Laatste oma-dag :(

Gister was mijn laatste vaste oma-dag.
Mijn schoondochter had haar ontslag gekregen (bezuinigingen) en hoewel zij op hetzelfde bedrijf in een andere functie weer is aangenomen, begint die baan pas over drie maanden.
Onze lieve Naomi gaat dan naar een ander kinderdagverblijf en de kans dat ze bij mij terugkomt iedere dinsdag is nihil.
Ik zal ongetwijfeld best nog weleens oppassen, maar mijn echte vaste oma-dag is voorbij.
Mijn woorden klinken wel heel stoer, maar wat zal ik dit kleine wijffie gaan missen.
Ik had er wel een beetje rekening mee gehouden, maar toch ...

Gister heb ik regelmatig teruggedacht aan de eerste dag dat ze kwam.
Wat is ze in die korte tijd gegroeid en 'wijs' geworden.
Mondiger en een slechte eter :), al heeft ze het gister heel goed afgesloten, want zo goed als ze de eerste keer at, zo goed at ze gister ook.
Ze had al in geen twee weken een hap warm eten op; geen eigen gekookt eten en geen potje.
En gister dus voor het eerst weer een heel potje.
Nou, dat is in ieder geval weer binnen.

Er waren gister zelfs twee momenten dat ze zomaar even op schoot kwam zitten.
Ja, mevrouw heeft niet bepaald zitvlees (had haar vader trouwens ook niet, hoor), dus het was eigenlijk heel bijzonder dat ze dit zomaar deed.
Ik heb er dan ook echt van genoten even.
Even lekker kroelen en knuffelen ...

Wat zal Jaylinn haar ook gaan missen en zij Jaylinn en Shaila; al zal Shaila haar geen minuut missen, dat weet ik wel zeker.
Alle spulletjes staan nog op hun vaste plek binnen handbereik, ik zie wel of ze daar blijven staan of dat ze toch naar een andere plek verhuizen.

Nog even een paar laatste fotootjes van haar laatste vaste oma-dagje.
Ze zijn niet van de beste kwaliteit, want mevrouw werkte niet echt mee; ze zat geen ogenblik stil.

Nog steeds dol op rozijntjes

Op z'n kop is het ook leuk speelgoed, zo'n tafeltje en stoeltje

En dan komt papa eraan

Waar blijft hij nu?

Ja, daar is hij!



Tot ziens, lieve Naomi, oma gaat onze vaste dag missen, maar gelukkig is het alleen dat en komen er vast nog wel weer nieuwe dagjes samen, maar dan anders.





22e Oma-dag

Gistermorgen was ons kleine meisje er al heel vroeg, voor zevenen.
Haar Pappa moest naar Goes, dus ze waren al heel vroeg op pad.
Dat betekende dat ze ook al weer redelijk vroeg die ochtend haar bedje weer inging, want ze was toch behoorlijk moe.
Alleen de warmte deed haar korter slapen dan anders.
Op zich kon je aan haar niet echt merken dat ze last van de warmte had, want ze rende er net zo op los als anders.
Al is dat wel eigenlijk heel grappig, dat rennen.
Gistermorgen kreeg onze Jaylinn het op haar heupjes en rende de hele kamer door, en nog een rondje en nog een rondje en nog één.
Naomi vond dit helemaal niets en bij de eerste spurt die ons hondje maakte, vloog ze via de poef naast mijn stoel op mijn schoot.
En zo keek ze vanaf een veilig plekje naar die gekke hond.
Pas toen die ophield met rennen, kroop ze weer van mijn schoot.
Later op die dag, moest Naomi schijnbaar nog wat energie kwijt, want toen was het de omgekeerde wereld.
Naomi rende de kamer door, op en neer, rondje rond de tafel, nog een keer ...
Op schoot sprong Jaylinn niet, maar ze zocht wel een veilig heenkomen onder de tafel.
Ze vinden elkaar helmaal geweldig, totdat ze het op een lopen zetten, dat kunnen ze van elkaar toch maar moeilijk een plekje geven, want wat moet je nu met zo iemand die zo loopt te rennen?

 

Even een rustmomentje

met tante Rachelle

Voor het eerst sinds jaar en dag weer een keertje boodschapjes gedaan met een klein meisje in mijn winkelkarretje.
Dat was lang geleden!
Maar o, wat was dat weer leuk om zo te lopen.
Ik moet wel zeggen, het is dat ik even wegmoest voor een boodschapje, maar anders was ik binnen gebleven, hoor, want zo lekker was het buiten niet.
En in de auto is het ook pas aangenaam als de airco even draait.

's Avonds bracht ik samen met mijn dochter onze kleine meid naar huis.
Normaal wordt ze opgehaald, maar mamma was laat klaar en pappa moest helemaal uit Goes komen, dus oma had voorgesteld om de kleine meid maaar een keertje thuis te brengen.
Nog even langer van elkaar genieten, toch.
En och, zover liggen Barneveld en Nijkerk niet uit elkaar en het is nog een mooi ritje ook, zo binnendoor.
Prachtig, die weg.

* Fotootjes gemaakt door tante Rachelle met haar mobiel

21e Oma-dag

Dit keer maar een klein blogje over mijn oma-dag, want ik heb gewoon heel veel behoefte om zo eerst even de Bijbel in te duiken.
'k Heb echt even een oppeppertje nodig.
Want hoewel ik razend enthousiast ben over het Secret Sister Program en wilde dat ik alle Alles-over-mij-formulieren al binnen had om ze te kunnen verwerken, knagen de zorgen over mijn man, die veel pijn heeft en zich iedere dag naar zijn werk sleept steeds meer.

Ik heb bewondering voor hem, zoals hij doorgaat zonder te klagen.
Ik baal soms als hij te eigenwijs is en alles zelf wil doen, terwijl het hem zoveel moeite kost en ik er ben om hem te helpen.
Mijn hart huilt 's nachts als ik aan zijn ademhaling hoor dat hij weer niet slaapt van de pijn.

Ik merk dat het gedicht dat ik voor afgelopen zondag voor 'In rust met U' schreef, me op het lijf is geschreven, zo niet nog meer voor hem.
'Hoelang nog, HERE, hoelang nog?'
Maar het refrein van Brian Doerksen's 'How long, o Lord' is waar we mee blijven eindigen:
'But I trust, in Your unfailing love; yes, my heart will rejoice.
Still I sing, of Your unfailing love.
You have been good,
You will be good to me.'

En dan komt dit kleine wijffie, met haar stralende lach: 'Opa!!!', en uitgestoken armen naar oma.
Even is de pijn vergeten, even wordt het verlicht door de liefde van dit kleine meiske, waar God onze familie mee heeft verrijkt.

Even een dagje gewoon tutten, knuffelen, lachen, kletsen.
De boel de boel laten en genieten.
Samen even de hond uitlaten en nog even bij de lammetjes kijken, die inmiddels al bijna echte schaapjes zijn, zo groot zijn ze al geworden.
Samen gezellig een boterhammetje eten, en ja, dat is ook het enige dat ze goed eet, ha, ha, want warm eten gaat er echt niet meer in.
Maar toegeven aan de hele dag een speen in haar mondje, omdat het tandenknarsen wat ze anders doet, niet is aan te horen.
Een keer een autostoeltje hebben en gezellig samen naar het dorp gaan.
Om een hoekje gluren als ze ligt te slapen en een brok in je keel krijgen om dit lieve plaatje en de verwondering en vreugde die daarbij opkomen in je hart.
De woordenloze lofprijs om het wonder van dit leven en al het leven dat Hij geschapen heeft en schept.

's Avonds weer alles opruimen, de kinderstoel, de box, het campingbedje, maar wel binnen handbereik voor de volgende keer.
Leeg en moe van alles wat er speelt en gebeurt, naast het bijzondere project wat ik in onze gemeente mag opzetten met Francis en de eerste voorbereidingen ook weer voor de Kerstavond voor Vrouwen, en alle daarbij komende wisselende emoties, plof ik later op de avond op de bank neer.
Ons hondje kruipt op mijn schoot en ik geniet nog even van mijn glaasje rode wijn met ijsklontjes.

20e oma-dag

Met een big smile op haar toet en uitgestoken armpjes kwam mijn lieve meiske gistermorgen om kwart over zeven weer binnen.
Ik had haar nog niet overgenomen op mijn arm of ze zwaaide al naar haar vader: dag, dag ...
Tja, daar kan je het dan als vader  mee doen de rest van de dag.
Gelukkig is het eind van de dag zodra ze haar papa ziet ook weer: dag, oma, dag, dag ...
Maar heerlijk is het, dat kleine kinderlijfje in je armen in een stevige omhelzing.
Welk een groot wonder, elk mensenkind opnieuw.

Vorige week had mijn man het uit de andere zaak overgebleven kindertafeltje en de bijhorende krukjes meegenomen.
Toen kwamen ze al goed van pas met drie kleine kids over de vloer, maar Naomi is er ook helemaal weg van.
Ik had er nog niet eens aan gedacht, maar madammeke had ze al gezien en maakt oma duidelijk dat ze er graag mee wilde spelen..
Dus oma maar gauw het tafeltje en de krukjes neergezet.
Gister heeft ze het tafeltje en de krukjes maar één keer gebruikt  waarvoor ze zijn bedoeld, de rest van de dag is ze druk bezig geweest met het 'verhuizen' van haar meubilair.
Ik hoop voor haar toekomstige man dat ze het later niet zo vaak zal doen als ze gister heeft gedaan.
Daar wordt hij vast niet vrolijk van.
Ha, ha.

Voor ze echter aan het 'verhuizen' sloeg, had ze toch eerst een heel gezellig momentje samen met Jaylinn en gebruikte ze het tafeltje en de krukjes zoals bedoeld.
Nou ja, bijna.
Een hond hoort er geloof ik toch niet helemaal zo bij te zitten, dacht ik.
Een mooi plaatje is het wel.

Naast onze wandelingetjes, waar we die dag natuurlijk van genoten met zulk mooi weer, en opnieuw een Naomi die zich in de bench opsloot, was het, op een kleine kopstoot van Naomi tegen de onderkant van de tafel aan, weer een heerlijke dag.
Jaylinn vond het gister wat minder; die zocht een rustig plekje om te slapen, maar vond er geen totdat De rest van de avond lag ze grotendeels op een kussen op de bank bij te komen van een toch wel enerverende dag met grijpgrage knuistjes.

19e Oma-dag

Als ons kleine meisje vandaag komt, woont ze alweer bijna twee weken in hun nieuwe huis.
Ze heeft geen enkele moeite gehad (aldus haar vader) met wennen in het nieuwe huis en nieuwe slaapkamertje.
Misschien scheelt het dat de kleurtjes (roze/wit) hetzelfde zijn als in haar oude slaapkamertje.

Vandaag was het in ieder geval wel een héél rustige oma-dag.
Ons meisje heeft veel geslapen, ze was moe.
Vanmorgen viel ze zelfs bijna op de grond in slaap.
Dus maar gauw naar bedje toe.

Met het uitlaten van Jaylinn heeft ze de hondenriem ontdekt en zo is het net of zij Jaylinn vanuit de buggy uitlaat.
En ze houdt de riem stevig vast hoor.
Helaas was ik mijn fototoestel vandaag vergeten, dus geen plaatje ervan. (nog van iets anders, want ik vergat hem later ook steeds weer naar beneen te halen)
Onderweg komen we eerst de schapen tegen en verderop de lammetjes.
De kinders zijn bij hun ouders weggehaald en moeten het nu samen rooien.
Een geweldig gezicht hoe ze zo samen met elkaar optrekken en over elkaar heen buitelen en op elkaars lip zitten.
Naomi schaterde het af en toe uit door hun capriolen en ge mekker.
Heerlijk, dit enthousiasme.

Vanmiddag was ik haar fles kwijt.
Ik heb me werkelijk 'k weet niet wat gezocht naar dat ding.
Uiteindelijk vond ik hjem samen met een berenknuffel in de bench van Jaylinn.
Volgende keer daar maar eerst kijken.

Opvallend is ook hoe ze ineens gaat kletsen en zelfs op haar manier gaat zingen.
Het wordt een echte gezellige kletstante.
Maar wat mij steeds opnieuw het meeste raakt en blijft raken, is de manier waarop ze je aan kan kijken en naar je kan lachen.
Het doet keer op keer mijn hart overlopen van liefde.
En soms - als ze er zin in heeft :) - krijg je dan nog als hoofdprijs een hele dikke knuffel van d'r.
En dan ook inmiddels een echte dikke knuffel, met twee armpjes echt stevig om je nek heengeslagen.
Zucht, :)  ...

Lieve Naomi, oma houdt heééééél veel van jou!

18e Oma-dag

Voor het eerst vanuit Nijkerk wordt onze lieve kleine meid gebracht.
En zoals altijd, al is het nog pas kwart over zeven 's morgens, worden we begroet met een stralende lach en een paar wijd uitgestoken armen.
Wat een zeldzaam kind en wat een geschenk uit de hemel.

Och, onze eigen kinderen waren ook lief hoor, echt wel.
Al waren ze alle vier wel heel verschillend.
We hebben van alles wat gehad, van ook zo zeldzaam lief, tot aan zeldzaam moeilijk.
Maar dit is gewoon ontspannen genieten.
De boel de boel laten, want morgen is er weer een dag.
En als er iemand last heeft van wat stof of rommel, dan zorgen ze maar dat ze er gemak van krijgen of ze pakken zelf maar een doek.

Natuurlijk was ik vergeten de sleutels uit de deurtjes te halen, maar daar herinnerde mevrouw mij snel aan.
De eerste run was naar de sleutels.
Vervolgens was onze Jaylinn de pineut.
Maar al ze was toch nog iets sneller dan Naomi, uiteindelijk zocht ze toch haar toevlucht maar in de bench, die door Naomi netjes werd dicht gedaan.
Gelukkig lukt het haar nog niet om hem op slot te doen.

De synthesizer van mijn man vindt ze nog steeds helemaal geweldig  en tot nog toe kreeg ze hem niet zelf aan.
Ja, precies wat ik zeg, tot nog toe, want vandaag lukte het haar dus wel en een schik dat ze had!
Onze Rachelle zette even een demo aan en Naomi begon automatisch te dansen.
Zo ontzettend lief en leuk om te zien.
Zo schattig.
'Ach ja, dat deed jij ook toen je zo klein was,' zei ik tegen mijn dochter.
Die mij vervolgens aankeek van: echt waar?
Lol.
Ja, de tijd gaat hard, want zij wordt deze zomer al weer 19.
Waar blijft toch de tijd; ook alweer 17/18 jaar geleden dat zij zo stond ...

 

Naast de synthesizer is klimmen ook een geliefde bezigheid geworden.
Madammeke moet echt in de gaten gehouden worden, want ze klimt en klautert overal op.
Op de poef, op de bank; staan op de bank en dan bijna achterovervallen doordat er nog een leuning aan de bank vastzit.
Gelukkig zit ze ook nog graag in de box, dus ik hoef er nog niet de hele dag achteraan te rennen.

Vanmorgen toen we Jaylinn uitlieten, waren de kleine lammetjes er, maar helaas, vanmiddag werd het weer al wat minder en waren ze lekker in hun huisje gekropen en lagen heerlijk te slapen.
Maar de paardjes stonden vandaag wel aan deze kant van de weg, dus samen, nu met Rachelle erbij, even bij de paardjes kijken.
Ja, dat is jouw tante wel toevertrouwd, die is zo gek op paarden.
Ik ben benieuwd of jij later ook wil paardrijden.
Veel meisjes vinden het leuk, dus wie weet.
Dieren zelf vind je in ieder geval wel leuk, want je hebt het grootste plezier met ze, al mag je alleen vaak maar kijken.

Vandaag was ook eindelijk het moment aangebroken waarop het woordje oma nu regelmatig klonk.
Het is er dan toch van gekomen.
Wisten we wel, hoor, dat dat zou gebeuren, maar we moesten er toch wel even op wachten.
Je begint trouwens zo wie zo lekker en gezellig te kletsen en zelfs op jouw manier te zingen.
Nu, dat doen we dan wel samen, want oma houdt heel veel van zingen.

En zo, lieve meid, hadden we weer een heel gezellig dagje samen.
Nog een laatste kus, een laatste lach, een laatste zwaai en tot de volgende keer.

17e oma-dag

Na een weekje weggeweest te zijn, kwam mijn man zondagavond weer terug uit Frankrijk, waar hij genoten heeft van een welverdiende, heerlijke, korte vakantie in het huisje van zijn ouders vlak bij zijn broer.
Door het omslaan van het weer, van 26 graden naar zo'n twee graden, kwam hij toch maar een dagje eerder thuis dan gepland.
Dit vonden we geen van beiden echt erg, want nu hadden we nog twee dagen samen in plaats van één.
En daar hebben we maandag dan ook echt van genoten.
Lekker even samen koffie gedronken bij onze oudste zoon en zijn vrouw, samen boodschappen gedaan, gewoon een lekkere keuteldag samen.
Wat was dat lang geleden.

En gister kon hij voor het eerst een hele dag mee genieten van zijn kleindochter, want onze lieve Naomi kwam deze dag alsnog, daar haar ouders heel hard aan de slag zijn in hun nieuwe huisje.
En ja, laten we eerlijk zijn, verven, sauzen, vloeren leggen etc. zijn nu niet bepaald klusjes die je kunt doen met zo'n kleine meid over de vloer.
En zo kon ook opa een keertje een volle dag mee genieten van zijn lieve kleindochter.

 

Onze kleine meid was helemaal gekleed op deze dubbele bijzondere dag.

Dubbel omdat aan de ene kant opa deze dag ook thuis was, het ook de dag was waarop koningin Beatrix haar koningschap over zou geven aan haar zoon en wij dus vanaf nu een koning krijgen in plaats van een koningin.
Ons kleine meisje heeft daar natuurlijk nog helemaal geen weet van en het interesseert haar natuurlijk nog minder, maar voor later zijn dit toch weer leuke herinneringen.
Wat later, terwijl Naomi even een dutje deed, keken wij toe hoe het koningschap werd overgedragen.
Het blijft toch wel bijzonder om dit voor een tweede keer te mogen meemaken en zien.

Na ons boterhammetje stapten we in de auto om eens even een kijkje te nemen bij haar papa en mama en hun nieuwe huis.
Ook je tante Rachelle ging gezellig met ons mee en zo gingen we met z'n viertjes op weg.
Autorijden is niet echt haar favoriete bezigheid, maar daar was oma op voorbereid.
De 'demper' had oma meegenomen en die ging er dan al spoedig in.
Normaal heeft ze alleen haar speentje in bed, maar met autorijden is het ook heel handig als zo'n kindje er niets aan vindt en haar kleine mondje, waar overigens dan heel veel geluid uit kan komen, open doet.
Die dingen zijn op z'n tijd toch wel heel handig.

 

Bij papa en mama aangekomen vond ze de tuin toch wel het leukste nog.

Lekker zo maar tussen de planten door lopen, misschien weer niet zo slim als de voortuin straks verboden terrein is om door te lopen, en achter voorzichtig door het inmiddels beetje hoge gras.
Wat voelt dat raar en eng als je valt zeg, bah, niet echt haar ding, geloof ik als we het zo bekeken.
Binnen staat alles vol met dozen en verf en onderdelen.
Maar het is een heerlijk huisje met een eigen tuintje.
Zoveel beter met zo'n kleine meid dan een bovenwoning met een terras.
Wat zullen ze deze zomer daar van genieten.
Op Naomi's kamertje straalt een roze muur ons tegemoet.
Leuk hoor, oma houdt wel van roze en hopelijk Naomi ook.
In de buurt hebben we nog een rondje gelopen, we hadden de buggy mee, en dronken nog een lekker kopje koffie bij mensen bij ons uit de gemeente.
Opa was helemaal in z'n element nu hij eens achter de buggy kon lopen.
Op de terugweg wilde tante Rachelle natuurlijk er achter, die krijgt ook niet veel de kans, want die zit altijd op school of op haar stage als jij er bent.
Na papa en mama een dikke knuffel te hebben gegeven, gingen we weer richting huis.
We waren amper de straat uit, of ons kleine meisje sliep al.
Zo moe ...

We hadden nu dus wel de kerkelijke inhuldiging gemist, maar goed, er wordt zoveel herhaald, dat we dat toch nog weer redelijk hebben kunnen inhalen.

Na het eten nog weer even heerlijk in bad samen met je tante.
Oma moet toch eens even een antislipmatje voor in bad gaan halen voor jou, want zonder je tante glibber je echt alle kanten op, en zelfs met je tante moeten we goed opletten.
Maar naar je zin had je het zeker.
Dan lekker vast je pyjamaatje, haartjes gekamd en wachten op mama.
En dat werd toch wel iets later dan gepland, maar ja, met zo'n huisje en dan morgen (vandaag dus) over moeten,is het hard werken.
Maar wat ben je dan toch een verschrikkelijk lief wijfie.
Je werd steeds vermoeider, maar bleef lief.
Ach ja, we moesten je iets meer bezig houden dan anders, maar wat ben je toch een lieverd.
Na nog weer een schone luier kwam je mama er net aan en terwijl zij de spullen in de auto zette, kreeg jij nog je laatste flesje melk, zodat mama je zo in bedje kon leggen als je thuiskwam.
En zo kwam er een einde aan een bijzondere oma-dag, die deze keer eigenlijk een  opa en oma-dag was.
Eén ding is zeker, je opa heeft er net zoveel van genoten als je oma altijd doet.
Al die knuffels van jou en even kroelen.
Je geklets, wat je steeds meer gaat doen.

Je spelen met Jaylinn.

Je klimmen en klauteren.
Je stralende bekkie.

Wat een geschenk!
Dank U wel, Heer!

16e Oma-dag

Wat vliegt de tijd toch.
Ik pas alweer bijna 4 maanden op onze kleindochter, maar vandaag zijn ook mijn oudste zoon en mijn schoondochter alweer 4 jaar getrouwd.

Zat onze dochter toen nog op de middelbare school, rond zij dit jaar haar tweejarige opleiding alweer af bij het (voorheen ROC) MBO, om vervolgens aan de kappersopleiding te gaan beginnen.
(Voor haar ben ik vandaag ook nog druk in de weer geweest en heb vast wat gemaakt om uit te delen voor op haar stage, waar ze deze week voor het laatst is. Best weer leuk geworden, al zeg ik zelf.

Ik ging echt weer even terug in de tijd. Heb dit namelijk ook eens voor onze kinderen gemaakt om te trakteren als ze jarig waren)
Zoon twee en z'n vrouw (de papa en mama van onze lieve Naomi) hebben hun eerst huis gekocht en hopen daar volgende week in te trekken.
En onze jongste zoon  kan niet wachten tot het eerste jaar van zijn grafische opleiding erop zit, daar dat, volgens hem, het meest saaie en vervelende jaar is.

Tja, we worden ouder ...
Maar daar treur ik niet om, hoor.
Er is voor alles een tijd en daar ben ik blij en tevreden mee.

Vandaag had ons madammeke de sleutels in mijn kast ontdekt, wat dus waarschijnlijk voortaan betekent er even uithalen voor zij komt.

Natuurlijk moet zij ook wel leren om ergens af te blijven, maar deze sleutels zijn niet zo makkelijk bij te krijgen en ik ben juist blij dat we weer nieuwe sleutels hadden nadat twee van de anderen kapot waren gegaan.
Dus, puur eigenbelang.
Ze kwam ze echter wel netjes weer bij oma brengen.
De eerste kreeg ik vrij vlot, maar de tweede wilde ze eigenlijk liever zelf houden.
Maar, ook die kreeg oma alsnog.
Ach, ze is nog snel ergens mee af te leiden en Jaylinn helpt daar goed mee.

Vandaag had zij het op Naomi's voetjes gemunt.
Dat was wat minder.
Lopen lukt niet zo best natuurlijk als er zo'n klein mormeltje iedere keer naar je teentjes hapt.
Een greep naar die lange vacht doet echter wel wonderen.

Vandaag was onze kleine meid ook weer in een opperbest humeur en had er goed zin in.
Ze rende heen en weer en trok de nodige gekke bekken.
Op en neer, heen en weer, wat een energie!

Van het kleine keukentrapje van oma (tja, ik ben nu eenmaal niet zo groot) naar het kleine schommelstoeltje, naar de bench, naar de keuken, naar het raam, maar de mand van Jaylinn, het hield niet op.

Het bijzondere van dit kleine meisje vind ik, dat je haar zo weer op kunt pakken en in de box zetten en ze geeft geen krimp.
Ze speelt net zo lief weer verder in de box.
Om vervolgens ook weer net zo lekker te gaan slapen als oma vind dat het tijd is.

Oma zeggen doet ze echter nog steeds niet.
Het is papa en opa voor en na, maar ach, wie maakt zich daar druk om, als immers al die tig glimlachjes en knuffels voor oma zijn zo'n dag.

Als je volgende week kom, gaan je papa en mama druk aan de slag in jullie nieuwe huis en ga jullie snel daarna naar Nijkerk.
Weer een nieuwe fase.
Weg boven de zaak waar we zelf eerst de winkel hadden en waar ook onze oudste zoon de eerste drie weken van zijn leventje nog gewoond heeft.
Na bijna dertig jaar nemen we dan voorgoed afscheid van dit pand.
Vorig jaar van de winkel, nu ook van het woonhuis erboven.
Het is goed.

14e en 15e Oma-dag

Vandaag weer een heerlijke oma-dag gehad.
Vorige week was ik ziek, maar is Naomi wel geweest.
Ook zij was ziek, dus het maakte niet uit; we konden elkaar toch niet ziek maken.
Samen hebben we eigenlijk de hele dag op de bank en in de box (nou ja, Naomi dan in de box) doorgebracht.
De ene keer iets voor haar kijken en de andere keer iets dat oma leuk vond.
Tussendoor sliep de kleine meid veel.
Ze was echt helemaal niet lekker.
Gewoon zielig.
Maar goed, oma voelde zich niet veel beter, dus samen hebben we gewoon lekker niets gedaan.
Heel even Jaylinn uitlaten en weer gauw naar binnen.

Maar vandaag was onze kleine meid weer helemaal de oude.
Alleen een beetje heel erg kroelerig!
Maar dat vond oma niet erg.
Heerlijk samen knuffelen is nu niet bepaald een straf.

Vanmorgen lekker een eind gelopen.
Het was heerlijk weer, niet te warm en niet te koud.
Onderweg viel ze bijna in slaap, maar weer thuis aangekomen, was ze over haar slaap heen.
Nog wel geprobeerd, maar na tien minuutjes haar er maar weer gauw uitgehaald.

Om één uur was toen de koek wel helemaal op.
Nog maar net twee boterhammetjes op of haar oogjes vielen bijna dicht in de kinderstoel.
Nog snel een slokje drinken en vlug het bedje in.
Daar heeft ze geslapen tot bijna  vier uur.
Dit gaf oma mooi de kans om even wat achterstallig strijkgoed weg te werken.
Niet bepaald oma's hobby, maar opa had toch wel dringend  gestreken overhemden nodig.
al heb je een mannenmodezaak, je kunt natuurlijk niet steeds nieuwe hemden uit het vak halen omdat je vrouw niet strijkt.
Maar goed, het hangt weer allemaal keurig in de kast.

Dat ons meisje weer helemaal beter was kon ik ook zeker merken aan haar eetlust.
Vandaag weer eens ouderwets bijna haar hele bordje leeggegeten.
Oma kwam aan eten niet zo makkelijk toe, want iedere keer moest ons meisje oma's arm hebben om nog even te kunnen kroelen, of oma werd gewoon helemaal naar haar toe getrokken om te kroelen.
Maar goed, het eten werd er een beetje kouder van, maar oma's dag alleen maar beter.

Wat een heerlijk wijffie ben je toch!
En wat houdt oma toch veel van je!!!

 

 

Lekker gek doen, dat heb je niet van je oma.

Je vader en je opa kunnen daar echter wel wat van.

 

 

En nog een keer kroelen ...

Kom je oma?

En oma kwam zeker ...

Ps. Het enige dat vandaag nog wel heel dicht bij ons saampjes in de buurt stond, was een grote doos met tissues.
Die hadden we met z'n tweetjes nog heel hard nodig.

12e en 13e oma-dag

Om vorige week mijn verhaal niet te onderbreken, heb ik geen oma-dag stukje geplaatst, maar dat wil niet zeggen dat ik het oversla.

Want, och, wat was m’n meisje zielig vorige week.
Ze had de dag ervoor net twee prikken gehad en ook beide oogjes waren nog eens ontstoken.
Iedere keer allemaal rommel erin, en dan ook nog een loopneus.
Nee, vorige weer was niet haar beste dag.
In de ochtend ging het nog wel, maar hoe verder de dag vorderde, hoe belabberde ze zich voelde.
Na het middagslaapje was het eigenlijk wel gebeurd.
Afwisselend huilen en lachen, aan tafel met etenstijd van alles een hapje, behalve je warme eten.
Ach, wat maakt het uit dat je avondeten een keertje bestaat uit een driekwart droge boterham, een paar hapjes van een fruithapje en een danoontje.

Wel was je nog lekker even bij oma in bad geweest, samen met je tante, dat vond je wel lekker, maar je was nog maar net uit bad of daar was mama, en ja, toen was niets meer goed.
Ik heb je toen maar snel afgedroogd en aangekleed, zodat je ook weer snel met mama naar huis en weer naar bedje kon.

Vandaag was je wel in beter doen, gelukkig.
Je oogjes zijn nog niet helemaal goed en je heb aardig last van je mondje, maar voor de rest voel je je een stuk beter.
En ja, die snotneus, die hoort nu eenmaal bij jou, geloof ik.

De telefoon heb je ook ontdekt.
Toen opa even belde, wilde je toch wel heel graag de telefoon even hebben.
En hoewel er niet veel meer uitkwam dan ‘Hai!’ straalde je erbij en kroelde je met de telefoon alsof het het mooiste was dat er bestond.
Jammer dat opa niet kon zien, hoe je iedere keer je gezichtje als het ware kroelend tegen de telefoon aan legde.
De volgende keer eens kijken of oma er een foto van kan maken.

Na het eten, waar je dit keer zelfs met je broodje niet veel van bakte, was het weer even tijd voor het kiekeboespelletje met de slab.

 

 

Ook dat blijft favoriet.
Ach, laten we eerlijk zijn, als jij lacht en plezier hebt, dan heeft oma het ook hoor.
Ja kan ook zo heerlijk lachen, dan lachje vanzelf mee.

Ook vanavond ben je weer even lekker bij oma in bad geweest.
weer met je tante, die blijft het maar wat leuk vinden.
Maar voor jou was het dit keer bittere noodzaak, want thuis hebben jullie geen verwarming en geen warm water.
Papa gaat vanavond nog kijken of hij er iets aan kan doen, maar jij bent nu in ieder geval vast lekker schoon.
Weer een echt heerlijk zwitsalkindje.
Slaap lekker straks, lieve omi.

11e Oma-dag

De elfde oma-dag.
Aan de ene kant voelt het een beetje raar worden om eigenlijk zo alle dagen te tellen, maar aan de andere kant voelt het ook weer goed.
Ze zijn zo kostbaar en op deze wijze lijkt het alsof de kostbaarheid daarvan  wordt weergegeven.
Geen dag is vanzelfsprekend, en zo wil ik ze ook niet gaan zien.

Het is echt een beetje kwakkelen met ons grietje momenteel.
Opnieuw was ze niet erg lekker.
Haar rechteroogje is (nog steeds of weer?) een beetje ontstoken en ze voelde ook wat koortsig aan.
Haar tandjes proberen ook steeds meer te voorschijn te komen, dat zal er ongetwijfeld mee samenhangen, maar och, ze is ook nog steeds zo verkouden.
Er wordt heel wat af gepoetst op een dag, en nee, dat vindt ze zoals elk kind helemaal niet zo leuk.
Opnieuw dus een dag met veel slapen.
Maar als ze wakker is, blijft ze lief en vrolijk, totdat ze weer moe wordt.

Ze heeft ook een nieuw spelletje.
Een paar keer ronddraaien en je dan laten vallen.
Ach ja, in de box val je zachtjes.
Ik weet toevallig dat haar vader dit met haar had gedaan en dat ze toen op de grond viel.
Schijnbaar vond ze het nogal leuk, want vandaag deed ze het een paar keer in de box.
En lachen daarna.

Het eten ging vandaag ook niet zoals anders.
De twee boterhammetjes die ze anders altijd achter elkaar naar binnen werkt, blijft nu beperkt tot anderhalf en het warm eten is ook matig en zelfs het danoontje, wat er anders invliegt, hoeft ze niet.
Fruit is altijd een drama, daar houdt mevrouw niet van, maar als oma mag je immers iets anders doen, dus deze oma koopt af en toe een babypotje voor kinderen vanaf 4 maanden, smaak banaan, en die vindt ze toch lekker!
Dat zat er vanmorgen zo in en volgens mij had ze daar nog ze meer van willen hebben.

Als papa haar dan weer komt halen, dit keer maar vlug in de auto en mee naar huis.
Een andere keer maar weer een kopje koffie met papa.

Toch was het weer gezellig zo saampjes.

 

Nee, ik was geen vliegtuigje aan het spelen,

ik verloor bijna mijn evenwicht.

Ik heb ook nog een tekening voor mama en papa gemaakt,

maar die zijn we vergeten.

En met boekjes lezen kun je niet vroeg genoeg beginnen,

vindt oma.

 

10e oma-dag

Vandaag was een heel rustigge oma-dag; ha, ha, misschien wel een dag die bij een oma past.
Nou ja, zo oud ben ik nog niet, maar het was wel een heerlijk rustig dagje zonder rare, gekke, of zelfs maar bijzondere dingen.
Naomi was moe en lag dus alweer bijtijds op bed en oma is verkouden en ook niet helemaal fit.
Een beetje aan de slome kant zeg maar.
Dit bij elkaar gevoegd leverde een zeer rustige dag op.
Daar het buiten zeer koud en guur is, was ons loopje met Jaylinn ook erg klein.
Net voor dat wat nodig is en dan maar weer gauw naar binnen, waar het lekker warm is.
Toch zat ik me  net te bedenken dat er weldegelijk een speciaal  momentje was vandaag.
Je kwam vanmorgen zo maar even uit jezelf bij oma op schoot zitten en even kroelen.
Ach ja, je was ook zo moe, maar oma vond het niet erg, hoor.
Je hebt zo weinig zitvlees, dat dit kostbare momenten zijn.

Tot vogende week, mijn lieve kleine meid.
Hopelijk dan weer wat beter weer, zodat we lekker kunnen wandelen.

Geen foto's vandaag, daarom eentje nog van de fotoshoot van een tijdje terug.

Foto©Patrick Ouwerkerk



9e oma-dag; een rare dag

Zoals elke dinsdag werd onze lieve kleindochter netjes rond kwart over zeven bij ons afgeleverd.
Voor het oog en dag als alle andere, maar van binnen knagen lichtelijk de zenuwen.
'k Ben blij dat er een vriendin met haar kleinzoon komt koffiedrinken en dat onze lieve Naomi er is.

Kwart voor acht vertrekt onze dochter naar school.
Je belt hè, mam!
Ja, ik zal bellen zodra ik wat weet.
Om acht uur vertrekt mijn man en even later vertrekt ook onze zoon.
Nog een extra knuffel, en ik zie hem met lede ogen gaan; samen met een vriend in de auto op weg naar het politiebureau in Dordrecht.

Och, misschien maak ik me wel weer te sappel, misschien loopt het inderdaad wel met een sisser af.
Misschien valt het allemaal mee, hij weet immers van de prins geen kwaad?
Maar het telefoontje van zaterdag tussen de middag ligt me zwaar op de maag.

Het is zaterdagmorgen, rond elf uur.
De telefoon gaat; politie Dordrecht.
Of mijn zoon ook thuis was.
Ja, die was wel thuis, maar lag nog heerlijk op één oor.
Kunt u zeggen wat er is?
Nee, natuurlijk niet, dat had ik eigenlijk ook wel kunnen verzinnen.
Iets ernstigs?
Mhaw, ja, mhaw ...
Ja, heel duidelijk; dus niet.
Met de boodschap dat hij rond twaalf uur wel wakker zou zijn en ook nog aanspreekbaar, inclusief ook zijn mobiele nummer, hang ik weer op.
Wat moet de politie Dordrecht nu weer van hem.
Ik kan niets verzinnen; het is inmiddels een aantal jaar geleden dat hij daar is geweest.

Als hij om half twaalf even zijn hoofd bij mijn kamertje om de hoek steek, steek ik direct van wal.
'... en ze bellen rond twaalf uur terug', besluit ik.
Heb je enig idee hoe of wat?
Nee, hij zou het niet weten.
Om twaalf uur wordt alles duidelijk.
Mijn zoon, onze zoon, wordt verdacht van heling.
Waarvan willen ze niet zeggen, maar het is ernstig.
Ze zouden hem ook eventueel hebben willen halen, maar ...
En een advocaat kon ook geregeld worden, maar allen pas dinsdag als hij zich op het bureau gemeld had.
En dan kon het ook nog wel twee à drie uur duren voordat die er was ...
Nog wat dreigende berichten en dan is het stil.

Vanaf zaterdag tussen de middag lopen we dus met gedachten die alle kanten opgaan.
Heling waarvan?
En waarom maken ze daar zo'n ophef van.
Lieve help, als hij nu al een strafblad zou hebben, kan ik me er nog wat meer bij voorstellen, maar nu ...
Om half tien dinsdagmorgen moest hij zich melden.
De radertjes bovenin draaien op volle toeren.
Gelukkig zegt een vriend direct toe dat hij met hem meegaat.
Hij kom hem wel met de auto oppikken en dan gaan ze samen.

Van alles gaat er die komende dagen door ons hoofd en het enige dat hij kan verzinnen is dat er met een telefoon kopen iets fout moet zijn gegaan.
Maar hij had alle gegevens nog in z'n mail, dus dat moest toch wel goed komen.
Maar hoe je het wendt of keert, en of je nu wilt of niet, je gedachten slaan af en toe toch op hol met zo'n vervelend telefoontje.'
Of zou iemand hem een oortje aan willen naaien.
We hebben al heel wat afgebeden eer het eindelijk dinsdag is.

En zo vertrok hij vanmorgen naar Dordrecht.
Om half één kwam gelukkig al het verlossende telefoontje: 'Ik loop weer lekker op straat, hoor en we gaan nog fijn even samen vissen.'
Wat blijk, zijn huidige telefoon bleek bij een inbraak te zijn gestolen en via, via, vraag me niet hoe, hadden ze hem bij onze zoon getraceerd.
Het adres waar hij hem gekocht had stond bekend als zeer betrouwbaar, maar zo zie je maar weer.
Ach, misschien wisten hun het ook niet.
Maar goed, daar komt de politie dan wel weer achter, want nu gingen ze door naar die persoon.
Z'n telefoon echter moest hij inleveren.
Dag € ...,..; hard geld.
Weer sparen voor een nieuwe.

Ik ben blij en opgelucht dat het allemaal met zo'n sisser is afgelopen, maar kan er maar slecht over uit, dat ze het daar een mens zo moeilijk om moeten maken en zoveel ophef bij moeten gebruiken.
Ik weet niet of ik dat ooit zal snappen of begrijpen.

De rest van de middag kan ik m'n draai niet meer vinden.
Het heeft me meer gedaan dan ik had gedacht, merk ik aan mijn vermoeidheid.
Toch nog maar mijzelf even aangepakt en een eindje gaan wandelen met Naomi en Jaylinn.
Kom op meis, het is juist vandaag mooi weer.
Te warm voor mij, merk ik onderweg al wel, maar even wat zon is toch wel goed voor de benodigde vitamientjes na de winter en dapper loop ik toch een aardig rondje.
Al ben ik weer heel blij als ik thuis naar binnen stap en uit de zon ben.

Als Naomi later geslapen heeft en weer met Jaylinn aan het spelen is, ebt langzaam de rest van de spanning weg.
Het is zo'n heerlijk, vrolijk kind en zoals ze door de kamer loopt te rennen met haar O-beentjes is een genot om naar te kijken.
Samen touwtrekken met Jaylinn is vandaag het favoriete spelletje, al kan ze dat toch nog net niet winnen en ze snerkt er af en toe, zoals een echt meid betaamt, lekker op los.

 

Nu ze ook wat langer blijft vanavond, kan ze ook een keertje even 'orgel'spelen  met opa.
Die heeft ze vandaag ook ontdekt en dat is toch wel een erg leuk ding.

 

Oma is echter wel blij dat het er een aan- en uitknop op zit.
Papa en mama zijn vandaag laat, want ze gaan nog een huis bekijken in een ander plaats.
Hoelang ik kan/mag ik nog van je genieten iedere dinsdag?
Nog maar niet aan denken  en genieten van iedere dag die we samen hebben.

O ja, een belangrijke les: voor je ooit ergens een mobiel ga kopen (behalve dan in een echte winkel natuurlijk); controleer het serienummer, dan weet je of je met gestolen waar te maken heb of niet en kun je dit soort toestanden voorkomen!

8e oma-dag

De achtste oma-dag alweer, al was het vandaag niet zozeer een oma-dag, maar een oma en opa-dag.
Opa had een dagje vrij en zo konden we samen van onze heerlijk kleindochter genieten.

Vandaag was onze lieve,kleine meid niet helemaal fit.
Haar oogje is een beetje ontstoken, haar lijfje onder de pukkeltjes en een mondje waar weer nieuwe tandjes langzaam hun weg naar boven vinden en wat tevens sporen achterlaat op die kleine billetjes.

En toch …
En toch is er voor iedereen een big smile.
Wat sneller moe, maar nog net zo lief en net zo vrolijk.
En eten deed ze er ook geen hap minder om.

Vandaag dan ook maar voor de zekerheid binnen gebleven.
Opa was er nu ook, en hij kon nu mooi Jaylinn even uitlaten.

Het was al lang geleden da we door de weeks met ons hele gezinnetje aan tafel hebben gegeten (opa is immers pas later thuis), nog langer is het voor opa geleden dat hij met zo’n klein hummeltje aan tafel zat.
Maar hij heeft er van genoten hoor.
En het eten geven was hij nog niet verleerd.

En zo hebben we eigenlijk een heel rustige dag gehad, maar wel eentje waarin we weer veel gelachen hebben om en met onze kleine meid.
Ik was eigenlijk vergeten hoe de lacht van een kind je hart doet smelten en je alles even doe vergeten.
Als ik me maar even haar lieve toetje voor me haalt, komt er automatisch een glimlach op mijn lippen.

Vreugde en dankbaarheid strijden om de eerste plaats in mijn hart op zo’n dag.

 

 

7e Oma-dag

Wat een geweldig begin van een nieuwe dag.
Het was rond kwart over zeven vanmorgen toen Jaylinn ineens overeind vloog naar de deur en zeer enthousiast tegen de deur en in de lucht sprong.
Mijn man en ik zaten aan tafel met ons kopje koffie en schoten een beetje in de lacht om haar capriolen.
We begrepen uit haar gedrag al wel, dat onze zoon de deur binnenkwam met Naomi.
Ik kwam maar snel overeind om de deur verder voor hem open te doen, zodat hij naar binnen kon.
Terwijl Joël met Naomi binnenkwam, sprong Jaylinn en maar tegen hem op , ze hield niet meer op.
Haar staartje kwispelde van blijdschap.
Nou, dat was nog eens een enthousiast begroeting!
'Geef mij Naomi maar gauw,' zei ik tegen mijn zoon, dan kun jij Jaylinn begroeten, 'zo te zien kan ze haast niet wachten.'
Het tafereel toverde automatisch een lach op onze gezichten.
Echter toen ik Naomi van Joël overnam negeerde Jaylinn Joël compleet en kwam achter mij aan.
Ja, ... alles draaide dus om Naomi.
Ik kreeg amper de kans om haar jasje uit te doen, zo sprong ze steeds weer omhoog om maar dicht bij Naomi te zijn.
En ja, daar stond mijn zoon dan met zijn goede gedrag.
Lege handen en ook geen hond meer die aandacht voor hem heeft.
We hebben vreselijk gelachen om dit alles.
Tegelijk ben ik er ook zo blij mee.
Ze zijn gek op elkaar, Jaylinn niet alleen op Naomi, maar Naomi ook op Jaylinn.
Ze volgt hem overal; is het niet lopende dan wel met haar ogen vanuit de box of kinderstoel.
Bijzonder om ze samen op te zien groeien.                                                           

 

 

Later op de ochtend als ze even uit de box is ruimt ze netjes Jaylinns speelgoed op.
Ik ben benieuwd of ze dat straks ook met haar eigen speelgoed zal doen.
Maar goed, zij gooit het speelgoed in de bench en Jaylinn haalt het met dezelfde vaart er weer uit, dus echt opschieten doet het niet, maar dat schijnt haar niet te deren.

 

 



Oh, opa heeft vanmorgen ook voor het eerst gehoord dat ze 'opa' kan zeggen.
Haar hele gezichtje doet mee; haar mondje tuit zich tot een duidelijk 'o' en dan volgt 'pa', en samen vormen zij duidelijk 'opa'.
Oma wil nog niet zo lukken, maar we zijn op weg met 'ummmma'.
We komen er wel.

Ook ons wandelingetje, dit maal niet zo groot vanwege de regen, toverde bij degene die voorbij kwamen ook een glimlach op het gezicht.
De regenhoes die ik over de buggy had gedaan, was een beetje stuk, dus kon niet helemaal goed vastgemaakt worden en daar maakte madame goed gebruik van.
schijnbaar zag ze niet genoeg, dus duwde ze met haar linkerhandje het plastic naar rechts terwijl ze zelf helemaal scheef in de buggy ging liggen.
Ja, zo heeft zo'n ding natuurlijk helemaal geen zin.
Maar goed, het houdt de buggy dan nog een klein beetje droog, zullen we dan maar zeggen.

Al met al een dag met allemaal knipoogjes en dus veel reden tot vreugde en dankbaarheid.
Dank U wel, Heer!

6e Oma-dag

Gisteravond te moe om te schrijven en vandaag niet veel tijd.

Onze lieve Naomi was 's morgens al vroeg wakker, dus ze lag er ook in de loop van de morgen ook weer vroeg in.
Aansluitend hebben we samen een flinke tippel gemaakt richting dierenarts voor onze Shaila.
Ons poezebeest heeft al ruim twee weken last van een blaasontsteking en is aan haar twee kuur bezig.
Helaas zat er gistermorgen bloed in de urine, niet goed dus.
En aangezien ik nog geen autostoeltje heb, en er nu toch ook aangepaste voeding en nog extra medicijnen moesten komen, waren we dus genoodzaakt om te gaan lopen.

Zo goed mogelijk ingepakt gingen we op weg met Jaylinn onwennig naast de buggy.
Wandelen vindt ze heerlijk, maar naast de kinderwagen of buggy, dat is toch wel even een ander verhaal.
Door een flinke aanvaring met een loslopende herdershond, durfde ik de kortere route niet te nemen, dus een extra ommetje.
De heenweg was heerlijk, weinig wind, klein zonnetje aan de hemel.
De terugweg was echter koud en guur.
De wind was opgestoken en sneed behoorlijk.
Naomi vond het dan ook niet echt leuk meer, en eerlijk gezegd, oma ook niet meer zo.
Al met al zijn we zeker ruim anderhalf uur weggeweest.
(vandaar dat oma 's avonds behoorlijk moe was, want het was heel lang geleden dat ze zoveel had gelopen; maar oma was heel blij en dankbaar dat ze het weer kon)

Honger had onze kleine meid er wel van gekregen en de twee boterhammetjes gingen er in als zoete koek.
Op een gegeven moment was het ineens: 'Whauw ...'
Waar tegen weet ik niet maar het kwam er zo prachtig uit, dat ik vreselijk moest lachen.
Van weeromstuit lachte zij heerlijk mee.
En zo lachten we heerlijk samen, oma en kleindochter en genoten van dit mooie, kostbare moment.

Inmiddels waren haar wangetjes vuurrood gekleurd, door de wind en de slaap, en na een lekker flesje melk was de weg naar bed snel gevonden.
Binnen no time was ons meiske in dromenland.

Na nog even lekker gespeeld te hebben met haar tante, was het weer tijd voor een hapje eten.
Natuurlijk wilde tante Rachelle dit doen.
En terwijl oma zo bezig was met eten koken, klonk er ineens een harde gil.
Gauw ging om kijken en ja hoor, je had het bordje met eten uit de handen van je tante geslagen.
Oma moest wel lachen hoor, want jouw tante heeft dat verschillende keren vroeger bij oma gedaan, dus oma kon het niet nalaten om te zeggen dat ze nu een koekje van eigen deeg kreeg.
Gauw alles weer opgeruimd en de rest van het potje leeggemaakt op je bordje.
Maar goed dat oma niet altijd alles in een keer op het bordje doet.

Voordat papa en mama je kwamen halen, kwam opa ook al thuis en kon jou ook nog mooi even zien en knuffelen.
En zo kwam er alweer een einde aan een opnieuw heerlijke oma-dag.
(Alleen vergeten een foto te maken; dom hè. Volgende keer beter)

5e Oma-dag

Alweer de vijfde keer dat ik mocht oppassen op onze kleindochter.
Maar vandaag was ze nog een beetje ziek.
Afgelopen weekend had ze oorontsteking en ze was nog steeds niet lekker.
Nu, dat was ook te zien en te merken ook hoor.
Nee, ze was nog steeds even lief, alleen heel erg moe en ze heeft vandaag dan ook heel veel geslapen.
Maar dat is niet erg.
Eten wilde ze ook niet echt, wel twee boterhammetjes met jam, die gingen erin als koek.
Eentje heeft oma gegeven de andere deed ze keurig zelf met het vorkje.

Ze heeft trouwens een leuke 'tic', als ik het zo even oneerbiedig mag zeggen.
Als ze haar broodje aan het eten is, en ze heeft haar mondje leeg, of zo goed als leeg, dan gaat haar vingertje de lucht in.
Zo schattig.
Mijn zoon vertelde me dat ze dat thuis maar heel af en toe doet, maar bij oma bijna bij ieder hapje.
Ik hoop het nog eens vast te kunnen leggen op een foto, zo leuk.

Ook loopt ze al aardig los.
Het is kostelijk om te zien.
Die wijde, kromme pootjes en haar armpjes nog een beetje wijd uit balancerend.
Maar ..., ze loopt los; en dat met een jaar.
Ja, het is een bijdehand dametje.
Maar wel een hele lieve.

4e Oma-dag

Ook vandaag was mijn allerliefste kleindochter (kan ik nog zeggen, want ik heb er nog maar één) opnieuw in haar opperbeste humeur.
Ze kletste vandaag als nog nooit te voren.
Hele verhalen en een plezier!
We hebben samen heel wat gelachen.
Waarom?
Weet ik niet; heerlijk, hè.
Gewoon lachen omdat zij lacht en zo'n plezier heeft.

Vandaag heb ik haar ook de eerste stapjes los zien doen in de box.
Van de ene kant naar de andere kant.
O, en die uitdrukking op haar gezichtje terwijl zij dat deed!
Zo jammer dat ik dat niet kon vastleggen.
Maar samen hebben we geklapt toen zij weer netjes aan de andere kant van de box stond.
Goed gedaan, hoor meisje!
Mama had het al wel gezegd, dat je je eerste stapjes los had gedaan, maar nu had oma het ook zelf gezien en oma is heel trots op jou.

Ook heb je vandaag twee keer 'opa' gezegd.
Ja, oma doe goed haar best om jou dat te leren, en vandaag zei je het maar liefst twee keer.
Misschien nog wel per ongeluk en niet op commando, maar dat doet er niet toe.
Het begin is er.

 

 

Jaylinn was ondanks haar zere buikje toch niet echt bij jou weg te krijgen, vooral niet met het eten en het koekje.

Dat er dan nog weleens wat valt te halen was haar snel duidelijk.

Vanmorgen al met je peertje; ik gaf je je schaaltje met stukje peer en wie zat er direct naast de box?

 

 Ja hoor, je vriendinnetje Jaylinn.
En al gauw had zij haar eerste stukje peer alweer te pakken.

Ach, er zijn ergere dingen dan een stukje peer.
Ook de kruimeltjes van je liga heeft ze netjes opgezogen.
Handig, zo'n kruimeldiefje.

En zo was de dag alweer snel om en kwam papa je halen.
De vierde dag; het was zeer goed 😉