Opdat ik op U zou(zal) vertrouwen ...

Ze ging weg zoals ze kwam … onverwacht.

Mijn huis is stil en leeg; het geluid van kleine kindervoeten is verstomd.
De box, het ledikantje, wat speelgoed en kleine vingerafdrukken op mijn ramen zijn de stille getuigen van haar aanwezigheid.
Acht maanden is ze bij ons geweest, acht maanden heb ik voor haar gezorgd, haar getroost, met haar gelachen en gehuild, gebroken en slapeloze nachten gehad, en nu is ze weer weg, precies zoals ze kwam, geheel onverwacht.

Was het afgelopen dinsdag exact 8 maanden plus 1 week dat er besloten werd dat zij tijdelijk bij haar ouders weg moest, afgelopen dinsdag ging het balletje door mijn verkoudheid, het Coronavirus en het feit dat mijn man en ik beiden tot de risicogroep behoren aan het rollen dat ze versneld weg moest.
Er lag een heel plan van aanpak klaar zodat het geleidelijk zou gaan en we allemaal konden wennen aan de nieuwe situatie, maar de omstandigheden veranderden, werden onzeker en er was geen andere keuze dan deze.
Gister heb ik al haar spullen ingepakt, een laatste wasje van haar gedraaid en vanmorgen de laatste dingetjes.
En vandaag, precies acht maanden plus één week dat zij met haar moeder hier kwam -drie dagen eerder dan afgesproken met instanties vanwege escalatie thuis, heb ik haar weer teruggeven aan haar moeder en mag zij weer voor haar gaan zorgen.
Nee, mijn dochter is er nog niet; er is nog veel onverwerkt trauma en allerlei andere dingen waar ze mee heeft te dealen, maar ze is eindelijk op een veilige en goede plek waar ze beiden begeleid en geholpen worden.
En zo weet ik dat het goed is, vooral nu met het Coronavirus dat rondgaat, maar dit kleine meisje heeft een stukje van mijn hart meegenomen.

De zorg was immers soms zo intensief.
Was het eerst vanwege het trauma dat ze thuis had opgelopen en het spanningsveld tussen haar ouders,  kwam daar ook nog de absences bij die ze af en toe had; in het bijzonder die van een maandje geleden, toen ze er ineens drie op één dag had en ze van haar neuroloog, die we toen maar geraadpleegd hebben, dagelijks aan de medicijnen moest.
Medicijnen, die zulke afschuwelijke bijwerkingen hadden dat het arme kind zichzelf letterlijk helemaal voorbij liep en ook zichzelf pijn ging doen, omdat ze zich geen raad wist met wat er met haar gebeurde.
Nu gelukkig andere medicijnen, en tot nu toe, met de lage dosering waar we mee begonnen zijn, zonder bijwerkingen.

De zorg voor haar was echter minder erg dan alles erom heen.
Ik heb nooit stilgestaan bij wat er allemaal bij zou komen kijken met het op me nemen van de zorg voor dit lieve kleine meisje.
Alle instanties, de vele overleggen en telefonische gesprekken; formulieren die ingevuld moesten worden enz. enz.
De verplichte wekelijkse bezoekregelingen voor haar moeder en vader; eerst nog samen en later apart.
De verplichte wekelijkse videobel-afspraken.
Het op de hoogte houden van beide ouders als ze weer een absence had gehad, of koorts kreeg.
Het hanenwaken ’s nachts, omdat er bij koorts een vergrote kans was op een grote aanval.
De extra verantwoording omdat het niet mijn eigen kind was.
En dit jaar kwam ik er ook nog eens echt helemaal alleen voor te staan toen mijn man ernstig ziek werd en zelfs uiteindelijk opgenomen werd in het ziekenhuis met een dubbele longontsteking.
Hoe moeilijk was het niet hem alleen achter te moeten laten op de Spoedeisende hulp van het ziekenhuis.
Hoe moeilijk was het niet dat ik niet iedere dag op bezoek kon, en dat de bezoekjes die ik kon doen, kort waren, want ja, een tweejarige peuter heeft niet veel rust en geduld.
Hoeveel moeilijker werd het niet, toen ook de slokdarmkanker bij mijn moeder terugkwam, en wel in zo’n danig tempo groeide, dat we nog net zaterdags haar vierentachtigste verjaardag konden vieren met allen die haar zo dierbaar zijn, om de dinsdag opgenomen te worden in de hospice.
Hoe zwaar was het niet om daar niet zo maar heen te kunnen, want ik had de zorg voor een klein meisje, en die kon ik daar niet mee naar toe nemen.

Samen

10-03-2020

Samen huilen

om het afscheid

dat ophanden is.

Samen verdriet

om de pijn van het

naderend gemis.

Samen verdriet;

elkaar loslaten

doet zo’n pijn.

Samen huilen;

maar ook lachen nu

we nog samen zijn.

Samen verheugd,

want we zien

elkaar weer.

Samen huilen,

want nu doet alles

even zo zeer.

Samen huilen,

we zijn immers

zover van elkaar.

Samen verdriet;

gevoelens buitelen

door elkaar.

Samen verdriet,

maar geborgen

in Zijn hand.

Samen verheugd,

omdat we beiden

op weg zijn naar

ons Vaderland.

Lieve moesje,

nog even en dan is uw leven hier voorbij;

dan heet de Heere u welkom in Zijn huis.

Nu nog afscheid nemen, langzaam loslaten, 

overgeven aan Hem; Hij brengt u veilig thuis.

Hoe dubbel nu, de pijn omdat onze kleindochter weer weg is, als ook de blijdschap omdat ze nu weer is op de plek waar ze hoort, bij haar moeder; de pijn van de leegte die ze achterlaat, als ook de blijdschap om nu weer naar mijn moeder te kunnen wanneer ik maar wil (met de beperking van wat Coronaregels).
Wat liggen vreugde en verdriet, blijdschap en pijn toch dicht bij elkaar …


Ik heb dit jaar al heel wat tranen vergoten, en wat heb ik het uitgeroepen naar de hemel.
Zoveel vragen, zo weinig begrijpen, zoveel pijn en verdriet, zo weinig vreugde en blijdschap,
zovele beproevingen, zo weinig zichtbare zegeningen.
Hoelang nog, Heere?
Houd het dan nooit op?
Is het nog niet genoeg?
Hoeveel denkt U wel niet dat ik aankan?
Heere, ik kan NIET meer!!!
Het is teveel!!!
Het is teveel …


Niet boven vermogen beproefd worden …

… dat wij het uitermate zwaar te verduren hebben gekregen, boven ons vermogen, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten. Ja, wij hadden voor ons eigen besef het doodvonnis zelf al ontvangen, …
(1 Kor. 13:10; 2 Kor. 1:8,9)

Op de één of andere manier (ik weet gewoon niet meer hoe 😊) kwamen deze verzen in mijn gedachten, en was daar het weten dat daar ergens het antwoord lag waardoor ik verder zou kunnen.
Het hele proces doet er niet meer toe, behalve daar waar ik uitkwam, namelijk bij de woorden ‘opdat wij niet op onszelf zouden vertrouwen, maar op God, …’.
Sinds die dag word ik vergezeld door de woorden ‘opdat je op Mij zou vertrouwen’, want daar komt het op neer.
En hoe moeilijk het soms ook werd, steeds weerklonken deze woorden.
Mijn tranen vloeiden soms rijkelijk, maar gek genoeg vond ik troost in die woorden ‘opdat je op Mij zou vertrouwen’.
Het betekende (en betekent) dat Hij erbij was en is; hoe moeilijk en zwaar mijn wegen ook zijn, Hij is erbij en Hij verlangt ernaar dat ik Hem vertrouwt.
Dat wat er ook gebeurt op de één of andere manier iets goeds zou uitwerken, en mijn vertrouwen in Hem zou groeien.
Zelfs toen ik verkouden werd en twee weken niet meer bij mijn moeder op bezoek kon.
Ik vreesde soms dat ik haar nooit meer levend zou zien.
Maar ook in dit verdriet, in deze pijn was Hij.
Ook dan klonken de woorden ‘opdat je op Mij leert vertrouwen’, en mijn willen leren, mijn willen dat Hij mij zou veranderen, gaf vreugde te midden van alle pijn en verdriet; legde een loflied in mijn mond -ook al was mijn stem krakkemikkig doordat hij bijna weg was.

Groot is Uw trouw, o Heer; mijn God, en Vader.
…
Gij geeft ons vrede, vergeving van zonden,
En uw nabijheid, die sterkt en die leidt:
Kracht voor vandaag,
Blijde hoop voor de toekomst.
Gij geeft het leven tot in eeuwigheid.

Groot is Uw trouw, o Heer

25-03-2020

Lieve moesje,

hoe zwaar valt het me soms 

om niet even bij u te kunnen zijn.

Toch is daar ook die diepe rust en vrede

te midden van alle verdriet en pijn

Wat zou ik u graag nog even knuffelen,

omarmen; ja, nog even zien.

Maar ik weet niet of dat moment nog komt,

doch ik vertrouw op de God Die ik dien.

Misschien ben ik er niet bij 

als u de laatste adem uitblaast.

Die gedachte is soms als een storm

die ruw en onbeheerst raast.

Dan word ik overspoeld door emoties

en mijn tranen stromen en stromen.

Maar door dit alles zie ik ook Zijn hand,

die mij nodigt dicht bij Hem te komen.

Dan leg ik mijn hand in die van Hem

en kijk Hem vol verdriet aan.

‘Opdat je op Mij leert vertrouwen’ klinkt zacht,

‘maar weet dat Ik heel de weg naast je zal gaan.’

‘Opdat je op Mij leert vertrouwen …’

Ik buig mijn hoofd, en geef mij over aan Hem.

Ondanks alles versterken Zijn woorden mij,

en dus ik luister naar Zijn liefdevolle stem.

Ik weet mij geborgen en geliefd,

en vreugde vindt haar weg in mijn hart.

Mijn ziel zingt: Groot is Uw trouw, o Heer;

ja, ook in mijn grootste en diepste smart.

Morgen kan ik toch weer naar haar toe; oftewel ik mag van de hospice komen.
Mijn hoest is nog wel niet helemaal weg, maar mijn licht astmatische gestel zorgt ervoor dat het altijd wat langer duurt voor het weggesleten is.
Ik ben er zo blij om, en tegelijk huiver ik voor wat ik aan zal treffen.
Ze kan al zolang niets meer eten, leeft al zolang op een beetje water/suikerwater.
Maar het is fijn dat ik haar weer kan zien, hoewel ik ook heel blij en dankbaar voor iedere avond dat ik haar kon, en kan spreken aan de telefoon.

Groot is uw trouw, o Heer,
Groot is uw trouw, o Heer,
Iedere morgen aan mij weer betoond.
Al wat ik nodig had, hebt Gij gegeven.
Groot is uw trouw, o Heer,
Aan mij betoond.

Hij gaat voor ons uit!

Voor ik hier op Blogger begon met bloggen, had ik vanaf 2008 een blog bij punt.nl.
Maar toen zij het roer omgooiden en alles gingen veranderen kon ik daar mijn weg niet meer vinden en kwam hier terecht.
Voor een aantal jaren bleef mijn Blog met alles wat k geschreven had gewoon bestaan, maar onlangs kwam ik er achter dat het helemaal is opgeheven en dat dus mijn Blog met al mijn schrijfsels weg zijn.
Ik ben dan ook heel dankbaar dat ik bijna alles in mijn bestanden heb doordat ik het meeste eerst in Word schrijf.
En met het rondneuzen tussen die oude bestanden kwam ik onderstaand stukje tegen.
Een mooie bemoediging om dit nieuwe jaar mee in te gaan.
     

De Heer Zelf zal voor je uittrekken, Hij zal je ter zijde staan.
Hij laat je niet aan je lot over, Hij laat je niet alleen.
Wees dus niet bang, laat je geen schrik aanjagen.

Deuteronomium 31:8


Wat een fantastisch, bemoedigend woord van God.

Wat er ook voor ons ligt, welke weg we ook hebben te gaan, hoe onzeker alles ook is, hoe angstig vooruit kijken ons ook maakt, hoe bang we ook worden als we denken aan morgen of de toekomst; hoe of wat dan ook:
        God de Heer zal Zelf voor ons uit gaan.
        Hij staat ons ter zijde.
        Hij laat ons niet aan ons lot over, noch zal Hij ons alleen laten.
We hoeven dus niet bang te zijn, of ons bang te laten maken door wat voor ons ligt.
God Zelf is en zal erbij zijn!

Vader, dank U wel, dat U zo voor ons zorgt en over ons waakt.
Dank U, dat Uw hand nooit te kort is.
Uw ogen zien ons, Uw oren horen ons.
Nooit zult U ons alleen laten, in geen enkele omstandigheid.
Dank U voor zoveel liefde, dank U voor zoveel trouw.
Laat ons dit nooit vergeten, welke omstandigheden ons hart ook benauwen.
U bent er altijd bij!
Ja, meer nog dan dat: U gaat voor ons uit!
Dank U wel!
We prijzen Uw Naam!

 - Amen -

I will go before you

2020 - Volharding

Al heel vroeg kwam vorig jaar mijn OneWord voor dit nieuwe jaar op mijn pad (>> Logje 4 oktober 2019), maar in de tijd naar 2020 toe bleef het woord standvastig staan en dus ik heb het aangenomen als mijn OneWord voor dit jaar.
Erg blij was ik er soms niet erg mee, want ja, Volharding leren we door lijden heen, en ik zit eigenlijk niet op nog meer ‘lijden’ te wachten.
Hadden we immers nog niet genoeg te verstouwen?
Was alles waar we al doorheen gegaan zijn (en wat er in december nog bij kwam) nog niet genoeg; en hoeveel aan moeiten en zorg ligt er nog niet voor ons door alles wat er nu speelt.
En toch, het woord bleef duidelijk staan.
Het feit dat me soms het gevoel bekroop dat ik er helemaal niets mee kon, deed daar niets aan af.
Totdat …

Er kwam een moment dat ik op zoek was naar een Bijbeltekst, en ineens sprong er een tekst uit die als het ware recht in mijn hart sprong; ik weet niet hoe ik het anders zou moeten omschrijven.
Ik ervoer het ook echt als een woord dat God op dat moment aan mij gaf en de vrees die mijn hart ‘lichtelijk’ was binnengekomen met dit nieuwe woord voor 2020, veranderde in hoop en vertrouwen.

Daniël 10:19
‘Hij zei:
               Wees niet bevreesd, zeer gewenste man!
               Vrede zij u.
               Wees sterk, ja, wees sterk.
Terwijl Hij met mij sprak, werd ik versterkt en ik zei:
               Laat mijn Heere spreken, want U hebt mij versterkt.’

O, ik weet dat dit een speciaal woord was voor Daniël in zeer specifieke omstandigheden, maar ik geloof met heel mijn hart dat God dit woord aan mij gaf om mij op te beuren en te bemoedigen en mijn blik op het juiste spoor te zetten.
Met het lezen voelde ik hoe mijn hart warm werd bij de woorden ‘zeer gewenste’, en rust en vrede deden de vrees verdwijnen, waardoor de woorden ‘wees sterk, ja, wees sterk’ geen enkele bedreiging meer vormden.
Hij sprak, en ik werd versterkt.
Met dat ik me dat realiseerde, begreep ik opnieuw -de volheid daarvan kwam opnieuw binnen, hoe belangrijk Gods woord is, want God spreekt het meest tot ons door Zijn woord.
Laat mijn Heere spreken …
Laat ik Hem de ruimte geven om te spreken door Zijn woord.
Laat ik de tijd nemen om het te lezen; laat ik daar nooit in verslappen, want het is Zijn woord dat mij versterkt!
En dan niet alleen in mijn Stille Tijd, maar ook op andere momenten.

Volhouden wordt makkelijker als iemand in je gelooft, van je houdt, je weet dat je geliefd en kostbaar en gewild bent.
Hoeveel te meer niet als die Iemand onze Heere is!

Weten dat je geliefd bent, ervaren dat je gewenst bent, vult je hart met vreugde, met rust en vrede; je hoeft je niet te bewijzen.
Je mag rusten in Zijn liefde en zo Zijn vrede ontvangen.
Het sterkt ons, maakt ons sterk; niet omdat wij het van nature zijn, maar omdat Hij ons gevuld heeft met Zijn kracht; met de kracht van Zijn Geest, en die kracht wordt lijkt wel als het ware opnieuw wakker geschud.
En het wakker het verlangen naar meer van Hem, meer van Hem horen en leren, van Hem houden en Hem gehoorzaam zijn, aan.
‘Want U hebt mij versterkt!!!’


Vanmorgen was ik mijn toilet aan het  schoonmaken, en wat er allemaal precies in mijn gedachten omging weet ik niet meer, behalve dat toen ik op mijn knieën het vloertje aan het dweilen was, ineens de woorden ‘Volharden in Gebed’ binnenkwamen.
Al die tijd was ik op zoek geweest naar iets van houvast voor dit woord, wat ik er mee moest, enzovoort, en ik kwam er maar niet uit, en dan ineens deze woorden.
En ik wist, dit is het ‘Volharden in Gebed’.
Blijf voor alles bidden, houd er nooit mee op hoelang een antwoord of verhoring ook op zich laat wachten.
Tegelijk vind ik het dan ook zo ontzettend bijzonder dat de tekst die ik eerder kreeg (want zo zie ik het echt) uit Daniël komt, en dan ook precies uit Daniël 10 waar Daniël al lange tijd aan het wachten was op een antwoord op zijn gebed.
Het laat zien, dat er vele redenen kunnen zijn waarom een antwoord of een verhoring lange tijd op zich laat wachten.
Voor mij was het ook door dit hoofdstuk weer de bewustwording van de geestelijke wereld die om ons heen is en de strijd die daarin gaande is.
Daarin zijn gebed en Gods woord de meest krachtige wapens.
Daarbij houdt gebed ons dicht bij de Heere, en door dicht bij Hem te blijven zullen we sterk genoeg blijven om te volharden.


Echter …
In de afgelopen weken dat ik op zoek was naar wat er allemaal te vinden was over Volharding, kwam ik ook een citaat tegen die ik ooit eens in een speciaal schriftje met citaten heb geschreven.
En dan blijkt dat Volharding meer is dan alleen de kracht om lijden te dragen.
Ik heb er echt een tijd op gekauwd, maar de woorden uit Daniël hebben me zo bemoedigd dat ik er nu ook naar verlang dat dit citaat werkelijkheid mag worden in mijn leven.
Het is van William Barday.
Ik ken de beste man niet, en ik weet ook niet meer waar ik het vandaan heb, maar dit schreef hij ooit:

‘Volharding is niet alleen de kracht om lijden te dragen, maar om het in heerlijkheid om te zetten.’

Met het lezen van deze woorden, moest ik gelijk denken aan de tekst uit Mattheüs 5 (vers 16) waar staat: ‘Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken.’
En dat is mijn verlangen dat wat er ook nog gebeurd dit jaar (en de jaren die komen) ik meer en meer leer volharden, maar dan zo dat anderen Hem er door zullen verheerlijken.


En daarom ook een ander uiterlijk van mijn Blog met een gedichtje dat ik eerder eens heb geschreven, maar dat ik heel mooi bij dit citaat vind passen.
Ik ken mezelf, en weet dat ik reminders nodig heb, en dit andere uiterlijk is daar één van.
Hoe slecht 2019 ook eindigde en hoe moeilijk en verdrietig 2020 ook begon, het is in Zijn handen.

                                                       

Who Is Like Unto Thee - Simon Khorolskiy

De Trooster van de treurenden ...

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.

Hoofdstuk 7.

'Hij zal de dood verslinden tot overwinning, en de Heere Heere zal de tranen van alle aangezichten afwissen.'
Jesaja 25:8

‘En God zal alle tranen van hun ogen afwissen; en de dood zal niet meer zijn;noch rouw, noch gekrijt, noch moeite zal meer zijn; want de eerste dingen zijn voorbij gegaan.’
Openbaring 21:4

‘Gij hebt mijn omzwerven geteld; leg mijn tranen in Uw fles; zijn zij niet in Uw register?’
Psalm 56:9

Het einde van het jaar nadert; om me heen klinkt van alle kanten het vuurwerk.
Met ieder jaar dat verstrijkt, krijg ik er een grotere hekel aan.
Maar na de laatste berichtgevingen verlang ik hevig naar een algemeen verbod op het vuurwerk.
Mijn hart huilt om wat er van de mensheid aan het worden is, van wat men elkaar aandoet.
Ik weet dat het me niet moet verbazen, en dat doet het ook eigenlijk niet, maar het doet me verschrikkelijk veel pijn en verdriet en leg de bede om Zijn terugkeer meer en meer op mijn lippen.

Mijn hart treurt ook om mijn kinderen, om wat er in hun levens gebeurt; in het bijzonder van twee van hen.
Ik heb deze maand dan ook al vele en vele tranen vergoten.
Hoe toepasselijk is dan dit hoofstukje van het boekje van Susannah Spurgeon aan het einde van het jaar; de ‘Trooster van de treurende’.
Laat me jou, als je ook een treurende ben, even meenemen naar de woorden waar  ze dit hoofdstukje mee begint.

‘Kom, alle droevige, treurende zielen, en zie wat een kostbare parel van belofte God uit de diepten van uw zee van aanvechting tevoorschijn heeft gebracht.’

Een kostbare parel van belofte, waarin Gods liefde en medelijden zo doorklinkt.
Een kostbare parel van belofte, die onze treurende ziel troost en vertroost.
Te midden van onze zee van aanvechting klinkt daar Gods woord:
‘Hij zal de dood verslinden tot overwinning, en de Heere Heere zal de tranen van alle aangezichten afwissen.'
Als ook …
'En God zal alle tranen van hun ogen afwissen; en de dood zal niet meer zijn; noch rouw, noch gekrijt, noch moeite zal meer zijn; want de eerste dingen zijn voorbij gegaan.'
En …
'Gij hebt mijn omzwerven geteld; leg mijn tranen in Uw fles; zijn zij niet in Uw register?’

Of het nu tranen zijn om onze zonde, om lichamelijk of geestelijk lijden, of het verlies van een dierbare, werk, gezin … God ziet onze tranen en er komt een dag dat Hij ze van onze ogen zal wissen.
Er komt een dag dat er een einde komt aan al onze pijn en verdriet.
En het feit dat Hij ze bewaard in Zijn fles laat ons weten dat elke traan door Hem wordt gezien en voor Hem belangrijk is om straks te drogen.

O, er staan in dit hoofdstukje nog zoveel mooie dingen, helaas kan en mag ik ze hier niet neerschrijven, maar één ding wil ik nog wel als citaat ter bemoediging noemen.
‘Tranen komen misschien, en ze moeten ook komen, maar als ze opwellen in ogen die aldoor opzien tot U en de hemel, zullen ze glinsteren in het stralende licht van de toekomende heerlijkheid.’


God ziet mijn tranen

Heer, welk een kostbare belofte geeft U in Uw woord!
Nee, niet eenmaal, maar zelfs tot tweemaal toe.
Welk een Vaderlijke ontferming wordt hier zichtbaar,
welk een troost en mededogen klinken hierin door.

U ziet onze tranen, en elke is belangrijk voor U.
Niet één wordt er vergeten, of over het hoofd gezien.
Ze worden allen vergaard en bewaard in Uw fles,
omdat U van mij houdt, en ik U toe behoor.

Tranen van spijt en berouw,
tranen van pijn en verdriet.
Tranen van moeite en zorg;
er is geen traan die U niet ziet.

En hier klinkt Uw woord:
‘Ik zal je tranen drogen;
ze Zelf wissen van je gezicht.’
Welk een liefde en mededogen!

Nu zullen tranen nog stromen door allerlei moeiten en zorg,
nog  zijn er tranen van pijn en verdriet, van berouw en spijt.
Maar zie op naar Hem, naar de hemel, met elke traan die je huilt,
en besef dat ze glinsteren in het licht van de toekomstige heerlijkheid.

Kerst- en Nieuwjaarsgroet

Gods rijke en onmisbare zegen voor 

de Kerstdagen en voor het komende nieuwe jaar!

Moed en gehoorzaamheid

Nu het einde van het jaar nadert,  zwierven mijn gedachten afgelopen week van mijn OneWord naar Advent en de Kerstdagen.
Hoewel de boodschap van Kerst belangrijk voor mij blijft, staat de  rest mij steeds meer tegen.
Toch -misschien wel doordat alles dit jaar zo heel anders is, ervaar ik het verlangen om er weer eens schrijvend mee bezig te zijn in combinatie met mijn OneWord.

En zo gingen mijn gedachten van Maria naar mijn OneWord ‘Moed’, en daar vandaan weer terug naar Maria, en vervolgens naar haar ontmoeting met de engel Gabriël, en dan naar het moment dat Maria tegen hem zegt: ‘Zie, de dienares van de Heere, laat met mij geschieden overeenkomstig uw woord.’
(>> Mattheüs 1:38)


Ik heb bewondering voor deze jonge vrouw, voor dit jonge meisje, en wat kan ik ontzettend veel van haar leren!
Iedere keer als ik het lees, verbaas ik mij over haar reactie en denkwijze.
Waar ik geschokt zou zijn over de verschijning van de engel, was zij in verwarring over wat hij zei en vroeg zij zich af wat hij toch bedoelde.
Waar ik waarschijnlijk gezegd zou hebben ‘ho eens even, begin eens opnieuw en leg me allemaal eens haarfijn uit wat je bedoel’, vroeg zij maar alleen hoe het allemaal zou kunnen, omdat ze niet getrouwd is.
En waar ik bijna zeker gevraagd zou hebben om tijd om er eens goed over na te denken of ik dit wel zie zitten en wil, zegt zij:  ‘Zie, de dienares van de Heere, laat met mij geschieden overeenkomstig uw woord.’

En zo word ik stilgezet bij haar gehoorzaamheid.
Ze gaat niet met de engel in discussie, ze komt niet met allerlei bezwaren, ze legt hem niet de problemen en de ellende die hier uit voort kunnen komen voor.
Nee, ze heeft alleen een praktisch vraag, en als deze is beantwoord, onderwerpt zij zich zondermeer aan wat de engel haar zegt.
En zo verandert dit jonge meisje voor mijn ogen in een moedige vrouw, die bereid is om te doen wat God van haar vraagt ongeacht de gevolgen die dit voor haar kan hebben.


Soms vraagt gehoorzaamheid om moed.
Moed om uit te stappen.
Moed om misschien ergens mee te stoppen.
Moed om misschien ergens heen te gaan, of moed om een bepaalde taak op je te nemen.
Moed om ergens aan te beginnen zonder dat je weet waar het zal eindigen.
Moed om misschien voor je gezin te kiezen in plaats van meer werken om vaker op vakantie te kunnen.
Of misschien wel moed om juist iets niet te doen terwijl alle anderen het wel doen.
Of moed om ergens niet heen te gaan, terwijl al je collega’s wel gaan.
Moed om …
Moed om gehoorzaam te zijn omdat God het zegt in Zijn woord, of van je vraagt.


Maria’s antwoord getuigde van een flink porti moed.
Moed, die voortkwam uit haar geloof en vertrouwen in God.
Moed om gehoorzaam te zijn ondanks wat het haar waarschijnlijk zou gaan kosten.
Moed om niet te kijken naar wat de gevolgen zouden zijn, maar om te blijven zien op Hem Die dit van haar vroeg.
Moed om haar hoofd te buigen en te zeggen: ‘Uw wil geschiede!’


Moed en gehoorzaamheid,
onlosmakend met elkaar verbonden.
Wordt gehoorzaamheid immers niet geleerd
door lijden heen, door dingen die ons verwonden?

Moed en gehoorzaamheid,
op één lijn met geloof en vertrouwen.
Met een hart dat bereid is ‘ja’ te zeggen tegen
welk plan de hemelse Vader ook zal ontvouwen.

Ik vergeet je nooit!

Heer,
Uw woord klinkt:
‘Kan een vrouw haar baby vergeten;
zich niet ontfermen over het kind
dat zij droeg in haar schoot?
Maar al zou zij het vergeten,
weet, dat Ik jou nooit vergeet!’

Mijn kind,
zelfs al ben jij Mij ontrouw,
Ik blijf je trouw.
Al doe je Mij nog zoveel pijn en verdriet,
Ik blijf van je houden.

Al verbreken velen hun beloften,
Ik verbreek er geen.
Al laat iedereen je in de steek,
Ik ben bij je iedere dag.
Ik help je,
Ik ondersteun je,
Ik geef je de kracht
die je nodig hebt.

Ik troost je
als je verdriet hebt;
Ik beur je op,
als je moedeloos bent;
Ik ben bij je
ook als je oud bent en grijs.

Zie dus niet op je omstandigheden,
ga niet af op wat je voelt,
of wat je gedachten je vertellen.
Zie op Mij,
vertrouw Mij
en Mijn onfeilbaar woord.
Het is beproefd
en gelouterd
door alle tijden heen.

Geloof en vertrouw:
Ik vergeet je nooit!

Naar: Jesaja 49:15

Een jarige kleindochter en een VrouwenSpecial ...

We zijn weer een paar weken verder.
Inmiddels is onze Luna twee jaar geworden, en hebben we haar verjaardag in tweeën gevierd; eenmaal met haar vader en zijn familie en vervolgens met haar mama en familie.
(allebei hier thuis)
Heel raar, heel erg druk en behoorlijk intensief.
Vooral ook omdat deze dagen gevolgd werden door een bezoekdag van beide ouders en de dag erop nog een intensief overleg met de hulpverlening.
Vervolgens waren daar ook nog de voorbreidingen voor de VrouwenSpecial in Assen en zorgen dat alles klaar staat en op orde is om de kleine meid voor die dag onder te brengen.
Het is door haar exzeem, de kleine absences die ze af en toe heeft, en de kans op een grote koortstuip met epileptische trekken toch meer dan bij een gezond kind.

Als de dag aanbreekt van de VrouwenSpecial, verbaas ik mezelf over het feit dat ik een behoorlijk gevoel van onbehagen heb om haar over te dragen aan iemand anders, en dat terwijl dit mijn eigen zoon en schoondochter betrof.
Haha, het leek wel alsof het mijn eigen eerste kind was, die ik voor het eerst alleen liet bij een ander.
Het huilen stond me echt nader dan het lachen, maar goed, uit ervaring wist ik ook dat het snel voorbij zou zijn als ik maar eenmaal onderweg was.
En dat was gelukkig ook zo.
Wel was ik heel erg blij met de fotootjes die mijn schoondochter tussendoor af en toe stuurde om te laten zien dat ze het heel goed naar haar zin had en alles goed was en ging.

Maar het was voor deze pleegoma en -opa heel erg goed om een keertje samen weg te zijn, ook al was dit naar een VrouweSpecial.
Het was prachtig weer en we hebben samen genoten van de mooie rit naar Assen toe, waar we vrij vroeg naar vertrokken waren, zodat we nog ergens konden koffie drinken en eten.
Het was (en is) goed om toch ook af en toe samen iets te doen; en met het aanbod van onze zoon en schoondochter in het achterhoofd zullen we daar zeker nog weleens gebruik van maken.

Ook was het heel goed om weer eens iets voor mezelf te hebben en te doen.
Wat was het fijn en bijzonder om zo samen met Caroline en Martine opnieuw vrouwen te vertellen van Gods grootheid, Zijn liefde, de bijzondere wegen die Hij met mensen wil gaan.
Hoe Hij mensen met uiteenlopende gaven -Caroline is Kunstschilder, Martine is zanger-liedschrijver en pianist en ik dichteres, bij elkaar brengt en samen op weg laat gaan om op creatieve wijze Zijn heerlijkheid en luister te verspreiden.
Het was opnieuw een geweldige tijd, met mooie en lieve reacties na die tijd.

Caroline    -    Rita    -    Martine

                                     

Wat is onze God toch een geweldige God!
Alleen Hij kan zulke dingen bedenken en tot stand brengen, op het juiste moment en op bijzondere wijze.


Klein fragment uit ons programma 'You are Loved'.

Eenzaamheid.

Opgesloten in zichzelf,

niet bij machte uit te spreken

wat diep van binnen leeft. 

Eenzaamheid.

Onmacht en onvermogen,

niet in staat te verwoorden

wat er door haar gedachten zweeft. 

Eenzaamheid.

Verstoppen en verschuilen,

niet het vermogen hebben zich te uiten,

te vertellen van de gevoelens die zij heeft. 

Eenzaamheid.

Een verborgen traan;

niemand die ziet

wat ten diepste in haar leeft.

Al is er geen mens die jou werkelijk kent,

weet heeft van je diepste gevoelens en gedachten;

God kent je naam, weet wie je bent, 

Hij is altijd bij je, ook in de duisterste nachten.

Tijdens het voordragen van het gedicht en het spelen en zingen van Martine, wordt er een schilderij van Caroline dat hier weer precies bij past via de beamer geprojecteerd.


Nieuwsgierig geworden?
Neem eens een kijkje op onze website van Kleurrijk Verbonden en wie weet Tot Ziens.

Caroline v.d. Vate:
>> Atelier 'De Oude smederij'
Martine Lage
>> martinelage.nl
Rita Klapwijk
>> bloemingodstuin.nl

En samen vormen wij:
>>  Kleurrijk Verbonden

In Zijn hand ...

Ik was vergeten hoe bewerkelijk en bijna twee-jarige peuter is.
Tja, als ze er gewoon een dagje zijn, merk je dat ook niet, en heb je daar ook geen last van.
Oppasoma zijn is toch wel even heel wat anders dan zoals nu pleegmoederoma zijn.

Afgelopen zaterdag was zo'n dag.
We waren samen naar mijn moeder, maar o, ze zat echt overal aan waar ze niet aan mocht komen, en overal op wat niet alleen niet mocht, maar ook omdat het nog eens gevaarlijk was.
Thuisgekomen ging onze kleine Luna daar nog eens even rustig mee door.
Al met al een zeer vermoeiende dag kan ik wel zeggen.
Daarbij zijn we allebei ook nog snipverkouden en snotteren we er samen rustig op los.
Binnen no-time zit mijn prulllenbak vol tissues en toetendoekjes.
's Avonds was ze zo moe en hangerig dat, -ook al ging de klok een uur terug, ik haar toch op tijd in bed heb gelegd.
En dat uurtje extra slaap ... tja, daar kon ik sowieso naar fluiten met een dichte neus en een zere keel.
Er zijn zo de afgelopen vier maanden aardig wat momenten geweest dat ik me afvroeg hoe ik het vroeger toch allemaal deed.
Maar ja, bedenk ik me dan, toen was ik niet alleen jonger, maar ik groeide er ook in, en dat is toch wel even wat anders dan vanuit het niets de zorg krijgen voor zo'n peuter.
Eén ding is zeker, de tijd vliegt voorbij; ze woont inmiddels al weer vier maanden bij ons in huis.

En zo zijn de afgelopen twee weken de dagen als het ware gewoon tussen mijn vingers doorgeglipt.
Nog steeds ben ik aan het uitvogelen hoe ik mijn tijd het beste kan verdelen.
Maar ja, daar is ook weer geen vast schema voor te maken, daar ik door het pleegmoederschap, wisselend ook met andere zaken te maken heb naast alle andere dingen.
Zaken die soms heel frustrerend zijn en tijdrovend en handenbindend.
En heel soms is daar een beetje goed nieuws bij.
En zo gebeurd het dat we alweer 18 dagen verder zijn dan mijn laatst geschreven logje.

Eén van de andere redenen is ook dat ik voor mijn dochter een blog probeer bij te houden over Luna en alles wat er speelt en gebeurd, zodat ze later alles nog eens terug kan kijken en lezen.
En ja, ook dat kost tijd.
Vooral het op een rijtje krijgen van alle foto's die ik in de afgelopen maanden al heb gemaakt, maar pas sinds kort op mijn laptop heb.
En soms zit mijn hoofd zo vol van alle beslommeringen dat er gewoon niets meer uit mijn handen komt wat schrijven betreft.


Toch zijn er ook wonderlijke dingen.
Dingen waarin ik Gods hand zie, Zijn zorg, zijn liefde voor mij te midden van deze best moeilijke en intensieve tijd.
Hier zijn er een paar:

* Het feit dat ze zo ontzettend lief blijft liggen 's morgens, zodat ik alle ruimte heb voor mijn Stille Tijd.
Nu ik (nog) niet naar de kerk kan, is mijn Stille Tijd nog eens extra belangrijk en waardevol.

* Het feit dat ze 's middags nog even lekker slaapt, en als ze niet slaapt, gewoon lekker ligt te kletsen en zingen in bed.
Het zijn de momenten dat ik of even niets doe, of mijn mail bijwerk, telefoontjes pleeg, of haar blog bijwerk of wat in etappes schrijf voor mijn eigen blog (en af en toe huishuidelijke klusjes als het niet anders kan).
Of ik neem tijd voor het prachtige boek van Max Lucado 'Onwankelbare Hoop'.
Och, als ik met dat boek bezig ben, lees, teksten uitschrijf en de vragen maak, dan kom ik tot rust, en vult mijn hart zich met wonderbare vrede en rust.
Ja, ik zou echt willen dat ik daar nog meer tijd voor had.

*Het feit dat het zo'n goede en heerlijke eter is (na vier kinderen die in meer of mindere mate slechte en moeilijke eters waren) is dit een zegen!
Wat kan ik genieten van haar zoals zij eet, wat zeg ik, smult van alles wat je haar voorzet.


Twee dagen terug was er eindelijk contact met Pleegzorg en is er een datum geprikt om met iedereen bij elkaar te komen en dingen door te praten.
Het begin is er, wat in mijn ogen ook wel mag na vier maanden.
Voor de rest is er alleen nog maar onzekerheid en onwetendheid, heel frustrerend voor ons allemaal.
Toch kies ik ervoor om mijn ogen te richten op mijn hemelse Vader en om vast te houden aan Zijn Almacht en Zijn alwetenheid; aan Zijn woord.
Hij is bij machte om meer te doen dan ik kan bidden of beseffen.
Alles is in Zijn hand; niets gebeurd buiten Hem om.
Onze tijden zijn in Zijn hand.
En voor alles is een tijd en een plaats.
En hoelang alles ook duurt, op zich laat wachten, hoe frustrerend het soms ook is, en hoe moedeloos je er soms ook van wordt, toch kies ik ervoor om me steeds daar weer op te richten.
(al is het soms na tranen van frustratie, pijn en verdriet, en moedeloosheid die me soms bekruipt)

Het laatste gedichtje 'Met Kracht omgord' op mijn pagina 'Bemoedigingen voor de Nacht' komt dan ook rechtstreeks uit mijn hart.
En de tekst (en) waaruit het gedichtje ontstaan is, zijn woorden die ik ervaar als door God aan mij gegeven op een moment dat ik van vermoeidheid niet meer wist hoe ik de dag moest doorkomen.
Het was nog net augustus en bloedheet, en ik had geen wekker gezet om mijn Stille Tijd te houden, want ik was gewoon veel te moe van het slechte slapen, maar die ochtend keek ik een keer op de kalender die op mijn kamertje staat en ik las de volgende verzen:

'Het is God, Die mij met kracht omgordt;

Hij heeft mijn weg volkomen gemaakt.

Hij maakt mijn voeten als die van hinden,

en doet mij op hoogten staan.

Hij oefent mijn handen voor de strijd 

en leert mijn armen een bronzen boog te spannen.'

Psalm 18:33-35

Ik heb een paar dagen echt geteerd op deze verzen, en met regelmaat komen ze nog terug in mijn gedachten, vooral als ik moe ben en geen fut meer heb en toch door moet.
Deze woorden brengen me terug bij Zijn kracht in mijn zwakheid.
Ik kan door en verder door Zijn kracht in mij, door Zijn heilrijke rechterhand die mij ondersteunt.
Hoe moe mijn benen en voeten ook zijn, dicht bij Hem (zoals bezig zijn met Hem door het boek van Max Lucado) maken ze weer licht omdat ik me gedragen weet, voelt; op hoogten sta.
Ze doen mij beseffen (tenminste zo zie, en ervaar ik het) dat alles wat er nu gebeurd, waar ik/we doorheen gaan, oefeningen zijn in het strijden.
Bidden, uitstappen, volhouden, moedig zijn.
(Volharding 😉)

Hij heeft mijn weg volkomen gemaakt.
Hij heeft mijn(onze) weg, mijn(ons) leven, in Zijn hand.

Met kracht omgord

Er is weer een nieuwe 'Bemoediging voor de Nacht'.
>> Met kracht omgord' n.a.v. Psalm 18:33a

Welterusten en slaap lekker!

Een liefdevolle groet,
Rita

Nu al een OneWord voor 2020 ...?

Hoewel het inmiddels al wel bijna oktober is, duurt het meestal toch nog wel even voor ik me buig over een nieuw OneWord voor het volgende jaar.
Echter een week geleden(of twee, dat weet ik niet meer precies) was ik iets aan het lezen waar het woord 'Volharding' in een zin stond.
En met dat ik het las is daar in mijn gedachten: dit is je OneWord voor volgend jaar.
Ik weet nog dat ik daardoor even stopte met lezen, en als het ware mijn hoofd even schudde van 'waar komt dit vandaan', en vervolgens 'ja, hoor, dit jaar 'Moed' en volgend jaar 'Volharding'; zo op elkaar volgend en bij elkaar aansluitend dat het is alsof ik het bij elkaar heb gezocht.
Het is ook hierom dat ik het verder niet heb opgeschreven maar eigenlijk maar gewoon liet voor wat het was.
Het woord laat me echter niet los; met regelmaat moet ik er aan denken; en waarom zou het niet toch mijn OneWord voor volgend jaar kunnen zijn?

Is het te vroeg om al een nieuw woord te hebben?
Is het omdat het lijkt alsof ik het bij elkaar heb gezocht?
Is het omdat ... ach, allerlei gedachten komen en gaan erover, maar een sterk gevoel van zekerheid is telkens daar als ik terugdenk aan dat moment, aan dat woord, aan de gedachte die binnenkwam.
En ... aan het feit dat God mij kent en weet wat ik nodig heb, wat goed voor mij is.

Volharding ...
Een indringend woord, dat hard werken in zich mee draagt, keuzes maken, beslissingen nemen.
Een woord dat ... Moed ... vereist.
Een woord waarin moeite, pijn en verdriet schuilt.
Een woord waarvan ik bij voorbaat ervaar dat het me 'iets' zal gaan kosten.

Volharding ...
Een indringend woord, maar dat ook beloning inhoudt, vreugde, kracht, toekomst, hoop ...
Een woord dat me dan ook automatisch bij Gods woord brengt.

Romeinen 5:3-5
'En dit niet alleen, maar wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en de ondervinding hoop.
En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is.'

Romeinen 8:24,25
'Want in de hoop zijn wij zalig geworden. Hoop nu die gezien wordt, is geen hoop. Immers, wat iemand ziet, waarom zou hij dat nog hopen?
Maar als wij hopen wat wij niet zien, dan verwachten wij het met volharding.'

Romeinen 12:12
'Verblijd u in de hoop. 
Wees geduldig in de verdrukking. 
Volhard in het gebed.'

Hebreeën 10:36
'Want u hebt volharding nodig, opdat u, na het volbrengen van de wil van God, de vervulling van de belofte zult verkrijgen.'

Jacobus 1:3-5
'..., want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt.
Maar laat die volharding ook volledig mogen doorwerken, opdat u volmaakt bent en geheel oprecht, en in niets tekortschiet.
En als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden.' 

2 Petrus 1:5-7
'En daarom moet u zich er met alle inzet op toeleggen om aan uw geloof deugd toe te voegen, aan de deugd kennis, aan de kennis zelfbeheersing, aan de zelfbeheersing volharding, aan de volharding godsvrucht, aan de godsvrucht broederliefde en aan de broederliefde liefde voor iedereen.'

Er staan nog veel meer teksten in de Bijbel met oog op 'Volharding', maar dit zijn even zo degenen die mij gelijk aanspreken.
Voorlopig laat ik het verder los, en 'houd mij vast' aan het woordje 'Moed', en aan de twee Bijbelteksten die er voor dit jaar bij hoorden:

'Heb Ik het u niet geboden?
Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de Heere, Uw God, is met u, overal waar u heen gaat.'
Jozua 1:9 (HSV)

‘… vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben uw God.
Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn heilrijke rechterhand.'
Jesaja 41:10 (NBG)

Heb Ik het u niet geboden!
Wees sterk en moedig; vrees niet!
Vertrouw!
Daar houd ik mij aan vast; dat is waar ik me door wil laten leiden (soms met vallen en opstaan).
Dat is waar ik voor kies, en dat is waar ik op ga staan, iedere keer opnieuw als ik het even niet zie zitten, of moe ben, of wat dan ook.
Hij heeft beloofd dat Hij met mij meegaat, overal waar ik ga.
Hij heeft beloofd dat Hij mij helpt, en ondersteunt.
En God breekt nimmer Zijn woord, nimmer Zijn beloften, en liegen kan Hij niet.


Het brengt mijn gedachten gelijk terug naar het één na laatste stukje dat ik schreef nav. het boekje van Susannah Spurgeon over 'De uitnemende kracht van Gods grootheid'; over het wandelen overeenkomstig mijn hoge roeping.
Wandelen, leven vanuit de kracht die Hij ons gegeven heeft.
Vasthouden aan Zijn beloften en die mezelf keer op keer voorhouden.
Kracht putten uit wat Hij zegt.
Mijn gedachten en gevoelens aan Zijn woord ondergeschikt maken en ... daarin volharden.

Ik weet dat er meerdere mensen zijn die twijfelen of ik dit allemaal wel ga volhouden, deze intensieve zorg voor mijn kleindochter, maar ik weet dat het kan vanuit Zijn kracht in mij.
En daar houd ik mij aan vast; daar richt ik mij op.
En als twijfel me aanvalt, wijs ik hem de deur door Gods woord voor te houden.
Hij heeft gezegd; Hij heeft beloofd!
Hem komt toe alle lof en eer, tot in alle eeuwigheid!
Amen!

Eeuwige trouw!

BemoedigingsMomentje

De uitnemende kracht van Gods grootheid ...

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.

Hoofdstuk 6.

‘… verlichte ogen des verstands, opdat gij moogt weten welke is de hoop van Zijn roeping, en welke de rijkdom is der heerlijkheid Zijner erfenis in de heiligen; en welke de uitnemende grootheid Zijn kracht is aan ons die geloven, naar de werking der sterkte Zijner macht.’
Efeze 1:18,19


De Statenvertaling, als ook de Herziene Staten Vertaling, spreken over ‘verlichte ogen van het verstand’, andere vertalingen spreken over ‘verlichte ogen van het hart’.
Een uitleg die ik er over las, verwees naar ‘de overleggingen van het hart (Psalm 19:15) en dat het daarom eigenlijk verlichte ogen van het hart moest zijn.
Oftewel: niet het intellect, maar het begrijpen.

Susannah begint dit hoofdstukje met ‘Kom, mijn hart, verzadig en verheug u vanmorgen met …’.
Het raakt mij, omdat Susannah, net als de Psalmisten uit de Bijbel, haar hart oproept om zich te verzadigen en te verheugen over wat onze machtige God kan doen, over wat Hij geeft en wil geven; over wat Hij heeft klaarliggen voor ons.
Hoe goed en belangrijk is het om de macht en kracht (de uitnemende grootheid) van God te overdenken!
Zijn woord vertelt en toont het ons, en om ons heen zien we de wonderen van Zijn machtige hand.
De schepping, ja, de hele natuur toont ons het werk van Zijn hand.
Uitnemende grootheid, alles overtreffende grootheid …
Gegeven aan ons die geloven!
Hoe onvoorstelbaar!
Geloof ik dit?
En …
Leef ik daar naar?
'Wandel ik mijn hoge roeping waardig?'

Ik moet bekennen dat mijn gevoel, meer dan me lief is, de overhand neemt, waardoor ik niet waardig mijn roeping -wie ik ben in Hem, met alles wat ik van Hem heb ontvangen, wandel.
En het laat me zien hoe ontzettend belangrijk het dus is om Gods woord veel te lezen en te overdenken; om het zo eigen te maken, dat ik er iedere dag meer naar, en uit ga leven.
Zijn uitnemende kracht in mij, waardoor ik alles kan doen door Jezus, Die mij kracht geeft. (Fil. 4:13)
En meer dan ooit, gezien de omstandigheden waarin ik nu verkeer, is het belangrijk dat ik me daar iedere dag van bewust ben, zodat ik telkens opnieuw ervoor kies om daaruit te leven.
En daarom is het me iedere morgen vroeg opstaan, om met Hem te kunnen beginnen, meer dan waard!


Wandelend overeenkomstig onze roeping ...

Stil worden;
Zijn woord lezen en horen.
Stil zijn en overdenken,
zodat nieuwe inzichten
kunnen worden geboren.

Stil worden;
Zijn Geest laten spreken.
Luisteren en overdenken,
zodat Hij Zijn licht in ons
binnenste kan ontsteken.

Stil worden;
Zijn wijsheid ontvangen.
Overdenken en begrijpen,
waarop ons hart zich vult
met dankbare lofgezangen.

Kom, mijn hart,
verzadig je,
aan Zijn sterkende,
en ondersteunende kracht,
die Hij in Christus aan je
heeft geopenbaard.

Kom, mijn ziel,
verheug je
om de genade
die Hij schenkt,
om de heerlijkheid
die Hij voor je bewaart.

Kom, mijn hart, mijn ziel,
aanbid Hem,
om  wie Hij is,
om wat Hij gaf en geeft;
aanbid Hem in alles,
onverschrokken en onvervaard.

Over een nieuw hoofdstuk, moed, en een heel ander leven ...

Terugblik ...
'Vandaag is het 1 januari.
Een nieuw jaar ligt als een onbeschreven bladzijde voor ons.
Het citaat van Max Lucado uit mijn agenda voor dit jaar laat mij weten dat God ons niet heeft gemaakt om een leven te leven vol verstikkende angst of zorgen die hoofdpijn veroorzaken, maar dat Hij een nieuw hoofdstuk voor ons in gedachten heeft en dat Hij niet kan wachten met het beginnen om te schrijven.
En soms vraagt dat van ons een behoorlijk portie moed.'


Het is inmiddels september als ik weer achter mijn laptop kruip en het schrijven weer wat wil proberen op te pakken.
Schrijven vraag rust, tijd en ruimte, en dat is nu net iets wat ik bijna niet meer heb, op een enkel uurtje na.


Mijn laatste schrijven op 'Quality Time' ging over >> 'Moed'.
Ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit nadenken en schrijven over Moed zelf zo nodig zou hebben, dat het zo persoonlijk zou worden, dat er zoveel moed van mij gevraagd zou worden.
Het gedichtje zie ik dagelijks voorbijkomen als ik mijn laptop opstart om even mij mail te checken en eventueel te beantwoorden als ik er nog puf voor heb.
Lezen doe ik het gedichtje niet altijd meer bewust, maar ik weet wat er staat, als ook de teksten waaruit het voortkomt.
Ik heb het nodig om alles aan te kunnen, om alles vol te houden.
Ik heb het nodig om te weten dat ik het aankan en vol zal houden door Zijn kracht, doordat Hij er is, mij ondersteunt en helpt.
Ik heb het nodig om moedig te blijven en alles recht in de ogen te kijken zonder bevreesd te zijn, of door mijn vrees in Jezus 'Naam het zwijgen op te leggen.

Een nieuw hoofdstuk ...
Een behoorlijk portie moed ...
Ja, een nieuw hoofdstuk en een behoorlijk portie moed, dat kun je wel zeggen, want wat is mijn/ons leven drastisch veranderd.
Inmiddels zorg ik namelijk alweer ruim anderhalve maand fulltime voor onze kleindochter van bijna twee (november).
En voor hoe lang?
Dat weten we niet; één jaar, langer ..., wie zal het zeggen.


Hoe triest dat dingen soms zo verkeerd lopen.
Relaties die stuk gaan, persoonlijke problemen die niet even één, twee, drie zijn opgelost, of op te lossen; verkeerde keuzes met verstrekkende gevolgen; niet gehoord of serieus genomen worden door de hulpverlening met alle gevolgen weer van dien.
Ach, waarschuwingen genoeg, en toch ...
Vaak genoeg om hulp gevraagd, geroepen, en toch ...

En nu ...
Nu woont een klein lief meisje van bijna twee niet meer bij haar papa en mama maar bij haar oma en opa en voor hoelang weet niemand.
En als ze weer naar huis mag, dan zal ook dat nooit meer zijn zoals ze het kende.


Mijn dagen zijn weer gevuld met luiers, een vloer vol speelgoed, babygebrabbel, oudHollandse kinderliedjes afgewisseld met de liedjes van Jan Visser, en binnenkort mag ik ook weer naar het consultatiebureau.
's Ochtends word ik begroet door een stralend kind, dat bijna iedere dag lachend begint, maar waar tegelijk ook een koppie op staat als ze iets niet mag of haar niet zint.
Ze is dol op eten, en slaapt heerlijk!
De grootste zegen vind ik dat, ook al wordt ze om half zeven/kwart voor zeven wakker, ze er niet eerder uit hoeft (en zelfs wil) dan een uur of half acht, en als het kwart voor acht wordt is het ook helemaal geen rampt.
En dat betekent voor mij dat ik mijn dag gewoon met de Heer kan blijven beginnen!
O ja, ik moet daarvoor wel mijn wekker op 6.20 uur zetten maar dat is niet erg.
Want wat heb ik dit juist hard nodig om alles aan te kunnen, Zijn kracht in mijn zwakheid!
Wat een zegen! en wat ben ik Hem hier dankbaar voor!

Al mijn taken heb ik neergelegd voor onbepaalde tijd.
Sommige dingen zal ik misschien weer op kunnen pakken als ze naar de peuterspeelzaal gaat, en andere dingen ..., ach, dat zie ik wel met de tijd.
Een kinderleven is altijd belangrijker dan welke taak dan ook.
En zingen, ach, dat kan en doe ik nog steeds iedere dag, alleen andere liederen 😊
Maar ik denk dat zelfs elk kinderliedje, christelijk of niet, een lofgezang is voor Hem.

Voor de rest is het wennen aan mijn nieuwe leven, aan mijn nieuwe dagbesteding en dagindeling, al gaat dat nu het weer wat kouder wordt een stuk beter.
Wel ben ik 's avonds vaak nog behoorlijk moe, wat dat betreft voel ik wel dat ik geen twintig meer ben.
Maar doordat ik beter slaap nu het koeler wordt, gaat het overdag ook beter, en komt de zin om ook nog wat anders te doen ook weer terug.
Heel blij dus dat de zomer nagenoeg voorbij is.

Moeilijk vind ik mijn positie wel.
Ik ben moeder van, maar ook oma en pleegmoeder.
Ik moet neutraal zijn, maar ook mijn kleinkind voor mijn eigen kind plaatsen, en dat doet soms behoorlijk zeer.
Ik kan wel zeggen dat mijn hart de afgelopen maanden voor mijn gevoel meerdere keren is gebroken, ja, uiteengescheurd.
En hoewel ik weet dat het goed is, en voor 'het goede doel', het doet geen afbreuk aan de pijn.
Hetzelfde geldt voor mijn dochter.

Het onderstaand plaatje wat ze me stuurde zegt genoeg ...
Het deed met het gedichtje eronder schrijven.
Twee moederharten, beiden soms gebroken, om gemis, of om de pijn van de ander ...

Gebroken moederharten;

gebroken door 

diep verdriet en pijn.

Van gemis, maar ook

van er niet voor jou

kunnen, of mogen zijn.

Tranen stromen in groten getale

naar beneden als jij ze niet ziet.

En als je kijkt zijn ze verborgen,

want ik wil jou geen pijn doen, of verdriet.

Je snapt er immers niets van,

je bent nog maar zo klein.

Mijn hart is gebroken

door zo van jou gescheiden te zijn.

Tranen stromen in groten getale

naar beneden om jouw verdriet.

Mijn hart breekt bij het zien

van jouw tranen, en (soms stil) verdriet.

Maar tegelijk ben ik trots op je,
zoals je nu je wegen gaat.
En ook al geloof jij het (nog) niet,
ik weet dat God bij elke stap naast je staat.

Gebroken moederharten;

Gebroken door 

diep verdriet en pijn.

Van gemis, maar ook

van er niet voor jou

kunnen, of mogen zijn.

Gods goedertierenheid ...

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.

Hoofdstuk 5.



‘Want bergen zullen wijken en heuvelen wankelen, maar Mijn goedertierenheid zal van u niet wijken, en het verbonds Mijns vredes zal niet wankelen, zegt de Heere Uw Ontfermer.’
Jesaja 54:10

‘Nooit echter, voor nog geen ogenblik, heeft onze God de liefde teruggenomen waarmee Hij ons van alle eeuwigheid aan heeft liefgehad! 
Nooit heeft Hij een van degenen die hun vertrouwen op Hem hadden gesteld, verlaten of vergeten.
Het is waar: onze zonden en onze ondankbaarheid kunnen Hem zo smarten en tarten, dat Hij Zijn aangezicht een tijdje voor ons kan verbergen.
Maar zelfs dan is het: Mijn goedertierenheid zal van u niet wijken.’
Susannah Spurgeon

Als ons leven zwaar en moeilijk is, verlangen we vaak graag naar de hemel, naar hoe het daar zal, naar de troost die ons daar te wachten staat; zien we er naar uit dat onze hemelse Vader onze tranen zal drogen.
Maar dit woord van God toont dat Hij ons ook in ons gewone dagelijks leven, en alles wat daar bij komt aan strijd, wil helpen en troosten.
Gods goedertierenheid is zo oneindig groot en zo onveranderlijk.
Goedertierenheid: genade, liefdevolle vriendelijkheid, goedheid, mededogen, standvastige liefde, trouw.


Wijken noch wankelen

Soms is het leven zo zwaar
dat we vol verlangen uit zien
naar de dag dat Jezus terugkomt
en we voor altijd bij Hem zullen zijn.

Soms zijn er zoveel zorgen, is er zoveel verdriet,
dat we alleen nog kunnen bidden: Heer, kom spoedig,
want ik weet niet meer hoe ik verder moet;
ik verlang zo naar de rust bij U, verlost van alle pijn.

Soms …, maar dan ineens is hier Uw woord:
‘Bergen zullen wijken en heuvelen wankelen,
maar Mijn goedertierenheid en vrede
zullen er elk moment voor je zijn.

Want Mijn liefde is eeuwig en standvastig,
Mijn goedheid ongeëvenaard.
Mijn mededogen is als een geurende balsem,
Mijn genade, die jou bewaart.

Mijn vriendelijkheid is vol liefde,
en door Mijn trouw ben Ik er iedere dag.
Mijn geliefde kind, dat Mijn woord toch
aan jou haar waarheid bewijzen mag.

Zoek toch je toevlucht bij Mij;
Ik ben een schuilplaats in een wereld
vol veranderingen.
Ik ben Degene die troost, ja,
je steeds opnieuw vol ontferming
zal omringen.

Adem Mijn woorden in;
laat ze neerdalen in je hart
en put daaruit je kracht.
Zie omhoog waar Ik met Mijn
goedertierenheid en vrede
geduldig op jou wacht.

Terugblik en een nieuw One Word …

Het einde van 2018 komt naderbij en daarmee komt er ook een einde mijn One Word 'Source' voor dit jaar.
Hoewel ik er dit jaar niet altijd even bewust mee bezig ben geweest, reisde het weldegelijk dagelijks met mij mee, want Hij is de Bron waaruit ik leef, en met wie ik dus onlosmakend ben verbonden.
Toch neemt het niet weg dat ik veel aan dit woord heb gehad dit afgelopen jaar.
Er waren meerdere moeilijke momenten waarbij dit woord mij hielp om de juiste keuze te maken, namelijk om op Hem te zien en niet op de omstandigheden en de dingen die gebeurden.
Je zou kunnen zeggen dat ik het woord meer persoonlijk heb uitgeleefd in stilte.
Misschien niet helemaal de bedoeling, maar soms zijn de dingen zoals ze zijn, en voor dit jaar was het goed.

Toen ik het Leesplan ‘One Word’ van You Version voor het eerst las(deed), had ik niet gedacht dat de impact van één woordje zo groot zou zijn.
Begon ik ermee omdat één woord voor een jaar me erg aansprak, nu ga ik er mee door omdat ik gemerkt heb hoeveel waarde en betekenis het heeft, en hoe het mij helpt en ondersteunt in mijn geloof.
Ik kan het je dus ook van harte aanbevelen om dit Leesplan te lezen en te doen.

In november begin ik steeds met het Lezen van dit Leesplan, gewoon om mij weer erdoor te laten inspireren voor een nieuw One Word.
Dit keer was ik nog maar bij de tweede dag, toen het woord binnenkwam, maar ik neem vervolgens altijd nog ruim de tijd voor bevestiging van dit woord, en vraag de Heer dan ook om verzen uit Zijn woord, of dat het woord ergens terugkom, of …
Hoewel het woord deze keer erg snel kwam, was het niet uit mijn gedachten te bannen, en de teksten die in mijn gedachten kwamen logen er ook niet om.
Nieuwsgierig naar mijn  woord voor het komende jaar?
Mijn woord voor 2019 is: MOED.

De twee teksten die in mijn gedachten kwamen en dit woord ondersteunen en mij aanmoedigen, zijn:

Jozua 1:9 (HSV)
‘Heb Ik het u niet geboden?
Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de Heere, Uw God, is met u, overal waar u heen gaat.

en Jesaja 41:10 (NBG)

‘… vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben uw God.
Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn heilrijke rechterhand.


Moed: courage, durf, dapperheid, sterkte, kracht, onversaagdheid, flinkheid, fermheid, kranigheid, …
Moed: de bereidheid de confrontatie met lichamelijke pijn, tegenslag en levensbedreiging, onzekerheid, angst en intimidatie aan te gaan en te doorstaan.
Moed: Niet de afwezigheid van angst, maar deze overwinnen.

'Ik heb geleerd dat moed 

niet de afwezigheid van angst is, 

maar het overwinnen ervan. 

Een dapper man is niet 

hij die geen angst voelt, 

maar hij die zijn angst weet te overwinnen.’

Moed, er valt nog veel over te zeggen en te schrijven, denk ik.
Maar ik zie bovenal uit naar wat God mij daarover wilt leren het komende nieuwe jaar.

Kerst- en Nieuwjaarsgroet

Gods rijke en onmisbare zegen 

voor de 

Kerstdagen en voor 2019

Blijf dicht bij Hem!

Liefdevolle groet,

Rita

Zijn grote liefde!

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.

Hoofdstuk 4.



‘… niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons lief heeft gehad, en Zijn Zoon gezonden heeft tot een Verzoening voor onze zonden.’
1 Johannes 4:10

Een hoofdstukje vol hoop en leven voor de ziel die mat, dor en droog is; met woorden van God om onze ziel op te frissen, te verkwikken, te laven; op te wekken om Hem opnieuw met hart en ziel lief te hebben.
Want Hij heeft ons eerst liefgehad, en Zijn Zoon gezonden tot verzoening voor onze zonden.

‘Soms is ons hart ongevoelig en hard; is er geen of weinig geloof, en gevoel.
Soms worstelen we wat af, en lijkt ons leven leeg, kaal en krachteloos.
Soms is onze geest benauwd en zijn zuchten en tranen onze enige gebeden.
Hoor dan deze woorden vol liefde, laat ze -opnieuw, tot je doordringen en je gevangen ziel bevrijden en verlichten.
Laat Zijn liefde -groot, vol en vrij, en even eeuwig als Hijzelf, je troosten, en laat de genade van dit woord het ongeloof, waarin we onszelf hebben opgesloten, ons bevrijden van de banden die ons vasthouden, de deuren van onze gevangenis openen en doen uitgaan in het licht van de ware vrede die te vinden is in het geloof.’

Niet dat wij God liefgehad hebben …
Van nature zijn wij haters en vijanden van God; we kunnen Hem niet liefhebben door onze zondige natuur. (>> Rom. 1:30; >> Rom. 5:10)


Persoonlijk
(Uit mijn Stille Tijd Dagboek)

Maar Hij heeft ons liefgehad; Hij heeft MIJ liefgehad!
God heeft mij altijd al liefgehad, altijd.
Van kleins af aan heeft Hij mij onder Zijn hoede genomen, maar door mijn angst heb ik heel, heel veel van Zijn liefde voor mij gemist.
Niet dat het er niet was, maar ik zat gevangen in mijn angst en was te bang en niet in staat om mezelf daaruit te bevrijden.
Ik zag toen niet eens dat ik daarin gevangen zat.
Maar het is Zijn liefde die mijn ogen heeft geopend en mij stap voor stap daaruit aan het bevrijden is.
Ik heb al een lange weg afgelegd, maar ben er nog niet.
Toch zie ik vandaag scherper dan ooit te voren, de waarheid van Zijn woord, dat Hij mij heeft liefgehad en mij vergeven heeft door Zijn Zoon, mijn Heere Jezus Christus.

Ik dacht Hem lief te hebben, maar mijn liefde was gebonden, beperkt, gevangen in angst voor Hem, voor de mensen.
Maar Hij had mij lief -ondanks, en opende mijn ogen en bevrijdde mij.

Dank U, Heer, dank U, Jezus!
Ja, U had, U heeft mij lief.
Zo lief, dat U mij niet loslaat, maar doorgaat met Uw werk in mij, totdat ik U van aangezicht tot aangezicht zal zien.


‘Niet dat wij God liefgehad hebben …
Dat betekent duisternis, bitterheid en eeuwige ondergang.

Maar dat Hij ons lief heeft gehad!
En dat betekent licht en vergeving, vrede en eeuwig leven.’


Woord van Hoop

O dierbaar woord van hoop!
Verdwenen is de duisternis,
de bitterheid en eeuwige ondergang.
Uw liefde verdreef mijn angst
en vulde mijn hart en ziel
met een nieuw lofgezang.

O dierbaar woord van hoop,
dat mijn hart doet zingen
van vreugde en gelukzaligheid.
U hebt mij liefgehad – dat is
licht, vergeving, vrede en eeuwig leven.
Ontvang mijn lied van dankbaarheid.

Kleinkinderen ...

Gedachten bij Hoofdstuk 5 van het boekje 'Pluspunt' van Tineke Tuinder -Krause.
Een schrijfboek over aantrekkelijk ouder worden.

Zoals de Blogtitel al laat zien, gaat Hoofdstuk 5 van het boekje over ouder worden over kleinkinderen.
Inmiddels mag ik de oma zijn van vijf prachtige kleindochters.
Ja, allemaal meiden, en ik vind het GEWELDIG!
Er wordt mij namelijk nogal eens gevraagd of ik dat erg vind; nee dus.
Zelf kom ik uit een jongensgezin (ik had drie broers), en ook ons eigen gezin bestaat uit drie jongens en één meisje, dus al die kleindochters vind ik maar wat prachtig.
Op onze oudste kleindochter, Naomi, heb ik enige tijd één dag in de week gepast, en inmiddels ook alweer een paar jaar op haar zusje, Feline.
Vanwege omstandigheden pas ik nu met enige regelmaat op dezelfde dag ook op haar nichtje, Zoë, die een jaartje jonger is dan Feline.
Soms wordt ze gebracht, maar ik haal haar ook af en toe zelf op, en dan rijd ik terug naar huis met twee heerlijke meidjes -die het heel goed met elkaar kunnen vinden, op de achterbank en geniet ik van hun geklets.

Ik kan deze dames geen groter plezier doen dan door ze mee te nemen naar de Intratuin.
Vooral in deze maand december, want ja, dan staat daar een draaimolen - meest favoriet bij mijn meisjes, maar ook alle lampjes, de winterlandschappen met draaimolentjes, ijsbaantjes, treintjes etc. en nog veel meer, doen hun oogjes glinsteren van plezier.
Deze oma is dan ook bijna iedere week bij Intratuin te vinden.
Het verschil tussen de moeders en mezelf als oma wordt al snel zichtbaar.
Waar de moeders vaak al snel na twee rondjes draaimolen verder gaan, staat deze oma er rustig vijf rondjes te wachten en mogen de dames vaak na een rondje door het tuincentrum nog één of twee keer ter afsluiting erin.
Oma heeft immers geen haast, want deze dag is speciaal voor hen, en als zij dit leuk vinden ...

De komende tijd zal ik (omstandigheden) ook nog een halve dag in de week bij mijn dochter te vinden zijn om op te passen op onze Luna, een heerlijk vrolijk wijffie van net één jaar.
Hoewel ik dit eigenlijk nooit zo intensief van plan was, lopen de dingen soms nu eenmaal anders dan gedacht en ben ik vooral erg dankbaar dat ik in staat ben om dit te doen.
Waar ik als oma vooral van geniet, is de ontspannenheid waarin de dagen gehuld zijn.
Je trekt tijd uit voor ze en hoeft er niets bij of omheen te doen; alle aandacht en tijd is voor hen.
Oftewel, zoals Tineke zegt in dit hoofdstukje, ik mag ze 'onvoorwaardelijke liefde en aandacht geven, en intenser genieten dan destijds'.
Ja, ondanks al 'de niet van te voren bedachte hoeveelheid oppassen', voel ik me een bevoorrecht en gezegend mens, en ben ik blij en dankbaar met de titel 'oma'.


Als de vragen me terugbrengen in de tijd, naar mijn eigen opa's en oma's, dan zijn er gemengde gevoelens, zo groot waren de verschillen tussen de hen beiden.
Maar daar het altijd beter is om naar de positieve dingen te kijken, is dat wat ik dan ook doe en in gedachten beleef ik opnieuw de heerlijke zaterdagmiddagen en een gedeelte van de avond.
Iedere zaterdagmiddag gingen we naar de Rozenstraat waar ons een warm onthaal wachtte met allerlei lekkers waar we thuis geen geld voor hadden.
En niet te vergeten, deze opa en oma hadden een tv!
Gompie, Rikkie en Slingertje, stuif es in, ...
Met mijn broers raden hoeveel reclames er zouden zijn; ja, dat was toen nog te doen en ook leuk.
Wat een heerlijke en geweldige tijd!
We bleven er ook altijd een boterham eten, wit King Cornbrood, en oma drukte altijd nog even het o zo verse wittebrood aan.
En als extraatje was daar ook altijd de eigengemaakte bietensalade, en het 'vechten' om de zilveruitjes van het bord van mijn moeder.

Toen mijn opa overleed, hij was nog helemaal niet zo oud -67 jaar, bleef mijn oma achter met mijn grootoma, de moeder van mijn opa.
Zij liep inmiddels tegen de honderd en kon niet meer alleen zijn.
Dus al snel pasten mijn broer en ik om de beurt op zondagmorgen op, zodat oma naar de kerk kon.
En ook dan verwende oma ons weer.
Iedere zondagmorgen stond op het aanrecht een dienblaadje klaar met wat lekkers en de 'echte' Tweedrank, en als oma weer terugkwam ontvingen we een gulden voor het oppassen en soms zelfs een rijksdaalder.
We voelden ons de koning te rijk!
En zo heb ik nog vele fijne en goede herinneringen.

Toch spelen deze herinneringen niet echt een rol nu ik zelf oma ben, want alles is zo anders dan vroeger.
Wij gingen iedere week op bezoek bij onze oma's en opa's, terwijl ik iedere week op enkele van onze kleinkinderen oppas tot ze naar school gaan.
Onze schoondochters werken, terwijl mijn moeder en ik fulltime moeder en huisvrouw waren, daarnaast wonen geen van onze kinderen (met kinderen) in ons dorp.
Maar ik hoop wel dat onze kleinkinderen net zulke fijne herinneringen zullen overhouden aan het zijn bij opa en oma, als dat ik zelf heb.
En dat ze als ze aan mij denken, ze nooit zullen vergeten hoeveel ik van hen houdt.

Ik hoop en bid, dat ons huis altijd een rustplek voor ze zal zijn; een veilige plaats, waarvan ze weten dat ze er altijd terecht kunnen.

Welk een kostbaar geschenk, Heer,
heeft U ons gegeven;
vijf prachtige kleindochters
bracht U in ons leven.
Dank U, voor de vreugde
en de blijdschap die zij geven,
dank U voor de verrijking
die ze brengen in ons leven.

Ik breng elk van hen, dagelijks,
(samen met hun ouders) voor Uw troon.
Leid hen, behoed en bescherm hen
met het bloed van Uw Zoon.
Doe elk van hen uitgroeien tot
een vrouw naar Uw hart;
dat ze U zullen liefhebben
in vreugde en smart.

Laat hun harten van jongsaf aan
voor Uw liefde en genade openstaan.
Zegen hen op de wegen
die ze hebben te gaan.
En laat hen nooit vergeten dat U
ze in alles altijd bij zult staan.

Zo leg ik hen in Uw handen, Heer,
elke dag opnieuw, hoofd voor hoofd.
Vertrouwend op Uw trouw en goedertierenheid
omdat U altijd doet wat U belooft.

Heer, ontferm U over hen die nooit oma of opa zullen worden, of kunnen zijn.
U kent, Heer, de pijn en het verdriet om het gemis, welke reden of oorzaak er ook achter zit.
Ontferm U, Heer; dat Uw troost ervaren mag worden door elk van hen.
En waar herstel en genezing nodig is, bid U dat U het zult bewerken.
In Jezus 'Naam.

- Amen -

Zing de Heere een nieuw lied!

'Hij geeft ons de juiste toon om Hem op een nieuwe manier te prijzen!'

Uit: Elk hoofdstuk apart
Van: Warren Wiersbe


In meerdere Psalmen komen we de woorden (of de strekking van deze woorden) 'Zing voor de Heere een nieuw lied' tegen.
Nu houd ik ontzettend van zingen, maar zomaar een nieuw lied ...
Alhoewel, als ik aan het stofzuigen ben dan gaan mijn liederen soms werkelijk alle kanten op, en maak ik van vele liederen soms gewoon een nieuw lied.

Als kind was dat ook geen probleem.
Ik kon uren op de schommel zitten en zong daarbij het hoogste lied.
En als mijn voorraad liederen uitgeput was, verzon ik de rest zelf wel -aldus mijn moeder.
Naar mate ik ouder werd, verdween deze kinderlijke onbevangenheid.
De momenten dat ik nog zo van alles en nog wat zing en van zinnen en woorden van bestaande liederen een nieuw lied maak, blijft beperkt tot onder de douche en tijdens het stofzuigen.
Want dan is er niemand dan Hij alleen die mij hoort, en kan ik onbevangen zingen wat er maar in mij opkomt, en ook van alles aan elkaar plakken.


Vanmorgen las ik Psalm 98, en ja, je raadt het al, deze Psalm begint met de woorden: 'Zing voor de Heere een nieuw lied'.
En zo werd ik opnieuw bepaald bij het verliezen van die kinderlijke onbevangenheid, en het stemde me eigenlijk een beetje 'verdrietig', totdat ik het boek van Warren Wiersbe erbij pakte -zoals ik bijna iedere morgen doe.
Wat hij schrijft werpt voor mij een nieuw licht over deze zo oude en bekende woorden.
Hij schrijft dat het woord dat met 'nieuw' is vertaald 'fris' betekent, en 'nieuw van kwaliteit'.
En dat het lied dan ook best een oud lied mag zijn want dat 'onze groei in de Heer en onze nieuwe ervaringen van Zijn genade ons in staat stellen een oud lied met frisse, nieuwe betekenis en zegen te zingen'. 
En hieraan koppelt hij dat 'dit verklaart waarom de Heer ons door beproevingen laat gaan'.
Namelijk, omdat Hij ons de juiste toon geeft om Hem op een nieuwe manier te prijzen!


Mijn gedachten gaan naar het lied 'Jezus, licht in de duisternis' (Opw. 627) dat we vanmorgen met de aanbidding zongen.
Een prachtig lied, maar werd de waarheid daarvan niet dieper, groter en intenser, nadat ik vanuit alle ellende, pijn, verdriet en moeilijkheden etc. op het punt kwam waar ik me afvroeg of ik nog wel wilde geloven, en op dat moment toch niet anders kon dan opnieuw voor Hem kiezen!
Zing ik het nu niet veel intenser en met meer passie dan ooit te voren!
Besefte ik op dat moment niet meer dan ooit, dat als Hij niet meer in mijn leven was, dat ik dan net zo goed dood kon zijn?
Maar dat als ik dan dood zou zijn, ik voor eeuwig zonder Hem zou zijn?
Waren de woorden van het refrein van dit lied op dat moment niet DE woorden die precies zeiden wat ik ervoer?
Want waar zou ik heen kunnen gaan zonder Hem?
Waarom nog bestaan zonder Hem?
Jezus, is immers mijn enige hoop en kracht; ja, Hij is mijn Heer!
Mijn licht in de duisternis; Het Getuigenis van Vaders onvoorwaardelijke en eeuwige liefde voor mij.
Hij is De Weg die ik volgen moet; ook als ik er niets van begrijp.
Zijn waarheid is volmaakt en goed, en bij Hem is leven en overvloed.
O, ik kijk uit naar de dag dat ik bij Hem zal zijn, en Hem zal zien van aangezicht tot aangezicht en Hem volkomen zal kennen.
En tot die dag geef ik Hem mijn hart en mijn stem en prijs ik Hem!

Een 'oud' lied wordt een nieuw lied door de beproevingen in mijn leven die mij doen groeien in de Heer en in nieuwe ervaringen van Zijn genade.

 Opwekking 627 - Jezus, Licht in de duisternis