Dag 41 - Dienen ...

De vrouw die het beste voor haar zonen wilde.
‘Wie van jullie de belangrijkste wil zijn, zal de anderen moeten dienen.’
Mattheüs 20:26


Wat brengt de vraag een hoop onrust; de anderen worden boos.
Hebben zij ook niet alles achtergelaten, zijn zij Jezus ook niet gevolgd; de emoties lopen hoog op.
Jezus maakt echter met een paar zeer indringende woorden een einde aan de zinloze vraagstelling en wat het te weeg brengt.
‘Wie van jullie de belangrijkste wil zijn, zal de ander moeten dienen, en wie van jullie de eerste wil zijn, zal jullie dienaar moeten zijn- zoals ook de Mensenzoon  niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen, en  Zijn leven te geven als losgeld  voor velen.’

Bij Jezus is altijd alles anders.
Net als je denkt te weten hoe het werkt, zegt of doet Hij weer iets wat je wereld op z’n kop zet, of waardoor je je beschaamd terugtrekt.
Zo ook nu.

Nee, niet zij die de hoogste positie innemen zijn belangrijk.
Niet zij die overal vooraan staan of opvallen.
Niet zij met het meeste geld of goed, of …
Maar zij die dienaars zijn, die bereid zijn slaaf te zijn, die dienen.
Met andere woorden, die worden als Jezus, Die niet kwam om gediend te worden maar om te dienen, en daarin zover ging dat Hij zelfs Zijn leven gaf.

Dienen, dienstbaar zijn …
Niet alleen elkaar letterlijk de voeten wassen, maar de handen uit de mouwen steken waar nodig is, of waartoe Jezus je roept.
Niet alleen bij bepaalde mensen, maar voor iedereen, ongekend afkomst, status of positie.

Dienen, dienstbaar zijn.
De helpende hand toesteken,
zonder bang te zijn
jezelf te verliezen.

Dienen, dienstbaar zijn.
Meer op Jezus lijken,
een hart als de Zijne;
het juiste kiezen.

Over de vrouw die het beste voor haar zonen wilde, kun je lezen in:
Mattheüs 20:20-28

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Dag 11 - Dienen ...

Als ziekte ons leven binnenkomt …

… en ze begon voor hen te zorgen.
Marcus 1:31


Schijnbaar heeft ze geen tijd nodig om even bij te komen, want ze gaat gelijk aan de slag om voor hen te zorgen.
Maar, zoals ik gister al zei, als Jezus iets doet, doet Hij het goed.

Zorgen is dienen.
Dienen, misschien ook wel uit vreugdevolle dankbaarheid, om wat Jezus voor haar heeft gedaan.
Misschien ook wel uit liefde, omdat ze Hem heeft lief gekregen.

Jezus kwam niet om gediend te worden, maar om te dienen; Zijn gehele leven op aarde was een leven in teken van dienstbaarheid.
En Zijn lijden en sterven was de ultieme vorm van dienstbaarheid.
Hij gaf Zijn leven opdat wij zouden leven.

‘Lijdenstijd is dienstbaarheid’ zegt het boekje, ‘wie dient, wandelt in het spoor van Jezus.
Hoe dienstbaar ben ik?
Hoe ver ben ik bereid te gaan in mijn dienstbaarheid?
En wat ligt ten grondslag aan mijn dienen?
Plicht of dankbaarheid?
Omdat het hoort of liefde?

Wandel ik in het spoor van Jezus?


Je kunt lezen over de schoonmoeder van Petrus (toen nog Simon) in:
>> Mattheüs 8:14-17
>> Marcus 1:29-35
>> Lucas 4:38-40

Gedachten bij het boekje 'Vrouwen rond het kruis'

Secret Sister Program

Nog een dag later dan de bedoeling, maar ja, als internet meer op een knipperlicht lijkt dan een lamp die gewoon brandt ...

Zo, eindelijk weer eens even tijd voor deze Blog.
De afgelopen week was ik heel erg druk met twee nieuwe Blogs die ik gister klaar wilde hebben.
De één was om al mijn weekgedichtkaarten (een afbeelding met het weekgedicht) op te zetten, maar dan wilde ik natuurlijk alle weekgedichtkaarten die ik al gemaakt heb er natuurlijk eerst op hebben.
Ook die ik nog gemaakt heb voor 'Dicht bij U'.
En dat waren er al met al toch 191 die geplaatst moesten worden met de laatst op zondagmorgen.
Daarbij natuurlijk ook de link naar het bijhorende stukje.
Een heel werk, maar ik ben er blij mee om zo alles mooi bij elkaar te hebben.

De tweede nieuwe Blog/Site, 'Vrouwen naar Gods hart', die ik heb gemaakt, is niet echt van/voor mij persoonlijk, maar voor de vrouwen van onze gemeente (en iedere vrouw die het leuk vind om even een kijkje te nemen).
De reden voor dit Blog?

Het is inmiddels een paar maanden geleden dat ik op Internet iets (weer) zocht en op iets stuitte wat mij nieuwsgierig maakte; Secret Sister Program.
Ik klikte het aan en las.
Hoe meer ik er over las, hoe meer alles in mij in beweging kwam, zo voelde het echt.
Whauw, dacht ik, als we dat toch eens met de vrouwen in onze gemeente konden gaan doen ...

Ik sloeg de bladzijde op bij mijn favorieten en liet het nog een poosje liggen, want ja, in onze gemeente heeft iedereen het zo druk, dat er nu al geen mensen voor sommige dingen te vinden zijn.
Maar af en toe keek ik er weer naar en dacht steeds weer 'whauw', als dat toch eens zou kunnen ..'
Op een gegeven moment kwam ik er weer en dacht, nu is het klaar, ik moet hier mee aan de slag gaan.
Ik heb mijn vriendin gemaild en haar het een en ander doorgestuurd, we doen namelijk wel meer dingen samen.
Het leek haar heel bijzonder, maar ja, ze was nog bezig met de Alfa, dus er was nog geen ruimte voor iets erbij, laat staan iets nieuws wat nog helemaal op poten gezet moet worden.
Ik begreep het natuurlijk best, maar ik wilde hier ook vast vreselijk graag mee beginnen.

De drang om dit programma klaar te maken voor de vrouwen in onze gemeente was echter zo sterk, dat ik niet anders kon dan gewoon vast beginnen.
Ik had nog geen toezegging van Francis dat ze me zou gaan helpen, en ook nog geen toestemming van de oudstenraad om het ook zelfs maar in de gemeente te mogen doen, maar iets binnenin mij drong er op aan om gewoon in geloof en vertrouwen te beginnen met het vertalen en uitwerken.
Daarnaast heb ik een mailtje gestuurd naar de pastor van de gemeente waar ik het programma gevonden had en ongeveer binnen 24 uur had ik een ellenlange mail terug van June Tryon, de vrouw die over dit programma ging in deze gemeente.
Vol tips en ideeën en heel enthousiast, dat ik er mee bezig was.
Ook vond ik het gewoon belangrijk en mooi om na aanleiding van dit programma een eigen site voor de vrouwen van onze gemeente te creëren.
Een plek waar ze alles nog eens terug konden lezen over het programma, het alles-over-mij-formulier eventueel konden kopiëren en per mail opsturen en de aandachtspunten van het programma.
Maar daar het een bemoedigingsprogramma is met een kaartje sturen en geschenkjes geven, leek het me ook leuk om hiervoor ruimte te maken.
Ruimte voor creatieve ideeën, in de vorm van gedichtjes, verhalen, of gewoon creatieve werkjes.
En nog veel meer, allemaal in de lijn van bemoedigen.

Inmiddels was Francis klaar met de Alfa, en ja hoor, zij werd net zo enthousiast als ik en wilde hier graag verder aan meewerken.
Samen zijn we naar de oudstenraad geweest en kregen onze toestemming.
Hi, hi, ik had hier ook geen seconde aan getwijfeld dat we die zouden krijgen.
Dit was immers te mooi!

De Welkomstbrieven en Alles-over-mij-formulieren zouden voor ons worden uitgeprint, en we zouden beiden in een envelop doen en uitdelen na de dienst waarin we het bekend zouden maken.
Maar een kale witte envelop vond ik toch wel saai en ik had juist zo'n leuk patroontje gevonden van een klein gehaakt hartje.
Heel eenvoudig, maar o zo leuk.
Nu heb ik wel vaker van die leuke ideeën en realiseer me dan daarna pas de hoeveelheid werk die er mee is gemoeid.
Hier dus ook, maar ja, zeg nu zelf, zo'n envelop is toch veel leuker met een leuk gekleurd hartje er aan?
En ik hoefde er maar 100 stuks te haken.
Ik vond het gewoon ook een leuk werkje om te doen en dat terwijl sinds 1979 niet meer gehaakt heb.
Maar terwijl ik de hartjes aan het haken was, had ik tocht steeds meer iets van, hm, eentje is wel weinig, twee is leuker en dan roze en paars, de kleuren van de site.
En zo vernaderde het aantal van de hartjes die gehaakt moesten worden van 100 stuk in 200 stuks.
Vervolgens nog een visitekaartje gemaakt en beiden aan de envelop geniet.
Al zeg ik zelf, het zag er echt leuk uit.

En afgelopen zondag was het dan zover dat ik de aankondiging in onze gemeente mocht doen.
Heel bijzonder: ik had hier ruim de tijd voor gekregen. (Gelukkig maar, want als je enthousiast over iets ben dan ...)
Vandaar ook dat afgelopen zondag ook de nieuwe Blog/Site klaar moest zijn.
Het eerste Alles-over-mij-formulier heb ik binnen en ik zie uit naar hoeveel er nog volgen.

Welk een zegen zal dit zijn in de eerste plaats voor iedere vrouw zelf die hier aan mee gaat doen, maar ook voor hun gezinnen, hun huizen, onze gemeente zelf.
Er is een diepe vreugde en dankbaarheid in mijn hart dat God mij bij dit programma bracht en dat we dit nu samen mogen gaan doen.

Vraagje
Ik kon  op Internet niet veel vinden of dit programma ook bekend is in Nederland.
Dus als er iemand is die het kent en er ervaring mee heeft, zou ik daar graag eens wat meer over horen.
Ook als jullie leuke andere speciale programma's hebben voor vrouwen, leuke ideeën.
Ik hoor het graag.

Een levenslang voorbeeld

De eerste keer dat ik een blanke man zag, was in onze kerk in Alabama.
Het was midden augustus en heel erg heet.
De predikant had een echte 'donderpreek'.
Zo nu en dan klonk er een 'halleluja' op uit de luisterende menigte.
Ik zat wat te dromen over de gezelligheid na de dienst bij de koffie, limonade en cake.
Dat maakte dat ik de twee uur durende kerkdienst doorkwam.
Maar die zondag veranderde alles voor mij.

Middenin zijn vurige predicatie stopte de dominee abrupt.
Ik schrok van de plotselinge stilte.
Een ogenblik dacht ik dat hij om mij gestopt was, omdat ik niet luisterde.
Ik keek op naar de kansel en zag dat de dominee vol afschuw naar de hoofdingang van de kerk staarde, alsof de duivel zelf was binnengekomen.
Ik keek om teneinde te zien wat er gebeurde.

Daar, tegen de deur van ons kerkgebouw, van ons geheel zwarte kerk, stond een zwerver, een magere man.
Een haveloze, blanke man.
Deze man, deze indringer in onze heilige ruimte, stond voor ons allen in zijn volle onheiligheid.
Zijn vodden hingen om hem heen en hij had een bleek, ingevallen gezicht, alsof de dood niet lang meer op zich zou laten wachten.
Het ergste was, dat hij op blote voeten liep.
Voeten vol bloederige plekken en wonden, die onze heilige vloer bevuilden.
Iedereen was muisstil.
Hij liep naar voren door het middenpad, langzaam en weloverwogen.
Hij waggelde enigszins op zijn benen en zijn gebogen rug deed vermoeden dat hij de last van de hele wereld op zijn schouders droeg.

"Neemt u me niet kwalijk, dominee", zei hij, terwijl hij zijn pet afdeed en op de voorste rij plaats nam.
De prediker keek naar de man, toen de kerk in en daarna naar de glanzende houten vloer.
Hij schudde zijn hoofd, terwijl zijn ogen wegrolden van de zwerver.
Hij zette zijn preek voort.

De man keek naar de vloer en boog beschaamd zijn hoofd.
Ik had nooit echt naar de preken geluisterd, maar had toch wel begrepen dat God ons leerde voor de ander te zorgen en aardig te zijn.
En juist hier, waar de predikant altijd sprak over 'Gods huis' werd een vreemdeling in nood aan zichzelf overgelaten.

Aan mijn rechterzijde stond mamma op.
Ze pakte haar zondagse zakdoek uit haar tasje en liep rechtstreeks naar het marmeren doopvont.
Opnieuw onderbrak de dominee zijn prediking.
Met haar natgemaakte zakdoek en een met het doopwater gevulde kruikje stapte mamma het podium af naar de man met zijn blote, verwonde voeten.
"Schaam je maar niet", zei mamma, terwijl ze neerknielde voor de man.
Ik leunde voorover om te zien hoe mamma de voeten van de man reinigde van vuil en bloed.
Ik zag in het gelaat van de man; hij huilde.

Ik was getuige van een wonder geweest.
De cake en de limonade was ik vergeten, toen mamma weer terugkeerde naar haar zitplaats.
Sinds die hete zondag keek ik anders naar mamma.
Net als sommige, andere zwarten die zo'n haat hadden tegen blanken, omdat ze, net als mamma, zo vaak werden vernederd.

Die dag toonde mamma niet alleen wie ze zelf was, maar vooral wie ik was.
Op dat moment was ze een levenslang voorbeeld voor mij, haar enige dochter.
B. kan nu als zwarte, Amerikaanse, als vrouw en als christen met opgeheven hoofd door het leven.

(Schrijver onbekend)