Posts tonen met het label herinneringen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label herinneringen. Alle posts tonen

donderdag 20 november 2014

Herinneringen ...

Terwijl mijn kleindochter even ligt te slapen, blader ik de ‘Stilteglossy’ weer eens door.
Het is alweer even geleden dat ik dit mooie blad doorbladerde en hier en daar wat las.
Vandaag wordt mijn blik gevangen door het woord ‘Begraafplaats’ en de prachtig afbeelding daarbij; ‘Stilte locatie 5’ staat erbij.
‘Een plek om te verstommen’, staat er (o.a.) bij.

Mijn gedachten gaan terug naar mijn kindertijd.
Ik heb geen idee hoe oud ik was, maar ik zat nog op de lagere school, want die was tegenover de begraafplaats.
Ik weet het niet helemaal precies meer, maar ergens, in de diepte van mijn geheugen  ligt een herinnering aan stilte, aan rust, aan een vredig gevoel als ik aan de begraafplaats in mijn geboorteplaats denk.
Mijn herinnering vertelt  mij dat ik daar af en toe kwam en genoot van de stilte en de rust.
Ik heb er geen beeld meer bij, en toch vertelt mijn geheugen mij deze dingen.
Iets vertelt mij ook dat, zo jong als ik was, ik ervoer dat God daar ook was, heel dicht bij mij; zelfs op dat kleine stille paadje dat tussen de begraafplaats en de tuin van de dominee liep.
Nog zie ik mijzelf geknield op de grond in de sneeuw, biddend …
Ik heb geen idee meer waarvoor of waarom, maar de herinnering is daar, en tegelijk ook zo dichtbij …
Verwondering om dit beeld in mijn geheugen; verwondering met een vraagteken.

De begraafplaats in de woonplaats waar ik nu woon, heb ik slechts een enkele keer met een begrafenis bezocht; nooit zomaar eens.
Op de één of andere manier kon ik mij daar nooit toe zetten, hoewel deze herinneringen er altijd zijn, als ik daar kom, maar het voelt niet vertrouwd, zoals in mijn geboorteplaats.
Hoewel het daar ook flink is veranderd, is er nog steeds een klein oud gedeelte dat onveranderd is.

Mijn mooiste herinnering aan deze begraafplaats is de opschrift op een steen die ik las toen we mijn jongste broertje naar zijn laatste rustplaats brachten; het kan ook zijn dat we terugliepen naar de aula, dat weet ik niet meer.
Maar het opschrift zal ik nooit meer vergeten; er stond: ‘Je moet niet wenen, want ik ben naar Jezus henen.’
Welk een troost lagen er in deze woorden, waarvan ik ervoer dat God ze mij had laten zien, en misschien wel speciaal aan mij heeft gegeven, ik weet het niet, maar de steen met dit opschrift heb ik nooit meer terug kunnen vinden toen ik er later naar op zoek ging.

Nu ik zoveel ouder ben, verwonderen mij deze herinneringen.
Verwondert het mij dat ik als kind daar rust en stilte zocht; dat ik God zocht …
Misschien zeg ik het allemaal wel eigenlijk heel verkeerd en moet ik zeggen, dat God mij, zo jong als ik was, zocht.

Er liggen meer herinneringen in mijn geheugen die mij verwonderen.
Herinneringen aan bijzondere dingen die gebeurden, en waarin ik pas jaren daarna ontdekte dat God het was die Zijn hand naar mij uitstrekte, tot mij sprak, mij wilde onderwijzen, mij liet merken dat Hij bemoeienis had met mijn leven.

(... Ik droeg je vanaf je prilste bestaan, Ik nam je op de arm vanaf je geboorte. En Ik blijf je dragen, tot je oud en grijs bent. Ik heb het gedaan en blijf het doen; Ik neem je op de schouders, Ik red je …  - Jesaja 46:3b,4)


Be still  Be Amazed 
Stil worden en je verwonderen over de dingen van je kindertijd, van je jeugd; daarin dan Gods bemoeienis met je leven ontdekken, en je vervolgens weer te verwonderen over het feit dat Hij inderdaad altijd bij je was, en tegelijk weten dat Hij er ook nu is, maar ook altijd zal zijn …
Hoe groot is Hij!


Be still  Be Amazed
Dag 16

donderdag 15 november 2012

Herinneringen ...

Weer een blogje van mijn oude Blog.


21-04-2012
Al heel wat boekjes hebben in mijn vensterbank gelegen of op de poef naast mijn stoel en waar ik regelmatig, zo niet iedere dag, een stukje uit lees.
Soms ’s morgen als ik net ben opgestaan en aan mijn kopje koffie zit en soms zomaar even ergens op de dag.

Vanmorgen was ik al vroeg wakker.
Om 6.00 uur werd ik gewekt door stemmen buiten op straat van mensen die schijnbaar al vroeg op pad moesten met de kinderen.
Soms val ik vanzelf weer in slaap, maar vanmorgen dus niet en even baalde ik.
De enige dag van de week dat ik niet om half zeven ophoef en ik ben nog vroeger wakker dan anders.
Na een half uur had ik het wel bekeken in mijn bed en ben maar naar beneden gegaan.
Verwarming en het koffiezetapparaat aangezet, want ja, normaal is het warm beneden en staat mijn kopje koffie klaar, maar niet om half zeven op de zaterdagmorgen.
Even later duik ik in mijn stoel bij het raam met mijn kopje koffie en pak het boekje.
Rusten in Zijn liefde’ staat er boven.
En hoewel ik de tekst en het stukje in eerste instantie niet helemaal kon rijmen met elkaar, riep het geschrevene wel herinneringen op en mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat onze kinderen nog klein waren en ik als moeder en huisvrouw soms het gevoel had, dat mijn leven uit niets anders bestond dan zorgen voor de ander, rommel ruimen en schoonmaken.
En dat iedere dag weer opnieuw.

Soms leek mijn leven zo zin- en betekenisloos, ongeacht wat anderen ook zeiden over hoe belangrijk het opvoeden van kinderen was en het bieden van een thuis, er zijn etc. etc..
Er waren gewoon momenten dat ik er gewoon helemaal geen zin meer in had en dat de sleur van alle dag mij neerslachtig maakte.
Er is dan slechts één plek waar je naar toe kunt gaan.
Er is altijd Eén Persoon die er elk moment van de dag voor je is en bij wie je alles kunt neerleggen.
Die naar je luistert en bij wie je tot rust kunt komen, bij wie je vernieuwde kracht ontvangt om weer verder te kunnen.
Ik moet echter wel bekennen dat, hoewel ik dit wist, het niet altijd deed.
Soms stak ik mijn klaagzang bij Hem af, maar was niet bereid om tot rust te komen in Zijn nabijheid, maar koos ik ervoor om boos en bokkig te blijven.
(Waar je uiteindelijk alleen jezelf mee hebt en Hem nog eens verdriet mee doet)

Maar we hebben een liefdevolle en geduldige Vader, dat heb ik door de jaren heen echt mogen ervaren.
Zijn woord, dat niets kan ons scheiden van Zijn liefde, is meer geworden dan alleen woorden.
En zo kom ben ik weer  terug bij de tekst die boven het stukje staat:
Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere. (Romeinen 8:38,39 HSV)

Hoe onvoorstelbaar groot is toch Zijn liefde voor mij!

Heer, er zijn soms van die dagen
dat de sleur van alle dag
mij onderuit dreigt te halen.
Gevoelens van neerslachtigheid
maken zich van mij meester
en doen mij van mijn leven balen.

Soms lijk ik alleen maar goed genoeg
voor het poetsen en het boenen,
het ruimen van andermans rommel.
De kinderen vreten al mijn energie
en waar blijf ik dan nog als persoon;
ik voel me af en toe echt een arme drommel.

Zo had ik het mij niet voorgesteld,
getrouwd zijn, moeder zijn,
dagelijks zorgen voor mijn gezin.
Het lijkt soms van zo weinig waarde
en ik vraag me af wie ik dan ben,
wat geeft mijn leven waarde en zin.

Soms ben ik zo moe, Heer,
van al die dagelijkse beslommeringen
en de sleur van alle dag.
En toch, ach,
ik zou ook niet anders willen;
dank U Heer, dat ik gewoon
even bij U komen klagen mag.

Af en toe moet ik gewoon mijn verhaal even kwijt;
wat ben ik dan blij en dankbaar
dat ik alles bij U neer kan leggen.
Ik kom tot rust in Uw liefdevolle nabijheid
en ik dank U, Heer,
dat ik alles tegen U kan zeggen.

Hoe kostbaar en waardevol
zijn deze momenten
zo even dicht bij U zijn.
Vergeef mijn klagen, Heer;
zo rustend in Uw liefde
maakt dat de zon weer schijnt.

Ik dank U, Heer,
dat niets mij kan scheiden
van Uw liefde voor mij.
Uw liefde en trouw
zijn voor altijd en eeuwig;
Geloofd zijt Gij!