Bemoedigingsmomentje
dinsdag 28 oktober 2014
zondag 26 oktober 2014
Reis naar de stilte
Stilte,
je bent zo kostbaar,
zo waardevol;
ik heb je zo lief!
Als het na drukte en rumoer stil wordt,
voel ik je als een druk op mijn oren.
Dankbaarheid vindt haar weg naar boven,
terwijl in mijn hart vreugde ontspringt.
Je bent voelbaar, je bent tastbaar;
ik kan je aanwezigheid horen.
Je bent een balsem voor mijn ziel,
die alle onrust en onvrede verdringt.
Stilte,
je bent mij zo kostbaar,
zo waardevol;
ik heb je zo lief …
Inmiddels is het alweer een week geleden dat ik thuiskwam van de Vrouwenconferentie.
En hoewel het hier aansluitend vakantie was en onze zoon en dochter daardoor thuis waren, heb ik genoten van een heerlijk rustige week die ik mezelf heb toegeëigend.
Ik deed niet meer dan het hoognodige en nam de tijd om mezelf als het ware weer terug te dwingen in de rust; de rust om te lezen, te schrijven, of gewoon te keutelen.
Mijn agenda was afgelopen week leeg en bleef leeg, op een afspraak met de tandarts na.
En nieuwe dingen die opgeworpen werden, heb ik niet aangenomen.
Welk een rust geeft dat alleen al niet!
Morgen gaan ze weer naar school en hoewel het deze week vrij rustig bleef, toch weet ik dat als morgenmiddag, en de andere momenten van de week, iedereen weg is –school en werk– ik deze korte momenten van stilte zal omarmen.
Stilte; voelbare, tastbare stilte, die mij altijd dicht bij God brengt en waar ik zo van geniet en dankbaar voor ben.
Soms zeg ik weleens zachtjes tegen Hem: ‘Hoort U het, Heer, hoort U de stilte ook?!’, en dan gaat een stil dankgebed naar boven en is het soms net even of we samen glimlachen om dit intieme moment van samen genieten van de stilte.
Ik heb deze momenten van stilte te weinig gehad afgelopen jaar.
Ik heb ze hard nodig, dat weet ik van mijzelf, maar er waren teveel dingen op mijn pad gekomen waardoor deze momenten grotendeels verdwenen.
Ik wist het, maar het lukte maar niet om het te veranderen, tot nu, en wat voel ik mij daar goed bij, bij dit vooruitzicht van rust en stilte.
Ik kijk even achterom naar mijn boekenkast, waar mijn werkje van de workshop van de Vrouwenconferentie staat.
Dit werkje (de Bijbeltekst uit Jes. 30:15 - ‘In stilheid en vertrouwen ligt mijn kracht’ getuigt daarvan) maakt ook deel uit van mijn reis terug naar de stilte; naar ontmoetingen met God en met mezelf.
Een reis in de stilte zodat alles weer in evenwicht komt.
Stilte,
je bent zo kostbaar,
zo waardevol;
ik heb je zo lief.
Je bent een waardevolle zegen,
voor als ik onrustig ben en verward.
Er gaat kracht van je uit en ...
je brengt vrede terug in mijn hart.
Je brengt mij dicht bij mijn Vader,
waar ik mij veilig weet en bemind.
Je schept licht en ruimte,
waardoor ik mijzelf hervindt.
Stilte,
je bent me zo kostbaar,
zo waardevol;
Stilte, ik heb je zo lief!
je bent zo kostbaar,
zo waardevol;
ik heb je zo lief!
Als het na drukte en rumoer stil wordt,
voel ik je als een druk op mijn oren.
Dankbaarheid vindt haar weg naar boven,
terwijl in mijn hart vreugde ontspringt.
Je bent voelbaar, je bent tastbaar;
ik kan je aanwezigheid horen.
Je bent een balsem voor mijn ziel,
die alle onrust en onvrede verdringt.
Stilte,
je bent mij zo kostbaar,
zo waardevol;
ik heb je zo lief …
Inmiddels is het alweer een week geleden dat ik thuiskwam van de Vrouwenconferentie.
En hoewel het hier aansluitend vakantie was en onze zoon en dochter daardoor thuis waren, heb ik genoten van een heerlijk rustige week die ik mezelf heb toegeëigend.
Ik deed niet meer dan het hoognodige en nam de tijd om mezelf als het ware weer terug te dwingen in de rust; de rust om te lezen, te schrijven, of gewoon te keutelen.
Mijn agenda was afgelopen week leeg en bleef leeg, op een afspraak met de tandarts na.
En nieuwe dingen die opgeworpen werden, heb ik niet aangenomen.
Welk een rust geeft dat alleen al niet!
Morgen gaan ze weer naar school en hoewel het deze week vrij rustig bleef, toch weet ik dat als morgenmiddag, en de andere momenten van de week, iedereen weg is –school en werk– ik deze korte momenten van stilte zal omarmen.
Stilte; voelbare, tastbare stilte, die mij altijd dicht bij God brengt en waar ik zo van geniet en dankbaar voor ben.
Soms zeg ik weleens zachtjes tegen Hem: ‘Hoort U het, Heer, hoort U de stilte ook?!’, en dan gaat een stil dankgebed naar boven en is het soms net even of we samen glimlachen om dit intieme moment van samen genieten van de stilte.
Ik heb deze momenten van stilte te weinig gehad afgelopen jaar.
Ik heb ze hard nodig, dat weet ik van mijzelf, maar er waren teveel dingen op mijn pad gekomen waardoor deze momenten grotendeels verdwenen.
Ik wist het, maar het lukte maar niet om het te veranderen, tot nu, en wat voel ik mij daar goed bij, bij dit vooruitzicht van rust en stilte.
Dit werkje (de Bijbeltekst uit Jes. 30:15 - ‘In stilheid en vertrouwen ligt mijn kracht’ getuigt daarvan) maakt ook deel uit van mijn reis terug naar de stilte; naar ontmoetingen met God en met mezelf.
Een reis in de stilte zodat alles weer in evenwicht komt.
Stilte,
je bent zo kostbaar,
zo waardevol;
ik heb je zo lief.
Je bent een waardevolle zegen,
voor als ik onrustig ben en verward.
Er gaat kracht van je uit en ...
je brengt vrede terug in mijn hart.
Je brengt mij dicht bij mijn Vader,
waar ik mij veilig weet en bemind.
Je schept licht en ruimte,
waardoor ik mijzelf hervindt.
Stilte,
je bent me zo kostbaar,
zo waardevol;
Stilte, ik heb je zo lief!
donderdag 23 oktober 2014
God van Trouw
Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ... (103)
Ik zal Me houden aan de eed die Ik je vader Abraham gezworen heb.
Want Abraham heeft naar Mij geluisterd en zich gehouden aan Mijn regels , Mijn geboden, Mijn voorschriften en Mijn wetten.
Genesis 26:3b,5
Als ik deze week (nav. mijn ‘Stille Tijd-kalender’) een aantal hoofdstukken uit het Bijbelboek Genesis lees, word ik getroffen door de trouw van God die erin doorklinkt.
Als ik bij hoofdstuk 26 kom en het doorlees, treft mij gewoon de enorme trouw van God.
Als in een flits gaan de woorden door mij heen: God van trouw, God van trouw!
Het raakt me als ik lees hoe God aan Isaak verschijnt en met hem spreekt, en hem belooft dat Hij Zich zal houden aan de eed die Hij aan zijn vader Abraham heeft gezworen, en dat Hij dat doet omdat Abraham naar Hem geluisterd heeft en zich aan Zijn regels heeft gehouden.
Het bemoedigt me, want het zegt iets over hoe God is, het zegt iets over Zijn karakter.
Het vertelt me dat Hij betrouwbaar is en dat ik op Hem kan vertrouwen.
Als ik ga kijken naar de betekenis van het woorden ‘trouw’ en ‘betrouwbaar’, dan kom ik bij beiden het woord ‘getrouw’ tegen.
En als ik daarnaar toe gaat en lees wat er staat, word ik stil.
Als vanzelf zet ik de woorden ‘God is …’ ervoor …
God is Betrouwbaar.
God is Eerlijk.
God is Loyaal
God is Nauwgezet.
God is Onveranderlijk.
God is Trouw.
God is Toegedaan.
God is Toegewijd.
God houdt Zich stipt aan iets.
God houdt Zijn woord.
Met andere woorden: God houdt Zich aan wat Hij ooit heeft afgesproken!
Je kunt op Hem rekenen!
Hij is niet wispelturig of veranderlijk als de mens.
God is trouw!
Zijn wegen mogen dan voor ons vaak niet te begrijpen zijn en vele vragen zullen in ons leven boven komen waar we geen antwoord op zullen krijgen, maar eens zullen we zien, zullen we weten, zullen we kennen.
Al wat Hij van ons vraagt is dat we net als Abraham, Isaak en Jacob geloven en vertrouwen op Hem, op Zijn woord, op Zijn beloften, op wie Hij is, namelijk:
een God van trouw.
Het maakt, dat ik steeds het opnieuw, keer op keer, naar Hem uitroep, want ik weet dat Hij er is, mij hoort, en mij zal helpen.
Hij is mijn Rots en Het Anker in de stormen van mijn leven.
Op wie anders dan op Hem alleen kan ik mijn hoop stellen?
Hij, en Hij alleen is betrouwbaar, getrouw, te vertrouwen.
Hij is: een God van Trouw.
God van trouw,
U verandert nooit.
Eeuwige, U mijn vredevorst.
Aller Heer, ik vertrouw op U.
Heer, ik roep tot U,
opnieuw en opnieuw.
Heer, ik roep tot U,
opnieuw en opnieuw.
U bent mijn rots wanneer ik wankel,
U richt mij op wanneer ik val.
Dwars door de storm
bent U Heer, het anker;
ik stel mijn hoop alleen op U.
dinsdag 21 oktober 2014
Het ligt niet aan Mij!
Wat had ik hier naar uitgekeken, en wat had ik deze dagen van rust hard nodig.
Wat was (en ben) ik moe, zowel lichamelijk (slecht slapen - leeftijd) als geestelijk, en wat had ik het nodig om bemoedigd te worden, gevuld te worden.
Wat verlang(de) ik naar tijd aan Zijn voeten zonder dat er enige plicht roept.
Wat verlangde ik naar dit weekend, 'mijn jaarlijkse Vrouwenconferentie', die tevens mijn (enige) echte vakantiedagen zijn.
Helemaal voor mij alleen, waarin ik niets anders hoef te doen dan genieten van alles: het heerlijke eten , zowel voor mijn lichaam als voor mijn geest, de rust van niemand die iets vraagt of iets van je wilt, even geen was, geen vaat, geen enkele huishoudelijke plicht, geen ..., niets ...
Als ik op mijn kamer kom, overvalt me de rust en stilte en besef ik, voel ik pas hoe vreselijk moe ik ben en het huilen staat me eigenlijk nader dan het lachen.
Ik pak mijn koffer uit en loop daarbij wat onwennig door mijn kamer.
Het is duidelijk te lang geleden dat hier, in deze rust en stilte, ben geweest; de rust en stilte van het gewoon ergens zijn zonder enige verplichting of verwachting; gewoon er zijn.
Anders dan anders, pak ik als nu als laatste pas het 'welkomstbriefje' met de Bijbeltekst.
Ieder jaar ligt dit, samen met wat lekkere versnaperingen, op ieders bed, alleen dit jaar pakte ik het niet als eerste, en ik kan niet eens benoemen waarom ik dit deed.
Als ik het briefje openvouw en de woorden lees, komen de tranen.
'God zal in al je behoeften naar Zijn rijkdom heerlijk voorzien, in Christus Jezus.' Fil. 4:19 (NBG)
God zal voorzien!
Dit woord, deze belofte, is eigenlijk alles wat ik nodig heb.
God zal voorzien!
De woorden komen binnen, echt binnen, en de tranen die door deze woorden zijn gaan stromen, zijn tranen die tegelijk een gedeelte van alle onrust en verwardheid meenemen en ruimte maken voor rust en vertrouwen.
God zal voorzien in alles wat ik nodig heb.
Ik weet niet waarin, ik weet niet hoe, of wanneer, maar het is goed: God zal voorzien, en zoals Hij voorziet, zal het ook goed zijn.
Op één ding na weet ik zelf niet eens precies wat ik nodig heb, maar ik ervaar gewoon, ik weet gewoon, dat deze woorden rechtstreeks bij God vandaan komen.
Het is Zijn belofte voor mij, aan mij, en ik ervaar Zijn grote liefde hierin.
Dit jaar is ook het eerste jaar, dat ik geen aantekeningen maak van de woordverkondigingen om verder uit te werken op mijn Blog; dit jaar ben ik er alleen voor mezelf.
Aan de ene kant voelt het een beetje vreemd, aan de andere kant ervaar ik ook een stuk rust die hierdoor binnenkomt.
Tijdens de aanbidding, daar beginnen we elke sessie mee, komt het volgende beeld in mijn gedachten:
Ik zie een lege kom, waarvan ik besef dat het mijn hart is.
Onderin is een dikke witte laag, het ligt daar vast en stil; het is de Heilige Geest, om in te drinken wat Hij geeft, om op te nemen wat Hij geeft.
Aan het eind van de avond zie ik een beetje water klotsen in de kom ...
De dag erop komt het beeld opnieuw terug en met de toespraak van Dicky zie ik het water naar binnen stromen.
De combinatie van de woorden die zij spreekt en haar zachte, zo liefdevolle stem, zijn een ware balsem voor mijn gepijnigde en door allerlei gebeurtenissen, verstoorde ziel.
God, wat bent U goed voor mij!
Als ik de eerste dag na het eten me even terugtrek op mijn kamer voor de avondsessie begint. pak ik mijn meegenomen (chr.) 'Glossy' - Stil - de reis naar binnen.
(Het leek mij wel een goede combinatie, dit weekend en dit blad)
Na het voorwoord en de inhoudsopgave stuit ik op de volgende woorden:
'You don't always need a plan - sometimes you just need to breathe, trust, and let go, and see what happens.'
Ik moet ook zeggen dat ik even geen plannen meer heb en ze ook eigenlijk helemaal even niet meer wil.
Zelfs het niet doorgaan dit jaar van de 'Kerstavond voor Vrouwen' voelt als een verademing en een opluchting.
Soms is het echt goed om ergens een punt achter te zetten en niet koste wat het kost doorgaan.
Als er niet genoeg mensen zijn om te helpen met de organisatie, dan houdt het gewoon op, hoe jammer het ook is en hoeveel vrouwen er ook teleurgesteld zullen zijn.
Een paar dingen houd ik vast, dat is ook goed, maar voor de rest zal ik nauwkeurig gaan waken over mijn agenda.
Hoe bijzonder is het niet hoe alles samenvalt.
Deze woorden uit de Glossy, dit weekend, Gods woord dat ik ontving, en aansluitend ... mijn praktisch lege agenda.
'You don't always need a plan - sometimes you just need to breathe, trust, and let go, and see what happens.'
Als ik zo over deze woorden nadenk, weet ik één ding zeker: ik wil dit weekend en de komende tijd gewoon Hem zoeken, met Hem alleen zijn, want ik weet dat hierin mijn kracht ligt, mijn herstel, en ...
misschien nieuwe wegen.
Want enkele gebeurtenissen van de laatste tijd hebben mij tegelijk losgemaakt van mijn vastzitten aan mijn woonplaats en mijn gemeente.
Dit hoeft helemaal niets te betekenen, of te zeggen te hebben, maar het schept wel nog meer ruimte.
Met deze conferentie van afgelopen weekend, begint zo eigenlijk ook mijn 'nieuwe' reis naar binnen.
Stil worden en tot rust komen bij Hem.
Even met hem alleen zijn.
Ik heb even geen plannen meer
en ik wil ook helemaal geen nieuwe maken.
Ik wil stilstaan en stil worden;
tot rust komen aan uw voeten, Heer.
Ik heb even geen plannen meer,
maar laat alles los en wil alleen
Uw liefde inademen, vertrouwend
dat U geeft wat ik nodig heb, Heer.
Ik heb even geen plannen meer,
maar wil gewoon even met U alleen zijn, Heer.
Het weekend is bijna voorbij als ik zondag tussen de middag de eetzaal voor de laatste maaltijd binnenloop.
Ook dit jaar is er voor iedereen nog een bemoediging om mee naar huis te nemen.
Aan iedere soeplepel op tafel zit een kaartje met een Bijbeltekst.
Het is alleen al een prachtig gezicht om te zien, de kleuren zijn namelijk echt mijn kleurtjes: roze en lever/bruin.
Ik kies een plekje uit, ga zitten en maak het kaartje los van de lepel.
'Maar jij die je hoop op de Heer hebt gevestigd, zal je kracht weer terugkrijgen. Je stijgt op met de vleugels als een arend, je zal voortsnellen, maar niet moe worden; je zult wandelen zonder uitgeput te raken. (Jesaja 40:31 Het Boek)
'Maar jij die je hoop op de Heer hebt gevestigd, zal je kracht weer terugkrijgen.
Ik weet niet veel meer van de toespraken, maar één ding weet ik wel, het thema is duidelijk zichtbaar in de woorden die ik van Hem heb ontvangen.
'Het ligt niet aan Mij ...'
Wat was (en ben) ik moe, zowel lichamelijk (slecht slapen - leeftijd) als geestelijk, en wat had ik het nodig om bemoedigd te worden, gevuld te worden.
Wat verlang(de) ik naar tijd aan Zijn voeten zonder dat er enige plicht roept.
Wat verlangde ik naar dit weekend, 'mijn jaarlijkse Vrouwenconferentie', die tevens mijn (enige) echte vakantiedagen zijn.
Helemaal voor mij alleen, waarin ik niets anders hoef te doen dan genieten van alles: het heerlijke eten , zowel voor mijn lichaam als voor mijn geest, de rust van niemand die iets vraagt of iets van je wilt, even geen was, geen vaat, geen enkele huishoudelijke plicht, geen ..., niets ...
Als ik op mijn kamer kom, overvalt me de rust en stilte en besef ik, voel ik pas hoe vreselijk moe ik ben en het huilen staat me eigenlijk nader dan het lachen.
Ik pak mijn koffer uit en loop daarbij wat onwennig door mijn kamer.
Het is duidelijk te lang geleden dat hier, in deze rust en stilte, ben geweest; de rust en stilte van het gewoon ergens zijn zonder enige verplichting of verwachting; gewoon er zijn.
Anders dan anders, pak ik als nu als laatste pas het 'welkomstbriefje' met de Bijbeltekst.
Ieder jaar ligt dit, samen met wat lekkere versnaperingen, op ieders bed, alleen dit jaar pakte ik het niet als eerste, en ik kan niet eens benoemen waarom ik dit deed.
Als ik het briefje openvouw en de woorden lees, komen de tranen.
'God zal in al je behoeften naar Zijn rijkdom heerlijk voorzien, in Christus Jezus.' Fil. 4:19 (NBG)
God zal voorzien!
Dit woord, deze belofte, is eigenlijk alles wat ik nodig heb.
God zal voorzien!
De woorden komen binnen, echt binnen, en de tranen die door deze woorden zijn gaan stromen, zijn tranen die tegelijk een gedeelte van alle onrust en verwardheid meenemen en ruimte maken voor rust en vertrouwen.
God zal voorzien in alles wat ik nodig heb.
Ik weet niet waarin, ik weet niet hoe, of wanneer, maar het is goed: God zal voorzien, en zoals Hij voorziet, zal het ook goed zijn.
Op één ding na weet ik zelf niet eens precies wat ik nodig heb, maar ik ervaar gewoon, ik weet gewoon, dat deze woorden rechtstreeks bij God vandaan komen.
Het is Zijn belofte voor mij, aan mij, en ik ervaar Zijn grote liefde hierin.
Dit jaar is ook het eerste jaar, dat ik geen aantekeningen maak van de woordverkondigingen om verder uit te werken op mijn Blog; dit jaar ben ik er alleen voor mezelf.
Aan de ene kant voelt het een beetje vreemd, aan de andere kant ervaar ik ook een stuk rust die hierdoor binnenkomt.
Tijdens de aanbidding, daar beginnen we elke sessie mee, komt het volgende beeld in mijn gedachten:
Ik zie een lege kom, waarvan ik besef dat het mijn hart is.
Onderin is een dikke witte laag, het ligt daar vast en stil; het is de Heilige Geest, om in te drinken wat Hij geeft, om op te nemen wat Hij geeft.
Aan het eind van de avond zie ik een beetje water klotsen in de kom ...
De dag erop komt het beeld opnieuw terug en met de toespraak van Dicky zie ik het water naar binnen stromen.
De combinatie van de woorden die zij spreekt en haar zachte, zo liefdevolle stem, zijn een ware balsem voor mijn gepijnigde en door allerlei gebeurtenissen, verstoorde ziel.
God, wat bent U goed voor mij!
Als ik de eerste dag na het eten me even terugtrek op mijn kamer voor de avondsessie begint. pak ik mijn meegenomen (chr.) 'Glossy' - Stil - de reis naar binnen.
(Het leek mij wel een goede combinatie, dit weekend en dit blad)
Na het voorwoord en de inhoudsopgave stuit ik op de volgende woorden:
'You don't always need a plan - sometimes you just need to breathe, trust, and let go, and see what happens.'
Ik moet ook zeggen dat ik even geen plannen meer heb en ze ook eigenlijk helemaal even niet meer wil.
Zelfs het niet doorgaan dit jaar van de 'Kerstavond voor Vrouwen' voelt als een verademing en een opluchting.
Soms is het echt goed om ergens een punt achter te zetten en niet koste wat het kost doorgaan.
Als er niet genoeg mensen zijn om te helpen met de organisatie, dan houdt het gewoon op, hoe jammer het ook is en hoeveel vrouwen er ook teleurgesteld zullen zijn.
Een paar dingen houd ik vast, dat is ook goed, maar voor de rest zal ik nauwkeurig gaan waken over mijn agenda.
Hoe bijzonder is het niet hoe alles samenvalt.
Deze woorden uit de Glossy, dit weekend, Gods woord dat ik ontving, en aansluitend ... mijn praktisch lege agenda.
'You don't always need a plan - sometimes you just need to breathe, trust, and let go, and see what happens.'
Als ik zo over deze woorden nadenk, weet ik één ding zeker: ik wil dit weekend en de komende tijd gewoon Hem zoeken, met Hem alleen zijn, want ik weet dat hierin mijn kracht ligt, mijn herstel, en ...
misschien nieuwe wegen.
Want enkele gebeurtenissen van de laatste tijd hebben mij tegelijk losgemaakt van mijn vastzitten aan mijn woonplaats en mijn gemeente.
Dit hoeft helemaal niets te betekenen, of te zeggen te hebben, maar het schept wel nog meer ruimte.
Met deze conferentie van afgelopen weekend, begint zo eigenlijk ook mijn 'nieuwe' reis naar binnen.
Stil worden en tot rust komen bij Hem.
Even met hem alleen zijn.
Ik heb even geen plannen meer
en ik wil ook helemaal geen nieuwe maken.
Ik wil stilstaan en stil worden;
tot rust komen aan uw voeten, Heer.
Ik heb even geen plannen meer,
maar laat alles los en wil alleen
Uw liefde inademen, vertrouwend
dat U geeft wat ik nodig heb, Heer.
Ik heb even geen plannen meer,
maar wil gewoon even met U alleen zijn, Heer.
Het weekend is bijna voorbij als ik zondag tussen de middag de eetzaal voor de laatste maaltijd binnenloop.
Ook dit jaar is er voor iedereen nog een bemoediging om mee naar huis te nemen.
Aan iedere soeplepel op tafel zit een kaartje met een Bijbeltekst.
Het is alleen al een prachtig gezicht om te zien, de kleuren zijn namelijk echt mijn kleurtjes: roze en lever/bruin.
Ik kies een plekje uit, ga zitten en maak het kaartje los van de lepel.
'Maar jij die je hoop op de Heer hebt gevestigd, zal je kracht weer terugkrijgen. Je stijgt op met de vleugels als een arend, je zal voortsnellen, maar niet moe worden; je zult wandelen zonder uitgeput te raken. (Jesaja 40:31 Het Boek)
'Maar jij die je hoop op de Heer hebt gevestigd, zal je kracht weer terugkrijgen.
Ik weet niet veel meer van de toespraken, maar één ding weet ik wel, het thema is duidelijk zichtbaar in de woorden die ik van Hem heb ontvangen.
'Het ligt niet aan Mij ...'
Ik zal in al je behoeften naar Mijn rijkdom heerlijk voorzien,
in Mijn Zoon, Christus Jezus!
Ik zal je kracht weer teruggeven,
als jij je hoop op Mij vestigt!
dinsdag 7 oktober 2014
Ik sla mijn ogen naar de bergen ...
Schilderij©Caroline van de Vate
Sla je ogen op naar de hemel
en verwacht je hulp van Hem,
Die hemel en aarde geschapen heeft.
Hij, de Bewaarder van Israël,
Die niet sluimert, noch slaapt,
is het die jou met liefde omgeeft.
Je voet zal niet wankelen.
Hij is de schaduw aan je hand.
Elke dag zal Hij over je waken
tot je komt in het Beloofde Land.
Zie omhoog en verwacht;
van Hem komt je hulp en kracht.
Naar: Psalm 121
woensdag 24 september 2014
Elke dag komt de hemel een stukje dichterbij …
Afgelopen zondag kreeg ik van een lieve vriendin een cd als afscheidscadeautje daar zij gaat trouwen en daarmee ook verhuizen naar een heel andere plaats.
Aan onze samenwerking (op vele gebieden) komt dan helaas ook een einde.
Ik heb de cd inmiddels al heel wat keren geluisterd, en hoewel ik over het algemeen niet zoveel met Nederlandstalige muziek heb, staan er op deze cd een aantal prachtige nummers.
Twee springen er echter helemaal uit en één daarvan vond ik ook op You Tube en die wil ik heel graag hier delen, in het bijzonder ook ter bemoediging voor mijn moeder.
We naderen eind september en dat betekent tegelijk dat oktober heel dichtbij komt.
Hoewel de maand voor mij niet meer zo beladen is, weet ik wel dat de tijd ernaar toe voor mijn moeder een heel verdrietige tijd is.
Dit jaar, 5 oktober om precies te zijn, is het alweer 23 jaar geleden dat mijn jongste broertje verongelukte.
Rond 7.00 uur die zaterdagmorgen kwam het telefoontje dat Jacco een ongeluk had gehad met zijn dienstauto (hij was beveiligingsbeambte en had nachtdienst).
De pijn is bij mij weggeëbd, maar hoe anders is dit als het je kind betreft.
Ik kan me daar geen voorstelling van maken, maar ik zie wat het met mijn moeder doet, hoe zij hem nog steeds mist, ook na zoveel jaar.
De paar weken vlak voor deze bewuste dag zijn en blijven moeilijk voor haar en ze is altijd weer blij als 5 oktober en de week erna voorbij zijn.
Er is een troost in het weten dat ze hem weer zal zien (net als ook mijn vader, die 7 jaar geleden overleed in november), maar deze tijd, deze dagen …
De pijn van het gemis komt in deze dagen meer binnen dan anders, misschien bij jou ook wel, maar welk een troost ligt er dan in deze woorden.
We kunnen blijven kijken naar de tijd die verstrijk dat iemand ons ontvallen is, maar we kunnen ook kijken naar de andere kant, naar de wetenschap dat met het verstrijken van iedere dag, de hemel een stukje dichterbij komt en daarmee ook het weerzien en een einde aan alle pijn, verdriet en lijden.
Het nummer heet: >> ‘Vergezicht’ van Annemieke Koelewijn
Dat ook jij door dit lied heen (nieuwe) moed en kracht mag ontvangen.
Lees eventueel ook: ‘Gemis’ (Words of my Heart)
Aan onze samenwerking (op vele gebieden) komt dan helaas ook een einde.
Ik heb de cd inmiddels al heel wat keren geluisterd, en hoewel ik over het algemeen niet zoveel met Nederlandstalige muziek heb, staan er op deze cd een aantal prachtige nummers.
Twee springen er echter helemaal uit en één daarvan vond ik ook op You Tube en die wil ik heel graag hier delen, in het bijzonder ook ter bemoediging voor mijn moeder.
We naderen eind september en dat betekent tegelijk dat oktober heel dichtbij komt.
Hoewel de maand voor mij niet meer zo beladen is, weet ik wel dat de tijd ernaar toe voor mijn moeder een heel verdrietige tijd is.
Dit jaar, 5 oktober om precies te zijn, is het alweer 23 jaar geleden dat mijn jongste broertje verongelukte.
Rond 7.00 uur die zaterdagmorgen kwam het telefoontje dat Jacco een ongeluk had gehad met zijn dienstauto (hij was beveiligingsbeambte en had nachtdienst).
De pijn is bij mij weggeëbd, maar hoe anders is dit als het je kind betreft.
Ik kan me daar geen voorstelling van maken, maar ik zie wat het met mijn moeder doet, hoe zij hem nog steeds mist, ook na zoveel jaar.
De paar weken vlak voor deze bewuste dag zijn en blijven moeilijk voor haar en ze is altijd weer blij als 5 oktober en de week erna voorbij zijn.
Er is een troost in het weten dat ze hem weer zal zien (net als ook mijn vader, die 7 jaar geleden overleed in november), maar deze tijd, deze dagen …
‘Elke dag komt de hemel een stukje dichterbij;
elke dag verkleint de afstand tussen jou en mij’
De pijn van het gemis komt in deze dagen meer binnen dan anders, misschien bij jou ook wel, maar welk een troost ligt er dan in deze woorden.
We kunnen blijven kijken naar de tijd die verstrijk dat iemand ons ontvallen is, maar we kunnen ook kijken naar de andere kant, naar de wetenschap dat met het verstrijken van iedere dag, de hemel een stukje dichterbij komt en daarmee ook het weerzien en een einde aan alle pijn, verdriet en lijden.
Het nummer heet: >> ‘Vergezicht’ van Annemieke Koelewijn
Dat ook jij door dit lied heen (nieuwe) moed en kracht mag ontvangen.
Foto:©Michael Klapwijk
Lees eventueel ook: ‘Gemis’ (Words of my Heart)
woensdag 17 september 2014
Even heel wat anders;
met dankbaarheid en gepaste trots
De afgelopen zomer ben ik behoorlijk druk geweest en nu kan ik jullie vertellen waarmee.
Caroline v.d. Vate en 'moi' hebben namelijk weer iets heel moois mogen en kunnen uitgegeven.
Het licht op jouw pad
* Luxe bureaustandaard
* 52 betekenisvolle schilderijen
en gedichten
* Inclusief Bijbelteksten
* € 13,95
Caroline v.d. Vate en 'moi' hebben namelijk weer iets heel moois mogen en kunnen uitgegeven.
De prachtige bureaukalender:
'Het Licht op jouw pad'
(Voorkant kalender)
Het is een weekkalender geworden, dus 52 weken lang een prachtig schilderij met een gedicht.
Daarbij hebben wij ook nog een passende Bijbeltekst gezocht, waardoor het een waardevol geheel geworden is.
Met 'Het Licht op jouw pad' verwijzen wij naar Jezus, die Het Licht van de wereld is.
Het is dan ook ons gebed dat door deze kalender iets van Zijn Licht zal schijnen op jouw pad.
Zijn Licht op jouw pad'; is een kalender vol bemoedigingen in beeld en woord.
(Voorkant en enkele voorbeelden uit de kalender)
Onze dank is aan onze Heer en Heiland, die ons in de eerste plaats bij elkaar heeft gebracht, en ook dit project heeft mogelijk gemaakt.
De kalender is bij verschillende Chr. en Evangelische Boekhandels reeds verkrijgbaar, maar nog niet overal.
Ik hoop de kalender zo spoedig mogelijk ingepakt te hebben (er komt een beschermend zakje omheen), waarna ze afgeleverd kunnen worden bij het CBC in Houten alwaar de boekhandels ze dan kunnen bestellen.
Van de boekhandels die afgelopen maandag op de beurs waren, zijn er al verschillenden die ze hebben kunnen meenemen, dus vraag er gewoon even naar.
Bij mij (of bij Caroline) bestellen kan ook, maar dan komt er € 3,84 bij aan verzendkosten.
* Luxe bureaustandaard
* 52 betekenisvolle schilderijen
en gedichten
* Inclusief Bijbelteksten
* € 13,95
zaterdag 23 augustus 2014
De liefde van God
Neem de tijd ... (1)
Sinds een paar dagen vertoef ik, na weken beneden aan de keukentafel te hebben gezeten, eindelijk weer op mijn kamertje.
Was het eerst de warmte die mij van mijn kamertje verdreef, aansluitend waren er wat dingetjes die nog moesten gebeuren op mijn kamertje waardoor ik er niet kon zijn.
Maar sinds een paar dagen is alles weer op orde, alles is weer opgeruimd en schoon en ik geniet nu ik weer achter mijn bureautje zit en neus heerlijk rond in mijn schriften en briefjes die ik afgelopen week met de 'grote schoonmaak' weer door mijn handen heb laten gaan en ook weer een keurig plekje heb gegeven.
Met het neuzen valt mijn oog op een citaat van *Andrew Murray:
'Neem de tijd, o mijn ziel, om in stilte de wondervolle openbaring van Gods liefde in Christus te overdenken, totdat uw hart vervuld wordt met aanbidding en verwondering en smachtend verlangen.
Neem er de tijd voor om de kostbare waarheid te geloven: 'De liefde van God is uitgestort in onze harten door de Heilige Geest welke ons is gegeven.'
Het zijn misschien wel heel ouderwetse woorden, maar ze raken mijn hart.
Door de drukte van het afgelopen jaar en zelfs ook deze zomervakantie, heb ik veel minder tijd dan voorheen gehad en kunnen nemen om dit te doen.
Hoewel ik in principe iedere morgen met Hem begin en wekelijks daarover schrijf, is het net of deze woorden doelen op iets anders, op meer, op dieper, op ...
Ik merk dat er nog een gejaagdheid in mijzelf zit van al het werk dat ik afgelopen jaar heb gedaan.
Een onrust, waarvan ik merk dat deze alleen verdwijn als ik, zoals ik vanmorgen opnieuw ervoer, alleen vind in het werkelijk tijd hiervoor nemen.
Al heel lang ligt er in mijn vensterbank naast mijn stoel in de kamer een boekje wat ik heel graag wil lezen.
Ik was er al eerder in begonnen, maar door de drukte kwam ik maar niet verder en het voelt dan op een gegeven moment ook niet goed meer om verder te gaan.
Dus afgelopen donderdag ben ik dan ook opnieuw begonnen en heb ik tegelijk maar opgeschreven wat mij aanspreekt om het beter te kunnen overdenken en te onthouden.
Vanmorgen las ik verder en ik ervoer hoe de gejaagdheid en onrust uit mijn lichaam verdween terwijl ik las en de woorden tot me door liet dringen en de gegeven Bijbelteksten eens nalas in andere vertalingen en opschreef.
Als ik dan nu deze woorden van Andrew Murray lees, besef ik dat ze eigenlijk op een bepaalde manier met elkaar zijn verbonden en dat het eigenlijk heel mooi is, om nu, op dit moment, zo deze woorden tegen te komen.
Het boekje heet: *Een knipoog van God - Ontdek de heilige momenten in je leven - geschreven door Lenya Heitzig.
Enkele citaten uit het boekje zijn:
'Heilige momenten zijn Gods subtiele manier om onze aandacht te trekken.
Ze herinneren ons eraan dat Hij dichtbij is.
Ik geloof dat heilige momenten Gods manier zijn om Zijn vingerafdruk achter te laten in de hoop dat wij Zijn identiteit ontdekken.
Heilige momenten zijn bedoeld om onze aandacht te vestigen op de Heilige.'
Ik bedenk mij, dat om deze heilige momenten te kunnen ontdekken, we ook de tijd moeten nemen om ze te kunnen herkennen en ontdekken.
De vraag is niet of deze momenten er zijn, maar of wij in staat zijn om in de kleine dingetjes van het dagelijkse leven Gods vingerafdruk te zien.
Dat kan zijn in een Bijbeltekst, maar ook in een telefoontje op een bepaald moment, of in een kaartje dat uitgerekend op een moeilijk moment op de mat valt, of in het musje dat een koekkruimeltje van je tafeltje komt pikken of in een vlindertje dat neerstrijk op de struik dicht bij je en wat je hart beroerd.
Een regenboog, iemand die zomaar even vriendelijk naar je lacht, naar je knikt, ...
En zo is in deze, soms o zo kleine momenten, Gods liefde voor ons zichtbaar en worden momenten met gewone dingetjes heilige momenten.
Ik ben nog niet verder gekomen dan slechts het voorwoord en de inleiding, maar als mijn gedachten nu al deze kant op gaan door het lezen van deze paar bladzijden, en ik opnieuw merk welk een rust ik vind, weet ik één ding zeker, de beslissing om pas op de plaats te maken en om dingen te laten vallen, is de juiste.
Dan maar geen Kerstavond voor Vrouwen, en dan ook maar wat later beginnen met het Secret Sister Program, ik ben immers geen persoon die veel van deze dingen naast elkaar of tegelijk kan doen of goed functioneert bij haast of bij vlug vlug.
Misschien spreken deze woorden van Andrew Murray me daarom wel juist zo aan: 'Neem de tijd, o mijn ziel, neem tijd ...'
Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om te overdenken,
tot je door te laten dringen
hoe groot Zijn liefde is.
Neem de tijd om te ontdekken
op welke wijze Hij
Zijn liefde laat zien.
Ik geloof, dat het begint met de tijd te nemen om Zijn woord te lezen, want daarin spreekt Hij tot ons en vertelt ons dat Hij van ons houdt en hoeveel.
'Ik heb u liefgehad met eeuwige liefde ...' (Jeremia 31:3)
'Ziet welk een liefde ons de Vader heeft gegeven ...' (1 Johannes 3:1)
'God echter bewijst Zijn liefde jegens ons, doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is.' (Romeinen 5:8)
'En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is.' (Romeinen 5:50)
En als ik dan door Zijn woord Hem meer en beter ga leren kennen, dan zal ik ook in mijn dagelijkse leven meer van Hem gaan ontdekken en Zijn vingerafdruk zien in kleine of onverwachte dingen.
Het nemen van deze tijd opent mijn (ons) hart en doet Zijn rust en vrede binnenstromen en verjaagd mijn(onze) gejaagdheid en onrust; het opent mijn hart en doet verwondering, aanbidding en vreugde opwellen.
Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en vind rust
in Zijn liefde en trouw.
Neem de tijd
tot je hart gevuld is
met verwondering,
aanbidding en vreugde.
Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd
tot deze kostbare waarheid
deel is van je leven.
Neem de tijd
en groei in volharding
en standvastigheid.
Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd ...
* >> Andrew Murray - Gods beste geheimen
* >> Lenya Heitzig - Een knipoog van God
Was het eerst de warmte die mij van mijn kamertje verdreef, aansluitend waren er wat dingetjes die nog moesten gebeuren op mijn kamertje waardoor ik er niet kon zijn.
Maar sinds een paar dagen is alles weer op orde, alles is weer opgeruimd en schoon en ik geniet nu ik weer achter mijn bureautje zit en neus heerlijk rond in mijn schriften en briefjes die ik afgelopen week met de 'grote schoonmaak' weer door mijn handen heb laten gaan en ook weer een keurig plekje heb gegeven.
Met het neuzen valt mijn oog op een citaat van *Andrew Murray:
'Neem de tijd, o mijn ziel, om in stilte de wondervolle openbaring van Gods liefde in Christus te overdenken, totdat uw hart vervuld wordt met aanbidding en verwondering en smachtend verlangen.
Neem er de tijd voor om de kostbare waarheid te geloven: 'De liefde van God is uitgestort in onze harten door de Heilige Geest welke ons is gegeven.'
Het zijn misschien wel heel ouderwetse woorden, maar ze raken mijn hart.
Door de drukte van het afgelopen jaar en zelfs ook deze zomervakantie, heb ik veel minder tijd dan voorheen gehad en kunnen nemen om dit te doen.
Hoewel ik in principe iedere morgen met Hem begin en wekelijks daarover schrijf, is het net of deze woorden doelen op iets anders, op meer, op dieper, op ...
Ik merk dat er nog een gejaagdheid in mijzelf zit van al het werk dat ik afgelopen jaar heb gedaan.
Een onrust, waarvan ik merk dat deze alleen verdwijn als ik, zoals ik vanmorgen opnieuw ervoer, alleen vind in het werkelijk tijd hiervoor nemen.
Al heel lang ligt er in mijn vensterbank naast mijn stoel in de kamer een boekje wat ik heel graag wil lezen.
Ik was er al eerder in begonnen, maar door de drukte kwam ik maar niet verder en het voelt dan op een gegeven moment ook niet goed meer om verder te gaan.
Dus afgelopen donderdag ben ik dan ook opnieuw begonnen en heb ik tegelijk maar opgeschreven wat mij aanspreekt om het beter te kunnen overdenken en te onthouden.
Vanmorgen las ik verder en ik ervoer hoe de gejaagdheid en onrust uit mijn lichaam verdween terwijl ik las en de woorden tot me door liet dringen en de gegeven Bijbelteksten eens nalas in andere vertalingen en opschreef.
Als ik dan nu deze woorden van Andrew Murray lees, besef ik dat ze eigenlijk op een bepaalde manier met elkaar zijn verbonden en dat het eigenlijk heel mooi is, om nu, op dit moment, zo deze woorden tegen te komen.
Het boekje heet: *Een knipoog van God - Ontdek de heilige momenten in je leven - geschreven door Lenya Heitzig.
Enkele citaten uit het boekje zijn:
'Heilige momenten zijn Gods subtiele manier om onze aandacht te trekken.
Ze herinneren ons eraan dat Hij dichtbij is.
Ik geloof dat heilige momenten Gods manier zijn om Zijn vingerafdruk achter te laten in de hoop dat wij Zijn identiteit ontdekken.
Heilige momenten zijn bedoeld om onze aandacht te vestigen op de Heilige.'
Ik bedenk mij, dat om deze heilige momenten te kunnen ontdekken, we ook de tijd moeten nemen om ze te kunnen herkennen en ontdekken.
De vraag is niet of deze momenten er zijn, maar of wij in staat zijn om in de kleine dingetjes van het dagelijkse leven Gods vingerafdruk te zien.
Dat kan zijn in een Bijbeltekst, maar ook in een telefoontje op een bepaald moment, of in een kaartje dat uitgerekend op een moeilijk moment op de mat valt, of in het musje dat een koekkruimeltje van je tafeltje komt pikken of in een vlindertje dat neerstrijk op de struik dicht bij je en wat je hart beroerd.
Een regenboog, iemand die zomaar even vriendelijk naar je lacht, naar je knikt, ...
En zo is in deze, soms o zo kleine momenten, Gods liefde voor ons zichtbaar en worden momenten met gewone dingetjes heilige momenten.
Ik ben nog niet verder gekomen dan slechts het voorwoord en de inleiding, maar als mijn gedachten nu al deze kant op gaan door het lezen van deze paar bladzijden, en ik opnieuw merk welk een rust ik vind, weet ik één ding zeker, de beslissing om pas op de plaats te maken en om dingen te laten vallen, is de juiste.
Dan maar geen Kerstavond voor Vrouwen, en dan ook maar wat later beginnen met het Secret Sister Program, ik ben immers geen persoon die veel van deze dingen naast elkaar of tegelijk kan doen of goed functioneert bij haast of bij vlug vlug.
Misschien spreken deze woorden van Andrew Murray me daarom wel juist zo aan: 'Neem de tijd, o mijn ziel, neem tijd ...'
Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om te overdenken,
tot je door te laten dringen
hoe groot Zijn liefde is.
Neem de tijd om te ontdekken
op welke wijze Hij
Zijn liefde laat zien.
Ik geloof, dat het begint met de tijd te nemen om Zijn woord te lezen, want daarin spreekt Hij tot ons en vertelt ons dat Hij van ons houdt en hoeveel.
'Ik heb u liefgehad met eeuwige liefde ...' (Jeremia 31:3)
'Ziet welk een liefde ons de Vader heeft gegeven ...' (1 Johannes 3:1)
'God echter bewijst Zijn liefde jegens ons, doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is.' (Romeinen 5:8)
'En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is.' (Romeinen 5:50)
En als ik dan door Zijn woord Hem meer en beter ga leren kennen, dan zal ik ook in mijn dagelijkse leven meer van Hem gaan ontdekken en Zijn vingerafdruk zien in kleine of onverwachte dingen.
Het nemen van deze tijd opent mijn (ons) hart en doet Zijn rust en vrede binnenstromen en verjaagd mijn(onze) gejaagdheid en onrust; het opent mijn hart en doet verwondering, aanbidding en vreugde opwellen.
Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en vind rust
in Zijn liefde en trouw.
Neem de tijd
tot je hart gevuld is
met verwondering,
aanbidding en vreugde.
Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd
tot deze kostbare waarheid
deel is van je leven.
Neem de tijd
en groei in volharding
en standvastigheid.
Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd ...
* >> Andrew Murray - Gods beste geheimen
* >> Lenya Heitzig - Een knipoog van God
woensdag 20 augustus 2014
Tactiek van de boze
De vakantie is bijna voorbij.
In verschillende delen van ons land zijn de scholen al weer begonnen, sommigen hebben nog even en bij ons in de regio beginnen de scholen over twee weken weer.
En met dat de scholen beginnen, begint langzaamaan ook al het verenigingsleven weer, de sportclubs, Bijbelstudiegroepen, Alpha enz.
Als er één ding is wat mij regelmatig opvalt, dan is het wel hoe druk sommigen het hebben.
Agenda's zitten soms overvol en als je een afspraak wil maken, moet je er of vroeg genoeg bij zijn of op lange termijn willen plannen.
Soms kun je er niet veel aan doen, soms vallen er nu eenmaal dingen samen.
Maar toch ...
Als we het afgelopen jaar een beetje stuk gelopen zijn door onze drukke agenda, of tot het besef gekomen zijn dat het, zoals het afgelopen jaar ging toch niet zo prettig was, dan is er vaak het goede voornemen om het wat rustiger aan te doen en onze agenda niet meer zo vol te plannen.
Een heel goed voornemen, waarvan alleen de uitvoering niet altijd goed lukt en onze agenda soms alweer vrij vol is voor we er erg in hebben.
Misschien dat het onderstaande verhaal ons kan helpen om goed na te denken voor we onze agenda weer gaan vol plannen.
De tactiek van de boze
Satan riep zijn dienaren van over de hele wereld bijeen voor een ontmoeting.
In zijn openingswoord tot zijn slechte engelen zei hij:
"Wij kunnen de christenen er niet van weerhouden naar de kerk te gaan.
We kunnen ze er niet van weerhouden hun Bijbel te lezen en de waarheid te leren kennen.
We kunnen ze er zelfs niet van weerhouden om behoudende waarden te hebben.
Maar, we kunnen wel wat anders doen.
Wij kunnen de christenen ervan weerhouden om een intieme, blijde ervaring in Christus te hebben.
Wij moeten oppassen, want als zij die verbinding met Jezus hebben, is onze macht over hen verbroken.
Dus, laat ze maar naar de kerk gaan en laat ze maar een behoudende levensstijl hebben, maar ... steel hun tijd ... zodat ze geen tijd voor een ervaring met Christus kunnen hebben."
Afleiden
"Dit is mijn plan, engelen, leidt ze af, zodat ze geen houvast vinden in hun Redder.
En zorg ervoor dat ze niet de vitale verbinding met de hemel zullen vasthouden tijdens het vorderen van de dag."
"Hoe zullen we dat doen?", riepen zijn engelen.
"Houdt ze bezig met onbelangrijke dingen van het leven en verzin ontelbare plannetjes om hun verstand bezig te houden", antwoordde de duivel.
"Verleidt hen om te kopen, te kopen en te kopen en dan te lenen, te lenen en te lenen.
Overtuigt de vrouwen ervan dat ze moeten werken en de echtgenoten om 6 of 7 dagen per week te werken, het liefst 10 tot 12 uur per dag, zodat ze hun levensstijl kunnen ophouden.
Weerhoudt ze ervan tijd met hun kinderen door te brengen.
Als de familie uit elkaar valt, zal ook hun thuis niet langer rust geven van de werkdruk.
Over-stimuleer hun verstand zo, dat ze de kleine, zachte stem van God niet meer kunnen horen.
Zet ze ertoe aan de radio, cassette- of cd-speler aan te zetten als ze autorijden, of de tv, video of stereo constant in huis aan te houden en let erop dat in iedere winkel en restaurant constant muziek te horen is.
Dit alles zal er voor zorgen dat hun verstand verstopt raakt en de eenheid met Christus zal worden verbroken.
Vul ook hun koffietafels met bladen en kranten; dreun in op hun verstand met nieuws, 24 uur per dag.
Overstroom hun brievenbus met rommel en valse hoop.
Zorg ervoor dat mensen, zelfs bij hun recreatiemomenten, nog druk zijn.
Laat ze terugkeren van hun vakanties met uitputting, onrust en laat hen onvoorbereid de komende week ingaan.
Laat ze vooral niet uitgaan in de natuur; waarin zij tot rust, tot zichzelf en tot God zouden kunnen komen.
Stuur ze liever naar drukke amusementsparken, naar sportieve evenementen, concerten en films.
En als de christenen elkaar ontmoeten voor geestelijke vriendschap, laat ze dan prietpraat houden en roddelen, zodat ze uit elkaar gaan met onrustige gedachten en met hun emoties uit balans."
Eigen kracht
"Laat ze maar bezig zijn met zielen winnen, maar stop hun leven zo vol met goede zaken, dat ze geen tijd meer hebben om de kracht van Christus te zoeken.
Weldra zullen ze dan werken in eigen kracht en hun gezondheid opofferen en hun familieband, en dat alles voor de goede zaak."
Het liep uit op een gedenkwaardige bijeenkomst en de boze engelen gingen maar al te graag hun opdrachten uitvoeren om iedereen druk, druk, druk te maken en van hier naar daar te doen toe rennen.
©Mij onbekend.
In verschillende delen van ons land zijn de scholen al weer begonnen, sommigen hebben nog even en bij ons in de regio beginnen de scholen over twee weken weer.
En met dat de scholen beginnen, begint langzaamaan ook al het verenigingsleven weer, de sportclubs, Bijbelstudiegroepen, Alpha enz.
Als er één ding is wat mij regelmatig opvalt, dan is het wel hoe druk sommigen het hebben.
Agenda's zitten soms overvol en als je een afspraak wil maken, moet je er of vroeg genoeg bij zijn of op lange termijn willen plannen.
Soms kun je er niet veel aan doen, soms vallen er nu eenmaal dingen samen.
Maar toch ...
Als we het afgelopen jaar een beetje stuk gelopen zijn door onze drukke agenda, of tot het besef gekomen zijn dat het, zoals het afgelopen jaar ging toch niet zo prettig was, dan is er vaak het goede voornemen om het wat rustiger aan te doen en onze agenda niet meer zo vol te plannen.
Een heel goed voornemen, waarvan alleen de uitvoering niet altijd goed lukt en onze agenda soms alweer vrij vol is voor we er erg in hebben.
Misschien dat het onderstaande verhaal ons kan helpen om goed na te denken voor we onze agenda weer gaan vol plannen.
De tactiek van de boze
Satan riep zijn dienaren van over de hele wereld bijeen voor een ontmoeting.
In zijn openingswoord tot zijn slechte engelen zei hij:
"Wij kunnen de christenen er niet van weerhouden naar de kerk te gaan.
We kunnen ze er niet van weerhouden hun Bijbel te lezen en de waarheid te leren kennen.
We kunnen ze er zelfs niet van weerhouden om behoudende waarden te hebben.
Maar, we kunnen wel wat anders doen.
Wij kunnen de christenen ervan weerhouden om een intieme, blijde ervaring in Christus te hebben.
Wij moeten oppassen, want als zij die verbinding met Jezus hebben, is onze macht over hen verbroken.
Dus, laat ze maar naar de kerk gaan en laat ze maar een behoudende levensstijl hebben, maar ... steel hun tijd ... zodat ze geen tijd voor een ervaring met Christus kunnen hebben."
Afleiden
"Dit is mijn plan, engelen, leidt ze af, zodat ze geen houvast vinden in hun Redder.
En zorg ervoor dat ze niet de vitale verbinding met de hemel zullen vasthouden tijdens het vorderen van de dag."
"Hoe zullen we dat doen?", riepen zijn engelen.
"Houdt ze bezig met onbelangrijke dingen van het leven en verzin ontelbare plannetjes om hun verstand bezig te houden", antwoordde de duivel.
"Verleidt hen om te kopen, te kopen en te kopen en dan te lenen, te lenen en te lenen.
Overtuigt de vrouwen ervan dat ze moeten werken en de echtgenoten om 6 of 7 dagen per week te werken, het liefst 10 tot 12 uur per dag, zodat ze hun levensstijl kunnen ophouden.
Weerhoudt ze ervan tijd met hun kinderen door te brengen.
Als de familie uit elkaar valt, zal ook hun thuis niet langer rust geven van de werkdruk.
Over-stimuleer hun verstand zo, dat ze de kleine, zachte stem van God niet meer kunnen horen.
Zet ze ertoe aan de radio, cassette- of cd-speler aan te zetten als ze autorijden, of de tv, video of stereo constant in huis aan te houden en let erop dat in iedere winkel en restaurant constant muziek te horen is.
Dit alles zal er voor zorgen dat hun verstand verstopt raakt en de eenheid met Christus zal worden verbroken.
Vul ook hun koffietafels met bladen en kranten; dreun in op hun verstand met nieuws, 24 uur per dag.
Overstroom hun brievenbus met rommel en valse hoop.
Zorg ervoor dat mensen, zelfs bij hun recreatiemomenten, nog druk zijn.
Laat ze terugkeren van hun vakanties met uitputting, onrust en laat hen onvoorbereid de komende week ingaan.
Laat ze vooral niet uitgaan in de natuur; waarin zij tot rust, tot zichzelf en tot God zouden kunnen komen.
Stuur ze liever naar drukke amusementsparken, naar sportieve evenementen, concerten en films.
En als de christenen elkaar ontmoeten voor geestelijke vriendschap, laat ze dan prietpraat houden en roddelen, zodat ze uit elkaar gaan met onrustige gedachten en met hun emoties uit balans."
Eigen kracht
"Laat ze maar bezig zijn met zielen winnen, maar stop hun leven zo vol met goede zaken, dat ze geen tijd meer hebben om de kracht van Christus te zoeken.
Weldra zullen ze dan werken in eigen kracht en hun gezondheid opofferen en hun familieband, en dat alles voor de goede zaak."
Het liep uit op een gedenkwaardige bijeenkomst en de boze engelen gingen maar al te graag hun opdrachten uitvoeren om iedereen druk, druk, druk te maken en van hier naar daar te doen toe rennen.
©Mij onbekend.
maandag 4 augustus 2014
Ik zal je krachtig bijstaan!
Heer,
Uw woord klinkt:
Ik zal je krachtig bijstaan!
Ik zie jou, Mijn kind,
waar je ook bent,
wat er ook gebeurt,
wat je doet,
niets is immers voor Mij verborgen.
Ik help je als je het moeilijk hebt;
ja, Mijn kracht zal jouw sterkte zijn.
Vertrouw Mij,
vertrouw op Mij.
Blijf op Mij je vertrouwen stellen!
Laat je hart steeds volkomen
naar Mij uitgaan
en Ik zal je krachtig bij staan!
Dat is Mijn belofte aan jou!
Geloof en vertrouw Mij
op Mijn woord.
Ik doe wat Ik beloof!
Mijn woord is ‘ja en amen’!
Geloof en vertrouw, Mijn kind!
Geloof en vertrouw Mij,
en je zult Mijn kracht ervaren.
Naar: 2 Kronieken 16:9
donderdag 17 juli 2014
Over topdrukte, afsluiten en ordenen
In een eerder Blogje (18 mei - Topdrukte en prioriteiten stellen) had ik al aangegeven, dat het topdrukte was, maar het ging nog even door voor ik het wat rustiger aan kon gaan doen.
De afsluiting van het Secret Sister Program gaf ook het nodige werk, zowel ervoor als erna.
Zelfs lezen lukte me niet; niet zozeer vanwege tijdgebrek, maar meer door onrust van het vele (denk- en schrijf)werk wat alles met zich meebracht.
De afgelopen anderhalve week stond in het teken van nieuwe vloerbedekking (benedenverdieping) en alles wat dat met zich mee brengt.
Gelukkig hadden we het weer goed mee, en maak ik ook gebruik van het feit dat alles leeg en uit huis moest voor een grote schoonmaakbeurt.
Al gaat dat met deze temperaturen iets minder vlug dan anders, en na het vele sjouwen en trap op en af om alle spullen onder te brengen, is mijn lichaam ook wel toe aan een paar dagen heel rustig aan.
Hoewel mijn rug en gewrichten zich goed houden, voel ik dat ik even pas op de plaats moet doen.
Het inruimen en opnieuw indelen van de spullen duurt dus nog even een poosje, maar wat voelt het goed!
Op de één of andere manier lijkt het dan alsof er in mijn hoofd ook iets opgeruimd wordt en vandaag heb ik zelfs weer mijn boek gepakt.
Op de één of andere manier lijkt het dan alsof er in mijn hoofd ook iets opgeruimd wordt en vandaag heb ik zelfs weer mijn boek gepakt.
Weliswaar een andere dan mijn Reading Challenge aangeeft (ik moet nog even een andere foto maken), want in de bibliotheek van onze Gemeente(kerk) stond het boek 'De schuilplaats' van Kirsten Heitzmann en dat is het vervolg (en tevens het laatste deel) op Dwaalgeest en Sleutelkind.
Deze boeken had ik verslonden en dus verruil ik het nieuwe boek van Francine Rivers even voor dit derde en laatste deel en ik merk dat er weer ruimte in mijn hoofd is om ook te kunnen lezen.
Wat heerlijk!
Als ik het in dat vorige Blog ook had over prioriteiten stellen, dan geldt daarvoor ook dat ik stappen heb gezet.
De Kerstavond voor Vrouwen, die ik nu zo'n zes jaar achter elkaar mee organiseer, zal waarschijnlijk niet komen dit jaar.
De oproep in ons gemeenteblad om hulp in de vorm van minstens vijf of zes vrouwen die het team komen versterken, heeft tot nu toe niet meer opgeleverd dan 1 toezegging en 1 denkt na.
Voor mijzelf heb ik duidelijk gesteld dat er zeker vijf of zes vrouwen moeten komen en anders gaat de avond (dit jaar in ieder geval) niet door.
Het wordt tijd dat er anderen komen en ook dingen gaan overnemen.
Heel vaak hoor: dat en dat kan ik niet, en dus gebeurt er niets.
Ik moet zeggen, ik was precies zo, maar God heeft daar verandering in gebracht en mijn belofte aan Hem, dat ik dat zou gaan doen wat Hij op mijn pad bracht, heeft ervoor gezorgd dat ik erachter kwam, dat ik veel meer kan, veel meer gaven en talenten heb, dan dat ik ooit had kunnen bedenken.
Soms moet je dus uitstappen en gewoon dingen gaan doen om te ontdekken wat je (nog meer) kunt en dat dit vervolgens (vaak) ook nog leuk is om te doen.
Wij kunnen niet op vakantie, dus ga ik deze zomer maar eens gebruiken om orde op zaken te stellen; zowel in mijn huis (al een heel eind op weg) als op mijn laptop.
Ook daar kun je namelijk heel veel op verzamelen en dat heb ik sinds mijn eerste laptop dan ook goed gedaan.
Gister en eergisteren alvast een beginnetje gemaakt; ik kon toch even niets doen doordat de nieuwe vloerbedekking werd gelegd en mijn lichaam schreeuwde vervolgens toch om wat rust.
Daarnaast de nieuwe aanzet maken voor het 2e seizoen van het Secret Sister Program en me voorbereiden op het nieuwe Bijbelstudieseizoen voor de maandagmorgen.
Veel tijd zal ik voor schrijven misschien dan nog niet hebben, maar wat hoop ik dat dat wel weer terugkomt als alles weer is geordend.
Veel tijd zal ik voor schrijven misschien dan nog niet hebben, maar wat hoop ik dat dat wel weer terugkomt als alles weer is geordend.
Toch kijk ik met een voldaan gevoel terug op een mooi kerkelijk seizoen, waarin ik opnieuw veel heb geleerd; ook over mijzelf en mijn kunnen, mijn mogelijkheden en mijn tijd, mijn kracht en mijn zwakke plekken en over leren loslaten.
Maar ook mijn werk samen met Caroline staat niet stil; we zijn druk bezig om iets nieuws aan te kunnen bieden in september, dus ook daar gaat nogal wat tijd en werk inzitten.
Al met al plannen genoeg om de zomer te vullen en ter ontspanning liggen de nodige boeken om te lezen op mij te wachten.
Want naast dat ik onlangs jarig was en het één en ander kreeg, won ik via Facebook ook nog eens vijf boeken.
Dus ook genoeg leesvoer.
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie.
Of je nu weggaat of thuisblijft, Gods rijke zegen!
Vergeet Hem niet!
Liefs,
donderdag 26 juni 2014
Gelukkig wie bij de Heer bescherming zoeken
Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ... (102)
Gelukkig wie bij de Heer bescherming zoeken.
Psalm 2:12
Psalm 2:12
Als ik mijn bescherming zoekt bij de
Heer, ben ik gelukkig omdat:
Hij beschermt mij; Hij is een schild, een rots, een vesting, een toevlucht. (Ps. 3)
Hij beschermt mij; Hij is een schild, een rots, een vesting, een toevlucht. (Ps. 3)
Hij geeft mij rust en veiligheid. (Ps. 4)
Hij zegent mij, en beschermd mij liefdevol als een schild. (Ps. 5)
Hij bevrijdt mij mits ik oprecht ben; Hij is een rechtvaardige Rechter. (Ps.
7)
Hij laat mij niet in de steek.(Ps. 9)
Hij is betrouwbaar. (Ps. 12)
Hij is liefdevol, brengt redding en vreugde. (Ps. 13)
Hij geeft goede raad; Hij is aan mijn zijde en wijst mij de weg naar het leven. (Ps. 16)
Hij geeft goede raad; Hij is aan mijn zijde en wijst mij de weg naar het leven. (Ps. 16)
Hij geeft antwoord, schenkt aandacht aan mijn woorden; Hij luistert naar
wat ik te zeggen heb. (Ps. 17)
Hij is mijn sterkte, mijn bolwerk, mijn machtige bevrijder;
Hij hoort mij, helpt mij en houdt mij staande; Hij is sterk als
een rots, geeft overwinning;
Hij is Volmaakt. (Ps. 18)
Zijn richtlijnen zijn volmaakt en geven levenskracht; Zijn woord is zuiver
en betrouwbaar, en blijft voor altijd gelden. (Ps. 19)
Hij verhoort, verricht grote daden en brengt bevrijding. (Ps. 20)
Hij vergeeft, wijst mij de weg die ik moet gaan, geeft mij raad en ziet mij
waar ik ook ben. (Ps. 32)
De hemel getuigt van Zijn wonderen; de engelen roemen Zijn trouw.
De hemel en aarde zijn van Hem, de wereld met al haar bewoners; Hij zette
haar onwrikbaar vast. (Ps. 89)
Hij is koning en bekleed met het hoogste gezag, met macht en majesteit.
Hij is er vanaf het eerste begin. (Ps. 93)
Hij is de Allerhoogste God. (Ps. 97)
Eeuwig duurt Zijn liefde. (Ps. 136)
Hij kent en doorgrond mij; is voor en achter mij, ja, Zijn hand ligt op
mijn schouder.
Hij weefde mij in de schoot van mijn moeder, zag mijn vormeloos begin.
Zijn gedachten zijn diep en oneindig in getal. (Ps. 139)
Alles raakt verzadigd als Hij Zijn hand opent.
Alles wat Hij doet is rechtvaardig en uit alles blijkt Zijn liefde.
Op wat Hij zeg, kun je vertrouwen. (Ps. 145)
Er is niemand bij wie ik meer bescherming vind dan bij Hem.
Er is niemand die meer om mij geeft, meer voor mij zorgt, dan Hij.
Er is niemand groter, niemand sterker, niemand machtiger dan Hij.
Ja, ik ben gelukkig, omdat ik mijn bescherming heb gevonden bij Hem.
Dank U wel, Heer God Almachtig; ik prijs Uw Naam!
maandag 16 juni 2014
Jezus, mijn Steen der hulp
Het was afgelopen vrijdagmorgen dat ik weer eens naar de site van Jenedy Paige ging om te kijken naar haar schilderijen.
Voor wie haar niet kennen, Jenedy Paige is kunstschilder en maakt prachtige schilderijen, voornamelijk portretten.
Bij een paar van haar schilderijen heb ik een gedicht geschreven (zie bijvoorbeeld helemaal onderin mijn Blog - Ochtendmeditatie), maar soms sluit een schilderij ook prachtig aan bij wat ik al eerder geschreven heb, en zo bezoek ik af en toe haar site.
Ik heb ook haar toestemming om afbeeldingen van haar schilderijen (met vermelding van haar naam en site) op mijn Blogs te plaatsen.
(mocht je dus één van haar schilderijen tegen komen en willen overnemen, houdt het copyright in ere en vraag ook om haar toestemming en vermeldt vervolgens dan ook altijd naam en site!!!)
Dit maal bezocht ik ook haar Blog.
Haar schilderij "My Ebenezer" trok mijn aandacht; het raakte mij en met het lezen van het verhaal erachter werd ik vervolgens heel stil.
Jenedy en haar man verliezen hun eerstgeboren zoon, en schilderen is voor haar een manier om met haar verdriet om te gaan, een soort van ‘kunsttherapie’.
Ze noemt ‘My Ebenezer’ een ‘grief painting’, een verdrietschilderij,
In 1 Samuël 7 lezen we hoe de Israëlieten een overwinning behaalden op de Filistijnen en in vers 12 staat er dan: ‘Toen nam Samuël een steen en plaatste die tussen Mizpa en Sen; hij gaf hem de naam Eben-Haëzer en zei: Tot hiertoe heeft de HEERE ons geholpen.
Ik moet bekennen dat ik altijd heb gedacht dat Eben-Haëzer betekende: ‘Tot hiertoe heeft de Heer ons geholpen’, maar dit is dus helemaal niet zo; het betekent: Steen der hulp.
Het staat er in mijn Bijbelvertaling ook niet bij moet ik zeggen, en meestal is wat erachter staat min of meer de betekenis, maar nu dus niet.
Met het lezen van de werkelijke betekenis van deze naam en het getuigenis van Jenedy, raakte het schilderij mijn hart nog meer en ging het nog meer voor mij leven.
Ik raad je dan ook aan om het verhaal achter dit schilderij te lezen.
>> Jenedy paige - My Ebenezer
Het beeld van de vrouw leunend op de steen, bracht mij bij Jezus, de Rots van ons heil, van onze redding.
Zoals de vrouw leunt op de steen, zo mag ik leunen op Jezus, sterker nog, Hij verlangt ernaar dat ik dit doe.
Jezus was(en is) het vaste fundament van Jenedy, Degene aan wie ze zich vasthield als er niets anders meer was, en ze wist, dat zolang ze zich aan Hem vasthield, ze niet zou vallen; maar ook aan wie ze zich nog steeds vasthoudt om ook verder te kunnen.
Jezus wil ook ons vaste fundament zijn, onze ‘Eben-Haëzer, onze Steen der hulp, aan wie je kunt vasthouden, zodat je niet zult vallen, op wie je kunt leunen in tijden van nood.
Van wie je op aan kunt, want Hij is betrouwbaar, op wie je terug kunt vallen, want Hij staat vast.
Eben-Haëzer - Steen der Hulp!
Jezus, mijn Eben-Haëzer.
Jezus, mijn Eben-Haëzer.
Mag Hij ook jouw Eben-Haëzer zijn?
Eben-Haëzer:
Jezus,
Mijn ‘Steen der hulp’
Jezus,
U bent mijn rots,
mijn steen der hulp.
U bent mijn sterkte
en mijn kracht;
mijn toevlucht
voor elke dag.
Jezus,
U bent mijn rots,
mijn steen der hulp.
Bij U vind ik troost,
U richt mij op;
ja, U helpt mij
iedere dag.
Jezus,
U bent mijn rots,
mijn steen der hulp.
U bent mijn steun,
mijn toeverlaat;
op U vertrouw ik,
ja, elke dag.
Bij U schuil ik,
bij U huil ik,
bij U vind ik troost,
kom ik tot rust
en vind nieuwe kracht.
U richt mij op,
U bemoedigt mij,
U versterk mijn ziel
meer dan slaap
in de nacht.
Jezus,
U bent mijn rots,
mijn steen der hulp
voor iedere dag!
maandag 9 juni 2014
Blaas op mij, adem van God ...
Blaas op mij, adem van God.
Vul mij opnieuw met Leven.
Zodat ik zal liefhebben wat U lief heeft
en zal doen, wat U zou doen.
Blaas op mij. adem van God,
totdat mijn hart zuiver is,
tot onze wil één is,
in het doen en standhouden.
Blaas op mij, adem van God.
Vermeng mijn gehele ziel met Uzelf,
tot dit aardse deel van mij
gloeit met Uw Goddelijk Vuur.
Blaas op mij, adem van God.
Zo zal ik nimmer sterven,
maar met U het volmaakte leven leven
In Uw eeuwigheid.
Naar :
Breathe on me , breath of God.
By Edwin Hatch (1873)
donderdag 29 mei 2014
maandag 26 mei 2014
... en de schapen horen Zijn stem …
Vanmorgen liet ik onze Jaylinn uit en met het bereiken van het weidje waar 3 schapen staan, schoot mij een voorval van vorige week weer te binnen.
De drie schapen die daar staan zijn nog best jong; ze zijn vorig jaar geboren en ik heb dan ook eigenlijk de neiging om te spreken van schaapjes.
Maar goed, deze schapen zijn met de fles grootgebracht en daar ze op mijn dagelijkse route liggen van ons hondje uitlaten, heb ik ze praktisch op zien groeien.
Een keer heb ik er zelfs eentje uit het (toen droge) slootje gevist en terug in het weidje gezet; deze was namelijk door de afrastering gekropen.
(het gras bij de buren is immers ook altijd groener, zelfs bij schapen)
Al met al heb ik daardoor iets met deze ‘schaapjes’.
Hoe raar het misschien ook klinkt, ze hebben een speciaal plekje in mijn hart.
Die bewuste middag liep ik er opnieuw langs en ineens vlogen de drie schapen naar de rand van hek waar hun ‘huisje’ staat, de plaats waar hun baasjes hen hun voer etc. komen geven.
Ze renden echt werkelijk naar die plaats toe en schreeuwden luid; hun geblaat was tot in de verre omtrek te horen.
Het raakte mijn hart dit te zien gebeuren en de schapen zo te horen schreeuwen.
Met het zien en horen van dit alles, schoot mij dit woord uit de Bijbel te binnen: … en de schapen horen Zijn stem.
Het ene moment staan ze rustig met z’n drieën te grazen en het volgende moment rennen ze naar de plaats waarvan ze wisten dat hun baasje altijd kwam.
Diep ontroert liep ik terug naar huis, waar echter de dagelijkse bezigheden mij weer zo in beslag namen dat ik het vergat.
Tot vanmorgen.
En opnieuw zag ik het voorval voor me, en hoorde ze als het ware gewoon weer schreeuwen en opnieuw raakte zelfs de gedachte eraan mijn hart.
Want het zegt iets over ons en onze Herder, de Here Jezus.
Ik loop daar elke dag en vanaf dat ze klein zijn begroette ik deze schaapjes.
(ja, ik ben een beetje een maf mens en praat zelfs tegen de schaapjes; en als de koeien weer in de wei staan, ook tegen hen: goede morgen, jongens/dames … Ach …)
Soms tilt er één zijn kop op, soms komen ze nieuwsgierig weer even dichtbij het hek, maar daar blijf het bij.
Als ze echter hun baasje, hun ‘herder’, horen, rennen ze naar de plaats waar zij haar stem horen.
Ze herkennen haar stem en willen maar één ding, naar haar toe.
En wij?
Het verhaal van de Goede Herder staat in Johannes 10.
De drie schapen die daar staan zijn nog best jong; ze zijn vorig jaar geboren en ik heb dan ook eigenlijk de neiging om te spreken van schaapjes.
Maar goed, deze schapen zijn met de fles grootgebracht en daar ze op mijn dagelijkse route liggen van ons hondje uitlaten, heb ik ze praktisch op zien groeien.
Een keer heb ik er zelfs eentje uit het (toen droge) slootje gevist en terug in het weidje gezet; deze was namelijk door de afrastering gekropen.
(het gras bij de buren is immers ook altijd groener, zelfs bij schapen)
Al met al heb ik daardoor iets met deze ‘schaapjes’.
Hoe raar het misschien ook klinkt, ze hebben een speciaal plekje in mijn hart.
Die bewuste middag liep ik er opnieuw langs en ineens vlogen de drie schapen naar de rand van hek waar hun ‘huisje’ staat, de plaats waar hun baasjes hen hun voer etc. komen geven.
Ze renden echt werkelijk naar die plaats toe en schreeuwden luid; hun geblaat was tot in de verre omtrek te horen.
Het raakte mijn hart dit te zien gebeuren en de schapen zo te horen schreeuwen.
Met het zien en horen van dit alles, schoot mij dit woord uit de Bijbel te binnen: … en de schapen horen Zijn stem.
Het ene moment staan ze rustig met z’n drieën te grazen en het volgende moment rennen ze naar de plaats waarvan ze wisten dat hun baasje altijd kwam.
Diep ontroert liep ik terug naar huis, waar echter de dagelijkse bezigheden mij weer zo in beslag namen dat ik het vergat.
Tot vanmorgen.
En opnieuw zag ik het voorval voor me, en hoorde ze als het ware gewoon weer schreeuwen en opnieuw raakte zelfs de gedachte eraan mijn hart.
Want het zegt iets over ons en onze Herder, de Here Jezus.
Ik loop daar elke dag en vanaf dat ze klein zijn begroette ik deze schaapjes.
(ja, ik ben een beetje een maf mens en praat zelfs tegen de schaapjes; en als de koeien weer in de wei staan, ook tegen hen: goede morgen, jongens/dames … Ach …)
Soms tilt er één zijn kop op, soms komen ze nieuwsgierig weer even dichtbij het hek, maar daar blijf het bij.
Als ze echter hun baasje, hun ‘herder’, horen, rennen ze naar de plaats waar zij haar stem horen.
Ze herkennen haar stem en willen maar één ding, naar haar toe.
En wij?
Het verhaal van de Goede Herder staat in Johannes 10.
zondag 18 mei 2014
Topdrukte en prioriteiten stellen
Deze afgelopen twee maanden zijn echt topdrukte geweest (er was nog wel het één en ander in te halen nadat ik zo'n drie maanden met mijn voeten heb lopen tobben en niet goed kon lopen of staan), met als gevolg dat ik amper tijd had om te schrijven, laat staan de fut of de inspiratie.
Mijn wekelijks schrijven na aanleiding van mijn Stille Tijd (Quality Time), plande ik nog in, maar de rest is er behoorlijk bij ingeschoten en dat zorgt ervoor dat ik me deze week mezelf de vraag stel of ik wel goed bezig ben.
De laatste twee weken was ik met mijn Stille Tijd bezig met de vrouw uit Spreuken 31, en voor mij kwam de nadruk in de 1e plaats te liggen bij het ontzag hebben voor de Heer en in de 2e plaats werd ik heel erg bepaald bij het verhaal van Martha en Maria.
Beide dingen liggen ook wel in elkaars verlengde, vind ik.
Ontzag hebben voor de Heer werkt uit dat je ook aan Zijn voeten wil zitten om te luisteren en te leren, tot rust te komen en nieuwe kracht en energie ontvangen.
Hoewel ik ik (in principe, een heel enkele keer schiet het er bij in) iedere dag met de Heer begin, merkte ik de laatste paar maanden dat de drukte van al mijn bezigheden mij beroofden van mijn andere stille momenten, gewone stille momenten op mijn kamertje achter mijn bureautje zonder dat er allerlei verplichtingen roepen.
Momenten van lezen, overdenken en schrijven, van inspiratie opdoen.
Als iets een mens berooft van inspiratie dan is het wel druk zijn met van alles en nog wat, tenminste, zo ervaar ik het.
Ik moet zeggen, dat ik wel een mens ben die gewoon op gezette tijden lege bladzijden nodig in haar agenda nodig heeft en meestal zorg ik daar ook wel voor, maar soms loopt het toch mis, zeg ik net een keer teveel ja, omdat ik denk dat het anders niet goed kom en beroof in wezen mezelf van wat ik zo hard nodig heb.
Hoe goed was dan ook het onderwerp van mijn Stille Tijd van de afgelopen twee weken, wat brachten ze mij weer terug bij wat belangrijk is en bij mijn verantwoordelijkheid(heden).
Daarom ben ik deze week maar eerst eens begonnen met mijn studeerkamer weer op orde te brengen, overal lag wat en ook nog eens van alles en nog wat.
Stof lag nog net niet huizenhoog, maar erin schrijven kon al wel bijna.
In de spits van alles kan ik daar goed tegen en is het helemaal niet erg, maar er komt een moment dat ik echt moet opruimen, ordenen en schoonmaken, omdat het anders in mijn hoofd net zo'n rommel wordt als op mijn kamer.
(zo werkt dat bij mij, een opgeruimde kamer betekent ook ruimte in mijn hoofd)
Als ik nu om mij heen kijk, is alles weer netjes; schoon, opgeruimd en geordend, heerlijk en vier boeken liggen me aan te kijken met een vragende blijk: wanneer zijn wij aan de beurt?
Spoedig dus, want daar tussen ligt ook de nieuwste van Francine Rivers ...
Deze week ben ik ook begonnen in het nieuwste boek van Lynn Austin 'Lopen over water'; het boek van Joseph Prince heb ik weggelegd, ik kom er niet door heen.
Te vaak loop ik tegen dingen aan waar ik mijn vraagtekens bij heb en die mijn belasten met allerlei gedachten die ik maar niet van mij af kan schudden en die voor onnodig veel onrust zorgen.
Misschien ooit later nog eens, maar ik besef dat het voor nu gewoon beter is om het gewoon te laten voor wat het is en een ander boek te pakken, een boek dat opbouwt en bemoedigt.
Ik heb nog maar net het eerste hoofdstuk gelezen (ik lees gewoon iedere keer één hoofdstuk, deed ik bij 'Zingen in de nacht'ook), maar ik ervoer het als een verademing, dus ...
Wat mij ook even goed tot nadenken stemde was het Blog van Marianne Grandia 'Pak de dief'.
Heel iets anders, maar ook zo herkenbaar, want wat worstel ik daar ook vaak mee; maar ik ben lerende en ook dit Blog helpt daar weer een handje bij.
Voor de laatste twee zinnen moet ik maar eens goed onthouden:
'Maar het heeft me er wel weer bij bepaald hoe belangrijk het is om alert te blijven.
Want het is beter dat mijn wapenrusting goed zit, dan mijn jurk.'
(kan me daar zo goed in verplaatsen, ik tob ook met overgewicht en kan me daar ook behoorlijk door in de luren laten leggen)
Als ik even wegloop om mijn flesje water te vullen bemerk ik in mijzelf de stille, diepe vrede, die ik lange tijd niet meer heb ervaren, daar er gewoon geen tijd en ruimte voor was.
Wat is dat heerlijk, en wat heb ik dat gemist!
Mijn Stille Tijd met Hem 's morgens is belangrijk, maar niet minder deze momenten van bezinning.
Mijn wekelijks schrijven na aanleiding van mijn Stille Tijd (Quality Time), plande ik nog in, maar de rest is er behoorlijk bij ingeschoten en dat zorgt ervoor dat ik me deze week mezelf de vraag stel of ik wel goed bezig ben.
De laatste twee weken was ik met mijn Stille Tijd bezig met de vrouw uit Spreuken 31, en voor mij kwam de nadruk in de 1e plaats te liggen bij het ontzag hebben voor de Heer en in de 2e plaats werd ik heel erg bepaald bij het verhaal van Martha en Maria.
Beide dingen liggen ook wel in elkaars verlengde, vind ik.
Ontzag hebben voor de Heer werkt uit dat je ook aan Zijn voeten wil zitten om te luisteren en te leren, tot rust te komen en nieuwe kracht en energie ontvangen.
Hoewel ik ik (in principe, een heel enkele keer schiet het er bij in) iedere dag met de Heer begin, merkte ik de laatste paar maanden dat de drukte van al mijn bezigheden mij beroofden van mijn andere stille momenten, gewone stille momenten op mijn kamertje achter mijn bureautje zonder dat er allerlei verplichtingen roepen.
Momenten van lezen, overdenken en schrijven, van inspiratie opdoen.
Als iets een mens berooft van inspiratie dan is het wel druk zijn met van alles en nog wat, tenminste, zo ervaar ik het.
Ik moet zeggen, dat ik wel een mens ben die gewoon op gezette tijden lege bladzijden nodig in haar agenda nodig heeft en meestal zorg ik daar ook wel voor, maar soms loopt het toch mis, zeg ik net een keer teveel ja, omdat ik denk dat het anders niet goed kom en beroof in wezen mezelf van wat ik zo hard nodig heb.
Hoe goed was dan ook het onderwerp van mijn Stille Tijd van de afgelopen twee weken, wat brachten ze mij weer terug bij wat belangrijk is en bij mijn verantwoordelijkheid(heden).
Stof lag nog net niet huizenhoog, maar erin schrijven kon al wel bijna.
In de spits van alles kan ik daar goed tegen en is het helemaal niet erg, maar er komt een moment dat ik echt moet opruimen, ordenen en schoonmaken, omdat het anders in mijn hoofd net zo'n rommel wordt als op mijn kamer.
(zo werkt dat bij mij, een opgeruimde kamer betekent ook ruimte in mijn hoofd)
Als ik nu om mij heen kijk, is alles weer netjes; schoon, opgeruimd en geordend, heerlijk en vier boeken liggen me aan te kijken met een vragende blijk: wanneer zijn wij aan de beurt?
Spoedig dus, want daar tussen ligt ook de nieuwste van Francine Rivers ...
Deze week ben ik ook begonnen in het nieuwste boek van Lynn Austin 'Lopen over water'; het boek van Joseph Prince heb ik weggelegd, ik kom er niet door heen.
Te vaak loop ik tegen dingen aan waar ik mijn vraagtekens bij heb en die mijn belasten met allerlei gedachten die ik maar niet van mij af kan schudden en die voor onnodig veel onrust zorgen.
Misschien ooit later nog eens, maar ik besef dat het voor nu gewoon beter is om het gewoon te laten voor wat het is en een ander boek te pakken, een boek dat opbouwt en bemoedigt.
Ik heb nog maar net het eerste hoofdstuk gelezen (ik lees gewoon iedere keer één hoofdstuk, deed ik bij 'Zingen in de nacht'ook), maar ik ervoer het als een verademing, dus ...
Wat mij ook even goed tot nadenken stemde was het Blog van Marianne Grandia 'Pak de dief'.
Heel iets anders, maar ook zo herkenbaar, want wat worstel ik daar ook vaak mee; maar ik ben lerende en ook dit Blog helpt daar weer een handje bij.
Voor de laatste twee zinnen moet ik maar eens goed onthouden:
'Maar het heeft me er wel weer bij bepaald hoe belangrijk het is om alert te blijven.
Want het is beter dat mijn wapenrusting goed zit, dan mijn jurk.'
(kan me daar zo goed in verplaatsen, ik tob ook met overgewicht en kan me daar ook behoorlijk door in de luren laten leggen)
Als ik even wegloop om mijn flesje water te vullen bemerk ik in mijzelf de stille, diepe vrede, die ik lange tijd niet meer heb ervaren, daar er gewoon geen tijd en ruimte voor was.
Wat is dat heerlijk, en wat heb ik dat gemist!
Mijn Stille Tijd met Hem 's morgens is belangrijk, maar niet minder deze momenten van bezinning.
Even alles laten voor wat het is
en gewoon even alles op een rijtje zetten.
'Waar ben ik mee bezig,
wat is belangrijk
en wat kan wachten?'
Even alles laten voor wat het is
en gewoon even van alles afstand nemen.
Het is goed voor mij,
voor mijn humeur
en onrustige nachten.
Even alles laten voor wat het is
en gewoon even iets heel anders doen.
Iets dat past bij mij,
wat ik nodig heb
voor nieuwe energie en kracht.
Even alles laten voor wat het is
en gewoon genieten van wat vreugde schenkt.
Het geeft rust en vrede,
een dankbaar hart
en een mond die lacht.
©Rita Klapwijk
zaterdag 3 mei 2014
Ik wil je schuilplaats zijn!
Heer,
Uw woord klinkt:
‘Wie in de schuilplaats
van de Allerhoogste is gezeten,
zal overnachten
in de schaduw van de Almachtige.’
Hij kan zeggen tegen de Heer:
‘U bent mijn toevlucht en mijn burcht,
mijn God, op Wie ik vertrouw!’
Mijn kind,
dan mag je weten,
dat Ik je met Mijn vleugelen zal bedekken,
dat je veilig bent onder Mijn hoede.
Want Mijn trouw is als een schild.
Wees niet bang,
overdag niet,
maar ook niet in de nacht.
Ik ben immers je schuilplaats
bij Mij heb je onderdak gevonden!
Ik zal je antwoorden
als je Mij om hulp roep,
en Ik zal je helpen
als je in het nauw zit.
Omdat je van Mij houdt,
zal Ik je bevrijden;
Ik zal je beschermen,
omdat je Mij kent.
Schuil maar bij Mij
tot het gevaar geweken is.
Naar: Psalm 91 en Ps. 57:2
vrijdag 25 april 2014
Opstandingskracht
Hoewel ik de afgelopen week heel erg druk was, kwam er elke dag steeds één woord en daarmee één gedicht in mijn mijn gedachten, namelijk: 'Opstandingskracht'.
©Caroline van de Vate
Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden dat ik het gedicht 'Opstandingskracht' bij het schilderij van Caroline van de Vate heb geschreven, maar ik weet nog als de dag van gister hoe ik aan het worstelen ben geweest om me de diepe betekenis van dit woord eigen te maken.
Het schilderij sprak tot mijn hart; ik voelde van binnen wat zij met haar penseel had vastgelegd, maar ik was maar niet instaat om te verwoorden wat ik zag en voelde.
Op de één of andere manier had ik het gevoel, dat die 'Opstandingskracht' mij niet eigen was, maar och, wat verlangde ik daarnaar.
Op een gegeven moment kwam ik met het dagboek van Andrew Murray (Gods beste geheimen) bij een paar stukjes die hier precies over gingen en mede door deze stukjes heb ik de moed gevat om bij dit schilderij een gedicht te gaan schrijven.
Een volle week ben ik ermee aan het worstelen geweest.
Niet van 's morgens tot 's avonds hoor, maar ik was die week nergens anders mee bezig dan met dit onderwerp.
Ik zocht, ik las; soms huilde ik, omdat ik het bijna kon pakken, maar toch ook net weer niet.
Uiteindelijk werd mijn zoektocht en mijn volharding beloond en sindsdien is er een grote vreugde in mijn hart al bij het horen van dit woord.
Vreugde, maar ook een kracht die mijn rug recht en mijn hoofd fier rechtop houdt; al moet ik mezelf ook echt regelmatig tot de orde roepen, me dit woord en haar diepe betekenis voor houden.
De Paasdagen liggen inmiddels alweer bijna een week achter ons en het gewone leven heeft haar plaats weer ingenomen.
Morgen staat Nederland weer helemaal in het teken van 'Koningsdag', en zo leven wij van het ene naar het andere toe, en vergeten zo snel wat ons nog geen week geleden zo bezig hield.
Opstandingskracht, de kracht die Jezus uit de dood deed opstaan en ook in ons is, in een ieder kind van God.
Moge de God van onze Heer Jezus Christus,
de Vader der heerlijkheid,
u geven de Geest van wijsheid en openbaring,
tot kennis van Hem.
Moge Hij verlichten de ogen van uw hart,
zodat ge zult weten welke de hoop is waartoe Hij roept,
wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfdeel onder de heiligen
en wat de allesovertreffende grootheid is van Zijn macht aan ons die geloven.
Met dezelfde werking van de sterkte van Zijn macht heeft Hij gewerkt in de
Christus toen Hij Hem opwekte uit de doden en deed zetelen aan Zijn rechterhand
in de hemelse regionen, ...
Efeze 1:17-20
NBV
Het is goed om steeds opnieuw bewust te zijn, je bewust te maken, dat deze kracht in ons is en dat we vanuit die kracht mogen leven.
Het geeft de reikwijdte van Jezus' Opstanding een nog grotere dimensie.
Is er grote vreugde en blijdschap om Zijn opstanding, het tot je door laten dringen (voor zover dat kan) van de diepte en reikwijdte daarvan, maakt je stil en klein.
Mij in ieder geval wel.
En zo, op deze vrijdag, een week nadat we Goede Vrijdag hebben 'gevierd', wil ik je meenemen naar de kracht die Jezus op deed staan uit de dood.
Dat het je mag bemoedigen en versterken als je dit nodig hebt.
Een liefdevolle groet,
©Caroline van de Vate
www.vandevate.nl
Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden dat ik het gedicht 'Opstandingskracht' bij het schilderij van Caroline van de Vate heb geschreven, maar ik weet nog als de dag van gister hoe ik aan het worstelen ben geweest om me de diepe betekenis van dit woord eigen te maken.
Het schilderij sprak tot mijn hart; ik voelde van binnen wat zij met haar penseel had vastgelegd, maar ik was maar niet instaat om te verwoorden wat ik zag en voelde.
Op de één of andere manier had ik het gevoel, dat die 'Opstandingskracht' mij niet eigen was, maar och, wat verlangde ik daarnaar.
Op een gegeven moment kwam ik met het dagboek van Andrew Murray (Gods beste geheimen) bij een paar stukjes die hier precies over gingen en mede door deze stukjes heb ik de moed gevat om bij dit schilderij een gedicht te gaan schrijven.
Een volle week ben ik ermee aan het worstelen geweest.
Niet van 's morgens tot 's avonds hoor, maar ik was die week nergens anders mee bezig dan met dit onderwerp.
Ik zocht, ik las; soms huilde ik, omdat ik het bijna kon pakken, maar toch ook net weer niet.
Uiteindelijk werd mijn zoektocht en mijn volharding beloond en sindsdien is er een grote vreugde in mijn hart al bij het horen van dit woord.
Vreugde, maar ook een kracht die mijn rug recht en mijn hoofd fier rechtop houdt; al moet ik mezelf ook echt regelmatig tot de orde roepen, me dit woord en haar diepe betekenis voor houden.
De Paasdagen liggen inmiddels alweer bijna een week achter ons en het gewone leven heeft haar plaats weer ingenomen.
Morgen staat Nederland weer helemaal in het teken van 'Koningsdag', en zo leven wij van het ene naar het andere toe, en vergeten zo snel wat ons nog geen week geleden zo bezig hield.
Opstandingskracht, de kracht die Jezus uit de dood deed opstaan en ook in ons is, in een ieder kind van God.
Moge de God van onze Heer Jezus Christus,
de Vader der heerlijkheid,
u geven de Geest van wijsheid en openbaring,
tot kennis van Hem.
Moge Hij verlichten de ogen van uw hart,
zodat ge zult weten welke de hoop is waartoe Hij roept,
wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfdeel onder de heiligen
en wat de allesovertreffende grootheid is van Zijn macht aan ons die geloven.
Met dezelfde werking van de sterkte van Zijn macht heeft Hij gewerkt in de
Christus toen Hij Hem opwekte uit de doden en deed zetelen aan Zijn rechterhand
in de hemelse regionen, ...
Efeze 1:17-20
NBV
Het is goed om steeds opnieuw bewust te zijn, je bewust te maken, dat deze kracht in ons is en dat we vanuit die kracht mogen leven.
Het geeft de reikwijdte van Jezus' Opstanding een nog grotere dimensie.
Is er grote vreugde en blijdschap om Zijn opstanding, het tot je door laten dringen (voor zover dat kan) van de diepte en reikwijdte daarvan, maakt je stil en klein.
Mij in ieder geval wel.
En zo, op deze vrijdag, een week nadat we Goede Vrijdag hebben 'gevierd', wil ik je meenemen naar de kracht die Jezus op deed staan uit de dood.
Dat het je mag bemoedigen en versterken als je dit nodig hebt.
Heer Jezus,
met uw opstanding uit de dood
werd zichtbaar,
de overweldigende grootheid
van Gods macht.
Zonde en dood waren overwonnen,
Uw Licht scheen en toonde ons
Gods allesovertreffende kracht.
Heer, ik weet,
ook in mij
is Uw opstandingskracht;
elke dag mag ik leven
vanuit deze kracht
die in mij werkt
en getuigt van Gods macht.
Maar ik weet ook, Heer,
dat ik meestal
handel en wandel
vanuit eigen kracht.
En dat, als ik bijna
niet meer verder kan, besef,
o ja, er is een God
die op mij wacht.
Dan bid ik om Uw hulp,
Uw sterkte en Uw kracht,
en vraag ik U om vergeving
omdat ik weer niet eerder
aan U heb gedacht.
O Heer,
ik verlang zo
naar een ander leven.
Een leven vanuit De Kracht
die U mij heeft gegeven.
Een leven met meer van U
en minder van mij,
een leven waarbij U
tot de hoogste plaats
bent verheven.
Ik weet, Heer,
om vanuit deze kracht
te kunnen leven,
moet mijn leven
meer en meer
met U zijn verweven.
Leer mij, Heer, om U
in alles te volgen.
Mijzelf geheel,
met heel mijn hart en ziel,
met al mijn kracht,
aan U te geven.
Ik leg mijn leven zo voor U neer;
dat niet meer ik,
maar U leeft in mij.
Door Uw Kracht
ben ik meer dan overwinnaar.
Het nieuwe is gekomen,
het oude is voorbij.
zondag 20 april 2014
De Heer is waarlijk opgestaan! Halleluja! Amen!
Vanmorgen begon onze dienst met een indrukwekkend nummer.
Ik kende het niet, maar het raakte mijn hart diep en ik prentte de naam van het lied in mijn hoofd.
Op zich niet zo moeilijk: 'Mercy Tree'.
Nu heb ik het eerst even opgezocht om zelf nogmaals te luisteren, maar ook om te bewaren en te delen.
Niah & Allisha Merrill - Mercy Tree
On a hill called Calvary
Stands an endless mercy tree
Every broke and weary soul
Find your rest and be made whole
Stripes of blood that stain its frame
Shed to wash away our shame
From the scars pure love released
Salvation brought the mercy tree
In the sky, between two thieves
Hung the blameless Prince of Peace
Bruised and battered, scarred and scorned
Sacred Hands pierced by our thorns
It is finished was his cry
The perfect Lamb was crucified
The sacrifice, our victory.
Our Savior chose the mercy tree
Hope went dark that violent day
The whole earth 'quaked at love’s display
Three days silence in the ground
This body born for Heaven’s crown
On that bright and glorious day
Heaven opened up the grave
He’s alive and risen indeed
Praise him for the mercy tree
Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.
Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.
One day soon we’ll see His face
And every tear, He’ll wipe a way
No more pain or suffering
Oh, praise him for the mercy tree
Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.
Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.
On a hill called Calvary
Stands an endless mercy tree
Ik kende het niet, maar het raakte mijn hart diep en ik prentte de naam van het lied in mijn hoofd.
Op zich niet zo moeilijk: 'Mercy Tree'.
Nu heb ik het eerst even opgezocht om zelf nogmaals te luisteren, maar ook om te bewaren en te delen.
Niah & Allisha Merrill - Mercy Tree
On a hill called Calvary
Stands an endless mercy tree
Every broke and weary soul
Find your rest and be made whole
Stripes of blood that stain its frame
Shed to wash away our shame
From the scars pure love released
Salvation brought the mercy tree
In the sky, between two thieves
Hung the blameless Prince of Peace
Bruised and battered, scarred and scorned
Sacred Hands pierced by our thorns
It is finished was his cry
The perfect Lamb was crucified
The sacrifice, our victory.
Our Savior chose the mercy tree
Hope went dark that violent day
The whole earth 'quaked at love’s display
Three days silence in the ground
This body born for Heaven’s crown
On that bright and glorious day
Heaven opened up the grave
He’s alive and risen indeed
Praise him for the mercy tree
Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.
Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.
One day soon we’ll see His face
And every tear, He’ll wipe a way
No more pain or suffering
Oh, praise him for the mercy tree
Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.
Death has died. Love has won!
Hallelujah! Hallelujah!
Jesus Christ has overcome.
He has risen from the dead.
On a hill called Calvary
Stands an endless mercy tree
Jezus is waarlijk opgestaan!
De Liefde heeft het laatste woord!
Genade is er voor jou en mij;
eeuwig leven voor wie Hem toebehoort!
De liefde heeft het laatste woord!
Zijn vergeving wacht op jou!
Genade biedt Hij je aan,
omdat Hij zoveel van je houdt!
Abonneren op:
Posts (Atom)