Dag 9 - Spreken met ...

Als ziekte ons leven binnenkomt …

… en ze spraken met Jezus over haar.
Marcus 1:30


Vandaag gaan mijn gedachten een heel andere kant op dan het boekje.
Neemt de schrijfster van het boekje ons mee naar schoonfamilie, naar het feit dat het vijfde gebod ook voor je schoonouders telt; naar liefde en betrokkenheid en dat we bij Jezus moeten zijn als er juist op dit gebied problemen zijn, mijn gedachten gaan juist naar gebed.

Ze spraken met Jezus over haar!

Jezus, die door Zijn volbrachte werk de toegang tot de Vader heeft vrijgemaakt.
Door wie wij met vrijmoedigheid mogen naderen tot de troon van genade.

Brengt bewogenheid, of het nu over onze familie is of iemand die we niet of nauwelijks kennen, ons er toe om naar Jezus te gaan, naar de Vader, om met Hem te spreken over …?
Hoeveel andere wegen gaan wij voordat we naar Hem toe gaan om met Hem te spreken?
Of is ons hart wel bewogen en betrokken, maar ontneemt de drukte van onze dagelijkse bezigheden en beslommeringen ons de tijd om naar Hem toe te gaan; voor de ander, of onszelf ...?

De toegang is vrij
Jezus wacht …
De Vader wacht …

Ze spraken met U, Heer Jezus, over haar
en geven ons daarmee het voorbeeld
wat de beste weg is om te bewandelen.
Stil worden, U opzoeken, met U spreken,
en vanuit een bewogen en betrokken hart
voor de ander in actie komen en handelen.

Spreken met U,
alles met U delen,
vreugde en verdriet.
De weg is open,
de toegang vrij,
Uw stem klinkt:
‘Vergeet Mij niet!’


Je kunt lezen over de schoonmoeder van Petrus (toen nog Simon) in:
>> Mattheüs 8:14-17
>> Marcus 1:29-35
>> Lucas 4:38-40

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Dag 5. Rouw en troost

‘Vandaag sta ik stil bij hen die rouwen.’*
… een dochter van ongeveer twaalf jaar oud …
Lucas 8:42


12 jaar oud.
Eigenlijk zou ze nog een heel leven voor zich moeten hebben.
Een onbezorgde jeugd met dromen en toekomstplannen.
Maar ziekte kruist haar leven en zo jong als ze is, neemt de dood haar mee; achterlatende zij die haar zo liefhebben.

‘De dood grijnst in vol ornaat.
De droeve slotsom van de zonde.’*


Die vrucht, och,
daar gaat het niet echt om,
het had net zo goed
iets anders kunnen zijn.
Iets echter triggerde de mens
en bracht hem
tot ongehoorzaamheid
om als God te willen zijn.

Het leven, dat eens
zo mooi was en goed,
is voorbij  en de dood
heeft zijn intrede gedaan.
Moeiten en zorgen,
pijn en verdriet,
maken voortaan deel uit
van ons menselijk bestaan.

Vele tranen worden nu
dagelijks vergoten,
door hen die in diepe rouw
gedompeld zijn.
Verlies van dierbaren,
van wat we hadden,
om wat was, en nooit meer
hetzelfde zal zijn …


Als ik vandaag stil sta bij hen die rouwen, gaan mijn gedachten ook naar hen die rouwen om gezondheid die verloren is gegaan en menselijkerwijs gesproken niet meer terug zal keren.
Rouw door of om verbroken relaties.
Rouw door of om verlies van vriendschappen.
Rouw door of om verlies van een baan.
Rouw door ...
Rouw om …
Rouw om alles wat is geweest en nooit meer zal zijn.

Maar de dood heeft niet
het laatste woord,
noch staan we alleen
in ons verdriet.
Er is een Trooster
aan ons gegeven;
Iemand die meevoelt
en elke nood ziet.

Die onze tranen
in een fles vergaart;
Die zelfs beloofd heeft
ze eens te drogen.
Er is Iemand wiens hart
volledig naar ons uitgaat,
Die zo van ons houdt
en diep met ons is bewogen.

Je bent niet alleen!


Het verhaal van het dochtertje van Jaïrus kun je vinden in:
>> Mattheüs 9:18,19; 23-26
>> Marcus 5:21-24; 35-43
>> Lucas 8:40-42; 49-56

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'
* Citaat boekje

Hij zoekt jou, mij; ons!

De ene keer kunnen we stil worden of zijn waardoor er  ruimte komt om je te verwonderen, een andere keer word je juist stil van verwondering als de diepte van iets dat je leest of ziet, of meemaakt, tot je doordringt.

En dat had ik met het volgende citaat.

‘Wat Hij zoekt, zijn wij - onze lach, onze tranen, onze dromen, onze angsten, het  diepst van ons hart.’*

De woorden komen binnen.
En hoe meer ik nadenk over deze woorden, hoe dieper de inhoudt tot mij doordring ...

Wat Hij zoekt zijn wij, ...; mij dus ook.
Hij zoek mij!
Hij zoekt mij, de persoon die ik ben, zoals ik ben.
Hij zoekt mij als ik lach.
Hij zoekt mijn dromen.
Hij zoekt mij als de tranen langs mijn wangen naar beneden stromen.
Maar Hij zoekt mij ook als ik stille tranen huil, tranen, die voor ieder ander onzichtbaar zijn.
Hij zoekt mij, Hij zoekt wat mij beweegt, mij bezighoudt, in mij leeft, ja, wat omgaat in het diepst van mijn hart.
Hij zoekt mij als ik blij ben, mijn hart vol vreugde en dankbaarheid is, als alles goed gaat.
Maar Hij zoekt mij ook als ik iets verkeerd doe, iets niet durf, of faal.
Hij zoekt mij als ik gewoon niet meer weet wat ik moet doen.
Hij zoekt mij als ik bang ben; ongeacht waarvoor.
Hij zoekt mij en steekt daarmee Zijn hand naar mij uit en zegt:
Kom bij Mij zoals je bent en vertel Mij wat jou bezighoudt.
Kom bij Mij, dan lachen of huilen we samen.
Kom bij Mij, wees maar niet bang.
Kom bij Mij, want Ik vergeef.
Kom bij Mij, Ik wil je helpen. 
Kom bij Mij, kom gewoon zoals je bent.

Ik zoek jou!


Be still Be Amazed
Lieve Vader, Uw woorden dringen diep door in mijn hart.
Ik proef, ik voel Uw liefde hierin weerklinken.
'Ik zoek jou!'
U wilt samen met mij door alles heen gaan, alles samen delen, vreugde en verdriet, een lach en een traan, hoogten en diepten, bergen en dalen.
Ik zie Uw hand uitgestoken naar mij, ik voel Uw liefde.
Ik mag komen zoals ik ben.
Bij U mag ik mijzelf zijn, helemaal.
Volledige aanvaarding.
Volledige acceptatie.
Volledig geliefd en bemind.
Als ik dit tot mij door laat dringen, lieve Vader, word ik (opnieuw) stil van verwondering dat U zoveel om mij geeft en samen met mij de weg van dit leven wilt gaan.

- Amen -


Be still  Be Amazed
Dag 10

* Het is een citaat uit het boekje ‘Struikelend achter Jezus aan’ van Michael Yaconelli
   Zie: Boekinfo

Secret Sister Program

Nog een dag later dan de bedoeling, maar ja, als internet meer op een knipperlicht lijkt dan een lamp die gewoon brandt ...

Zo, eindelijk weer eens even tijd voor deze Blog.
De afgelopen week was ik heel erg druk met twee nieuwe Blogs die ik gister klaar wilde hebben.
De één was om al mijn weekgedichtkaarten (een afbeelding met het weekgedicht) op te zetten, maar dan wilde ik natuurlijk alle weekgedichtkaarten die ik al gemaakt heb er natuurlijk eerst op hebben.
Ook die ik nog gemaakt heb voor 'Dicht bij U'.
En dat waren er al met al toch 191 die geplaatst moesten worden met de laatst op zondagmorgen.
Daarbij natuurlijk ook de link naar het bijhorende stukje.
Een heel werk, maar ik ben er blij mee om zo alles mooi bij elkaar te hebben.

De tweede nieuwe Blog/Site, 'Vrouwen naar Gods hart', die ik heb gemaakt, is niet echt van/voor mij persoonlijk, maar voor de vrouwen van onze gemeente (en iedere vrouw die het leuk vind om even een kijkje te nemen).
De reden voor dit Blog?

Het is inmiddels een paar maanden geleden dat ik op Internet iets (weer) zocht en op iets stuitte wat mij nieuwsgierig maakte; Secret Sister Program.
Ik klikte het aan en las.
Hoe meer ik er over las, hoe meer alles in mij in beweging kwam, zo voelde het echt.
Whauw, dacht ik, als we dat toch eens met de vrouwen in onze gemeente konden gaan doen ...

Ik sloeg de bladzijde op bij mijn favorieten en liet het nog een poosje liggen, want ja, in onze gemeente heeft iedereen het zo druk, dat er nu al geen mensen voor sommige dingen te vinden zijn.
Maar af en toe keek ik er weer naar en dacht steeds weer 'whauw', als dat toch eens zou kunnen ..'
Op een gegeven moment kwam ik er weer en dacht, nu is het klaar, ik moet hier mee aan de slag gaan.
Ik heb mijn vriendin gemaild en haar het een en ander doorgestuurd, we doen namelijk wel meer dingen samen.
Het leek haar heel bijzonder, maar ja, ze was nog bezig met de Alfa, dus er was nog geen ruimte voor iets erbij, laat staan iets nieuws wat nog helemaal op poten gezet moet worden.
Ik begreep het natuurlijk best, maar ik wilde hier ook vast vreselijk graag mee beginnen.

De drang om dit programma klaar te maken voor de vrouwen in onze gemeente was echter zo sterk, dat ik niet anders kon dan gewoon vast beginnen.
Ik had nog geen toezegging van Francis dat ze me zou gaan helpen, en ook nog geen toestemming van de oudstenraad om het ook zelfs maar in de gemeente te mogen doen, maar iets binnenin mij drong er op aan om gewoon in geloof en vertrouwen te beginnen met het vertalen en uitwerken.
Daarnaast heb ik een mailtje gestuurd naar de pastor van de gemeente waar ik het programma gevonden had en ongeveer binnen 24 uur had ik een ellenlange mail terug van June Tryon, de vrouw die over dit programma ging in deze gemeente.
Vol tips en ideeën en heel enthousiast, dat ik er mee bezig was.
Ook vond ik het gewoon belangrijk en mooi om na aanleiding van dit programma een eigen site voor de vrouwen van onze gemeente te creëren.
Een plek waar ze alles nog eens terug konden lezen over het programma, het alles-over-mij-formulier eventueel konden kopiëren en per mail opsturen en de aandachtspunten van het programma.
Maar daar het een bemoedigingsprogramma is met een kaartje sturen en geschenkjes geven, leek het me ook leuk om hiervoor ruimte te maken.
Ruimte voor creatieve ideeën, in de vorm van gedichtjes, verhalen, of gewoon creatieve werkjes.
En nog veel meer, allemaal in de lijn van bemoedigen.

Inmiddels was Francis klaar met de Alfa, en ja hoor, zij werd net zo enthousiast als ik en wilde hier graag verder aan meewerken.
Samen zijn we naar de oudstenraad geweest en kregen onze toestemming.
Hi, hi, ik had hier ook geen seconde aan getwijfeld dat we die zouden krijgen.
Dit was immers te mooi!

De Welkomstbrieven en Alles-over-mij-formulieren zouden voor ons worden uitgeprint, en we zouden beiden in een envelop doen en uitdelen na de dienst waarin we het bekend zouden maken.
Maar een kale witte envelop vond ik toch wel saai en ik had juist zo'n leuk patroontje gevonden van een klein gehaakt hartje.
Heel eenvoudig, maar o zo leuk.
Nu heb ik wel vaker van die leuke ideeën en realiseer me dan daarna pas de hoeveelheid werk die er mee is gemoeid.
Hier dus ook, maar ja, zeg nu zelf, zo'n envelop is toch veel leuker met een leuk gekleurd hartje er aan?
En ik hoefde er maar 100 stuks te haken.
Ik vond het gewoon ook een leuk werkje om te doen en dat terwijl sinds 1979 niet meer gehaakt heb.
Maar terwijl ik de hartjes aan het haken was, had ik tocht steeds meer iets van, hm, eentje is wel weinig, twee is leuker en dan roze en paars, de kleuren van de site.
En zo vernaderde het aantal van de hartjes die gehaakt moesten worden van 100 stuk in 200 stuks.
Vervolgens nog een visitekaartje gemaakt en beiden aan de envelop geniet.
Al zeg ik zelf, het zag er echt leuk uit.

En afgelopen zondag was het dan zover dat ik de aankondiging in onze gemeente mocht doen.
Heel bijzonder: ik had hier ruim de tijd voor gekregen. (Gelukkig maar, want als je enthousiast over iets ben dan ...)
Vandaar ook dat afgelopen zondag ook de nieuwe Blog/Site klaar moest zijn.
Het eerste Alles-over-mij-formulier heb ik binnen en ik zie uit naar hoeveel er nog volgen.

Welk een zegen zal dit zijn in de eerste plaats voor iedere vrouw zelf die hier aan mee gaat doen, maar ook voor hun gezinnen, hun huizen, onze gemeente zelf.
Er is een diepe vreugde en dankbaarheid in mijn hart dat God mij bij dit programma bracht en dat we dit nu samen mogen gaan doen.

Vraagje
Ik kon  op Internet niet veel vinden of dit programma ook bekend is in Nederland.
Dus als er iemand is die het kent en er ervaring mee heeft, zou ik daar graag eens wat meer over horen.
Ook als jullie leuke andere speciale programma's hebben voor vrouwen, leuke ideeën.
Ik hoor het graag.

De kleine jongen

Weer eens tijd voor een mooi verhaal(tje).

Het volgende verhaal heb ik jaren geleden uitgeknipt, volgens mij uit 'Het Zoeklicht'.
Nog steeds krijg ik een brok in m'n keel als ik het lees, en ik heb het al heel vaak gelezen.
Maar er zit een diepe, diepe boodschap in.

"......want wij hebben geen hogepriester, die niet kan meevoelen
met onze zwakheden......."

Hebreeën 4:15

Een boer heeft een nestje jonge hondjes, die hij verkopen moet.
Hij schildert een bord met de aanbieding van de puppies en plaatst dat in de voortuin van de boerderij, vlak langs de weg.
Daarmee bezig tikt iemand hem tegen zijn arm.
Het is een kleine jongen, die hem vraagt of hij er één mag kopen.
"Nou", zegt de boer,"ze komen uit een heel goed nest, jongen, en daarom kosten ze erg veel geld."
Even laat het jongetje zijn hoofd zakken.
Dan voelt hij diep in zijn broekzak en toont de boer zijn geld.
"Ik heb zevenentachtig cent", zegt hij.
"Is dat genoeg om alleen maar even te kijken?"
De boer fluit op zijn vingers en roept zijn hond, die te voorschijn komt.
De vier puppies hollen als vachtbolletjes op hun vier korte pootjes achter hun moeder aan.
De jongen kijkt zijn ogen uit naar zoveel pracht.
Dan ziet hij beweging bij het hondenhok.
Langzaam strompelt er nog een puppy naar buiten, merkbaar kleiner dan de andere vier.
Moeilijk beweegt het zich in de richting van de andere vier.
Het doet z'n uiterste best om er zo snel mogelijk ook bij te zijn.
"Die wil ik graag hebben", riep het jongetje uit.
De boer buigt zich naar het jongetje en zegt: "Die moet je niet nemen, want die zal nooit goed kunnen rennen en spelen als de andere vier.
Hij is waardeloos."
Het jongetje doet een stap terug, rolt een broekspijp omhoog en toont de boer zijn rechterbeen, waarlangs een stalen strip aan beiden zijden naar omlaag loopt naar een speciale schoen.
Hij zegt: "Ik kan ook niet goed rennen en spelen met andere kinderen.
Dit kleine hondje heeft iemand nodig die hem begrijpt."
"Volgende week mag je hem komen halen jongen", zegt de boer met tranen in zijn ogen.

(schrijver voor mij onbekend)