vrijdag 27 februari 2015

Dag 10 - Als Hij ons aanraakt ...

Als ziekte ons leven binnenkomt …
Hij ging naar haar toe, pakte haar hand vast en hielp haar overeind. 
Toen verliet de koorts haar …
Marcus 1:31


Hij steekt Zijn hand uit.
Hij grijpt haar hand vast.
Hij helpt haar overeind.
Ze is genezen.
Als Hij iets doet, doet Hij het goed!


Een doorboorde hand 
is naar je uitgestoken.
Het maakt Hem niet uit wie je bent
of wat je ook hebt gedaan.
Zie toch de liefde in Zijn ogen,
voor jou, voor mij;
voor ons is Hij de weg 
van lijden gegaan.

‘Geloven begint waar het begrijpen stopt.’*

Een doorboorde hand
is naar ons uitgestoken;
verlangend om onze hand te pakken,
ons te redden en te bevrijden.
Opdat wij zullen leven
gaf Hij het Zijne
en doorstond Hij 
al het lijden.

‘Geloven begint waar het begrijpen stopt.’

Een doorboorde hand 
is naar ons uitgestoken.
Zo onbegrijpelijk
maar waar.
Pak Zijn hand,
voel Zijn aanraking,
merk de verandering.
Geloof,  en ervaar.


Geloven begint waar het begrijpen stopt.
Wordt stil, en hoor hoe Hij aan de deur van je hart klopt.















Je kunt lezen over de schoonmoeder van Petrus (toen nog Simon) in:
>> Mattheüs 8:14-17
>> Marcus 1:29-35
>> Lucas 4:38-40

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

* Citaat boekje

donderdag 26 februari 2015

Dag 9 - Spreken met ...

Als ziekte ons leven binnenkomt …
… en ze spraken met Jezus over haar.
Marcus 1:30


Vandaag gaan mijn gedachten een heel andere kant op dan het boekje.
Neemt de schrijfster van het boekje ons mee naar schoonfamilie, naar het feit dat het vijfde gebod ook voor je schoonouders telt; naar liefde en betrokkenheid en dat we bij Jezus moeten zijn als er juist op dit gebied problemen zijn, mijn gedachten gaan juist naar gebed.

Ze spraken met Jezus over haar!

Jezus, die door Zijn volbrachte werk de toegang tot de Vader heeft vrijgemaakt.
Door wie wij met vrijmoedigheid mogen naderen tot de troon van genade.

Brengt bewogenheid, of het nu over onze familie is of iemand die we niet of nauwelijks kennen, ons er toe om naar Jezus te gaan, naar de Vader, om met Hem te spreken over …?
Hoeveel andere wegen gaan wij voordat we naar Hem toe gaan om met Hem te spreken?
Of is ons hart wel bewogen en betrokken, maar ontneemt de drukte van onze dagelijkse bezigheden en beslommeringen ons de tijd om naar Hem toe te gaan; voor de ander, of onszelf ...?

De toegang is vrij
Jezus wacht …
De Vader wacht …













Ze spraken met U, Heer Jezus, over haar
en geven ons daarmee het voorbeeld
wat de beste weg is om te bewandelen.
Stil worden, U opzoeken, met U spreken,
en vanuit een bewogen en betrokken hart
voor de ander in actie komen en handelen.

Spreken met U,
alles met U delen,
vreugde en verdriet.
De weg is open,
de toegang vrij,
Uw stem klinkt:
‘Vergeet Mij niet!’


Je kunt lezen over de schoonmoeder van Petrus (toen nog Simon) in:
>> Mattheüs 8:14-17
>> Marcus 1:29-35
>> Lucas 4:38-40

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

woensdag 25 februari 2015

Dag 8. Op zich genomen ...

Als ziekte ons leven binnenkomt …
Simons schoonmoeder lag met koorts in bed … 
Marcus 1:30


Ziek, te ziek om overeind te komen, te ziek om ook maar iets te kunnen doen.
Ik weet niet of  zoals het boekje zegt zij de dood in de ogen kijkt,  maar ze was duidelijk goed ziek, want ze lag op bed en had hoge koorts.

Met de zonde is niet alleen de dood ons leven binnengekomen, maar ook ziekte en oneindig veel leed.
En toch ...

‘Voorwaar, onze ziekten heeft Hij op Zich genomen, ons leed heeft Hij gedragen.
Wij hielden Hem echter voor een geplaagde, door God geslagen en verdrukt.
Maar  Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden verbrijzeld.
De straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen  is er voor ons genezing gekomen.’
Jesaja 53:4,5



Guy Penrod - By His Wounds 


Vals beschuldigd,
bespot en geslagen.
Met doornen gekroond,
het kruis gedragen.

Handen en voeten
met spijkers doorboord.
Het is volbracht!
Zijn laatste woord.

Alles heeft Hij
op Zich genomen,
opdat Zijn vrede ons
zal door stromen.













Je kunt lezen over de schoonmoeder van Petrus (toen nog Simon) in:
>> Mattheüs 8:14-17
>> Marcus 1:29-35
>> Lucas 4:38-40

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

dinsdag 24 februari 2015

Draadje(s)

Als ik bezig ben met mijn voorbereidingen voor onze maandelijkse VrouwenBijbelstudieochtend aanstaande maandag, kom ik iets tegen dat me doet stoppen en tot nadenken brengt.
Ons boekje* gaat over onze identiteit en daar gaat het volgende citaat ook over.

‘Elk persoon in ons leven heeft de mogelijkheid om een draadje in het tapijt te weven.
Een draadje dat alles in de war brengt of het geheel juist mooier maakt.’

Terwijl ik zat na te denken over de vele draadjes die in mijn leven geweven zijn en alles in de war hebben gebracht, besefte ik in één klap dat ik ook een persoon ben die bij anderen draadjes weeft in hun tapijt.
De ene keer maakt het misschien alles juist mooier, maar er zullen ook heel wat keren zijn geweest dat alles in de war werd gebracht.
Hoewel de studie gaat over onze identiteit, dringt de diepe verantwoordelijkheid van mijn houding, gedrag en woorden intens tot mij door.


'O, Heer, laat mij toch de draadjes die ik weef in het leven van een ander, het geheel juist mooier maken en niet in de war!
En vergeef mij waar ik reeds draadjes geweven heb die de boel in de war maakten; maakt U het alstublieft weer mooi!

In Jezus' Naam.

- Amen -


*Jouw identiteit Gods zelfportret
Van: Diane Fink
Zie: >> Boekinfo

Dag 7. Dochter, zoon, Ik zeg je: Sta op!

‘Vandaag sta ik stil bij hen die rouwen.’*
Haar levensadem keerde terug …
Lucas 8:55


Hij pakt haar hand en spreekt: talitha koem - meisje, Ik zeg je: sta op!
Ze opent haar ogen, springt van haar bed en valt in de armen van haar vader en moeder.

Ongekende vreugde.
Intense dankbaarheid.
Wat dood was, leeft!


Een doorboorde hand
is uitgestoken,
verlangend om
tot leven te wekken.
Zijn stem klinkt:
Dochter, zoon, sta op!
Grote vreugde doorstroomt
de hemelse vertrekken.













Rouw verandert in vreugde.
De hemel viert feest.
Wat dood was leeft!


Het verhaal van het dochtertje van Jaïrus kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18,19; 23-26
>> Marcus 5:21-24; 35-43
>> Lucas 8:40-42; 49-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'
* Citaat Boekje

maandag 23 februari 2015

Dag 6. Voorgegaan

‘Vandaag sta ik stil bij hen die rouwen.’*
‘Uw dochter is gestorven.’
Lucas 8:49


Niets grijpt meer in, hakt er meer in, dan het verlies van een kind.
Een stuk van jezelf sterft mee.
Alsof je hart uit je lijf wordt gerukt.
Nooit, nee, nooit zul je meer dezelfde zijn.
Nooit, nee nooit, zal iets ooit weer hetzelfde zijn.

‘De dood is geen geringe vijand.’*

Boven in de hemel
ziet een Vader naar Zijn Zoon.
Zijn hart is vol pijn en verdriet;
leeg is de plaats naast Zijn troon.

Wie zal ooit kennen
de pijn van Zijn hart;
Hij, die Zijn enige Zoon
om ons te redden
aan de dood overgaf.

Twijfel je nu nog of Hij
ook maar weet heeft
van jouw verdriet en pijn,
als je staat aan de rand
van een graf?

‘De dood is geen geringe vijand.’*

Jezus zegt: ‘Wees niet bang!’
Wees niet bang, geloof, zij zal gered worden!

Jezus zegt het ook tegen ons, tegen jou en mij:
‘Wees niet bang, geloof, en je zult gered worden.













Geloof, geloof in Mij,
Ik ben de dood ingegaan.
Wees maar niet bang, weet,
Ik ben ook daarin voorgegaan.

Hoe je ziel nu ook door angst
en vrees worden doorboord,
door Mij heeft de dood
nimmermeer het laatste woord.

Vertrouw je leven aan Mij toe,
leg het in mijn hand.
Wees niet bang, laat Mij je leiden
naar het ‘Beloofde Land’.



Het verhaal van het dochtertje van Jaïrus kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18,19; 23-26
>> Marcus 5:21-24; 35-43
>> Lucas 8:40-42; 49-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'
* Citaat boekje

zondag 22 februari 2015

Dag 5. Rouw en troost

‘Vandaag sta ik stil bij hen die rouwen.’*
… een dochter van ongeveer twaalf jaar oud …
Lucas 8:42


12 jaar oud.
Eigenlijk zou ze nog een heel leven voor zich moeten hebben.
Een onbezorgde jeugd met dromen en toekomstplannen.
Maar ziekte kruist haar leven en zo jong als ze is, neemt de dood haar mee; achterlatende zij die haar zo liefhebben.

‘De dood grijnst in vol ornaat.
De droeve slotsom van de zonde.’*


Die vrucht, och,
daar gaat het niet echt om,
het had net zo goed
iets anders kunnen zijn.
Iets echter triggerde de mens
en bracht hem
tot ongehoorzaamheid
om als God te willen zijn.

Het leven, dat eens
zo mooi was en goed,
is voorbij  en de dood
heeft zijn intrede gedaan.
Moeiten en zorgen,
pijn en verdriet,
maken voortaan deel uit
van ons menselijk bestaan.

Vele tranen worden nu
dagelijks vergoten,
door hen die in diepe rouw
gedompeld zijn.
Verlies van dierbaren,
van wat we hadden,
om wat was, en nooit meer
hetzelfde zal zijn …


Als ik vandaag stil sta bij hen die rouwen, gaan mijn gedachten ook naar hen die rouwen om gezondheid die verloren is gegaan en menselijkerwijs gesproken niet meer terug zal keren.
Rouw door of om verbroken relaties.
Rouw door of om verlies van vriendschappen.
Rouw door of om verlies van een baan.
Rouw door ...
Rouw om …
Rouw om alles wat is geweest en nooit meer zal zijn.













Maar de dood heeft niet
het laatste woord,
noch staan we alleen
in ons verdriet.
Er is een Trooster
aan ons gegeven;
Iemand die meevoelt
en elke nood ziet.

Die onze tranen
in een fles vergaart;
Die zelfs beloofd heeft
ze eens te drogen.
Er is Iemand wiens hart
volledig naar ons uitgaat,
Die zo van ons houdt
en diep met ons is bewogen.

Je bent niet alleen!


Het verhaal van het dochtertje van Jaïrus kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18,19; 23-26
>> Marcus 5:21-24; 35-43
>> Lucas 8:40-42; 49-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'
* Citaat boekje

zaterdag 21 februari 2015

Dag 4. In ere hersteld

Door de ogen van de bloedvloeiende vrouw.
Hij zei tegen haar: Heb goede moed, dochter, uw geloof heeft u behouden; ga heen in vrede!
Lucas 8:48


Dochter!
Hij noemt mij: dochter!

Hoe lang zal het geleden zijn dat er iemand een vriendelijk woord tegen haar sprak?
Hoe lang hunkert zij al naar wat aandacht?
En dan nu niet alleen vriendelijke woorden, woorden die haar moed in spreken en opbeuren, maar die haar als het ware zelfs liefkozen.
Dochter!

Haar onreinheid werd Zijn onreinheid, en Zijn kracht werd haar kracht.
Haar wanhoop werd hoop, haar vertwijfeling geloof.
Haar geloof werd haar redding en maakte haar Zijn dochter.

Al wie gelooft in Hem, is Zijn zoon of dochter!













‘Mijn dochter (Mijn zoon),
je geloof heeft je behouden;
heb goede moed
en ga in vrede heen!
Je hebt nieuwe hoop
en een nieuwe toekomst
ligt voor je open;
je bent nimmermeer alleen.'


Het verhaal van de bloedvloeiende vrouw kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18-26
>> Marcus 5:25-34
>> Lucas 8:40-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

vrijdag 20 februari 2015

Dag 3. Genezen, gered ...

Door de ogen van de bloedvloeiende vrouw.
… Ik heb kracht uit Me voelen wegstromen.
Lucas 8:46


Wat heeft ze nog te verliezen?
Ze moet door de mensenmassa heen om bij Hem te komen …
Wat heeft ze te winnen?
Aanraken, alleen de zoom van Zijn kleed …

Citaat:
Hoop,  geboren uit wanhoop.
Geloof, geboren uit vertwijfeling.














Ze werkt zich door de menigte en haar hand
raakt aan de zoom van Zijn kleed.
Zijn kracht doorstroomt haar,
genezing wordt haar deel;
licht breekt door in haar donkere bestaan;
ze heeft weer uitzicht na zoveel leed.

‘Wie, wie heeft Mij aangeraakt?’
De ogen van de Man gaan zoekend rond.
Kracht was van Hem uitgegaan
bij de aanraking van een vrouw
met een uit vertwijfeling geboren geloof,
maar waardoor zij wel genezing vond.

Zijn kracht werd haar kracht,
haar onreinheid nam Hij aan.
Maar nog even, dan hangt Hij te bloeden
aan het kruis op Golgotha en zal
de onreinheid van de gehele wereld
Hem de dood in doen gaan.

Jezus, 
Hij gaf Zijn leven in ruil
voor dat van jou en mij.
Daarvoor kwam Hij,
ja, kwam Hij heel speciaal.
Zijn lijden en sterven maakt ons zo
van zonden voor eeuwig vrij.

Dank U wel, Heer Jezus, voor Uw lijden,
dank U wel, dat U stierf voor mij.
Dank U wel, voor Uw liefde en genade,
door Uw vergoten bloed ben ik gered en vrij.


Het verhaal van de bloedvloeiende vrouw kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18-26
>> Marcus 5:25-34
>> Lucas 8:40-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

donderdag 19 februari 2015

Dag 2. Verschoppeling(en)

Door de ogen van de bloedvloeiende vrouw
 … naderde Hem van achteren …
Lucas 8:44


Jaren heb ik dit gedeelte gelezen zonder de diepte te beseffen wat het voor deze vrouw moet hebben betekent om al twaalf jaar aan bloedverlies lijden, tot dat ene moment dat er over gepreekt werd en mij duidelijk werd wat het inhield.

Twaalf jaar bloedverlies, en daarmee ook al twaalf jaar onrein …

Leviticus 15:25-31
Wanneer een vrouw buiten haar menstruatie langdurige bloedingen heeft, of wanneer zij langer ongesteld is dan normaal, dan is zij al die tijd onrein, net als tijdens de menstruatie.
Waar zij in die tijd ook maar op ligt of zit, het is onrein, net als tijdens de menstruatie.
Wanneer iemand zo’n voorwerp aanraakt, is hij onrein; hij moet zijn kleren wassen en een bad nemen, maar tot de avond blijft hij onrein.

Wanneer de vrouw van haar kwaal is genezen en weer in het reine wil komen met de Heer, moet zij zeven dagen wachten; hierna zal zij rein zijn.
Op de achtste dag zal zij twee tortelduiven of twee gewone duiven naar de priester brengen, bij de ingang van de ontmoetingstent.
dan zal de priester de ene duif opdragen als offer voor de zonde en de andere als brandoffer.
Zo zal de priester alles in het reine brengen tussen de genezen vrouw en de Heer.

Zo gaf de Heer aan Mozes en Aäron de opdracht om de Israëlieten voor onreinheid  te waarschuwen.
Want het zou hun dood betekenen, wanneer zij in onreine toestand naar de tent van de Heer zouden gaan, midden in het tentenkamp.


Onrein!
Alles wat ze maar aanraakte …
Onrein!
Alles waar ze maar op zat of lag …
Onrein!
Ook iedereen, die ook maar iets aanraakte wat zij had aangeraakt …
Onrein!
Onrein!

Geen aanraking!
Geen liefkozing!
Geen man!
Geen kinderen!
Geen warmte en geborgenheid!
Mensen die met een boog om je heen lopen!
Gemeden!
Buitengesloten!
Geen toegang tot de tempel!
Eenzaam en alleen!
Schuw!
Misschien ook wel verbitterd en verhard.
Een outcast.
Wie geeft nog om haar?













In diepe eenzaamheid gaat zij haar weg.
Schuw  en schichtig ziet ze om zich heen.
Niemand mag haar aanraken;
onrein, onrein, onrein!
Bij een ieder die zij tegenkomt,
kruipt ze moedeloos en verdrietig ineen.

Alles, alles heeft ze geprobeerd.
Berooid is ze achtergebleven.
Niemand die haar nog helpen kan;
voorbij, geen geld, geen hulp!
Niemand ziet meer haar verdriet,
of de zinloosheid van haar leven.

En nu is daar die Man die wonderen doet.
De één na de ander wordt door Hem genezen!
Zou ze? Ach, wat heeft ze te verliezen?
Nieuwe hoop ontluikt!
Stilletjes nadert ze Hem van achteren,
angstig als ze is om opnieuw te worden afgewezen,


Er is er Eén Die oog heeft voor alles wat verloren is;
Die oog heeft voor de outcasts en verschoppelingen.
Er is er Eén, Die verder ziet dan wat ogen zien.
Er is er Eén, Die kwam juist voor de geringe.

Er is er Eén, Die niets liever wil dan dat mijn hart
geraakt wordt zoals dat van Hem voor dat
wat verloren is, verstoten, zwak of geschaad;
die als Hij, de noodkreet hoort van een wanhopig stem.


Het verhaal van de bloedvloeiende vrouw kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18-26
>> Marcus 5:25-34
>> Lucas 8:40-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

woensdag 18 februari 2015

Dag 1. Hoop

Door de ogen van de bloedvloeiende vrouw
Een vrouw die al 12 jaar aan bloedverlies leed ,,,
Lucas 8:43


Er klinkt een stille schreeuw
die door geen mens wordt gehoord.
Een schreeuw vol pijn door jaren
van eenzaamheid; door ziekte onrein.
Een stille schreeuw om wat 12 jaar bloeden
met haar en haar leven heeft gedaan.
En nu, verwachting, hoop en geloof,
dat slechts één aanraking genoeg zal zijn.


Hoop

Wat heeft ze nog te verliezen?
Al haar geld was op.
Haar leven was een lijdensweg.
Bij elke dokter was ze geweest.
Niemand haar kon helpen.
Of toch wel?



Een Man wandelt
door de straten.
Bewogenheid en liefde
tekenen Zijn gezicht.
Eén woord van Zijn mond,
één aanraking van Zijn hand,
één blik naar omhoog;
een wonder wordt verricht.

Nieuwe hoop.
Een nieuwe toekomst.
Een nieuw vooruitzicht.
Zowel voor deze vrouw,
als voor een ieder wiens hart
op deze Man is gericht.

Een Man wandelt
door de straten.
Hij heeft oog voor alles wat
gebroken is, en ontwricht.
Hij geeft hoop voor
een nieuwe toekomst die
door Zijn liefde en genade
voor ons openligt.


Het verhaal van de bloedvloeiende vrouw kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18-26
>> Marcus 5:25-34
>> Lucas 8:40-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Bloed ...

Als er op de pagina naast Dag 1 van 'Vrouwen rond het Kruis' een gedichtje staat over het bloed van 'de vrouw die altijd bloedde', brengt het mij bij het bloed van de offerdieren en van onze Heiland.
Sinds enige tijd ben ik weer eens voor in de Bijbel begonnen met het lezen, en ik kan me er nauwelijks een voorstelling maken van hoe het toch geweest moet zijn om al die dieren te offeren.
Als ik het Bijbelboek Leviticus lees over de offers die moeten worden gebracht en hoe dit gedaan moet worden, krimp ik bijna ineen als ik in gedachten als het ware het geschreeuw hoor van alle dieren die wachten om geofferd te worden en in gedachten zie ik hun bloed vloeien en vloeien en vloeien, en steeds weer, en weer, en weer, en weer ...
Nooit genoeg.
Nooit voldoende.
Nooit afdoende.
Totdat ...

Totdat de Mensenzoon kwam en Het Offerlam werd.
Dit Offer was genoeg!
Dit was voldoende!
Dit was afdoende!

Maar hoe ingrijpend was dit wel niet?
Hoe groot is wel niet de genade die mij, die ons, hier wordt geschonken?
Wil ik dit horen?
Wil ik dit beseffen en hoe diep wil ik dit beseffen?













Hoor het geschreeuw
van al die dieren, klaar
om geofferd te worden
tot vergeving van zonden.
Hoor hun geschreeuw;
zie, hoe hun bloed vloeit,
omdat alles wat eens zo goed was,
door ons was geschonden.

Hoor de schreeuw:
'Vader, waarom hebt Gij mij verlaten?'
En in het donker drupt Zijn bloed
gestaagd op de grond.
De aarde raakt doordrenkt,
terwijl Zijn moeizame ademhaling
in het duister weerklinkt
tot de voor ons bedoelde straf
aan het kruis was afgerond.

Hoor, de laatste schreeuw:
'Het is volbracht!'
Zie het bloed dat vloeide
uit al Zijn wonden.
Hoor het geluid van het
voorhangsel dat scheurt;
het onomstotelijk bewijs
dat wij opnieuw met onze maker
zijn verbonden.


Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Onderweg naar Pasen
Verlangen

De 40-dagen(vasten)tijd naar Pasen is niet iets wat mij echt bekend is, maar steeds vaker hoor je erover en zie je advertenties van boekjes en/of kalenders die je mee nemen in deze tijd naar Pasen.
Al dan niet met of zonder vasten.
Goede Vrijdag en Pasen vind ik de mooiste feestdagen die er zijn en zijn betekenisvoller voor mij dan Kerst en alles daarom heen.
Het leek mij dan dit jaar wel mooi, en tegelijk ook een uitdaging, om eens een kalender of boekje te zoeken en eens op deze wijze naar Pasen toe te leven.
Dus vorige week tussen alle bedrijven door (ik moest naar een beurs) op zoek gegaan naar en een boekje gekocht.
Ik had wel van iemand Eva's vastenkalender gekregen, maar hoe mooi ik dit kalendertje er ook uit vind zien, het voelde niet alsof dit het was, dus vandaar mijn zoektocht naar iets anders.
En ik heb het boekje gekocht van Annemarie Heijningen 'Vrouwen rond het kruis'*, waarbij een deel van de opbrengst van het boekje ten goede komt aan Nigeriaanse vrouwen die weduwe geworden zijn door het geweld tegen christenen.

Ik mag tussen de middag nog weleens mijn boterhammetje bij de tv eten, of een spelletje doen op mijn Ipad, en ik heb besloten om de komende 49 dagen (zolang duurt dit boekje) die tijd apart te zetten voor het lezen en overdenken van het hoofdstukje voor die dag.
Ik weet niet of ik iedere dag ook de mogelijkheid heb om er iets over te schrijven, maar er ligt wel een stuk verlangen om dit te doen.

Door omstandigheden begon deze week heel anders dan ik me had voorgesteld en de tijd die ik me had voorgesteld om me voor te bereiden op dit boekje schoot er finaal bij in.
Aangezien deze omstandigheden naar het zich laat aanzien niet snel zullen veranderen, zal het voor mij daardoor ook misschien niet altijd mogelijk zijn om te doen wat ik graag wil.
Ik heb me dan ook afgevraagd of ik het nu wel of niet zou doorzetten, mijn hoofd staat er immers ook niet echt na, en welk een afleiding is soms even een klein spelletje niet.
Toch kies ik ervoor om dit dagboek voor de lijdenstijd te gaan lezen, te overdenken en open te staan voor de leiding van Gods Geest over wat Hij mij wil zeggen en/of leren.
En als de omstandigheden (of mijn agenda)het onmogelijk maken om te overdenken en/of te schrijven (voor lezen is immers altijd wel een momentje te vinden) dan zij het zo en is het ook goed.
Hoe moe ik ook ben door alles, mijn hart gaat uit naar mijn Heer, naar meer van Hem, naar dichter naar Hem toegroeien.
En zo las ik vanmorgen met mijn Stille Tijd pas de inleiding van het boekje, een klein gedichtje.
En dit is mijn antwoord:

Ik verlang ernaar 
om stil te worden 
en te ontvangen,
om te aanvaarden.
Ik verlang ernaar
te bloeien, te groeien 
en vrucht te dragen
door 7 x 7 dagen
van zegen
en verdieping
heen.

Leidt mij, Heer,
door Uw Heilige Geest;
maak mijn hart 
ontvankelijk
voor wat U 
wil zeggen 
door alles wat ik 
deze dagen lees.

- Amen -

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'
* Zie: >> Boekinfo

vrijdag 6 februari 2015

Kracht schuilt in vertrouwen

Het kalendertje in mijn raamkozijn staat al weer weken op dezelfde bladzijde: Kracht schuilt in vertrouwen.
De woorden prikkelen me, maar …
Als ik vanavond achter mijn bureautje kruip, staren de woorden mij opnieuw aan.
Kracht  schuilt  in  vertrouwen.

Mijn gedachten naar David, jonge David met zijn slinger tegenover de reus Goliath.
Iedereen, zelfs de meest moedige soldaat was bang voor die grote reus, maar David …
In gedachten hoor ik hem zeggen: …, maar ik kom naar u toe in de Naam van de HEERE van de legermachten, de God van de gelederen van Israël, Die u gehoond hebt. 
(1 Sam. 17:45)
Een herdersjongen tegenover een geboren vechter, een reus nog wel; over kracht en vertrouwen gesproken …

Mijn gedachten gaan verder, naar  Noach, naar Abraham, naar Mozes, de twaalf verspieders, Elisa en zijn knecht …
De één bouwde een ark in een omgeving waar in geen velden of wegen water te vinden was.
De volgende ging waar God hem zond; deed wat God van hem vroeg; ‘God zal voorzien, jongen!’
De derde vond zichzelf totaal onbekwaam, maar leidde wel een heel volk door de woestijn.
Vervolgens zijn er tien mannen die in zak en as zitten, terwijl twee mannen God zien en het beloofde land binnengaan.
De knecht zag hoe ze ingesloten waren door een groot leger, maar Elisa zag het veel grotere leger van God.
En wat te denken van Daniël, Sadrach, Mesach en Abednego; een leeuwenkuil, een vurige oven ...
Gewone mannen, maar standvastig en krachtig door hun vertrouwen op God!

En ons ultieme voorbeeld: Jezus!
Door Zijn onwankelbare vertrouwen op Zijn Vader, kon Hij Zijn taak volbrengen en ons redden!
Kracht schuilt in Vertrouwen.
Wat een waar woord!

zondag 25 januari 2015

De Heer is ...

Iedere week krijg ik de Oppepper binnen van Koos en Maria Stenger van Actief*; deze keer stond er iets in dat ik heel graag wil delen.


De Heer is mijn onderwijzer;
de weg naar de wijsheid zal ik niet kwijtraken.
Hij leidt mij op nederige paden van ervaring
en heeft elke dag weer een nieuwe les voor mij.
Hij kent de weg naar de bron van het onderricht
en toont mij stap voor stap hoe mooi de waarheid is. 
De wereld is een prachtig, door Hem geschreven boek,
en Hij toont mij voorzichtig iedere bladzijde.
Wat ben ik telkens weer dankbaar als ik Zijn woorden begrijp
en zie hoe Hij mij meevoert naar de toppen van de wijsheid.
Ook in het duister loopt Hij naast mij;
juist dan fluistert Hij tot mijn hart.
De reis valt mij soms zwaar, maar nooit is het hopeloos,
want ondanks mijn gemodder blijft God geduldig.
Altijd weer houdt Hij rekening met mijn zwakheden,
en Hij helpt mij om de waarheid door mijn tranen heen te begrijpen.
Voorzeker leidt Hij mij dagelijks met vreugde en pijn
naar de volmaakte kennis van Zijn liefde. 


Vrij bewerkt naar een schrijven van Henry Van Dyke
>> Koos en Maria Stenger - Actief
Met toestemming

dinsdag 20 januari 2015

Forevermore - Karla Fay Tucker

Als het tijd is voor mijn boterhammetje, kruip ik lekker op de bank met mijn bordje en zet de TV aan.
Na wat zappen, blijf ik steken bij Family 7.
Ik hoor nog het laatste stukje met Jan van Barneveld (Eindtijd en Profetie) en als de reclame komt doe ik nog snel even mijn was in de droger en een nieuwe in de machine.
Als ik weer terug kom, zie ik dat er een film begonnen is.
Hoewel het acteerwerk me in eerste instantie een beetje overdreven en zijig overkomt, is er iets waardoor ik toch blijf kijken.
Als de film is afgelopen, biggelen de tranen over mijn wangen, terwijl er een brandende vraag in mijn binnenste is: is dit echt waargebeurd; was deze vrouw echt zo veranderd; was Jezus echt zo zichtbaar in haar?
Hoewel ik nog wel wat anders te doen heb, is mijn eerste gang toch naar boven naar mijn laptop.
Als ik verschillende filmpjes en interviews met/over haar bekijk en beluister, word ik stil, en ja, Jezus was duidelijk zo zichtbaar in haar.
Ze ging niet gebukt onder wat ze had gedaan, ze had de vergeving die zij van God had ontvangen aangenomen en de vreugde die daardoor haar deel werd, is zo overduidelijk zichtbaar.
'Wie Jezus heeft vrijgekocht, is waarlijk vrij!'
Het raakt me diep.

De film bleek op You Tube te staan en ik wil hem heel graag delen en je uitnodigen om er voor te gaan zitten en hem te bekijken.



zondag 11 januari 2015

Vertrouw Mij!

Mijn lieve kind,
Ik zie hoe je ogen zoekend rondgaan
in de hoop iets van Mij te zien,
iets van Mij te horen,
iets, al is het maar het kleinste beetje,
van Mijn aanwezigheid te merken.

Ik proef de hunkering in je ziel.
Ik hoor je stille schreeuw,
de wanhopige roep
vanuit je diepste binnenste.
Ik zie je worsteling en je strijd.
Ik zie hoe je soms lacht
terwijl je hart huilt.
Ik zie, Mijn kind, Ik zie,
en Ik hoor en voel,
ook al denk jij van niet.

Ik zie je vermoeidheid;
Ik zie hoe je bijna niet meer verder kunt.
Ik hoor je vragen nog voor je ze stel;
Ik zie hoe je er niets van begrijpt.
Ik zie je tranen,
ook die je in stilte huilt,
verborgen voor ieder ander mens,
maar niet voor Mij.
Ik zie de tot vuist gebalde hand
in je mond om de schreeuw
te verstommen …
Ik zie, Mijn kind, Ik zie,
Ik hoor, proef en Ik voel,
ook al denk jij van niet.





Al wat Ik je zeggen kan, is dit: 'Vertrouw Mij!'




Vertrouw Mij als Ik zeg,
dat jouw plannen niet de Mijne zijn;
Ik ga andere wegen dan jij.
Zoals de hemel uitreikt boven de aarde,
zo gaan ook Mijn wegen en plannen,
boven die van jou te boven.

Vertrouw Mij als Ik zeg,
dat Ik je niet alleen zal laten,
dat Ik je nooit zal verlaten.
Vertrouw Mij als Ik zeg,
dat Ik opbeur wie moe zijn,
sterk maak wie geen kracht meer heeft;
ja, dat wie op Mij hopen,
steeds weer nieuwe kracht zullen vinden.

Vertrouw Mij als Ik zeg
dat je niet bang hoef te zijn,
want echt, geloof en vertrouw Mij toch,
Ik ben echt bij je
en ga met je mee!

Mijn lieve kind,
geloof en vertrouw Mij;
bergen zullen wijken,
heuvels wankelen,
maar onwrikbaar
is Mijn liefde voor jou;
onwankelbaar Mijn belofte!
Ik heb gesproken;
Ik, Die met jou begaan is!

donderdag 8 januari 2015

Een man in de put

Een man viel in de put en kon er zelf niet meer uitkomen.
Een meelevend iemand kwam langs en zei: "Ik voel met je mee."
Een objectief iemand kwam langs en zei: "Het is logisch dat iemand in zo'n put valt."
Een Farizeeër zei: "Alleen slechte mensen vallen in een put."
Een wiskundig iemand berekende hoe hij precies in de put was gevallen.
Een verslaggever wilde het exclusieve verhaal over zijn val in de put.
Een fundamentalist zei: "Je verdient de put."
De fiscus vroeg of hij wel zijn belasting voor de put betaalde.
Een klagend iemand zei : "Je klaagt nu wel, maar wacht tot je mijn put hebt gezien !"
Een charismatisch christen zei: "Belijd dat je niet in de put zit."
Een optimist zei: "Het had veel erger kunnen zijn."
Een pessimist zei: "Het zal nog veel erger worden!"

Jezus zag de man, pakte hem bij de hand en trok hem uit de put!



(Bron mij onbekend)

donderdag 1 januari 2015

Vertrouw Mij, Mijn kind, en ken Mij in alles!

‘Vertrouw op de HEERE met heel je hart,
steun op je eigen inzicht niet.
Ken Hem in al je wegen,
dan zal Hij je paden rechtmaken.’

Spreuken 3:5,6


In alle stilte begint de eerste dag van het nieuwe jaar; op ons hofje heerst diepe rust.
Werd er voorgaande jaren nog weer gelijk vuurwerk afgestoken, deze ochtend is het stil en blijft het stil.
Slechts een enkele volwassene en een paar jongelui zijn buiten om de rommel van het vuurwerk op te ruimen, en korte tijd later is er niet veel meer wat ons herinnert aan de jaarwisseling.
Slechts nog een eenzame vuurkorf getuigt van de overgang van het ene jaar naar het andere.
Als mijn man en ik genieten van de stilte onder het genot van een kom koffie worden mijn gedachten op deze nieuwjaarsmorgen getrokken naar een Bijbeltekst uit Spreuken; de tekst speelt al wat langer door mijn hoofd.
Het is een tekst die komt uit het eerste hoofdstuk van het boek ‘Een vrouw naar Gods hart’, een boek dat ik aan het lezen(bestuderen) ben.
Nu, op deze nieuwjaarsmorgen komt dit woord opnieuw in mijn gedachten en als ik de woorden nogmaals lees en overdenk, besef ik dat ik deze woorden mee moet nemen die nieuwe jaar in en ze moet leren leven.
Als toewijding mijn verlangen is, dan begint het bij deze woorden, en ik kan niet anders dan me even terugtrekken op mijn kamertje om te bidden en er dieper over na te denken.
En terwijl mijn man geniet van zijn favoriete serie, zoek ik de stilte om de woorden te overdenken en een plek te geven.
Boven, in de stilte, word ik er bij bepaald om het vers ervoor er ook bij te nemen.
Deze tekst komt niet terug in het eerste hoofdstuk van het boek, maar ik besef dat dit woord onlosmakend is verbonden met de andere.
En God spreekt op deze stille ochtend ...


‘Vertrouw Mij met heel je hart’
Mijn kind, je kunt Mij vertrouwen!
Mijn richtlijnen zijn volmaakt en ze geven je levenskracht.
Mijn getuigenis is betrouwbaar, en schenk je wijsheid.
Mijn bevelen zijn juist en zijn een bron van vreugde.
Mijn woord is zuiver en geldt voor altijd!

‘Steun niet op je eigen inzichten’
Weet je, Mijn kind, de mens is zo broos; ja, als stof is hij.
Het leven is maar kort; eigenlijk ben je als een bloem in het gras.
Eén windvlaag en het is met je gedaan.
In jouw ogen zijn je wegen altijd de juiste, maar Ik toets je tot op de bodem van je ziel.

‘Ken Mij toch in al je wegen’
Laat je toch door Mijn Geest leiden, Mijn kind.
Zie (>> Jozua 9) wat er kan gebeuren als je vergeet om Mij om raad te vragen, en zie (>> 1 Samuël 23) hoe alles loopt als je Mij kent in de dingen die je wilt gaan doen.
Heb ontzag voor Mij, Mijn kind, en Ik wijs je de juiste weg!

‘Dan zal Ik je paden recht maken’
Mijn kind, Ik zal je leren en onderwijzen over de wegen die je moet gaan.
Je oren zullen achter zich het woord horen: Dit is de weg – wandel daarop!
Je zult onbelemmerd voort kunnen gaan en niet struikelen, hoe snel je ook gaat.
Ikzelf zal voor je uitgaan en je weg gladmaken.


Vertrouw Mij, Mijn kind en ken Mij in alles!


Naar: Psalm 19:8-10; Psalm 103:14-16; Spreuken 16:2; Galaten 5:16; Psalm 25:12; Spreuken 4:11; 
Jesaja 30:21; Jesaja 45:2; Psalm 32:8

woensdag 31 december 2014

Begenadigd in de Geliefde!

Afgelopen week ben ik bezig geweest met de voorbereiding van de studie voor onze Vrouwenbijbelstudieochtend aanstaande maandag.
(Zie: Boekinfo – Jouw identiteit – Gods zelfportret van Diane Fink)
Het hoofdstuk wat we aankomende maandag samen door gaan nemen heet: Verwarde draden.
Het gaat over hoe de ervaringen die we opdoen in ons leven hetzelfde effect op ons kunnen hebben als lachspiegels op ons spiegelbeeld; ze vervormen en verdraaien de manier waarop we onszelf zien.
Aan de hand van het eerste gedeelte van Jesaja 62:4 en Jesaja 54:6 wordt er dieper ingegaan over wat deze ‘Verwarde draden’ inhouden en doen in en met ons leven.

Jesaja 62:4a
 ‘Ze spreken u niet langer aan met: Verlaten vrouw. Tegen uw land zegt men niet meer: Verwoest gebied.’

Jesaja 54:6
‘Want als een verlaten en diepbedroefde vrouw heeft u de Here geroepen, als een vrouw uit de jeugdtijd, nadat zij versmaad werd – zegt uw God.’

Verwarde draden, leugens van de vijand.
Zoals God een plan heeft met ons leven, zo heeft de satan dit ook en het is zijn doel om Gods beeld in ons te verdraaien, te verminderen, of te vernietigen.
En als hij daarin slaagt, dan is er weer een persoon minder op deze wereld die het licht van Christus uitstraalt.

De termen ‘Verlaten’ en ‘Woestenij’ staan centraal in dit hoofdstuk en geheel onverwacht en uit het niets kwamen er vele emoties in mij boven.
Emoties om herinneringen die boven kwamen; gevoelens van pijn, verdriet en van diepe eenzaamheid.
Tranen om alles wat er is gebeurd in mijn leven, en die meer en diepere sporen hebben achtergelaten dan ik heb beseft.
De vele ‘Verwarde draden’ die hierdoor in mijn leven zijn geweven en waarvan ik weet dat God die aan het ontwarren is, maar die met het bestuderen van dit hoofdstuk, met het erover nadenken en bidden, me opnieuw doen beseffen welk een schade het heeft achtergelaten.
En een diepe pijn en een diep verdriet komt boven, zelfs als ik deze dingen schrijf en in de openheid breng.
Ik weet wie ik ben in Christus, ik weet het, maar het opruimen van de toegebrachte schade om ook volledig van hieruit te kunnen wandelen met Hem kost tijd en vraagt het één en ander, kost het één en ander.
Hoe geheel onverwacht komen al deze dingen boven en los …, maar ...
Maar ik geloof in Gods timing.
Als wij ernaar verlangen om Zijn wil te doen, als wij ernaar verlangen om door Hem te worden geleid, als wij ons leven in Zijn dienst stellen als een levende offergave, ons aan Hem toewijden, en ons daar dan ook naar uitstrekken en op toe leggen, krijgt God de ruimte om door Zijn Geest in ons leven dat te doen wat nodig is, zodat Hij tot Zijn doel komt met ons leven en Zijn Naam verheerlijkt wordt.

De laatste twee maanden van dit jaar zijn bewogen maanden.
Er zijn een aantal ingrijpende dingen gebeurd die mijn leven hebben beïnvloed en waarmee ik moet leren omgaan en/of een plek moet geven.
Verdrietige dingen en moeilijke dingen, maar ook bijzondere dingen, die mij vreugde schenken, maar die naar nu blijkt echter wel het één en ander van mij vragen en gaan 'kosten'.
Als we bepaalde keuzes maken in ons leven, voor mij houdt dit in ‘Toewijding’ en het verlangen en bezig gaan met een ‘Vrouw naar Gods hart’, naast de studie over ‘Identiteit’, dan kan het niet anders dan dat God daar iets mee doet.
Ik geloof dat Hij bepaalde dingen in ons hart legt als we ons uitstrekken naar Hem om Hem met heel onze hart en ziel lief te hebben, Hem te volgen en ons toewijden aan Hem en zo zie ik ook het verloop van de dingen die gebeuren in mijn leven.
Het ‘Gebed van Toewijding’, het boek ‘Vrouw naar Gods hart’ dat daardoor weer in de picture komt, en de studie van de Vrouwengroep, die met de één van de ‘opdrachten’ alles zo in beroering bracht:
‘Geef de Heilige Geest de toelating om je te tonen waar je verward bent geraakt in de leugen. Maak dan de keuze  -een besluit in gebed- om niet langer in de leugen te leven, maar om te leven in de kracht van de waarheid.’
…

De tweede ‘opdracht’ was om Efeziërs hoofdstuk 1 te overdenken en de Heilige Geest te vragen om je hart te openen voor de verzen die Hij in de stof van je wezen wil weven.
O, wat staan er een hoop dingen in dit hoofdstuk waarvan ik niets liever wil dan dat Hij ze in mij leven weeft, zodat alle verwarde draden worden ontward, en de plaats van de leugen ingenomen wordt door Zijn waarheid en er genezing komt op alle beschadigde plekken in mijn leven en er iets nieuws en moois uit zal voortkomen.
Er zijn al vele draden ontward, en op veel plaatsen is de plaats van de leugen al ingenomen door Gods waarheid, maar sommige dingen zijn heel hardnekkig, of houd ikzelf (onbewust) in stand, en ook daar komt nu Zijn licht, Zijn genezing, de aanraking van Zijn hand.

Echter: Hoe bijzonder zijn Gods wegen!
Hoe onvoorstelbaar Zijn bemoeienis met ons leven!
Hoe onschatbaar de waarde van Zijn timing!
En van welk een grootheid getuigt het niet!

Terwijl ik gister zo bezig was met deze opdrachten, met nog de rauwe pijn van eenzaamheid, pijn en verdriet in mijn hart, werd de post door mijn deur gedaan.
Pas als ik de tweede opdracht heb gemaakt; het voelde goed om Zijn waarheid (Efeziërs 1) over mijn pijn en verdriet te leggen, ga ik naar beneden en raap de post op.
Nog een kaart met een Nieuwjaarsgroet, wat folders en een grote envelop met mijn naam erop.
Als ik hem open blijkt de inhoud afkomstig van Belinda, de parttimer uit onze zaak.


Lieve Rita

Na het lezen van jouw site op facebook en jouw gedachten voor het nieuwe jaar, werd ik bepaald bij een dag uit ons dagboek wat mijn leven heel erg veranderd heeft en wat ik zo graag aan al mijn zussen (en broers) in Christus zou willen doorgeven.
Het zeker weten dat je geliefd bent door je hemelse Papa.
Dat is het belangrijkste om te weten in deze wereld van onrust en onzekerheden.
Maar ook het feit dat Hij altijd bij je is, omdat Hij in ons woont door de wedergeboorte en het werk dat Hij begonnen is door Zijn Geest (Efeze 1) zal voleindigen, tot op de dag dat Hij komt (Fil. 2)
Bij mij is duidelijk geworden dat ‘stromen van levend water zullen uit ons binnenste vloeien als wij geloven gelijk de schrift zegt …’
En dat is nu juist het geheim. Zoals de schrift zegt!
Het Nieuwe Testament staat vol beloften, waar ze in het Oude Testament nog naar moesten raden. Maar doordat het volbracht is door onze Heer, en we niet als wezen achtergelaten zijn, maar geleid worden door de Heilige Geest, mogen en kunnen we als kinderen Gods wandelen, geliefd. Wauw!
Als je dan bijvoorbeeld Efeze 1 leest en ziet wat een rijkdom we hebben ontvangen, daar word je zo blij van. zoveel dingen worden dan duidelijk.
De reden dat ik je schrijf is dat er een diep verlangen is dat vrouwen dit gaan zien, ervaren en uit leven. Daarom schrijf ik je, omdat jij heel wat vrouwen bereikt en heerlijk kan bemoedigen.

Lieve groet,
Belinda


Is er nog iemand die twijfelt aan Gods leiding, of Hij wel bemoeienis heeft/wil hebben met ons leven?
Hoe ontzettend kostbaar is mij dit schrijven, want het is Gods hand die Zich door haar heen uitstrekt naar mij en naar een ieder die dit leest!
Efeze 1!!!
Was ik daar niet juist mee bezig geweest, en werden deze woorden nu niet extra bevestigd door haar schrijven!
Was het God Zelf niet, Die door haar heen wilde benadrukken hoe belangrijk de woorden in dit hoofdstuk van Efeziërs zijn!

Bij de brief waren een drietal gekopieerde artikelen gevoegd, waaronder het bewuste hoofdstuk uit haar dagboek, en van dit laatste wil ik ook graag iets delen.
Helaas kan ik niet het hele stukje overnemen, maar het draait maar om één ding en dat is dat wij Gods geliefden zijn.

‘God is blij met jou, Zijn geliefde’ staat er boven, gebaseerd op Efeze 1:6 waar staat: ‘…, waarmede Hij ons begenadigd heeft in de Geliefde.’

Het stukje in het dagboek geeft aan dat onderzoek uitgewezen heeft dat elk kinderhart hunkert naar goedkeuring van zijn vader; dat er iets gebeurt als een vader tegen zijn kind zegt ‘papa is trots op jou’, of ‘je zult altijd papa’s lieveling zijn.
Een soortgelijk moment zien we in de Bijbel als God, in Mattheüs 3:17, tegen Zijn Zoon zegt: ‘Dit is Mijn Geliefde Zoon, in Hem vind Ik vreugde.’
(* Andere vertalingen zeggen: … in wie Ik Mijn welbehagen heb’ of ‘de man naar Mijn hart’)
Jezus begon Zijn bediening, nog voor Hij zelfs ook maar één wonder had gedaan, met de goedkeuring van Zijn vader.
Jezus kwam zowel voor ons, als ons (als mens) naar deze wereld; Hij stierf voor ons en als ons (als mens).
Het is misschien vanzelfsprekend dat God dit zegt over Zijn Zoon, maar niet over ons.
En toch …
Toch zegt God dit met de woorden ‘begenadigd zijn in de Geliefde’!

God wil dat wij weten 
dat wij Zijn geliefden zijn 
en dat Hij vreugde vindt in ons.

Omdat Hij ons begenadigd heeft in de Geliefde, ziet Hij ook ons als Zijn geliefden!
Wij mogen elke morgen wakker worden met de gedachte dat we Zijn geliefde zijn; dat we onvoorwaardelijk geliefd zijn en volledig goedgekeurd.

Wat een geweldige boodschap om te ontvangen, juist op dát moment voor mij persoonlijk, maar ook om door te geven, wat het verlangen was van degene van wie ik het heb ontvangen.
Wat een geweldige boodschap om het oude jaar mee af te sluiten en om het nieuwe jaar mee in te gaan!


Lieve zus, lieve broer, in Christus, Gods geliefde Zoon, in wie Hij Zijn welbehagen heeft, zijn wij ook Zijn geliefde!
Dat de Heilige Geest deze boodschap in je hart mag verankeren, en je leven zal veranderen, opdat de wereld zal zien hoe goed en vol liefde onze hemelse Vader is.

Hem zij de eer en de glorie tot in alle eeuwigheid!
Halleluja!

- Amen -


* Toevoeging van mij

donderdag 25 december 2014

I believe - Ik geloof!

Al enkele weken geleden kwam ik terecht bij het nummer van 'I believe' van Nathalie Grant en het raakte mijn hart diep en ik bewaarde het nummer speciaal voor vandaag, als we de geboortedag van de Here Jezus herdenken en vieren.

Voor veel mensen is Kerst niet meer dan een paar heerlijke vrije dagen, of een vakantie, die gekenmerkt wordt door gezelligheid, lekker eten en samenzijn met familie en/of vrienden.
De geboorte van Jezus -waardoor dit immers Kerst heet- is vaak niet meer dan een leuk verhaaltje; als ze het nog weten.
En zo begint dit nummer ook eigenlijk een beetje, als een verhaaltje ...

...
'Lang, lang geleden, in een land hier ver vandaan, stond de tijd even stil.
Er waren herders in het veld, een vrouw met een baby, en geen plaats in de herberg.
Een geboorte in een kribbe, die ook was voorspeld.
Tenminste, zo gaat het verhaal ...'
...

Maar dan gaat de tekst een heel andere kant op: '
Maar dit verhaal is meer dan een fabel, het is meer dan een sprookje, en meer dan mijn verstand kan bevatten.
Ik geloof  dat ...

Ik geloof, dat de Wijze mannen de baby zagen; de baby, die de engelen de Zoon van God noemden.
Het kind dat de hemel gaf, de grote 'Ik ben'.
Geboren om mijn zonden weg te nemen door middel van doorboorde handen.
Immanuel - God met ons- is gekomen.

Ik geloof ...
Tweeduizend jaar geleden ...
Een verhaal dat voortleeft ...
Een geschenk van God in mensengedaante verpakt ...
De simpele waarheid die mij vrijmaakt ...'


Ik geloof ...
De tekst bepaalde mij hoe alles aankomt op het maken van een keuze: geloven of niet.
Geloven dat God Zijn enig geboren Zoon naar de aarde zond om voor mijn zonden te lijden en te sterven, of het verwerpen.
Geloven, dat Jezus voor mijn zonden stierf aan het vloekhout, aan een kruis, om mij te redden, of dit te verwerpen.
Geloven, dat Hij, Jezus, Zijn handen liet doorboren uit liefde voor mij, of het verwerpen.

Ik geloof ...
Geloven, dat Hij wilde komen voor iemand zoals ik, of het verwerpen.
Geloven, dat Hij, ondanks alles, Zijn leven wilde geven voor mij, of het verwerpen.
Geloven, dat Hij kwam voor ons allemaal, voor een ieder van ons persoonlijk, of dit verwerpen.

Ik geloof ...
Ja, ik geloof, maar het nummer deed mij dit jaar opnieuw even stilstaan en nadenken over mijn lang geleden gemaakte keuze en de betekenis van waarom Hij naar deze aarde kwam.
Naar het 'waarom Kerst', en welke betekenis alles nog heeft voor mij.
Als 'Toewijding' het woord is dat vanaf november een belangrijke plaats in mijn leven inneemt,  dan voelt het goed om met dit nummer, met de tekst van dit lied als het ware opnieuw overeind te komen, mijn blik te richten op de hemel en te het uit te spreken:

Heer, ik geloof!
Ik geloof, al is het een verhaal van tweeduizend jaar geleden.
Ik geloof, dat het Uw genadegeschenk is vanuit de hemel voor mij, en ik neem het aan.
Ik geloof, dat Uw doorboorde handen, Heer Jezus, mijn zonden droegen aan het kruis op Golgotha.
Ik geloof, dat U Uw leven gaf om het mijne te redden.
Ik geloof, dat U mij hebt vrijgemaakt.
Ik geloof, ja, ik geloof, dat U dit deed voor iemand zoals ik ...
Ik geloof, ja, ik geloof!


Hoewel er dit jaar geen enkele kerstversiering in ons huis is; niet meer dan de gewone waxinelichtjes branden, schijn meer dan ooit het Licht van de Ster van Bethlehem in mijn hart.

Ik geloof.
Jij ook?




woensdag 24 december 2014

Kerst- en Nieuwjaarsgroet


Iedereen heel hartelijk bedankt voor het meelezen
en voor alle lieve en bemoedigende reacties.
Ik hoop dat we nog lange tijd met elkaar mogen optrekken.

Lieve groet,
Rita

maandag 15 december 2014

Indonesisch spreekwoord

Gister was ik te moe om te schrijven, dus klim ik vandaag nog maar even ‘in de pen’.
Zaterdagmiddag trouwde een lieve vriendin van mij en tijdens de dienst bij ons in de gemeente, gaf de spreker een prachtig Indonesisch spreekwoord.
Opnieuw bleek maar weer eens hoe belangrijk het voor mij is om een schrijfblokje bij me te hebben, want nu kon ik het mooi opschrijven.

‘Wie niet iedere dag de weg naar de bron gaat, 
zal hem ’s nachts niet kunnen vinden.’

Hoe zal ik in tijden dat het donker is, moeilijkheden, problemen, zorgen, … mijn weg tekenen, God kunnen vinden voor moed, troost, kracht om te kunnen volhouden, voor wijsheid, inzicht …, als ik in goede tijden niet iedere dag naar Hem toe ga en tijd met Hem doorbreng?
De stilte opzoeken, bidden en luisteren, Bijbel lezen en erover nadenken samen met de Heer  …
Het spreekwoord laat zien hoe belangrijk het is om iedere dag opnieuw naar God toe te gaan en tijd met Hem door te brengen, want als onze dagen donker worden ...

donderdag 11 december 2014

Blijf bidden!

Op de dag dat ik mijn vorige blogje plaatste 'Mijn kind, Ik hoor en Ik luister' , ging het stukje in mijn dagboekje, wat ik overigens 's avonds voor het slapen gaan lees, over onverhoorde gebeden.
Spurgeon geeft een paar redenen die een mogelijk antwoord kunnen zijn op het niet verhoord worden, maar het zijn de laatste paar zinnetjes die mij enorm aanspreken en die ik als aanvulling op mijn vorig blog wil doorgeven.
Daarnaast vond ik het ook heel bijzonder dat uitgerekend deze dag, deze twee dingen samenkomen; mijn blogje en wat er voor die avond in het dagboekje staat.
Ik hoop dat dit ook voor jou (in het bijzonder voor hen die het nodig hebben) ook echt een bemoediging mag zijn.


'Al uw gebeden worden in de hemel opgeslagen 
en zelfs als ze niet direct worden verhoord, 
zullen ze niet worden vergeten.

Verliest de moed dus niet. 

Blijf bidden.'

dinsdag 9 december 2014

Mijn kind, Ik hoor en Ik luister!



Heer,
Uw woord klinkt:
‘Want de Heer hoort mij als ik huil,
de Heer luistert als ik smeek,
de Heer wijst mij niet af.’


Mijn kind,
weet, dat Ik je altijd hoor.
Weet, dat jouw hulpgeroep
tot Mij doorklinkt!
Al lijkt het soms of Ik ver weg ben,
Ik hoor elke roep om hulp.
Ik ga niet voorbij aan je ellende,
noch keer Ik Mij van je af.
Ik antwoord als jij roept;
op het juiste moment zal Ik hulp geven.

Ik heb je lief,
Ik houd je vast
en Ik breng je redding.
Ik zal je grond onder de voeten geven,
je zult niet wankelen.
Ik zal je een nieuw lied leren.
Op Mij kun je vertrouwen!
Want al ben jij zwak,
door Mij kun je sterk staan,
want Ik houd je staande.
Mijn bescherming is jouw schild,
Mijn rechterhand jouw steun,
Mijn zorg geeft jouw kracht.

Onthoudt, Mijn kind:
Ik hoor je,
Ik luister,
en Ik wijs niet af!
Vertrouw Mij!

Naar verschillende teksten uit het Bijbelboek ‘Psalmen’

zondag 7 december 2014

Reading Challenge

Als het einde van het jaar nadert, weet ik dat ik het doel dat ik voor ogen had met oog op de Reading Challenge, niet heb gehaald.
Al langere tijd zag ik dit aankomen, en voor even overviel mij een gevoel van paniek, want als ik ergens voor ga, wil ik ook afmaken waar ik aan begonnen ben.
Maar ik realiseerde mij al snel, dat ik me in alle bochten zou moeten wringen om dit alsnog te halen en het zou me geen vreugde brengen, eerder meer stress.
Hoewel de rust me de afgelopen maand goed heeft gedaan, ervaar ik dat ik waakzaam moet blijven.

Hoewel ik dus het doel niet zal halen, laat ik de pagina van mijn Reading Challenge gewoon nog lekker bestaan en plak er simpelweg nog een jaartje aan vast.
Soms is het toch goed om een stokje, al is het een kleintje, achter de deur te houden.


Afgelopen week vond ik het boek 'Een vrouw naar Gods hart' van Elizabeth George weer.
Een tijdje terug zocht ik het met oog op een gebed dat erin stond, maar hoe ik ook zocht, ik kon het boek niet vinden; en dat terwijl ik 100% zeker wist dat het op mijn kamertje moest liggen.
Nu, daar lag het dus ook, maar ik heb er blijkbaar gewoon finaal over heen gekeken.
Verder dan het eerste hoofdstuk was ik gewoon nooit gekomen.
Hoewel ik al jaren niets liever een vrouw wil zijn naar Gods hart, ik liep stuk op het gebed van Betty Scott Stam dat in het eerste hoofdstuk staat.
Nu echter deze strijd beslecht is (zie: >> Be still  Be Amazed - Dag 5), wilde ik het boek toch ook verder lezen, maar helaas, ik kon het met de beste wil van de wereld niet vinden, tot afgelopen week;
... en het lag  gewoon voor het grijpen ...
Ik begin dus maar weer gewoon aan het begin, wat overigens wel heel erg tot mijn hart spreekt, want het woord 'toewijding' -waar het in het eerste hoofdstuk om draait- is een woord dat momenteel (bijna) iedere dag terugkomt.
Alleen al het Bijbelvers waar het eerste hoofdstuk mee begint: 'Maar weinige (dingen) zijn nodig of slechts één; want Maria heeft het goede deel uitgekozen, dat van haar niet zal worden weggenomen.'
Lucas 10:42
De Studiebijbel HSV zegt hierover dat de band met de HEERE als iemands 'deel' in het leven in het OT als het grootste bezit gold.
De verzen waar het naar verwijst zijn:

Psalm 16:5
De HEERE is mijn enige deel en mijn beker.
U onderhoudt wat het lot mij toewees.

Psalm 27:4
Eén ding heb ik van de HEERE verlangd, dat ik zal zoeken: 
dat ik wonen mag in het huis van de HEERE,
al de dagen van mijn leven,
om de liefelijkheid van de HEERE te aanschouwen
en te onderzoeken in Zijn tempel.

Psalm 73:26
Bezwijkt mijn lichaam en mijn hart,
dan is God de rots van mijn hart
en voor eeuwig mijn deel.

Psalm 119:57
De HEERE is mijn deel, ik heb gezegd
dat ik Uw woorden in acht zal nemen.

Psalm 142:6
Tot U roep ik HEERE.
Ik zeg: U bent mijn toevlucht, 
mijn deel in het land der levenden.

Dit 'deel' heeft Maria uitgekozen en zal niet van haar worden afgenomen.

Er is voor alles een tijd, zegt Prediker, en Maria wist dat, toen zij aan de voeten van Jezus ging zitten, ondanks al het werk dat er was, op dat moment het beste was wat ze kon doen.
Werk zou (en zal) er altijd zijn, maar dit moment aan de voeten van de Here Jezus, zou voorbij gaan en niet meer terugkomen.

En ik weet, daar aan de voeten van de Here Jezus, in de stilte en rust van het samenzijn met Hem, daar ligt mijn (onze) kracht.
Dan kunnen we samen met Asaf de woorden uitspreken: 'Bezwijk mijn lichaam en mijn hart, dan is God de Rots van mijn hart en voor eeuwig mijn deel.'


Ik zie uit naar waar het boek mij (nog meer) brengt.

donderdag 4 december 2014

Be still Be Amazed - Afsluiting
God regeert!

Vandaag is de laatste dag van mijn 30 dagen ‘Be still  Be Amazed’-dagboek.
Onvoorstelbaar zo snel als deze 30 dagen zijn omgevlogen.
Soms had ik momenten van ‘poeh, toch wel heftig om te doen’, want ja, mijn dagen zijn nu met regelmaat gevuld met even helemaal niets; nou ja, niets interessants in elk geval, misschien zelfs bijna op het saaie af.
Maar op dit moment is dit gewoon even heel goed voor mij.
Toch was het goed om de afgelopen 30 dagen deze ‘verplichte’ momenten van stil worden, op zoek gaan, nadenken en verwonderen over te hebben.
Vandaag, op deze laatste dag neem ik een moment om terug te kijken op deze 30 dagen en op een rijtje te zetten wat het heeft gebracht.
Want, wat mocht ik toch ook opnieuw veel van Hem zien, van wie Hij is, doet, geeft, leert, …

Zijn trouw door alle eeuwen heen.
Zijn troost op allerlei manieren.
Zijn grootheid in zowel het feit dat niets buiten Hem omgaat, maar ook in het feit dat niets voor Hem onmogelijk is.
Zijn liefde en geduld.
Dat Hij echt hoort, verhoort en leidt!
Hoe ontzettend veel Jezus wel niet van ons houdt! 
‘ Zoveel …’, zei Hij   … en Hij stierf …
Zijn woorden van liefde en bemoediging.
Zijn Almacht, die zichtbaar is in de schepping.
Zijn speciale geschenken …
Dat Hij naar ons zoekt!
Hoe we Jezus kunnen leren kennen door Zijn namen.
De rijkdom van Zijn woord dat Hij aan ons heeft gegeven; de Psalmen, waarin  Hij laat zien dat Hij ons door en door kent. (En nog steeds van ons houdt)
Dat Hij spreekt en werkt door getuigenissen en verhalen heen.
Speciale vriendschappen tot stand brengt.
De bemoedigingen die Hij geeft in Zijn woord.
Dat Hij werkelijk bemoeienis heeft met ons leven vanaf het allereerste begin; dat bewijs daarvan soms ligt in onze herinneringen en wat je soms pas ontdekt als je ouder bent.
Hoe God ook muziek gebruikt, daar doorheen spreekt, bemoedigd …
Vrede, diepe vrede, die je hart binnenstroomt met het lezen van Zijn woord; de kracht die daar van uit gaat, je als het ware opgetild wordt en weer verder kan.
Hoe Hij door boeken heen spreekt, je dingen doet ontdekken en vervolgens ook nog woorden geef om te schrijven …
Bepaalde Bijbelteksten die Hij als het ware in eens voor je ‘opent’ en je leven voorgoed veranderen.
De Hoop en het Vooruitzicht die Hij geeft!
En zelfs de wind geeft Zijn boodschappen door …!
Zelfs dieren, in dit geval de buffels, houden ons belangrijke levenslessen voor.
God, die zorgt dat er precies op dat moment een camera is die alles vastlegt; een mediamiddel als You Tube gebruikt om het door te geven.
Een foto, die mijn ontdane hart tot rust brengt door het beeld dat het weerspiegelt en de boodschap die Hij daarin geeft.
Een overbekende Bijbeltekst, die je klein maakt als je er weer eens goed over na gaat denken en de reikwijdte ervan tot je door laat dringen.
Dat onze God geboren wil worden in ons hart, en daar woning in wilt maken!
Een citaat, dat moed, kracht en hoop geeft, omdat het Hem zo heel, heel dicht bij brengt.
Wie ik wel niet ben in Hem: een Koninklijk Kind!
Hoe bijzonder het eigenlijk allemaal wel niet is: God die mens werd; Het Licht der Lichten, die Zijn heerlijkheid opgaf om ons te redden …


Be still  Be Amazed
Stille verwondering is er op dit moment als ik de laatste woorden van de ‘Dagboek’ schrijf.
Stille verwondering om hoe Hij door deze dagen heen laat zien dat Hij er altijd, en overal, is.
Of ik Hem ervaar of niet is iets dat er niet doet; Hij is er gewoon, en niets, maar dan ook niets, gaat buiten Hem om.
Nee, begrijpen doe ik het allemaal echt niet, maar ik geloof.
En waar mijn geloof tekortschiet, bid ik, dat Hij mijn ongeloof te hulp komt.
God is God; de Ene, de Almachtige, JaWeH.
En de dag nadert, dat iedereen dit zal zien; en belijden …
En zo kan ik aan het einde van dit ‘Dagboek’ niets anders doen dan naast danken voor deze dagen, voor alles wat Hij gaf en leerde, ook bidden voor hen die Hem nog niet kennen; dat Hij hun harten zacht en ontvankelijk zal maken om Hem aan te kunnen nemen als Heer en Heiland.


Heer Jezus, open ogen, open harten;
laat Uw Licht schijnen in deze donkere tijd.
Maak koude harten zacht en ontvankelijk,
om aan Uw koninkrijk te kunnen worden toegewijd.


In alles bent U aanwezig.
Elke zucht van het leven
ademt U in en uit.
Waar we ook gaan,
waar we ook staan,
wat we ook doen,
U bent overal;
altijd.

We ademen de lucht,
die door Uw hand is geschapen.
We bewandelen de aarde,
die door Uw hand is voortgebracht.
We leven het leven,
dat U ons heeft gegeven.
En op een dag
zal dit voor een ieder
duidelijk zijn.
Ja, voor eens
en altijd.

Elke knie zal zich dan buigen,
en elke mond zal het belijden:
U was God!
U bent God!
Voor eeuwig
en altijd.

Nog is het niet te laat;
nog is er tijd
om je over te geven
aan de Heer der Heren,
de Koning der koningen;
Hij, die regeert
in eeuwigheid.


Be Still  Be Amazed
Dag 30

woensdag 3 december 2014

Verwondering om ...







Verwondering
om God die mens werd
en deelde in alles;
onze vreugde, onze pijn.

Verwondering
om 'Het Licht der Lichten'
Die naar onze donkere
en duistere wereld kwam.

Verwondering
om de Oneindige te zien
in de armen van haar
die Hij geschapen heeft.

Verwondering
om Gods plan,
de redding van hen
die verloren zijn.

Verwondering
om het Lam van God
die al onze zonden
op Zich nam.

Verwondering
om Jezus, Gods Zoon,
die kwam en ons
eeuwig leven geeft.

Verwondering
en ontzag
diep in mijn hart.


Be still  Be Amazed
Dag 29

dinsdag 2 december 2014

Een koninklijk kind

Als er één lied is, één tekst waar ik altijd heel blij van wordt en wat me nog steeds verwonderd dat dit echt zo is, dan is het wel het lied: 'k Ben een koninklijk kind, door de Vader bemind.
Ondanks al mijn fouten en gebreken, al mijn tekortkomingen; ondanks dat ik Hem iedere dag opnieuw zoveel verdriet doe, toch ben ik een koninklijk kind, dat wordt bemind.

Het is een heel oud lied, eigenlijk hoor je het nooit meer, tenminste ik niet.
De laatste keer dat ik het in een kerk gezongen heb, was met een begrafenis, en ook dat is al weer een aantal jaren geleden.
Ik ken het van vroeger; wij hadden thuis de  glorieklokkenbundel waar dit lied instaat en mijn vader speelde daar uit, net als uit de Johannes de Heerbundel.
Ik heb al heel wat af gezongen in mijn leven, zo ook vroeger met mijn vader achter het orgel ... en daar zal ik het ongetwijfeld ook wel geleerd hebben.

Maar nu ik ouder ben, betekenen de woorden meer voor me als ooit te voren, en kan ik mij verwonderen over het feit, dat ik dit mag zeggen, mag zingen: Ik ben een koninklijk kind en wordt door de Vader bemind! En Zijn oog rust zo teder op mij!
Welk een tedere liefde klinkt hier in door, en dat terwijl niemand mij beter kent dan Hij ...!
En als dit nog niet genoeg is volgt daarop: Als de dageraad gloort, de bazuin wordt gehoord, roept Hij mij om te staan aan Zijn zij!
...
Wat kan ik alleen nog anders zeggen dan: 'Dank U wel, Heer Jezus, dank U wel!!!'


Be still  Be Amazed
'k Ben een koninklijk kind, door de Vader bemind,
En zijn oog rust zo teder op mij!
Als de dageraad straks gloort, de bazuin wordt gehoord,
Roept Hij mij om te staan aan zijn zij!


Be still  Be Amazed
Dag 28


Voor de gehele tekst:

maandag 1 december 2014

Op een dag ...







Op een dag zal God je tranen afwissen.
De handen die de hemel hebben gespannen,
zullen je wangen aanraken.
De handen die in doodsangst opkrulden 
toen de Romeinse spijker erdoorheen werd geslagen, 
zullen op een dag om je gezicht worden gelegd 
en je tranen wegvegen.

Voorgoed.


Be still  Be Amazed 
Dag 27


Uit: 316 Gedachten die je bemoedigen
Van: Max Lucado
Zie: >> Boekinfo