Posts tonen met het label Verwondering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Verwondering. Alle posts tonen

donderdag 4 december 2014

Be still Be Amazed - Afsluiting
God regeert!

Vandaag is de laatste dag van mijn 30 dagen ‘Be still  Be Amazed’-dagboek.
Onvoorstelbaar zo snel als deze 30 dagen zijn omgevlogen.
Soms had ik momenten van ‘poeh, toch wel heftig om te doen’, want ja, mijn dagen zijn nu met regelmaat gevuld met even helemaal niets; nou ja, niets interessants in elk geval, misschien zelfs bijna op het saaie af.
Maar op dit moment is dit gewoon even heel goed voor mij.
Toch was het goed om de afgelopen 30 dagen deze ‘verplichte’ momenten van stil worden, op zoek gaan, nadenken en verwonderen over te hebben.
Vandaag, op deze laatste dag neem ik een moment om terug te kijken op deze 30 dagen en op een rijtje te zetten wat het heeft gebracht.
Want, wat mocht ik toch ook opnieuw veel van Hem zien, van wie Hij is, doet, geeft, leert, …

Zijn trouw door alle eeuwen heen.
Zijn troost op allerlei manieren.
Zijn grootheid in zowel het feit dat niets buiten Hem omgaat, maar ook in het feit dat niets voor Hem onmogelijk is.
Zijn liefde en geduld.
Dat Hij echt hoort, verhoort en leidt!
Hoe ontzettend veel Jezus wel niet van ons houdt! 
‘ Zoveel …’, zei Hij   … en Hij stierf …
Zijn woorden van liefde en bemoediging.
Zijn Almacht, die zichtbaar is in de schepping.
Zijn speciale geschenken …
Dat Hij naar ons zoekt!
Hoe we Jezus kunnen leren kennen door Zijn namen.
De rijkdom van Zijn woord dat Hij aan ons heeft gegeven; de Psalmen, waarin  Hij laat zien dat Hij ons door en door kent. (En nog steeds van ons houdt)
Dat Hij spreekt en werkt door getuigenissen en verhalen heen.
Speciale vriendschappen tot stand brengt.
De bemoedigingen die Hij geeft in Zijn woord.
Dat Hij werkelijk bemoeienis heeft met ons leven vanaf het allereerste begin; dat bewijs daarvan soms ligt in onze herinneringen en wat je soms pas ontdekt als je ouder bent.
Hoe God ook muziek gebruikt, daar doorheen spreekt, bemoedigd …
Vrede, diepe vrede, die je hart binnenstroomt met het lezen van Zijn woord; de kracht die daar van uit gaat, je als het ware opgetild wordt en weer verder kan.
Hoe Hij door boeken heen spreekt, je dingen doet ontdekken en vervolgens ook nog woorden geef om te schrijven …
Bepaalde Bijbelteksten die Hij als het ware in eens voor je ‘opent’ en je leven voorgoed veranderen.
De Hoop en het Vooruitzicht die Hij geeft!
En zelfs de wind geeft Zijn boodschappen door …!
Zelfs dieren, in dit geval de buffels, houden ons belangrijke levenslessen voor.
God, die zorgt dat er precies op dat moment een camera is die alles vastlegt; een mediamiddel als You Tube gebruikt om het door te geven.
Een foto, die mijn ontdane hart tot rust brengt door het beeld dat het weerspiegelt en de boodschap die Hij daarin geeft.
Een overbekende Bijbeltekst, die je klein maakt als je er weer eens goed over na gaat denken en de reikwijdte ervan tot je door laat dringen.
Dat onze God geboren wil worden in ons hart, en daar woning in wilt maken!
Een citaat, dat moed, kracht en hoop geeft, omdat het Hem zo heel, heel dicht bij brengt.
Wie ik wel niet ben in Hem: een Koninklijk Kind!
Hoe bijzonder het eigenlijk allemaal wel niet is: God die mens werd; Het Licht der Lichten, die Zijn heerlijkheid opgaf om ons te redden …


Be still  Be Amazed
Stille verwondering is er op dit moment als ik de laatste woorden van de ‘Dagboek’ schrijf.
Stille verwondering om hoe Hij door deze dagen heen laat zien dat Hij er altijd, en overal, is.
Of ik Hem ervaar of niet is iets dat er niet doet; Hij is er gewoon, en niets, maar dan ook niets, gaat buiten Hem om.
Nee, begrijpen doe ik het allemaal echt niet, maar ik geloof.
En waar mijn geloof tekortschiet, bid ik, dat Hij mijn ongeloof te hulp komt.
God is God; de Ene, de Almachtige, JaWeH.
En de dag nadert, dat iedereen dit zal zien; en belijden …
En zo kan ik aan het einde van dit ‘Dagboek’ niets anders doen dan naast danken voor deze dagen, voor alles wat Hij gaf en leerde, ook bidden voor hen die Hem nog niet kennen; dat Hij hun harten zacht en ontvankelijk zal maken om Hem aan te kunnen nemen als Heer en Heiland.


Heer Jezus, open ogen, open harten;
laat Uw Licht schijnen in deze donkere tijd.
Maak koude harten zacht en ontvankelijk,
om aan Uw koninkrijk te kunnen worden toegewijd.


In alles bent U aanwezig.
Elke zucht van het leven
ademt U in en uit.
Waar we ook gaan,
waar we ook staan,
wat we ook doen,
U bent overal;
altijd.

We ademen de lucht,
die door Uw hand is geschapen.
We bewandelen de aarde,
die door Uw hand is voortgebracht.
We leven het leven,
dat U ons heeft gegeven.
En op een dag
zal dit voor een ieder
duidelijk zijn.
Ja, voor eens
en altijd.

Elke knie zal zich dan buigen,
en elke mond zal het belijden:
U was God!
U bent God!
Voor eeuwig
en altijd.

Nog is het niet te laat;
nog is er tijd
om je over te geven
aan de Heer der Heren,
de Koning der koningen;
Hij, die regeert
in eeuwigheid.


Be Still  Be Amazed
Dag 30

zondag 16 november 2014

Verwondering bij een (over)bekende Psalm

Vanmorgen waren mijn man en ik op bezoek in de gemeente van onze zoon en schoondochter.
Hun voorganger sprak  naar aanleiding van Psalm 139:1-18.
Hoewel dit een hele bekende Psalm voor mij is, toch waren er vanmorgen opnieuw punten die gevoelens van verwondering in mijn hart deden opkomen.

‘Hij kent elk detail van ons leven!
Hij bekommert Zich om een ieder van ons!
We zijn uniek; geen vingerafdruk of iris is gelijk!’

De Psalm brengt mij terug bij mijn Blog van een paar dagen geleden: ‘Hij zoekt jou, mij; ons!’
God zoekt ons, wil betrokken zijn bij elk detail van ons leven, en al wil je het niet, toch kun je je nergens voor hem verstoppen.
Er is geen plaats waar ook maar iemand zich voor Hem kan verbergen!

‘Waar kan ik U ontlopen, waar kan ik U ontvluchten?
- al zou ik opklimmen naar de hemel,
- al zou ik afdalen naar het dodenrijk,
- al vloog ik naar het uiterste oosten,
- al streek ik neer in het verste westen,
- al vroeg ik de duisternis om mij te verbergen,
Hij zal daar zijn; daar zullen we Hem aantreffen, door Hem worden geleid, door Zijn hand worden vastgehouden.
En de nacht is voor Hem als de dag, de duisternis als het licht …

Hij zoekt jou, mij; ons …
Weefde Hij het leven van een ieder van ons niet in de moederschoot?
Zijn we niet allen ontstaan door Hem?
Was Hij het immers niet die onze nieren vormde?

We waren niet verborgen voor Hem toen wij groeiden in de schoot van onze moeder.
Hij zag ons al nog voor we ook maar een enige vorm hadden; niet meer waren dan een cel, en alles, elk detail van ons leven werd opgeschreven in Zijn boek.

Hij ziet jou, Hij ziet mij; Hij ziet een ieder van ons afzonderlijk!
Hij weet wat we voelen, denken, willen zeggen!
Wat we ook doen, waar we ook gaan of staan, niets, maar dan ook niets ontgaat Hem!
En te midden van dit alles mogen we weten dat Hij ons omgeeft; Zijn hand op onze schouder ligt!


Be still  Be Amazed
In de stilte van de dienst, als ik opnieuw de woorden van deze zo heel bekende Psalm opnieuw hoor voorgelezen worden en ze tegelijk in mijn Bijbel meelees; er vervolgens  over hoor spreken, dan word ik opnieuw heel stil en ontspringen er in mijn hart opnieuw gevoelens van grote verwondering, en ik beaam Davids woorden als hij zegt, dat hij het niet kan bevatten, niet kan begrijpen, dat het zijn verstand te boven gaat.

‘O God, hoe diep zijn Uw gedachten,
hoe oneindig in getal.
Hoe zou ik ze kunnen tellen?
Komt er ooit een moment
dat ik het begrijpen zal?’


Be still  Be Amazed 
Dag 12

vrijdag 15 februari 2013

Stille verwondering over Uw grote macht

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (44)

HEERE, onze Heere, hoe machtig is Uw Naam op de hele aarde!

Psalm 8:2a
 Lydia Zimmer                   
                         
Het is inmiddels al wel weer een tijdje geleden dat we dit lied in onze gemeente voor het eerst zongen, maar ik weet nog dat het een geweldige indruk op mij maakte.
Niet eerder raakte Psalm 8 zo mijn hart.

Of het dezelfde dag was of in de week die volgde, dat weet ik niet meer, maar het hier onderstaande gedicht is ontstaan door dit lied.
Iedere keer opnieuw als ik dit lied hoor, de Psalm lees of dit gedicht, ervaar ik die stille verwondering.
Vanuit die gevoelens schreef ik het gedicht en het werd daarmee net alsof ik het als het ware voor mijn ogen zag gebeuren.

Als ik dan zo aan het nadenken ben over de grootheid van God, hoe indrukwekkend Hij is, kan en mag dit gedeelte niet ontbreken.

In stille verwondering
aanschouw ik
de luister van de hemel
en probeer mij voor te stellen,
dat de stem van kinderen,
ja, van de allerkleinsten,
genoeg is om Uw vijanden
het zwijgen op te leggen.

In stille verwondering
aanschouw ik
Het Werk van Uw handen,
alles wat U hebt gemaakt.
De zon, de maan, de sterren,
alles wat door Uw hand is geschapen,
aan de hemel is vastgezet;
Heere, wat zou ik nog kunnen zeggen?

In stille verwondering
aanschouw ik dit alles
en vraag mij af:
'Wie ben ik toch als mens,
 dat U zo aan mij denkt;
 dat U zo omziet naar mij;
 mij zo'n grote plaats in Uw schepping geeft
 en mij bekleed hebt met zoveel pracht?'

In stille verwondering
aanschouw ik alles
wat U hebt gemaakt.
Over alles wat leeft,
heeft U mij verantwoording gegeven;
in het water, de lucht en op het land.
In stille verwondering, Heere,
ben ik getuige van Uw grote macht.