Opstandingskracht

Hoewel ik de afgelopen week heel erg druk was, kwam er elke dag steeds één woord en daarmee één gedicht in mijn mijn gedachten, namelijk: 'Opstandingskracht'.

©Caroline van de Vate

www.vandevate.nl 

Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden dat ik het gedicht 'Opstandingskracht' bij het schilderij van Caroline van de Vate heb geschreven, maar ik weet nog als de dag van gister hoe ik aan het worstelen ben geweest om me de diepe betekenis van dit woord eigen te maken.
Het schilderij sprak tot mijn hart; ik voelde van binnen wat zij met haar penseel had vastgelegd, maar ik was maar niet instaat om te verwoorden wat ik zag en voelde.
Op de één of andere manier had ik het gevoel, dat die 'Opstandingskracht' mij niet eigen was, maar och, wat verlangde ik daarnaar.

Op een gegeven moment kwam ik met het dagboek van Andrew Murray (Gods beste geheimen) bij een paar stukjes die hier precies over gingen en mede door deze stukjes heb ik de moed gevat om bij dit schilderij een gedicht te gaan schrijven.
Een volle week ben ik ermee aan het worstelen geweest.
Niet van 's morgens tot 's avonds hoor, maar ik was die week nergens anders mee bezig dan met dit onderwerp.
Ik zocht, ik las; soms huilde ik, omdat ik het bijna kon pakken, maar toch ook net weer niet.
Uiteindelijk werd mijn zoektocht en mijn volharding beloond en sindsdien is er een grote vreugde in mijn hart al bij het horen van dit woord.
Vreugde, maar ook een kracht die mijn rug recht en mijn hoofd fier rechtop houdt; al moet ik mezelf ook echt regelmatig tot de orde roepen, me dit woord en haar diepe betekenis voor houden.

De Paasdagen liggen inmiddels alweer bijna een week achter ons en het gewone leven heeft haar plaats weer ingenomen.
Morgen staat Nederland weer helemaal in het teken van 'Koningsdag', en zo leven wij van het ene naar het andere toe, en vergeten zo snel wat ons nog geen week geleden zo bezig hield.

Opstandingskracht, de kracht die Jezus uit de dood deed opstaan en ook in ons is, in een ieder kind van God.

Moge de God van onze Heer Jezus Christus,
de Vader der heerlijkheid,
u geven de Geest van wijsheid en openbaring,
tot kennis van Hem.
Moge Hij verlichten de ogen van uw hart,
zodat ge zult weten welke de hoop is waartoe Hij roept,
wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfdeel onder de heiligen
en wat de allesovertreffende grootheid is van Zijn macht aan ons die geloven.
Met dezelfde werking van de sterkte van Zijn macht heeft Hij gewerkt in de
Christus toen Hij Hem opwekte uit de doden en deed zetelen aan Zijn rechterhand
in de hemelse regionen, ...

Efeze 1:17-20
NBV

Het is goed om steeds opnieuw bewust te zijn, je bewust te maken, dat deze kracht in ons is en dat we vanuit die kracht mogen leven.
Het geeft de reikwijdte van Jezus' Opstanding een nog grotere dimensie.
Is er grote vreugde en blijdschap om Zijn opstanding, het tot je door laten dringen (voor zover dat kan) van de diepte en reikwijdte daarvan, maakt je stil en klein.
Mij in ieder geval wel.

En zo, op deze vrijdag, een week nadat we Goede Vrijdag hebben 'gevierd', wil ik je meenemen naar de kracht die Jezus op deed staan uit de dood.
Dat het je mag bemoedigen en versterken als je dit nodig hebt.

Een liefdevolle groet,

Heer Jezus,

met uw opstanding uit de dood

werd zichtbaar,

de overweldigende grootheid

van Gods macht.

Zonde en dood waren overwonnen,

Uw Licht scheen en toonde ons

   Gods allesovertreffende kracht.  

Heer, ik weet,

ook in mij 

is Uw opstandingskracht;

elke dag mag ik leven

vanuit deze kracht

die in mij werkt

en getuigt van Gods macht.

Maar ik weet ook, Heer,

dat ik meestal 

handel en wandel

vanuit eigen kracht.

En dat, als ik bijna 

niet meer verder kan, besef, 

o ja, er is een God

die op mij wacht.

Dan bid ik om Uw hulp,

Uw sterkte en Uw kracht,

en vraag ik U om vergeving

omdat ik weer niet eerder 

aan U heb gedacht.

O Heer, 

ik verlang zo 

naar een ander leven.

Een leven vanuit De Kracht

die U mij heeft gegeven.

Een leven met meer van U

en minder van mij,

een leven waarbij U

tot de hoogste plaats 

bent verheven.

Ik weet, Heer,

om vanuit deze kracht

te kunnen leven,

moet mijn leven

meer en meer

met U zijn verweven.

Leer mij, Heer, om U 

in alles te volgen.

Mijzelf geheel,

met heel mijn hart en ziel,

met al mijn kracht,

aan U te geven.           

Ik leg mijn leven zo voor U neer;

dat niet meer ik, 

maar U leeft in mij.

Door Uw Kracht 

ben ik meer dan overwinnaar.

Het nieuwe is gekomen, 

het oude is voorbij.

Bijbehorende Bijbelverzen: 

Efeze 1:17-20 

Efeze 3:16-20 

Filippenzen 3:8-10 

Efeze 6:10 

Romeinen 8:37

De Heer is waarlijk opgestaan! Halleluja! Amen!

Vanmorgen begon onze dienst met een indrukwekkend nummer.
Ik kende het niet, maar het raakte mijn hart diep en ik prentte de naam van het lied in mijn hoofd.
Op zich niet zo moeilijk: 'Mercy Tree'.
Nu heb ik het eerst even opgezocht om zelf nogmaals te luisteren, maar ook om te bewaren en te delen.

Niah & Allisha Merrill - Mercy Tree


On a hill called Calvary
Stands an endless mercy tree
Every broke and weary soul
Find your rest and be made whole

Stripes of blood that stain its frame
Shed to wash away our shame
From the scars pure love released
Salvation brought the mercy tree

In the sky, between two thieves
Hung the blameless Prince of Peace
Bruised and battered, scarred and scorned
Sacred Hands pierced by our thorns

It is finished was his cry
The perfect Lamb was crucified
The sacrifice, our victory.
Our Savior chose the mercy tree

Hope went dark that violent day
The whole earth 'quaked at love’s display
Three days silence in the ground
This body born for Heaven’s crown

On that bright and glorious day
Heaven opened up the grave
He’s alive and risen indeed
Praise him for the mercy tree

Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.

Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.

One day soon we’ll see His face
And every tear, He’ll wipe a way
No more pain or suffering
Oh, praise him for the mercy tree

Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.

Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.

On a hill called Calvary
Stands an endless mercy tree

Jezus is waarlijk opgestaan!

De Liefde heeft het laatste woord!

Genade is er voor jou en mij;

eeuwig leven voor wie Hem toebehoort!

De liefde heeft het laatste woord!

Zijn vergeving wacht op jou!

Genade biedt Hij je aan,

omdat Hij zoveel van je houdt!

Stille zaterdag

Als mijn man naar zijn werk vertrokken is, het enige kind dat dit weekend thuis is, nog op bed ligt, en ik in de voelbare stilte in mijn stoel bij het raam aan mijn kopje koffie zit, word ik opnieuw bepaald bij hoe dubbel de 'Stille Zaterdag' eigenlijk is.
Ik sluit mijn ogen en in gedachten probeer ik mij een voorstelling te maken van hoe dit toch voor de
discipelen en de vrouwen geweest moet zijn.
Wat in mijn gedachten komt, is het woord LEEGTE.
Wat moet er een gat gevallen zijn in hun leven.
Alles draaide om Hem, dag en nacht waren ze bij elkaar en nu, nu is het doel van hun leven weggevallen.
Wat een leegte moet er zijn geweest.
Zouden ze ontredderd zijn gewest?
Verdwaasd, van wat moeten we nu?
Later zien we dat de discipelen gewoon maar weer gingen doen wat ze altijd deden, namelijk vissen, maar die eerste dag, voor hen de Sabbat, hoe leeg zullen ze zich gevoeld hebben, ontredderd, verloren ...

Stille Zaterdag.
Ach, wij weten dat Hij is opgestaan, dus wij vieren Goede Vrijdag en vaak lijkt het wel alsof we de zaterdag gewoon even overslaan en van Goede Vrijdag gewoon Pasen vieren; van de Kruisiging gewoon overgaan naar de Opstanding.
Alsof Jezus nauwelijks dood is geweest, begraven, neergedaald in het dodenrijk.
Maar zij, Jezus' discipelen, de vrouwen die met Hem opliepen en voor Hem zorgden ...
Leegte ...
Verwachtingen die niet uitkwamen en die ook niet meer uit zullen komen.
Herinneringen aan hoe het was; ja, misschien haalden ook zij wel herinneringen op.
Doen wij immers ook als er iemand is overleden, dat gaat vanzelf ...

Stille Zaterdag.
Sommige hebben vrij, anderen zijn aan het werk.
Eigenlijk is er nooit echt een moment dat er wordt stilgestaan bij de impact die dit moet hebben gehad voor hen die met Hem opgetrokken zijn, 3 jaar lang of die zich bij Hem gevoegd hadden in die jaren.
Misschien is het ook helemaal niet belangrijk, ik weet het niet, maar vandaag wordt mijn hart naar hen toe getrokken.
Vanmorgen, in de stilte van het begin van deze nieuwe dag, gaan mijn gedachten naar Jezus, dood en begraven.
Weg.
Voorbij.

Stille Zaterdag.
Hoe zal het voor God, Zijn Vader zijn geweest?
O ja, natuurlijk, God wist de uitkomst, het waarom, waartoe, ... alles, dit alles was immers Zijn reddingsplan, maar toch, het was wel Zijn Zoon!
Zijn woord spreekt over hoe Hij in alles met ons mee kan voelen ...

Stille Zaterdag.
Hoe dubbel ...
En ik pakt het gedichtje dat ik een paar jaar geleden geschreven heb er opnieuw bij.

Stille Zaterdag

Vandaag noemt men het Stille Zaterdag;

de dag tussen Goede Vrijdag en Pasen,

de dag voor Jezus‘ opstanding.

Maar het is niet stil;

het is een dag als andere,

ik merk geen enkele verandering.

Het maakt me een beetje verdrietig

dat het slechts een naam is

die aan deze dag is gegeven.

De winkels zijn gewoon open,

iedereen gaat gewoon zijn gang

alles bruist van het gewone leven.

O, ik weet wel, morgen is het Pasen;

voor ons is het immers anders,

wij weten dat Hij is opgestaan.

En toch, het was deze Stille Zaterdag

dat Jezus verbleef in het graf

ver bij Zijn Vader vandaan.

Stille Zaterdag.

O Vader, wat moet het voor U 

ontzettend stil zijn geweest.

Uw Geliefde Zoon,

verborgen in het graf;

doodse stilte voor het feest.

Ik wil vandaag stilstaan, Vader,

bij de stilte die er was 

tussen Goede Vrijdag en Jezus‘ opstanding.

Meegaan in de gevoelens van gemis,

in de stilte tussen vrees en hoop,

voor het moment van volledige voleindiging.

Volbracht!

De hand gaat omhoog,

de hamer komt neer.

De spijker dringt door de hand

van Jezus, mijn Heer.

Mijn leugens en halve waarheden 

dringen diep door in Hem

en veroorzaken diepe wonden.

Toch weerklinkt zacht een stem:

“Voor jou, Mijn kind, voor al jouw zonden.”

De hand gaat om hoog,

de hamer komt neer.

De spijker dringt door de hand

van Jezus, mijn Heer.

Mijn roddels en ruzies 

dringen diep door in Hem

en veroorzaken immense pijnen.

Toch weerklinkt zacht een stem:

“Ik blijf zorgen voor de Mijnen.”

De hand gaat om hoog,

de hamer komt neer.

De spijker dringt door de voet

van Jezus, mijn Heer.

Mijn ongeloof, mijn twijfels 

dringen diep door in Hem

en veroorzaken een groot en intens verdriet.

Toch weerklinkt zacht een stem:

“Al vergeet jij Mij, Ik vergeet jou niet.”

De hand gaat om hoog,

de hamer komt neer.

De spijker dringt door de voet

van Jezus, mijn Heer.

Mijn trots en hoogmoed 

dringen diep door in Hem;

en veroorzaken een grote verwijdering.

Toch weerklinkt zacht een stem:

“Uit liefde voor jou doorsta Ik deze vernedering.”

De hamer wordt weggelegd;

het kruis rechtop gezet.

Het einde komt in zicht.

Nog een noodkreet, een gebed.

De duisternis treed in

en al mijn zonden dalen neer.

Zelfs door Zijn Vader verlaten,

hangt daar, Jezus, mijn Heer.

Dan schreeuwt Hij het uit

met Zijn allerlaatste kracht:

Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn Geest;

het is volbracht!

En boven in de hemel

heeft Zijn Vader op Hem gewacht.

Gedicht maakt deel uit van een serie die ik geschreven heb na aanleiding van het nummer 'New again' van Brad Paisley en Sara Evans

Klik >> hier<< als je meer wilt lezen

Hij oefent mijn handen voor de strijd

Opnieuw werd ik vanmorgen diep geraakt als ik met het eten van mijn boterhammetje een stukje lees in het boek 'Zingen in de nacht'.
De meeste verhalen in dit boek zijn getuigenissen van vervolgde christenen die stand houden in hun beproevingen en hun verhalen laten hun sporen na in mijn hart.
Maar vanmorgen was er een verhaal over een vrouw die onder de druk van de beproeving bezweek en God de rug toe keerde.
Ze had zo gebeden, had hoop, maar God had haar gebeden niet verhoord en ze kon het niet aan.
Dan komt er een stukje in het boek wat tegenwoordig door veel predikers wordt vergeten (in mijn ogen).

Ik citeer:
'Sommige vrouwen in soortgelijke omstandigheden worden, door alle leed, sterker in hun geloof. Maar anderen, zoals deze vrouw, bezwijken onder de druk. De Bijbel leert ons dat God ons wil voorbereiden op conflicten en strijd.. In Psalm 18:33,34 lezen we: 'Hij geeft mij voeten als hinden, doet mij op toppen van bergen staan, oefent mijn handen voor de strijd - mijn armen spannen de bronzen boog.' Zijn we bereid om Hem onze handen te geven, zodat Hij ze sterk kan maken? Of verstoppen we ze achter onze rug? Openen we onze handen om te ontvangen, ongeacht wat God voor ons heeft uitgekozen? of ballen we ze tot woedende vuisten, omdat we niet begrijpen waarom Hij toestaat dat pijn en verdriet van tijd tot tijd op onze weg komen?'

Vele gedachten schieten door mijn hoofd als ik dit (maar ook alle andere verhalen) lees.
Mijn hart gaat in de eerste plaats uit naar deze vrouw; zou ik stand houden?
Maar nog meer komt mijn hart in beroering door de welvaartspredikers die er tegenwoordig zijn en zegen, voorspoed en genezing prediken en lijden, ziekte en tegenspoed afdoen als ongeloof of verkeerd denken.
Als ik hen hoor, dan huilt mijn hart om mijn vervolgde broers en zussen, om mijn broers en zussen die chronisch ziek zijn, of een dodelijke ziekte hebben en niet genezen.
Mijn hart huilt als ik lees over hun honger en hoe zij hun huis moeten verlaten en moeten vluchten.
Mijn hart huilt om de afwijzing die er ligt in de boodschap van deze predikers.
Mijn hart huilt, omdat het mensen in verwarring brengt en onnodig moeilijk maakt en pijn en verdriet doet.
Hoe verkopen dit soort predikers ooit hun boodschap aan onze vervolgde broeders en zusters?
Ach, ze zullen daar vast nooit komen of hun verhalen lezen.

Is lijden juist niet iets waar Jezus ons voor waarschuwde?!
In de wereld lijdt u verdrukking ...
Wie Mij wil volgen, moet zichzelf verloochenen en dagelijks zijn kruis opnemen ...
Als de wereld jullie haat, denk er dan aan, dat ze Mij eerst heeft gehaat ...
Als ze Mij hebben vervolgd, zullen ze ook jullie vervolgen ...

Jezus zegt Zelf:
'Ik heb jullie dit verteld, omdat ik wil voorkomen dat jullie je geloof verliezen!'

Als ik dan terugkeer naar het citaat, naar de tekst uit Psalm 18, dan dank ik Hem dat Hij ons wil toerusten voor  de strijd, dat Hij ons vertelde van deze dingen die zullen gebeuren en gaan komen.
Dan bid ik Hem, dat Hij mijn handen neem en ze oefent voor de strijd, zodat als er tijden van beproeving komen, van vervolging, van ... lees Mattheüs 13 maar eens, dat ik sterk zal zijn.
Ik bid, dat ik zal leren om te volharden, om een standvastig kind van Hem te worden./te zijn.
Die met open handen blijft staan, ook als er van tijd tot tijd een niet te begrijpen pijn en verdriet in haar leven komt.

Ik bid voor mijn vervolgde broers en zussen, voor hen die chronisch ziek zijn, voor hen wiens leven zich bevindt in een reusachtige storm of orkaan, voor hen die op welke wijze dan ook beproefd worden, dat God hen sterk zal maken, standvastig, volhardend en zegent met een onuitsprekelijke zegen van vrede en kracht in en door Hem.

De Heere Zegene en behoede je.

De Heere doe Zijn aangezicht over je lichten en zij je genadig.

De Heere verheffe Zijn aangezicht over je en geve je VREDE.

- Amen -

* Joh. 16:33; Luc. 9:23; Joh. 15:18,20b; Joh. 16:1
* Num. 6:24-26

De goede Herder

Het schaapje loopt heel alleen in de donkere nacht.
Zielig en klagelijk klinkt haar geblèr.
De wereld om haar heen is stil, donker, groot en eng.
Haar oogjes gaan zoekend  in het rond.
“Bè, bè, waar moet ik heen?
 Bè, bè, waar is iedereen?
 Bè, bè, ik ben bang."
Ze loopt, ze klimt, ze klautert …
"Bè, bè."

Maar ineens ziet ze de herder.
Haar hartje springt op van blijdschap en met een vreugdesprongetje rent ze op hem af.
En de herder?
De herder zit al geknield op de grond, klaar om haar op te vangen en in zijn armen te sluiten Behoedzaam en liefdevol draagt hij haar naar de kudde terug.

Ik kijk naar het filmpje, de beelden ontroeren mij direct; wat is ze lief, dat schaapje.
Maar bij haar eerste klagelijk geblèr, schiet mijn hart vol.
Ik voel hoe de tranen langzaam in mijn ogen springen en mijn keel wordt dik van emotie.
Ik weet het, ik ben wat dat betreft gewoon een maf mens, heel snel ontroert, snel geraakt, bewogen, zo snel geëmotioneerd.

Ik kijk het filmpje verder, als ik haar zo zie lopen, zoekend, verdwaald, dan zou ik haar zo in mijn armen willen sluiten en zeggen ‘Kom, kom maar met mij mee; ik zal wel voor je zorgen.’
Als ik zie hoe haar oogjes oplichten van vreugde als zij haar herder ziet, en als ik zie hoe de herder neerknielt, haar opvangt en in de armen sluit, dan is hun vreugde mijn vreugde en dankbaarheid vult mijn hart.

Ja, Heer, zo bent U.
U bent als die herder en gaat op zoek naar wat verloren is, naar wat verdwaald is en U stopt niet eerder met zoeken voor dat U gevonden hebt wat U zoekt.

Dan realiseer ik mij ineens heel iets anders; een totaal andere gedachte dringt zich aan mij op.
Als ik al zo reageer op een schaapje in een filmpje, als dit al zoveel emoties in mij los maakt, als er in mij al zoveel liefde omhoog komt om de beelden die ik zie;  hoeveel te meer aan emoties, aan gevoelens, aan liefde, moet er niet in het hart van de Vader omhoog komen als Hij kijkt naar deze wereld, als  Hij kijkt naar mij en naar die mij dierbaar zijn, naar jou!
Hoeveel te meer aan liefde moet er niet zijn in het hart van de Here Jezus als Hij kijkt naar ons, naar allen die verloren of verdwaalt zijn.
Zou, nee, kan er ook maar iemand zijn die meer houdt van jou en mij, dan Jezus?

Hoe moeilijk vind ik het soms om als ouder om mijn kinderen los te laten, ze de ruimte te geven en hen hun eigen fouten te laten maken.
Wat kan ik soms bang zijn voor de gevolgen van hun keuzes, voor de wegen die ze kiezen te gaan, of de dingen die ze doen.
Wat zou ik hen graag willen beschermen, misschien vooral wel tegen de fouten die ik zelf ooit maakte.
Mijn liefde voor onze kinderen, mijn zorg om hen, doet mij soms uit het oog verliezen dat Hij meer van hen houdt dan ik ooit kunnen.
En soms kan mijn bezorgdheid en /of verdriet zo mijn zicht op mijn hemelse Vader in de weg staan, dat ik vergeet, dat er geen plaats op hemel en aarde te vinden is waar Hij hen niet zou zien.
En zou Hij, die voor mij zorgt, mij vastgehouden heeft en vasthoudt, ook niet voor onze kinderen zorgen en hen vasthouden?
Zoals Hij Zijn wegen ging en gaat met mij, met ons als ouders, zo gaat Hij ook Zijn weg met onze kinderen.
Daar mogen we op vertrouwen, als we de gebeden voor onze kinderen omhoog zenden.
Als mijn hart (en misschien ook wel jouw hart) al zo bewogen raakt om een verdwaalde schaapje in een filmpje , hoeveel te meer zal dan het hart van onze hemelse Vader niet bewogen zijn om onze kinderen, om hen die ons zo lief en dierbaar zijn?!

Hoeveel te meer zal Zijn hart dan ook niet bewogen zijn om al die verloren mensen over de gehele aarde.
Hoeveel te meer zal Zijn hart dan niet bewogen om al de pijn, al het verdriet dat Hij ziet.
Hoeveel te meer te meer zal Hij het dan niet in orde willen maken.        
En dat is wat Hij, Jezus, heeft gedaan aan het kruis op Golgotha.
Zijn striemen brengen genezing.
Zijn wonden brengen vergeving.
Zijn dood brengt eeuwig leven.
Zijn liefde is zichtbaar in de genade die Hij geeft.

De armen van deze Goede Herder zijn uitgestrekt om een ieder die verloren of verdwaald is op te vangen en in de armen te sluiten, en vervolgens naar huis te brengen.
 

Mijn God, mijn Rots

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is...    (101)

Aan het einde van elk Hoofdstuk van het boek ‘Zingen in de nacht’ van Anneke Companjen (zie: Reading Challenge), staan vragen ter overdenking.
Echt maken doe ik deze vragen niet, maar lees ze wel.
Maar door vraag 4 van hoofdstuk 4 word ik toch even stilgezet en geraakt en met name door de eerste tekst die ter overdenking is gegeven in deze vraag.
Een tekst, die ik al zo vaak heb overgeschreven, maar die opnieuw vol binnenkomt en mijn hart doet overstromen van liefde voor mijn Heer en God.
En ik bedenk mij, dat deze ook weer heel goed past in mijn rijtje van ‘Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is.

Misschien heb ik hem al eerder genoemd in één van de stukjes die onder dit label staan, maar dat is niet erg.
We kunnen ons nooit genoeg Gods woorden voor ogen houden en eigen maken.
Het bedenken wie Hij is, geeft kracht en maakt ons sterk.
Helpt ons om staande te blijven in tijden van moeiten en zorgen.
En zoals de verhalen van het Boek ‘Zingen in de nacht’ ons laten zien, in tijden van verdrukking en vervolging.
En laten we vooral niet denken dat het ver van ons bed is, de tijden veranderen!

De vraag:
Als er in het Oude Testament over een ‘rots’ wordt gesproken, verwijst de Bijbel eigenlijk naar een rots die zo hoog is als een berg met een onneembare burcht bovenop de top.
Natuurlijk is onze God groter en sterker, maar dat was in die tijd de beste en krachtigste beeldspraak die men kende.
Lees de volgende Bijbelgedeelten en denk na over wat het voor u betekent dat God uw rots is.
Psalm 18:2-4
Psalm 31:2-6
Psalm 71:1-4
Jesaja 26:4
Jesaja 44:6-8

Pas later lees ik de andere teksten, want in eerste instantie kom ik niet verder dan Psalm 18:2-4.

Ik heb U hartelijk lief, HEERE, mijn sterkte.
De HEERE is mijn rots en mijn burcht en mijn Bevrijder,
mijn God, mijn rots, tot Wie ik de toevlucht neem,
mijn schild en de hoorn van mijn heil, mijn veilige vesting.
Ik riep de HEERE aan, Die te prijzen is,
en werd verlost van mijn vijanden.

In mijn hart wellen de woorden omhoog:
‘Ja, Heer, U heb ik lief, door U sta ik sterk!’
Ja, U bent mijn rots, mijn burcht, mijn bevrijder!
U bent mijn God, mijn rots, tot U neem ik mijn toevlucht,
bij U schuil ik.’

In één oogopslag zie ik weer voor me hoe ik er aan toe was, slechts enkele jaren geleden en wie ik nu ben, waar ik nu sta en opnieuw ervaar ik de waarheid van deze woorden.
Door U sta ik sterk!
Door U, door U alleen, en door niemand anders!
U riep ik aan en U bevrijdde mij!
U bent de Hoorder der Gebeden!
U doet wat U beloofd!

En mijn gedachten gaan naar de preek van vanmorgen, waar gesproken werd over dat God Zijn beloften houdt en dat wij daar op mogen vertrouwen, op mogen gaan staan, vanuit moeten leven.
Gods belofte aan Abraham; het duurde ‘even’, maar God hield Zijn belofte!
Gods belofte aan Izak, het duurde ‘even’, maar God hield Zijn woord!
Gods belofte aan Eva, het duurde ‘even’, maar God volvoerde Zijn plan!

Ja, wij willen inderdaad vaak een snelle verhoring van onze gebeden, van Gods beloften, we zijn vaak zo ongeduldig in ons wachten en proberen het dan vaak maar zelf in te vullen, met alle gevolgen soms van dien.
Maar God wil dan we leren om op Hem te vertrouwen, ons leven te bouwen op Hem, de Rots.
Het liedje ‘Een dwaas man bouwde zijn huis op het zand – Een wijs man bouwde zijn huis op een rots’ schiet door mijn hoofd.

Een rots, massief, sterk, onwrikbaar, stevig, vast.
God, sterk, betrouwbaar, altijd Dezelfde, het begin en het einde, de Almachtige, de Eeuwige, alles is in Zijn hand!

Ik ervaar in mijn hart hoe vast de grond is onder mijn voeten als ik deze woorden uitspreek.
Niet alleen maar lees, maar ze uitspreek als een feit, ze proclameer.
Deze woorden als het ware de onzichtbare wereld in slingert, en degene die mij zo graag aan het wankelen wil brengen achterover doet slaan.

U, HEER, heb ik lief!
Door U sta ik sterk!
U bent mijn rots, mijn burcht, mijn bevrijder!
U bent mijn God, mijn rots, tot U neem ik mijn toevlucht,
bij U schuil ik.

Gesterkt door Uw woord mag ik deze week ingaan.
Bouwend op de Rots, schuilend in de spleet van de Rots.
Wetend, dat Hij mijn kracht en sterkte is en elke dag voor mij zorgt.

Mijn God, U bent de rots waarop ik bouw.

U bent de HEER, van wie ik zoveel hou.

U bent mijn schild, mijn bevrijder, mijn toevluchtsoord;

de Betrouwbare, Die Zich houdt aan Zijn woord!

Mijn God, U bent de rots bij wie ik schuil.

De Vader, Die de tranen droogt die ik huil.

U bent mijn sterkte, mijn hulp en mijn kracht.

Ja, van U, en U alleen is alle macht!

Als U over mij 'herdert', ...

In mijn auto klinkt nog steeds hetzelfde nummer van Michael W. Smith ‘I can hear Your voice’, maar vanaf mijn laptop klinken de afgelopen dagen de bemoedigende woorden van het lied ‘When You shepherd me’ van Brian Doerksen mij tegemoet.
Toen ik halverwege de week dit nummer weer eens aanzette, realiseerde ik mij, dat er ook vele mensen zullen zijn, die met mijn vorige stukje niets kunnen.
Die misschien Hem wel zo heel graag zouden willen horen zingen, maar die door de omstandigheden waarin ze verkeren, niet in staat zijn om dit te horen, te ervaren.
Soms hebben we gewoon iets heel anders van God nodig.
En daar werd ik bij bepaald toen ik de woorden van dit lied van Brian Doerksen hoorde.

Op mijn oude Blog (www.intoyourhands.punt.nl) heb ik al eens eerder over dit nummer geschreven, maar nu komt ditzelfde nummer, dieper binnen dan toen.
Schreef ik toen speciaal voor een lieve vriendin, nu komt de diepte van de betekenis achter de woorden ‘shepherd me’ heel diep bij mij persoonlijk binnen.

When you shepherd me - Brian Doerksen

When You shepherd me
I have everything that I need
When You make me rest
Beside a peaceful stream
My soul is restored
My strength is renewed
When you shepherd me

Wanneer U over mij ‘herdert’,
heb ik alles wat ik nodig heb.
Wanneer U mij doet rusten aan vredig water,
wordt mijn ziel hersteld en mijn kracht vernieuwd.
Wanneer U over mij ‘herdert’ …


When You shepherd me
Your rod and staff comfort me
As You guide my steps
I can trust Your lead
Even when I walk
Through the valley shadowed with death
I will not fear for You are with me

Wanneer U over mij ‘herdert’,
word ik vertroost door Uw stok en Uw staf.
Als U mij op mijn wegen leidt, weet ik,
dat ik op U leiding kan vertrouwen.
Zelfs als ik moet gaan door een dal
overschaduwd door de dood
zal ik niet vrezen, want U bent bij mij.


I am overwhelmed by love
Overtaken by Your mercy
Lord Your goodness without end
Will be the house in which I dwell

Ik word overweldigd door uw liefde,
overvallen door Uw genade.
Heer, Uw goedheid zonder einde
zal het huis zijn waar ik woon.


When you shepherd me
Your prepare a bountiful feast
Even when my enemies
Are closing in on me
You anoint me with oil
My cup overflows
When You shepherd me

Wanneer U over mij ‘herdert’,
bereidt U voor mij een overvloedige feest.
Zelfs als mijn vijanden mij dreigen in te sluiten.
U zalft mij met olie,
mijn beker loopt over,
Wanneer U over mij ‘herdert’ …


I am overwhelmed by love
Overtaken by Your mercy
Lord Your goodness without end
Will be the house in which I dwell

Ik word overweldigd door uw liefde,
overvallen door Uw genade.
Heer, Uw goedheid zonder einde
zal het huis zijn waar ik woon.


When you shepherd me …
Wanneer U over mij ‘herdert’ …

Lord, You shepherd me
Heer, U ‘herdert’ mij!


Misschien zul je zeggen, de vertaling is niet goed, want het woord ‘herdert’ is geen Nederlands werkwoord.
Ja, dat klopt inderdaad, daar ben ik mij ook goed van bewust, maar ik heb dit met opzet zo vertaald.
When You shepherd me …
De betekenis gaat zovele malen dieper als je het zo vertaald.
Wanneer U over mij ‘herdert’; niet wanneer U 'als een herder’ voor mij zorgt.
Niet als, maar  is de Goede Herder en in die hoedanigheid zorgt Hij voor ons, ‘herdert’ Hij over ons.

Als U over mij ‘herdert’, 

voel ik mij veilig en geborgen.

Als U over mij ‘herdert’,

weet ik, dat er ieder moment van de dag

Iemand is, Die omziet naar mij.

Als U over mij ‘herdert’,

voel ik mij waardevol en kostbaar,

Als U over mij ‘herdert’,

weet ik, dat er ieder moment dan de dag

Iemand is, Die over mij waakt.

Als U over mij ‘herdert’, 

voel ik mij bijzonder en speciaal.

Als U over mij ‘herdert’,

weet ik, dat er Iemand is,

Wiens ogen rusten op mij.

Als U over mij ‘herdert’,

voel ik mij geliefd en bemind.

Als U over mij ‘herdert’, 

weet ik, dat er Iemand is, 

Die eens Zijn leven voor mij gaf.

Heer, U ‘herdert’ mij,

daardoor kan ik mijn wegen gaan.

Heer, U ‘herdert’ mij,

daardoor weet ik dat ik er nimmer 

alleen voor zal staan.

Hij ‘herdert’ over mij; mag Hij ook over jou herderen?

Hoor jij Hem zingen?

I'm in the river that flows from your throne
Water of Life
Water of Life
It Covers me and I breath again
Your love is breath to my soul

I can hear Your voice as You sing over me
It's Your song of Hope breathing life into me
I can feel Your touch as I come close to You
And it heals my heart
You restore and renew

I can hear Your voice – M.W. Smith 

Opnieuw is dit nummer van M.W. Smith het lied dat alweer enige weken in mijn auto klinkt.
Gelukkig zit de knop om mijn cd-speler te bedienen aan mijn stuur, dus met één klik klinkt opnieuw hetzelfde nummer; en weer, en weer, en weer …
Soms laat ik de cd gewoon even verder spelen, maar negen van de tien keer gaat mijn vinger weer snel naar de knop, op zoek naar nummer 7.
Al eerder was er een bepaalde regel uit dit lied mijn hart zo raakte en dat er een gedicht uit voortvloeide.
Dit heet: ‘De adem van mijn ziel’, naar de regel ‘Your love is breath to my soul’ - Uw liefde is de adem van mijn ziel.
Je kunt er >>hier<< over lezen.

Maar opnieuw spreekt dit nummer alweer enige tijd tot mijn hart; al kon ik, naast die ene regel en de melodie, niet zeggen waarom.
Het lied vulde in ieder geval mijn hart met rust en vrede, met blijdschap; rede genoeg om dit nummer aan te laten staan.
Vorige week echter, toen ik onderweg was ergens heen, luisterde ik dit nummer opnieuw, maar nu met de vraag in mijn hart wat er toch in dit lied wad dat mijn hart opnieuw zo raakte, waardoor ik het maar bleef draaien en draaien en mezelf er niet toe kon zetten iets anders op te zetten.
Ik luisterde en luisterde , en ineens wist ik het: ‘…, as You sing over me – …, als U over mij zingt’, en ik wist diep van binnen dat dit, dat God over ons zingt, ergens* in de Bijbel moest staan.
Tegelijk verbaasde ik mij er opnieuw over, dat je soms iets kan horen, kan meezingen zonder dat het je hart echt beroerd, en dan ineens komt het de tekst of een gedeelte van de tekst, bij je binnen als nooit te voren; beroert het je tot in het diepst van je hart.

In de tijd die er inmiddels tussen ligt, tussen het besef en dit schrijven, zit zeker  alweer een week.
Er waren teveel andere dingen die mijn aandacht vroegen, maar het laat me niet los, wat dan voor mij een teken is dat ik er toch maar eens wat mee moet doen.
Dit werd afgelopen week nog eens bevestigd door een berichtje dat ik op Facebook tegenkwam.
Ingeborg schreef het volgende:

Vrij vertaald naar Jeremia 31:2-4:

2 Dit zegt de HEER:
In haar eenzame wereld kreeg Ik Ingeborg lief,
Mijn dochter die aan vernietiging ontkomen was.
Ik ging haar voor en gaf haar vrede.
3 Van ver ben Ik naar haar toe gekomen, naar Ingeborg.
Ik heb je altijd liefgehad,
Mijn liefde zal je altijd vergezellen.
4 Ik breng je weer tot bloei, Ingeborg.
Je zult weer dansen in de rei
en de tamboerijnen laten klinken.
In gedachten hoorde ik God deze woorden zingen bij het lezen.

‘In je (eenzame) wereld
kreeg Ik je lief,
jou, Mijn dochter, Mijn zoon,
die aan de vernietiging ontkomen was.
Ik ging je voor en gaf je vrede.

Ik heb je altijd liefgehad,
Mijn liefde zal je altijd vergezellen.
Ik breng je weer tot bloei;
je zult weer dansen en de tamboerijnen
laten klinken.

Met dat ik de woorden lees en ervaar dat God deze woorden over ons zingt, komt ook het refrein van het lied in mijn gedachten.

‘I can hear Your voice as You sing over me
It's Your song of Hope breathing life into me
I can feel Your touch as I come close to You
And it heals my heart
You restore and renew’

‘Ik hoor Uw stem als U over mij zingt.
Het is Uw lied van Hoop, dat mij leven inblaast.
Ik voel Uw aanraking als ik dicht bij U kom
en het geneest mijn hart;
U herstelt en vernieuwd.’

Klinkt in de woorden die Ingeborg schreef, niet Zijn lied van Hoop; een Hoop die leven geeft?!
Trekt de liefde, die onze Hemelse Vader hier uitspreekt, ons niet heel dicht aan Zijn hart?!
Zijn Zijn woorden van liefde niet als een aanraking die genezing geeft, die herstelt en vernieuwd?!
Voel je Zijn aanraking, de aanraking van Zijn Geest, als deze woorden je vertellen dat Hij je ziet, waar je ook ben, wat je ook doet?!
Brengt het geen vreugde en vrede in je hart, waardoor je weer gaat dansen?!

Zijn liefde, die in deze woorden doorklinkt, is de adem van mijn ziel.
Ik bid, dat Zijn liefde, die in deze woorden doorklinkt, ook de adem van jouw ziel mag zijn.

Adem.

Levensadem.

Ruach.

De adem van Zijn geest.

Leven.

Hersteld.

Nieuw leven.

Door het bloed van Jezus.

Vrede.

Vreugde.

Dansen.

De tamboerijnen klinken.

Liefde.

Bloei.

Weerspiegelen

Zijn eer en heerlijkheid.

- Amen –

* Het staat in Sefanja 3:17; echter in de Nederlandse Vertalingen wordt gesproken over ‘gejuich’ of ‘gejubel’. In de Engelse vertalingen spreekt men van ‘singing’ of ‘sing’.

Een overwinning zonder gevecht bestaat niet

Door drukte van van alles en nog wat heb ik momenteel niet veel tijd om hier wat te schrijven, maar ik wil graag het volgende verhaal delen wat ik tegenkwam in één van mijn mappen.
Dat het ook jou mag aanmoedigen en bemoedigen om vol te houden.

Niemand is blij met problemen en narigheid.
Die kunnen ons gestolen worden.
Maar toch kunnen we in tijden van tegenspoed geestelijk juist enorm groeien. Tenminste... als we de strijd niet uit de weg gaan.
Iemand zei eens: “Verzet jouw geloof bergen, of verzetten bergen jouw geloof?”

     Oppepper

Een overwinning zonder een gevecht bestaat niet.
Het volgende speelt zich af tijdens een grote christenvervolging.
Communistische soldaten stuurden een groep Christenen naakt het ijs op.
"Als jullie je geloof niet opgeven, zullen jullie sterven!” schreeuwde de commandant. "Maar als jullie je geloof vervloeken krijgen jullie de kleren terug..."
De ene gelovige na de andere viel al snel dood neer, totdat er nog een bibberend rondkeek.
Opeens kon hij niet meer en rende hij schreeuwend van angst terug naar de soldaten.
"Geef me mijn kleren terug.
Ik geloof niet meer.
Ik wil leven!"
Maar terwijl hij terugrende over het ijs kwam een van de soldaten hem tegemoet...
"Neem mijn kleren maar," zei de soldaat, terwijl hij zich begon uit te kleden.
"Ik wil jouw plaats innemen!
Terwijl ik toekeek zag ik dat er, telkens als een van jullie stierf, een grote hand uit de hemel kwam met een prachtige kroon.
Net op het moment dat er ook een kroon naar jou toe kwam, rende je weg.
Ik wil die kroon.
Ik sterf in jouw plaats..."

Hopelijk worden wij het ijs niet opgestuurd zoals in het bovenstaande verhaal, maar waar het om gaat is dat je blijft volhouden.
Dat je niet opgeeft als de problemen zich opstapelen en dat je trouw blijft aan wat je diep van binnen voelt.
Helaas geven nogal wat mensen het op; vlak voor ze de overwinning kunnen vieren. De situatie lijkt uitzichtloos.
De vermoeidheid en de frustratie slaan toe en uiteindelijk lijden we voor niets omdat we het overwinningsmaal missen.
Dus als alles er donker uitziet, kijk dan niet naar beneden.
Kijk juist naar boven en grijp de hand van God!
Wees maar niet bang, maar geloof!
Geef je niet over aan de neiging om klaagliederen te gaan zingen of te mopperen en God of de wereld overal de schuld van te geven.
Geloof ziet door de wolken heen en is dankbaar.
Echt geloof is standvastig en geeft het zo snel niet op; zoals Esau in de Bijbel.
Die had er geen moeite mee om, op een dag dat zijn maag rammelde van de honger, zijn hele geboorterecht te verkwanselen voor een kommetje soep dat dampend voor hem stond.

God stelt je nooit teleur.
Hou je dus vast aan Hem.
Morgen zul je blij zijn dat je Hem vandaag hebt vertrouwd.


Met toestemming:
Copyright 2010 Actiefonline
www.actiefonline.com
Alle rechten voorbehouden

Wees sterk, Ik zal je hart sterk maken!

Heer,
Uw woord klinkt:
‘Wees sterk,
Ik zal je hart sterk maken!
Ja, Ik zal het hart sterk maken
van een ieder
die op Mij hun hoopt stellen.’

Zie op Mijn woord!
Lees over Mijn liefde,
lees over Mijn trouw.
Zie hoe Ik Mij  woord houd!

Ik ben een liefdevol en genadig God,
rechtvaardig en betrouwbaar!
Wie op Mij hun vertrouwen stellen,
zullen nooit beschaamd worden.

Uit liefde voor jou
gaf Ik Mijn enige Zoon
om te lijden en te sterven
voor jouw zonden.
De kracht die vrij kwam
bij Zijn opstanding
is in jou!

Weet je nog,
Ik gaf je Mijn Geest
toen je je leven
in Mijn handen legde!
Verwacht Mij
en put nieuwe kracht!

Breng alles wat je bezighoudt,
al je pijn en verdriet,
al je moeiten bij Mij,
Ik zal voor je zorgen!
Dag en nacht
gaan immers Mijn ogen
over de gehele aarde
om een ieder te helpen
wiens hart uitgaat naar Mij.

Verwacht het toch van Mij,
Mijn kind,
verwacht het van Mij!
Laat Mijn kracht,
jouw sterkte zijn.

Naar: Psalm 31:25

(& Ps. 103; Rom. 9:33; Joh. 3:16; Ef.1:18,19; Joh. 16:7; Jes.40:28-31;2 Kron. 16:0; Ps. 27:14; Ef.6:10-17)

Reading Challenge - 'Het Veri†as conflict'

Net de laatste bladzijden van 'Het Veri†as conflict' gelezen, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.
Waarom?
Eigenlijk weet ik het niet precies, en aan de andere kant ook weer wel.
Mijn hart wordt geraakt door de boodschap die erin zit en mee mij neemt naar boven in een gebed om vergeving, van berouw; een gebed dat Hij Zijn plan met mijn leven zal volvoeren, mij op mijn bestemming brengt, op de plaats waar ik Hem het beste kan dienen.
Niet mijn wil, niet mijn inzichten, maar Zijn wil, vertrouwen op Zijn woord, op Hem.
Vreugde met de personen in het boek die vanuit de hemel neerkijken op en zich verheugen over de vele levens die zich overgeven aan Hem.
...

Ja,  ik weet het, het is allemaal fictie en niemand weet hoe of wat, etc. etc., maar weet je, dat doet er voor mij allemaal niet toe.
Als ik lees dan kan het gebeuren dat ik word mee getrokken de in de wereld van het boek.
Dan is de vreugde mijn vreugde, het verdriet, mijn verdriet.
Ik kan het niet helpen, niet veranderen, het is nu eenmaal zo.
Intense vreugde kan zich daardoor van mij meester maken en mijn hart vullen.
Lessen die erin liggen mij aansporen en een nieuwe boost geven om (opnieuw) mijn schouders ergens onder te zetten.
Verdriet doen niet alleen de tranen in mijn ogen springen, maar brengt mij zelfs zelfs tot hartstochtelijk huilen.
Ik kan daardoor ook echt niet alles lezen.
Soms is het lastig, soms voel ik me een beetje dwaas.
Maar ik ben die ik ben.

Met weemoed leg ik het boek terug op mijn boekenplank.
Nog eenmaal gaat mijn hand langs de rug van het boek; eens, eens zal ik het weer lezen, en er opnieuw door bemoedigd worden, aangevuurd, om nog dichter met Hem te leven, nog meer Zijn woord in te drinken en trachten zoveel mogelijk vast te houden.

Soms is een boek mooi, soms is een boek geweldig, soms is een boek meer dan er woorden voor te vinden zijn.
En dit is er één van.

Vandaag en morgen zo wie zo nog even geen ander boek.
Even vasthouden, even blijven hangen in de sfeer van met een blij en dankbaar hart dat vol is van liefde voor Hem.

En nog steeds doen we even rustig aan ...

Nog steeds moet ik rust houden met mijn pootje en de medicijnen blijven me het gevoel geven dat alles wat ik doe in slow motion gaat en dat ik vergeetachtig ben.
Ik moet daar echt rekening mee houden als ik toch ergens heen moet waar ik niet onderuit kan.
Lastig hoor, zo niet echt iets wat bij mij hoor.
Veel beleven doe ik dus momenteel niet, en toch is er hierdoor een bepaalde rust, die ook weer heel goed voelt.

Mijn poef is de steun en toeverlaat voor mijn voetje, maar levert ook het toneel van de nodige strijd.
Herhaaldelijk is er 'ruzie' over wie de poef nu eigenlijk mag hebben.
Soms, met een beetje geluk, is de poef voor alle drie, maar dan is het wel een beetje inschuiven.
Kort gezegd komt het erop neer, dat ik dan dus de minste plaats heb voor mijn been.
Aan de andere kant is het ook wel zo vreselijk lief.
Vind je ook niet?

Lezen staat deze weken op een iets lager pitje.
Onze nieuwe kaarten zijn binnengekomen en dat betekent dus genoeg ander werk voor mij.
Het boek dat ik momenteel aan het lezen ben, is een 'gouwe ouwe', tenminste voor mij dan: Veritas conflict (zie zijkant Blog bij Reading Challenge)
Een prachtig, lekker dik (ruim 500 blz.) boek, maar niet eentje die je zo tussen alle bedrijven door even pakt, leest, weglegt en weer pakt om te lezen.
Daar moet ik dus echt voor gaan zitten en dat doe ik dus ook wel degelijk, maar de kaarten hebben nu meer voorrang.
Het lezen haal ik daarna wel weer in.

Men zegt wel 'het nuttige met het aangename verenigen', bij mij is dit momenteel dan 'het minder aangename verenigen met het nuttige' en vele kaarten glijden zo door mijn handen, terwijl ik rustig met mijn been omhoog zit.
Vouwen, envelopje, plastic zakje, dichtplakken, stickertje, bundelen op zes stuks.
Ik heb er genoeg, dus voorlopig ben ik nog wel even zoet.

Als ik de tafel overzie waar de nieuwe kaarten op liggen, dan verwonder ik me nog steeds over hoe alles gelopen is en ben ik God oneindig dankbaar voor wat Hij heeft gedaan en doet.
Het maakt me heel klein en stil als ik zie wat voor wending mijn leven heeft gekregen.
Het feit dat ik momenteel niet uit de voeten kan, doet daar totaal geen afbreuk aan en in mijn hart is een diepe, stille dankbaarheid en vrede.

Onze nieuwe kaarten liggen nog niet in de winkel, maar zijn al wel bij Caroline en mij te bestellen.
We hopen ze zo spoedig mogelijk te leveren aan het CBC en daar kunnen natuurlijk de boekhandels weer terecht.
Enkele boekhandels zullen ze deze week al binnenkrijgen, vanwege hun bestelling op de beurs.
In de 'Shop' van deze site (en op Words of my heart) kun je de kaarten in het groot bekijken en de gedichtjes lezen die erop staan.

Zoeter dan honing, kostbaarder dan goud

Soms zijn er dagen dat ik Gods woord als een kind in mijn armen zou willen kunnen sluiten.
Het de hele dag bij me dragen, koesteren, liefhebben, omarmen.
Een alles overweldigende liefde kan me overspoelen en ik zou willen dat daar nooit een einde aan kwam.
Ik zou willen, dat ik alle woorden van bemoediging, van hoop, van liefde, van kracht, van leven, van  ..... op kon schrijven en doorgeven.
Gods woord is immers zó rijk, zó kostbaar, zó waardevol!

Helaas ervaar ik dit niet iedere dag.
Soms ben ik gewoon te moe, of beheersen zorgen mijn denken.
Soms ben ik gewoon te eigenwijs, of heb ik geen zin (ja, ook dat gebeurt weleens)
En soms staan er gewoon dingen tussen mij en God in, ben ik boos, of teleurgesteld, of …
Maar toch, toch ...

Uw woorden zijn altijddurende gerechtigheid:
geef mij inzicht, dan kan ik leven.

Voor de morgen schemert, roep ik U al,
want Uw woorden zijn mijn hoop;
in nachtelijke uren zijn mijn ogen gevestigd op U,
want Uw woorden blijven mij in gedachten.

Al heel lang weet ik:
Uw woorden gelden voor alle eeuwen.

Psalm 119:144, 147, 148, 152.

Nee, niet iedere morgen voor het schemert roept ik God al aan; niet altijd zijn in de nachtelijke uren mijn ogen op Hem gevestigd, maar wat zijn Zijn woorden meer en meer voor mij leven, en wat krijgen ze meer betekenis naar mate ik ouder word en Hem steeds meer leer kennen.

Ja, al heel lang geloof ik, dat Zijn woorden gelden voor alle eeuwen.
Dat ze inzicht geven, leven brengen en hoop.
Dat ze waarheid zijn en betrouwbaar.

Hoe meer tijd ik met Hem en Zijn woord doorbreng (en of het nu is voor hulp, of om van Hem te leren, of om Hem te danken, te loven en te prijzen, of voor welke reden dan ook), hoe kostbaarder en dierbaarder Zijn woord voor mij word.
Hoe kostbaarder en dierbaarder Zijn woord wordt, hoe meer kracht ik daaruit leer putten.
Hoe meer kracht ik leer putten uit Zijn woord, hoe minder ik onderuit word geslagen in omstandigheden of dingen die gebeuren.
Minder onderuit geslagen worden betekent ook dat de boze minder vat krijgt op mijn denken.
En hoe minder vat de boze krijgt op mijn denken, hoe meer ruimte er is om mijn gedachten te richten op Hem.
Hoe meer mijn gedachten zich richten op Hem, hoe groter ook de plaats wordt voor Hem in mijn leven.
Hoe groter de plaats wordt voor Hem in mijn leven, hoe meer ik leef met Hem.
Hoe meer ik met Hem leef, hoe meer Hij verweven raakt met mijn gehele bestaan.
En hoe meer Hij verweven raakt met mijn gehele bestaan, hoe meer Hij leeft in mij.
Hoe meer Hij leeft in mij, hoe meer ik sterf aan mijzelf.
En als ik uiteindelijk aan mijzelf gestorven ben, leef niet meer ik, maar Hij in mij.

Dat zo Uw woord, Heere, mijn God, 
mijn leven mag doordrenken,
zodat U verweven raakt 
met mijn gehele bestaan.

Doe mij Uw zachte stem horen,
leer mij Uw wil te doen, 
zodat ik in alles
Uw wegen zal gaan.

Alles even op een lager pitje

Het is toch wat, al bijna twee weken geleden dat ik op deze blog iets schreef over de Reading Challenge.
Mijn enthousiasme over de Reading Challenge is beslist niet minder, noch  om iets te schrijven over wat dan ook, maar de problemen met mijn voet gaven me wel dermate last, dat schrijven niet echt lukte.
Het zitten achter mijn bureau lukte gewoon niet goed, en soms was de pijn ook zodanig, dat concentreren ook een probleem was.
Inmiddels heb ik een poef onder mijn bureau staan, waar mijn pootje op kan rusten, hierdoor hangt mijn voet niet meer naar beneden en wordt dus minder dik.
De pijnstillers/ontstekingsremmers, die ik inmiddels van de dokter heb gekregen zorgen ervoor dat ik nogal slaperig wordt, wat ook niet echt bevorderlijk is met schrijven.
Alles dus maar even op een laag pitje, zelfs het lezen, want o, wat heb ik soms een moeite om mijn ogen open te houden.
Maar goed, als de medicijnen nu maar hun werk gaan doen en de ontsteking in mijn hiel verdwijnt, dan haal ik later alles wel weer in.

Vanmorgen ben ik daardoor ook maar een keer niet naar de kerk geweest.
Laarzen/schoenen aan is niet het meest plezierige momenteel als je zit (lopen gaat nog voor korte tijd) en met mijn nogal slaperige koppie is het ook niet alles om dan zo in de kerk te moeten zitten.
Ik koos er dus voor om op mijn kamertje in mijn luie stoel een preek te luisteren.
Na wat zoekwerk (als je moet kiezen uit preken is dat soms knap lastig) koos ik op Heart Cry voor een preek van Aad van de Sande over 'Moedeloosheid'.
Niet dat ik moedeloos ben, in het geheel niet, maar ik kon eigenlijk niet kiezen uit de hoeveelheid toespraken die er overal te vinden zijn en ik hoopte met deze toespraak misschien iets te ontvangen, waarmee ik een ander weer zou kunnen bemoedigen.

Aad van de Sande als spreker was wel een weloverwogen keuze, daar ik hem (en zijn eerste vrouw) ken van klein meisje af aan uit de kinderkampen van de N.C.G. B.
De laatste keer dat ik hem gezien en gesproken heb, was met de begrafenis van zijn eerste vrouw, Coby.
De meest zachtmoedigste vrouw die ik ooit heb gekend.
Twee mensen die van onvoorstelbare grote waarde zijn geweest voor mijn geloofsleven en voor mij als persoon.
Hoewel ik hem allang niet meer heb gehoord, blijkt zijn stem en zijn manier van spreken onveranderd.
Als ik mijn ogen sluit, is het even alsof de tijd stil heeft gestaan en ik vraag mezelf af, waarom ik niet gewoon eerder via mijn laptop naar preken/toespraken van hem heb geluisterd.

Met mijn ogen dicht(och, wat zijn die oogleden toch zwaar ...)en heerlijk geïnstalleerd in mijn luie stoel met mijn voetje omhoog op mijn bureaustoel luister ik naar deze bekende stem en drink als vanouds zijn woorden in.
De voorbeelden die hij geeft, liggen mij na aan het hart.
Het zijn mensen uit de Bijbel die mij bemoedigden door hun moedeloosheid, door de herkenning die ik vond en door de manier waarop God met hen omging.
Een bemoedigend en leerzaam woord, of je nu moedeloos bent of niet.

Bijzonder vond ik het moment waarop hij een uitspraak van iemand aanhaalde (helaas noemde hij geen naam) die ging over 'sterven aan jezelf'.
Afgelopen week ben ik met mijn Stille Tijd hiermee bezig geweest (Zie: Quality Time - Week 6 - Leef en sterf - allebei tegelijk) en ik vond het dan ook heel bijzonder dat dit ook hier naar mij toe kwam.
Ik heb de toespraak even teruggespoeld en al aan-/uitzettend opgeschreven wat hij zei.

'Iemand die sterft, terwijl hij sterft aan zijn eigen ik, sterft niet als hij moet sterven.'

Aad ging er niet verder op in, maar gaf deze uitspraak mee om over na te denken.
En het is ook echt een doordenker, waar onze Hoop en Troost in liggen.
Nu moeilijk en pijnlijk, maar straks ...

Als de toespraak is afgelopen en ik mijn laptop dicht doe, is er een diepe vrede en een stille vreugde in mijn hart.

I feel Jesus,

I feel His love and strengh.

I feel Jesus, 

my soul's been lifted Up.

25 boeken in één jaar

Vandaag kwam ik op 'Puur' een leuke uitdaging tegen; 'Reading Challenge; 25 boeken in één jaar.
Ik heb besloten om er aan mee te doen.
Waarom?

Zolang ik me kan herinneren ben ik dol op lezen.
De schrijfster van het Blog mocht er zes van de bieb mee naar huis nemen, maar ik ben nog uit het tijdperk dat we er maar 3 mee mochten nemen, 2 romans en 1 studieboek.
Nou, een studieboek kon me gestolen worden, en twee romans was toch soms wel heel erg weinig.
Ook was de bieb vroeger niet zoveel open als nu.
Ook zie ik nog het kaartensysteem voor me, waar vroeger gebruik van werd gemaakt.
Als kind moest ik boven  zijn (vanaf 18 jaar beneden, dacht ik).
Aan de rechterkant stonden een aantal tafels naast elkaar en bij de voorste tafels kon je je boeken inleveren en bij de achterste  tafels moest je zijn voor je nieuwe boeken.
Alles werkte keurig met een kaartjessysteem en voor in ieder boek zat een papiertje geplakt, waar je een stempeltje op kreeg zodat je wist wanneer het boek weer ingeleverd moest zijn.

Ik ben nooit vergeten hoe ik als kind een keertje 'zo dom'was om twee dunne boekjes mee naar huis te nemen.
Het was op een woensdagmiddag en ik was al vroeg in de middag naar de bieb gegaan om mijn boeken te wisselen, want ik had ze natuurlijk allang weer uit na het weekend.
Gewapend met mijn twee boekjes ging ik snel naar huis en dook met mijn neus in de boekjes en voor de middag om was, had ik ze uit.
Nou, geen probleem dacht ik, het is immers woensdagmiddag en ik stapte weer snel op mijn fietsje en reed weer snel naar de bieb.
Het kon precies voor 17.00 uur, want dan sloot de bieb.
Maar hoe groot was mijn teleurstelling toen bleek dat je niet op dezelfde middag boeken kon halen en weer ruilen.
De kaartjes waren nog niet verwerkt, waardoor ik mijn boeken niet kon inleveren.
Ik weet nog dat het huilen mij nader stond dan het lachen.
Triest maar waar, ik moest weer een paar dagen wachten tot ik mijn boeken kon ruilen.

Hoe dat nu is weet ik niet.
Eigenlijk kom ik nooit meer bij de bibliotheek.
Ik ben dol op boeken en wil ze gewoon graag zelf hebben.
Ieder jaar met mijn verjaardag vraag ik om boeken of geld voor boeken en het ik bewaar mijn verjaardagsgeld zodat ik steeds weer een boek kan kopen.
Heel wat mensen hebben al wat boeken geleend bij mij om te lezen.
Ik heb er zelfs een speciaal kaartenbakje voor aangelegd, omdat ik soms boeken niet meer terugkreeg en ik niet meer wist aan wie ik ze had uitgeleend.
Een hard gelag voor iemand die ook graag een mooie gevulde boekenkast wil hebben.
Mijn grootste wens was ooit een eigen kamertje met een hele grote boekenkast waarin ik mijn boeken kwijt kon. 

Inmiddels heb ik die en geniet ik dagelijks van mijn heerlijke kamertje.  

 

De rest van mijn boeken staan beneden op de boekenplank.
In een woonkamer horen immers ook boeken.

Schrijven en allerlei activiteiten binnen onze gemeente, hebben er echter voor gezorgd dat ik de laatste twee jaar bijna niet meer las.
Ik kwam er niet meer aan toe, of wilde liever achter mijn laptop.
De afgelopen paar weken had ik echter dermate problemen met één van mijn voeten, dat ik bijna niet achter mijn bureau kon zitten.
Geïrriteerde peesplaat en pezen, en een ontsteking ernaast, noodzaakte mij om beneden op mijn stoel plaats te nemen met mijn pootje omhoog.
En zo kwam lezen weer in mijn vizier.
Al moet ik eerlijk zeggen dat ik ook wel aardig wat spelletjes heb gespeeld op mijn Ipad.
Als de pijn te erg werd, is de concentratie om te lezen er ook niet echt.
Maar al met al ervoer ik weer hoe heerlijk ontspannend het is om weg te kruipen in een stoel met een boek en en andere wereld in te duiken.
Inmiddels ben ik dit jaar al weer bezig met mijn tweede boek, terwijl ik er vorig jaar amper één gelezen heb.
Hoe leuk is dan ook niet deze uitdaging op 'Puur'.
Een goede stimulans om weer eens heerlijk te gaan lezen.
Ik zal hier op mijn Blog bij gaan houden wat ik lees (en gelezen heb), want het ging in vanaf 1 januari, dus het boek dat ik net gelezen heb kan en mag er al bij.

Spannend!
Goed om ook  prioriteiten te (leren) stellen :)

De spelregels (van Puur) zijn:
- Ik lees 25 unieke boeken. Boeken tellen alleen als ik ze uitgelezen hebben.
- Ik lees minstens 5 non-fictie boeken
- Ik lees minstens 3 boeken die ik al eens gelezen heb maar die het herlezen waard zijn
- Ik houd op mijn blog een lijst bij van welke boeken ik wanneer gelezen heb

Doe je ook mee?

PuurVandaag - Reading Challenge 

Spreken en loven

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (100) 

Mijn mond zal van de lof van de HEERE spreken,
alle vlees zal Zijn heilige Naam loven,
voor eeuwig en altijd.

Psalm 145:21


In onze gemeente is het de gewoonte om voor aanvang van de dienst, voor in de zaal, een korte bidstond te houden.
Iedereen is vrij om erbij te komen zitten en mee te bidden.

Vanmorgen begon de dienstdoende oudste deze bidstond met het lezen van Psalm 145; een Psalm om God te prijzen om Zijn grootheid.
Tijdens deze tijd van gebed kwamen het volgende gebed in mijn gedachten:

'Heer,
open onze ogen,
opdat we Uw grootheid
zullen zien.

Open ons hart,
opdat we Uw grootheid
zullen indrinken.

Open onze mond,
opdat we van Uw grootheid
zullen spreken.'

Wat een geweldig mooi begin van een dienst, begin van een zondag!
Deze Psalm laat ons zien om Wie het draait en onze oudste riep ons ook op om gedachten, gevoelens, omstandigheden opzij te zetten en ons te richten op Hem.

Soms kunnen onze omstandigheden ons zo in beslag nemen, dat het moeilijk is om onze aandacht op God te richten.
Soms overheersen onze gedachten en gevoelens zo, dat we onze aandacht maar niet op Hem gevestigd krijgen.
Als we echter Psalm 145 lezen worden we duidelijk bepaald bij wie Hij is, zoveel laat deze Psalm ons zien over Hem.

* God is zo groot, Hij is niet te doorgronden.
* Hij is genadig en barmhartig (ontfermend), geduldig en groot van goedertierenheid (liefde).
* Hij is goed voor iedereen en Zijn barmhartigheid rust op al Zijn werken; Hij ontfermt Zich over heel Zijn schepping.
* Zijn koninkrijk is voor alle eeuwen en is vol luister en heerlijkheid.
* Hij ondersteunt allen die vallen en die gebukt gaan, richt Hij op.
* Hij geeft voedsel op Zijn tijd; als Zijn hand zich opent, wordt alles wat leeft verzadigd.
* Hij is rechtvaardig in alles wat Hij doet en goedertieren (liefdevol) in alles Zijn werken, in alles wat Hij doet.
* Hij is iedereen nabij, die Hem in waarheid, met een oprecht hart, aanroept.
*Hij vervult het verlangen van wie Hem vrezen; Hij hoort hun hulpgeroep en verlost hen.
* Hij bewaart iedereen die Hem liefheeft; goddelozen vaagt Hij weg.

David kan niet anders dan Hem prijzen,  Hem danken, elke dag.
Zijn Naam in ere houden en vol lof spreken van Hem.
En hij roept iedereen op om hetzelfde te doen.

God prijzen, groot maken, loven, eren.
Van generatie op generatie Hem roemen.

Heer, U reinigt harten

en vergeeft zonden.

U redt en verlost 

van de dood.

U richt op

en heelt wonden.

Troost en bemoedigt;

bent nabij in elke nood.

Heer, U bent vol liefde

en barmhartigheid.

U bent genadig,

en geduldig.

U bent trouw

en vol goedheid.

U bent elke dag 

onze lofprijs waardig.

De twee doosjes

Er is een verhaal over twee doosjes, misschien zijn er wel meerdere versies van, dat weet ik niet.
Maar een paar jaar geleden las ik het en het sprak mij zo aan, dat ik het wilde vertalen naar mijn eigen leven; er mijn eigen verhaal van wilde maken.
We gingen als gezin door een hele zware periode; problemen te over, pijn en verdriet, zwaar en veel, en dan helpt het mij om om op deze wijze mijn gedachten en gevoelens een plek te geven.

Lange tijd heb ik er niet meer aan gedacht, maar vanavond kwam ik het verhaal weer tegen toen ik even rondsnuffelde op mijn oude site (intoyourhands.punt.nl).
Het was een heel kostbaar verhaal in die dagen, het hielp mij om verder te kunnen, om vol te houden.
Misschien dat het ook hier voor iemand tot hulp, tot een bemoediging mag zijn.

Het was een mooie dag.
De zon scheen; kinderen speelden buiten en hadden het grootste plezier.
De kat van de buren nestelde zich behaaglijk in het zonnetje.
Onze hond lag opgekruld aan mijn voeten en snurkte zachtjes.
Het leek allemaal zo mooi, zo rustig, zo vredig, maar in mijn hart stormde het.

Ja hoor, daar komen ze weer; weer die tranen, steeds maar weer.
Ik laat mijn hoofd op de tafel vallen en snik het uit.
'Oh God, ik kan niet meer, het is zo zwaar.
Steeds opnieuw die problemen.
Die pijn, die dwars door me heen snijdt door het gemak waar mee mensen dingen kunnen zeggen en hun oordeel klaar hebben.
Verdriet, om wat had kunnen zijn en wat al niet meer.'
Opnieuw ga ik naar mijn hemelse Vader toe, zoals ik al zo vaak heb gedaan en opnieuw schreeuw ik het naar Hem uit om hulp.
“'Vader, U hebt immers gezegd dat U ons niet meer te dragen geeft dan we aankunnen; nou, ik kan niet meer, help mij  , Vader, help mij dan toch!
U kent mij toch; U ziet mij toch; U hebt toch weet van alles, dan weet U toch ook dat ik niet meer verder kan!”'
Ik huil tot ik leeg ben en langzaam gaat  mijn huilen over in een zacht snikken.

Dan hoor ik opeens zachtjes een stem die mijn naam noemt.
'Rita, Rita!'
Ik kijk met betraande ogen op en zie tot mijn verbazing twee doosjes op de tafel staan.
De één was goud en de ander was zwart.
'“Voor jou,'” zei de zachte stem.
'“Ik zie je inderdaad, Mijn lieve kind en Ik weet wat je nodig hebt.
Ik weet hoe moeilijk je het hebt en dat je denkt bijna niet verder te kunnen.
Daarom krijg je van Mij deze twee doosjes.
Doe alles wat je verdriet doet en pijn, al je zorgen, je moeiten, in de zwarte doos en doe in de gouden doos alles wat je blij maakt en  vreugde schenkt.”'

Ik keek naar die twee doosjes.
Gods geschenk aan mij.
Ik nam ze voorzichtig in mijn handen en wilde ze net op mijn bureau neerzetten, toen ik zag dat er in de zwarte doos een gat zat.
“'Vader, waarom zit er in die zwarte doos een gat, op die manier blijft er toch niets inzitten?
Op deze manier wordt alleen de gouden doos vol en blijf de zwarte doos leeg!”'

Vader lachte zachtjes, en Zijn lach voelde aan als een zachte streling over mijn hoofd.
“'Mijn lieve kind”, zei Hij,” dat is nu ook precies de bedoeling.
Als je al je zorgen, je moeiten, je pijn en je verdriet in de zwarte doos stopt, vallen ze er doorheen en komen ze bij Mij terecht.
In de gouden doos blijven de dingen zitten en op die manier kun jij steeds opnieuw je zegeningen zien en tellen, terwijl je zorgen door het gat in de zwarte doos bij Mij komen en jij ze kwijt raakt.”'

De doosjes werden voor mij een kostbaar kleinood.
Ze kregen een vaste plaats.
In de zwarte doos deed ik steeds opnieuw alles wat mij pijn en verdriet deed, mijn zorgen, alles.
Het doosje bleef licht en ik bleef kracht houden om verder te kunnen.
Het gouden doosje daar in tegen werd steeds zwaarder en zwaarder.
Af en toe, vooral als ik het moeilijk had, maakte ik hem open en keek er in.
Dan zag ik opnieuw alles wat mij vreugde en blijdschap had gebracht; de zegeningen die Vader God mij had gegeven.
Het werden bemoedigingen, krachtige aansporingen om vol te houden, verder te gaan in de wetenschap dat God mij heel dicht nabij is, hulp geeft, troost, bemoedigd.

Soms, als de zon een bepaalde hoogte bereikt heeft, dan schittert het gouden doosje als nooit te voren.
Dan lijkt het alsof het werkelijk helemaal in goud is veranderd.
Mijn gouden doosje met de zegeningen van God; kostbaar als echt goud.

Naar: Twee doosjes uit Het Zoeklicht        
             
Een prachtig verhaal, maar helaas is de werkelijkheid van het einde vaak anders.
Tenminste, in ieder geval wel vaak bij mij, en ik kon dan ook niet anders dan verder schrijven over wat realiteit is in mijn leven.
Misschien herken jij ook wel dingen.

De tijd verstrijkt.
Lange tijd gaat het goed en zijn de zorgen minder zwaar.
Maar op een dag merk ik dat opnieuw alles mij te veel dreigt te worden.
Het lijkt wel alsof er weer niets anders dan alleen maar problemen zijn.
Oh, ik wil zo graag genieten en blij zijn.

Ik open het gouden doosje en bekijk mijn zegeningen.
Ja, het zijn er al heel veel, maar vandaag lijkt het wel alsof ze me niet meer kunnen opbeuren.
Ja; zo gaan mijn gedachten; dat was toen, en toen, en toen, ...
Verdrietig sluit ik de gouden doos.
'Wat is dat toch, Vader, wat is dat toch?
Waarom voel ik me nu toch weer zo.
De zorgen overweldigen me weer.
Ik weet het, ik moet alles in de zwarte doos stoppen en dat heb ik ook gedaan, maar toch, toch overschaduwen de zorgen en de problemen mijn vreugde en is het leven moeilijk en o zo zwaar.'
Opnieuw ligt mijn hoofd op de tafel en rollen de tranen over mijn wangen.

Dan is het alsof er Iemand over mijn haren strijkt en zachtjes hoor ik een Stem zeggen:
'Mijn lieve kind.
Ja, je hebt keurig steeds alles in de juiste doosjes gedaan.
Je gouden doos met zegeningen raakt voller en voller, maar pak de zwarte doos er een bij.'
Ik loop naar het kastje waar de zwarte doos staat, til hem op en neem hem mee naar de tafel.
Hm, het lijkt wel of die doos zwaarder aanvoelt dan ik me herinner.
Maar goed, ik heb hem ook al een poosje niet meer opgetild.

Ik zet de doos neer en zeg:
'Hier is hij,Vader, maar wat moet ik ermee?'
'Mijn lieve kind,'zei Hij, voel die doos eens; is hij niet  zwaarder dan toen je hem van  Mij kreeg?
Kijk er eens in, hoort hij niet leeg te zijn?'
Ik doe de doos open en zie tot mijn grote schrik dat de doos bijna helemaal vol zit.
'O Heer, hoe kan dit nu.
Er zat toch een gat in?'
Snel haal ik alles uit de doos en zie dat het gat is dichtgeplakt.
Ontdaan leun ik achterover.
Hoe kan dit?
'Vader, wie heeft dit gedaan? Waarom? Hoe?'

Hij antwoordde: 'Kun je die dag nog herinneren dat je zoveel zorgen had om je kind?
Je deed al je zorgen in de zwarte doos en ging daarna verder met je werk.
Maar onder je werkzaamheden gingen je gedachten steeds opnieuw terug naar je kind en de problemen die er waren.
En je gedachten gingen verder en verder, werden negatiever en negatiever, soms gingen je gedachten zelfs bijna met je op de loop.
Ik zag de angst om je kind naar boven komen, en de overhand krijgen.
Je stopte deze dingen niet in de doos want je was te druk bezig, en je gedachten gingen alle kanten op.
Mijn lieve kind, met iedere gedachte die je de overhand liet krijgen, dichte je de doos zelf.
Ieder moment, waarin je je gedachten niet krijgsgevangen maakte en ze in de zwarte doos stopte, werd als een stuk zwart tape die het gat dichtte.'

Terwijl Hij dit allemaal zei, zag ik het ook allemaal weer voor me; ieder moment.
'Vergeef mij, Vader, vergeef mij; ik heb niet opgelet.
Het leek zo simpel.
De zegeningen in de gouden doos en al mijn zorgen in de zwarte doos.
Ik besef dat ik op moet letten; de boze bestook mij soms zo en voor ik er erg in heb, escaleert het in mijn gedachten en gevoelens
Ik weet het best, Vader, maar in de praktijk van alle dag is het soms zo moeilijk; er komt zoveel op me en dan vergeet ik om alert te blijven.
En soms, Vader, als ik heel eerlijk ben, dan ben ik het eigenlijk gewoon zat om te strijden.'

Ik belijd mijn zonden en met ieder woord dat ik uitspreek, verdwijnt er een stukje tape van de doos, totdat het gat weer helemaal zichtbaar is.
Ik zucht eens heel diep.
Ja, er is weer ruimte.
Mijn hart is lichter en vrede is er in teruggekeerd.
'Dank U, Vader, dank U wel, voor Uw geduld met mij, voor Uw liefde voor mij.'

Een loflied komt op in mijn hart en al zingend zet ik de zwarte doos weer terug op zijn plaats.
Ik kijk naar boven en bid heel zachtjes:
'Help mij dit te onthouden, Vader, laat mij het niet meer vergeten en als ik het weer vergeet, wilt U mij dan opnieuw helpen, steeds weer.
Wilt U mij ook helpen om te blijven strijden.
De gevolgen zijn vaak zo groot als ik mijn hoofd ook maar even laat hangen.
U bent toch mijn Kracht, mijn Schild, mijn Rots, mijn Toevlucht.
Help mij zo, Vader, alstublieft, totdat ik het geleerd heb of voor altijd bij U ben.
Ik hou van U, Vader, ik hou van U.