en Uw kracht,

en vraag ik U om vergeving

omdat ik weer niet eerder 

aan U heb gedacht.

O Heer, 

ik verlang zo 

naar een ander leven.

Een leven vanuit De Kracht

die U mij heeft gegeven.

Een leven met meer van U

en minder van mij,

een leven waarbij U

tot de hoogste plaats 

bent verheven.

Ik weet, Heer,

om vanuit deze kracht

te kunnen leven,

moet mijn leven

meer en meer

met U zijn verweven.

Leer mij, Heer, om U 

in alles te volgen.

Mijzelf geheel,

met heel mijn hart en ziel,

met al mijn kracht,

aan U te geven.           

Ik leg mijn leven zo voor U neer;

dat niet meer ik, 

maar U leeft in mij.

Door Uw Kracht 

ben ik meer dan overwinnaar.

Het nieuwe is gekomen, 

het oude is voorbij.

Bijbehorende Bijbelverzen: 

Efeze 1:17-20 

Efeze 3:16-20 

Filippenzen 3:8-10 

Efeze 6:10 

Romeinen 8:37

Vervulde Belofte

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (78)

Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.

Johannes 14:18

Ik zal u niet als wezen achterlaten …
Ik kom weer naar U toe …

Er staan heel wat beloften in de Bijbel en velen daarvan moeten nog in vervulling gaan.
Maar velen zijn ook al in vervulling gegaan.
De ene helft van de bovenstaande tekst is in vervulling gegaan, terwijl we vol verlangen (de één misschien iets meer dan de ander) uitzien naar de vervulling van de andere helft.
Vandaag vieren we echter dat de eerste helft van deze belofte is vervuld.

Jezus zei: ‘Op Mijn verzoek zal de Vader jullie een ander zenden om jullie bij te staan, Iemand die altijd bij jullie blijft: de Geest van de waarheid.’ (Joh. 14:16)

Plotseling kwam er uit de hemel een geluid alsof er een hevige wind opstak, het vulde het hele huis waar ze zaten.
Toen zagen ze iets dat op tongen van vuur leek: het verdeelde zich en daalde op een ieder van hen neer.
Ze werden  allemaal vervuld van de Heilige Geest en begonnen te spreken in vreemde talen, zoals de Geest hun te spreken gaf. (Hand. 2:2-4)

‘Begin een nieuw leven,’ antwoordde Petrus, ‘en laat u dopen, ieder van u, in de naam van Jezus Christus, om vergeving te krijgen van uw zonden; en u zult de Heilige Geest als geschenk ontvangen. (Hand. 2:38)

Ik zal jullie niet als wezen achterlaten.
Gister mochten we vieren dat deze belofte door God is vervuld.
Zo’n tweeduizend jaar geleden zond Hij Zijn Geest en wel ook op zo’n krachtige manier, dat niemand er om heen kon en kan.

Jezus liet ons niet als wezen achter.
De Heilige Geest woont in ons en we mogen God onze Vader noemen.
‘En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld.
Amen.’ (Matth.28:20)
Zijn belofte is vervuld.

En we mogen uitzien naar de vervulling van Zijn andere belofte: ‘Ik kom weer naar U toe.’
Jezus zal terugkomen, precies op dezelfde manier als dat de discipelen Hem hebben zien opvaren naar de hemel. (Hand. 1:11)
En dan zal elke knie zich buigen en iedereen zal openlijk erkennen dat Hij God is. (Rom.14:11)
Dan komt er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.
Er zal geen dood meer zijn, geen rouwklacht, geen pijn.
Elke traan zal Hij van onze ogen wissen.
Alle zal Hij nieuw maken. (Openb.21:1-7)
Weet: Ik kom spoedig, en het loon heb Ik bij Me …   (Openb. 22:12)

Een vervulde belofte en een belofte die nog op haar vervulling wacht.
Welk een groot en indrukwekkend God hebben wij, dat Hij ons zo genadig is.
Dat Hij ons, zondige mensen, zo liefheeft.
Dat Hij zo voor ons zorgt, ons omringt, ons helpt.

Kracht voor vandaag en hoop voor de toekomst.

In Hem, door Hem en tot Hem zijn alle dingen!
Ik prijs Zijn Naam.
Halleluja.

- Amen -

Je binnenkant versterken

Versterk je binnenkant
om de zorgen aan de buitenkant
onder ogen te kunnen zien.

Max Lucado

Een prachtig, en o zo waar, citaat uit het boekje ‘Vrees niet’ van Max Lucado.
Het is iets wat ik door de jaren heen niet alleen ben gaan inzien, maar ook in praktijk probeer te brengen.
Het is mede één van de redenen dat ik de stukjes ‘Bedenk en onthoud …’ schrijf.
Daarin ligt mijn kracht om dingen aan te kunnen, of om weer sneller op de been te zijn als het allemaal even niet lukt.

Het schrijven helpt mij daarbij.
Ik onthoud het beter en doordat ik van schrijven houd, heb ik ook ontdekt dat ik daardoor veel eerder en veel meer tijd vrijmaak om met Hem en Zijn woord bezig te zijn.
En met dat ik met Zijn woord bezig ben, breng ik tijd door met Hem.
Een stille conversatie vanuit mijn hart en mijn denken naar God vind plaats, en brengt mij op plaatsen waar ik anders niet zo gauw zou komen.

Als we zo dicht bij God blijven, onze dagelijkse omgang met Hem niet versloffen en tijd maken om samen met Hem te zijn, te bidden en Zijn woord te lezen, dan worden wij versterkt.
Onze hoop blijft bestaan, onze kracht vergaat niet en ons vertrouwen in Hem groeit.
En mochten we eens vallen, dan weten we door Zijn woord, dat Hij Zijn hand naar ons uitstrekt.
Zo kunnen we samen met Hem alles wat op ons af komt onder ogen zien en aan, omdat we weten dat Hij met ons mee gaat en alle dagen en in elke omstandigheid bij ons is.

Dit zei God, de HEER, de Heilige van Israël:
‘In rust en inkeer ligt jullie redding,
in geduld en vertrouwen ligt jullie kracht.’
Maar jullie wilden niet.
Jesaja 30:15

Weet u het niet?
Hebt u het niet gehoord?
De eeuwige God, de Heere,
de Schepper van de einden der aarde,
wordt niet moe en niet afgemat.
Er is geen doorgronding van Zijn inzicht.
Psalm 147:5

Hij geeft de vermoeide kracht
en Hij vermeerdert de sterkte van wie geen krachten heeft.
Jongeren zullen moe en afgemat worden,
jonge mannen zullen zeker struikelen;
maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen,
zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden,
zij zullen snel lopen en niet afgemat worden,
zij zullen lopen en niet moe worden.
Jesaja 40:28-31

De HEERE is mijn kracht en lied,
Hij is mij tot heil geweest.
Dit is mijn God, Hem verheerlijk ik;
de God van mijn vader, Hem roem ik.
Exodus 15:2

Citaat is afkomstig uit het boek 'Vrees niet' van Max Lucado.
Zie: Boekinfo

Ps. Schrijven is misschien niet jouw ding, maar probeer eens te ontdekken wat jou zou kunnen helpen om meer tijd apart te zetten om bij Hem te zijn, te bidden, Zijn woord te lezen en te overpeinzen.
Je zult merken dat er dinbgen gaan veranderen in je leven.
Want God zegt Zelf in de Bijbel, dat Zijn woord nooit leeg zal weerkeren.

God Bless You!
Shalom!

In Vaders kracht!

Het leven is niet altijd even makkelijk.
De wedloop die we lopen kan soms erg zwaar zijn.
Zo had ik ook even een paar dagen waarin ik het best moeilijk had door verschillende zaken.
En eigenlijk was ik ook een beetje boos op God, omdat Hij ons zoveel te dragen geeft, en dat het zolang duurt..

Ik was moe, eigenlijk ben ik de gehele situatie moe en zat, en door slecht slapen, de overgang die speelt en nog enkele naweeën van het griepje dat ik heb gehad, werd ik nog vermoeider, en daardoor ook kwetsbaarder.
Toen er dan opnieuw iets binnen ons gezin gebeurde, kon ik het even niet meer handelen en wilde het uiteindelijk ook niet meer.

En toch ...
Toch laat Hij ons ook dan niet aan onze lot over.
Vanmorgen, toen ik wakker werd, hoopte ik op een speciaal woord van Hem; een tekst, een mailtje, een ...
Maar niets van dat alles kwam.
Totdat ...

Totdat de wekelijkse bemoediging van Gerry Velema binnenkwam.
Alsof die speciaal voor mij was, en misschien ook wel  speciaal voor jou.
De bemoediging heet: 'In Vaders Kracht.'

Iedere week zet ik de bemoedigingen van Gerry aan de rechterkant op mijn site, maar deze keer, omdat het zo'n speciale bemoediging is, plaats ik hem ook hier.
Dubbelop misschien, maar het is ook een boodschap die het waard is om dubbel onder de aandacht te brengen, omdat het een boodschap is die bemoedigt en nieuwe hoop en kracht geeft.

In Vaders Kracht! - Gerry Velema
Bemoedigingssite

 

 

Alleen, Vader,

kan ik

de wedloop van het leven

niet lopen.

Soms bezwijkt

gewoon mijn kracht
of zijn er obstakels
die ik alleen

 niet nemen kan.
Dank U,
dat U mij
er aan herinnert,
dat U er
voor mij bent
en altijd zult zijn.

U ondersteunt mij
met Uw liefdevolle
Vaderarm,
draagt mij
waar ik niet meer kan.
En zachtjes fluistert U mij toe:
'Mijn lieve kind,
alleen zal het inderdaad
niet lukken.

Maar samen

in Mijn kracht.

en aan Mijn hand,
kun je de wedloop volbrengen
tot het einde toe.

Ik laat je niet alleen,
geen enkele dag,

geen enkel moment.

Vertrouw Mij!
Kom,

we gaan samen
verder.'

 

Soms kunnen moeilijkheden of bepaalde situaties je zo in beslag nemen, dat je zicht op Hem wordt geblokkeerd en je 'vergeet' dat jij het niet hoeft te doen, maar dat je het 'Samen met Hem' mag doen.

Wat ben ik dan dankbaar dat we een genadig en liefdevolle Vader hebben die ons dan weer even daaraan herinnerd.

Dank U wel, Vader, voor Uw liefde en genade.

Dank U wel, voor Uw trouw en nimmer aflatende zorg voor mij.
Dank U wel!

- Amen -

 

Bescherming, steun en kracht

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...   (67)

Uw bescherming was mijn schild,
Uw rechterhand was mijn steun,
Uw zorg gaf mij kracht.

Psalm 18:36

In dagen dat we het moeilijk hebben, is het juist belangrijk om te kijken naar wie God is.
Daar ligt onze kracht om verder te kunnen, om vol te houden.
Als we zien op wie Hij is, op Zijn kracht, hoe trouw en betrouwbaar Hij is, hoe liefdevol en bewogen, hoe uit alles blijkt dat Hij voor ons zorgt, dan komt Zijn grootheid ver boven onze moeilijkheden en problemen te staan en zullen we opnieuw beseffen, dat Hij bij ons is in elke omstandigheid en ons de kracht en steun wilt geven die we nodig hebben.
Als we zien op onze omstandigheden dan weten we vaak niet meer hoe we ooit nog verder moeten, maar als we zien op Hem, voor Wie niets verborgen is en Die alles in de hand heeft, dan weten we, dat Hij ons ook in alles nabij zal zijn en zal helpen.
Dan mogen we weten, dat Hij dit op de één of andere manier zal gebruiken om er iets goeds uit voort te doen komen.
Zien op Hem, Zijn hulp verwachten te midden van moeilijkheden, pijn, verdriet, zorgen …, zal onze relatie met Hem doen groeien en we zullen meer en meer ontdekken hoe groot en indrukwekkend Hij is, omdat Hij het ons juist dan zo kan tonen.

Bescherming

Psalm 5:13 - Heer, U zegent wie zich richt naar U, liefdevol beschermt U hem, als een schild.

Richt je naar Mij
in elke omstandigheid.
Ik zal je zegenen
en liefdevol beschermen;
als een schild
rondom je zijn, altijd.

Steun

Jesaja 41:10 - Vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben uw God. Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met mijn heilrijke rechterhand.

Wees maar niet bang,
je hoeft niet angstig
om je heen te kijken.
Ik ben jouw God
en zal je helpen
en ondersteunen;
je steeds opnieuw
Mijn heilrijke rechterhand
aanreiken.

Zorg

Psalm 103:13 - Zoals een vader zich ontfermt over zijn kinderen, zo ontfermt de HEERE Zich over wie Hem vrezen.
Jesaja 49:15 – Kan een vrouw haar zuigeling vergeten, zich niet ontfermen over het kind van haar schoot? Zelfs al zouden die het vergeten, Ik zal u niet vergeten.

Mijn geliefd kind,
zoals een vader zorgt
voor zijn kinderen
zo zorg Ik voor jou.
Al zou je moeder
je vergeten,
Ik vergeet je nooit;
zo groot is
mijn liefde voor jou!
Kracht

Jesaja 12:2 - Ja, het is God die mij behoudt, ik ben vol vertrouwen, angst heb ik niet. De Heer geeft mij sterkte en kracht, Hij is mijn behoud.’

Vol vertrouwen,
zonder angst of beven,
kun jij je wegen gaan.
Ik, de Heer, ben het,
die je kracht en sterkte geeft.
Ik ben jouw behoud,
op Mijn woord kun je aan.

Woorden ...

Een 'blogje' van de tijd dat ik een Blog had op Punt.nl.

9-08-2011
De Bijbel spreekt over de tong als het sterkste wapen (Ps. 3:12); scherp als een mes (Ps. 52:4), als een zwaard en hun kwetsende woorden zijn als pijlen (Ps. 64:4).
Ik denk dat we vroeg of laat allemaal weleens te maken krijgen of te maken hebben gehad met de pijn en het verdriet die woorden kunnen veroorzaken.
Velen hebben misschien wel wonden opgelopen als gevolg daarvan.
Een aantal worstel misschien nog wel steeds met de gevolgen.

Woorden kunnen een gigantische impact hebben in een mensenleven; ze kunnen positief zijn en opbouwend, maar ze kunnen ook negatief zijn en je diep, heel diep kwetsen en grote wonden achterlaten.
Als je telkens, keer op keer met woorden wordt afgekraakt of uitgescholden, dan vroeg of laat doet het iets met je.
Je kunt het misschien lang tegenhouden, maar het moment van de bekende druppel komt, want het tast je aan, je persoonlijkheid, wie je bent, wat je doet.
Woorden kunnen leven brengen, maar ook dodelijk verwonden.

Voor sommigen echter komt het nog veel dichterbij.
Sommigen hebben een zoon of dochter met één of andere aandoening waardoor ze geen of nauwelijks controle hebben over hun emoties of wat ze zeggen en kwetsen en verwonden degene(n) die hen het dichtste bij staat.
Naderhand hebben ze vaak spijt van wat ze hebben gedaan en gezegd, maar ondertussen is het wel gebeurd.
En als ouder, krijg je het wel steeds opnieuw over je heen.
Buitenstaanders hebben vaak  'goede ideeën', weten vaak precies wat je zou moeten doen en hoe ze het beste er mee om kunt gaan of hoe je de situatie moet aanpakken, maar ze weten (vaak) niet waar ze het over hebben.
En de impact wordt op deze wijze alleen maar groter, doordat je als ouder het gevoel krijgt het allemaal verkeerd te doen.
Men bedoelt het niet zo, maar dit is de boodschap zoals die binnenkomt.

Het hart van de moeder, wat vaak het meest geraakt wordt omdat zij het meeste thuis is, wordt keer op keer verwond en zij vergeeft uit liefde keer op keer, omdat ze weet dat haar kind er niets aan kan doen en toch ...
Haar wanhoopskreet is soms alleen maat hoorbaar voor God de Vader, omdat alleen Hij haar altijd ziet, altijd hoort, altijd naar haar luistert ...

...
O God, mijn God en Vader,
ik kom zo bij U met mijn verwonde hart.
Alles in mij is verwrongen van de pijn.
Alles in mij voelt aan als opengereten.
In boosheid uitgesproken woorden
zijn als messen in mijn hart gestoken
en de onredelijkheid van elk woord
maakt dat het lijkt alsof de messen
daar nog eens worden rondgedraaid.
De pijn is diep en intens
en het ontneemt me de adem.
Pijn, een diepe en radeloze pijn dringt
tot diep in mijn binnenste
en baant zich een weg
naar buiten in een stille, rauwe schreeuw
die alleen hoorbaar is voor U,
mijn Vader.

Ik weet dat geen enkel woord terecht was,
geen enkel woord waarheid is,
geen enkel woord ergens op gebaseerd is.
Ik weet dat het een machteloze uiting is van iemand
die niet instaat is om op de juiste manier om te gaan
met haar emoties, gevoelens en gedachten;
met de dingen waar zij mee wordt geconfronteerd.
Ik weet dat het haar handicap is.
Ik weet, dat hoewel het op dat moment gemeend is,
het ook weer niet echt gemeend is,
maar een machteloze uiting
afgereageerd op degene die het dichts bij staat
en waarvan zij diep van binnen ervaart
dat er telkens weer vergeving is en liefde;
de liefde van een moeder voor haar kind.

Heer, U hebt alles gehoord wat er gezegd is.
U was er bij toen de woorden werden uitgesproken;
voor de zoveelste keer!
U hebt gezien hoe ze als dolken in mijn binnenste drongen
en grote wonden hebben veroorzaakt.
U zag hoe alles in mij verkrampte.

De hulpverlening zegt: Je moet het je niet persoonlijk aantrekken,
maar geen van hen heeft ooit ervaren wat het met je doet
als je keer op keer verrot gescholden wordt,
uitgemaakt wordt voor alles wat mooi en lelijk is;
de schuld krijgt van een ieder door henzelf veroorzaakte fout
of door iets wat niet mag, of …
Niemand anders dan zij die daar geweest zijn, weten,
dat er heel langzaam, met iedere keer dat het gebeurt
er als het ware een beschermlaagje van jezelf afgeschraapt wordt
totdat er niets meer over lijkt te zijn
en je het gevoel hebt, bij iedere keer dat het gebeurt,
dat je in elkaar geslagen wordt.

Ieder woord wordt een klap.
Ieder woord slaat je achteruit.
Ieder woord vernietigd stukje bij beetje iets van je persoonlijkheid
totdat er niets anders over lijkt te zijn
dan een schim van de persoon die je was.
Je loopt op je tenen door het huis.
Je weegt ieder woord op een gouden schaal.
Je ontwijk de confrontatie en telt de seconden af
tot de persoon in kwestie weer weggaat
en je weer even tot rust kan komen
en bij kan tanken, nieuwe krachten kan verzamelen.

Hemelse Vader,
ik begrijp het niet.
Ik kan niet meer!
Ik wil niet meer!
Hoelang nog?
Hoelang nog moet ik dit verdragen en verduren?
Hoelang nog voor U ingrijpt op de één of andere manier?
Hoelang?
O God, mijn Vader, hoelang nog?

Hoor toch mijn noodkreet om hulp!
Hoor toch naar mijn bidden en smeken!
Hoor en zie!
Mijn kussen is doorweekt van tranen.
Mijn ziel rauw van kapot geslagen emoties.
De zin van het leven dreigt me te ontglippen.

Schudgevoel en verwijten naar mezelf
knagen en klagen me aan.
Soms dreig ik weg te zinken
in een diepe poel van wanhoop en uitputting,
van zo niet meer verder willen of kunnen,
van waarom, van …

Al mijn ellende, Heer,
al mijn gevoelens van wanhoop,
van boosheid, van onbegrip, van machteloosheid,
van bitterheid, van pijn, van verdriet,
van …,
Och , Heer, zelfs de woorden ontbreken me
om uitdrukking te geven wat ik voel,
wat er gebeurt,
wat het met me doet.

Maar U kent mij,
U kent mijn gedachten en gevoelens,
U weet wat er ten diepste in mij leeft
en wat voor de mensen verborgen is.
Bij U, bij U alleen stort ik mijn hart uit,
omdat ik weet dat U naar mij luistert,
naar mij hoort,
mij begrijpt,
iedere keer weer en U stuurt mij nooit weg.
Laat toch mijn tranen Uw hart beroeren
en zie naar mij, Uw geliefde kind, om.

Moe en uitgeput
van alle emoties
verdrogen langzaam
mijn tranen
en stil wacht ik
op een teken
van mijn Heer.

Soms is het
als of de slaap
mij in haar armen
neemt en God mij zo
even ver weg houdt
van alle pijn en verdriet.

Soms is er
een zacht briesje
over mijn hoofd waait
en het is alsof
Hijzelf mij even
aanraakt
en vertroosting
geeft.

Soms wil ik niets
en zak ik weg
in de bodemloze put
van wanhoop
en zelfbeklag,
en groter en dieper
wordt mijn verdriet.

Soms ben ik boos
en opstandig;
bitterheid
sluipt zachtjes binnen
en ik merk dat het
alleen nog maar meer
ellende geeft.

Soms is er
een kaartje
of een belletje,
zo geheel
onverwacht
Een liefdevol,
bemoedigend woord:
Mijn Geliefde kind,
Ik zie je verdriet!

Soms is er
een lied
of een mooi
stukje muziek,
dat mij
met warme liefde
doorstroomt,
mij optilt,
nieuwe krachten
geeft.

Moe en uitgeput,
met de sporen
van mijn tranen
nog op mijn gezicht,
wacht
en rust ik uit,
dicht bij mijn Heer.

Dan komen Zijn woorden:

'Mijn kind,
vertrouw op Mij,
steun op Mij
ook nu je door het duister
moet gaan
en er geen lichtstraal
tot je doordring.
Bergen zullen wijken,
heuvels wankelen,
maar onwrikbaar
is Mijn liefde voor jou!
Onwankelbaar Mijn belofte
van vrede en vriendschap;
Ik ben met jou begaan!
Ik woon in de hemel,
in het heilige,
maar ook bij wie worden verdrukt,
en bij wie gering zijn.
Ik zal je opbeuren
en nieuwe moed schenken.
Wees maar niet bang,
want Ik ben bij je.
Kijk maar niet angstig om je heen,
want Ik ben je God.
Ik maak je sterk,
Ik zal je ook helpen,
Ik ondersteun je,
Ik ben jouw behoud.'*

Zijn woorden zijn als een warme balsem voor mijn verwonde hart.
Mijn tranen druppen opnieuw naar beneden
en Zijn liefdevolle woorden vermengen zich
met mijn tranen van pijn en verdriet.
En ik huil uit bij mijn hemelse Vader
tot ik geen tranen meer over heb.

Kwetsbaar kijk ik omhoog,
naar Hem van wie ik
mijn hulp verwacht.
Naar Hem die beloofde
bij mij te zijn, ook in
mijn donkerste nacht.

Kwetsbaar kijk ik omhoog,
ik wil het van
Hem verwachten.
Van Hem, de Enige,
die mijn pijn en verdriet
kan verzachten.

Kwetsbaar kijk ik omhoog,
naar Hem, van Wie ik
mijn hulp verwacht.
Ik neem Zijn woorden aan
en maak ze tot mijn
sterkte en kracht.

'Mijn kind,
Ik droeg je vanaf je prilste bestaan,
Ik nam je op de arm vanaf je geboorte.
En Ik blijf je dragen,
tot je oud bent en grijs.
Ik heb het gedaan
en Ik zal het blijven doen:
Ik neem je op de schouders,
Ik red je.
Ik bedek je met Mijn vleugelen,
onder Mijn hoede ben je veilig;
Mijn trouw is een schild, een pantser.
Wie vertwijfeld zijn, ben Ik nabij;
Ik red wie alle moed verloren hebben.

De last op je schouders,
draag hem maar over aan Mij,
Ik zal voor je zorgen;
wie Mij trouw is,
zal Ik nooit laten bezwijken.
Zoek je kracht in Mij,
in de sterkte van Mijn macht.
Doe Mijn wapenrusting aan
om stand te kunnen houden
tegen de krijgslisten van de boze;
zo kun je staande blijven
omdat je goed bent toegerust.

Houdt vast aan het geloof dat je belijdt.
Je hebt een verheven Hogepriester
die de hemel is binnengegaan,
- Jezus, Mijn Zoon.
Hij heeft alle beproevingen
net zo ondergaan als jij,
alleen, gezondigd heeft Hij niet.
Je mag dus vol vertrouwen naderen
tot Mijn troon van genade,
waar Ik je barmhartig en genadig zal behandelen
en je op de juiste tijd hulp zal geven.'*

Mijn God en Vader,
ik reken op Uw kracht,
want U bent een burcht voor mij.
Vanaf de vroege morgen,
Heere, mijn God,
zal ik zingen over Uw kracht
ja,  juichen over Uw liefde.
Voor U zal ik zingen, 
ja, want U geeft mij kracht.

Vader God,
U bent mijn burcht,
U bent de God die van mij houdt.*

 

* Jesaja 50:10; 54:10;b 57:15; 41:10
* Jesaja 46:3b,4; Psalm 91:4, 34:19; 55:23; Efeze 5:10-17; Hebreeën 4:14-16
* Psalm 59:10, 17,18