Terugblik op 2022 ...

Hoe anders kunnen dingen lopen, hoe anders kunnen dingen gaan, het laat mij opnieuw de waarheid zien van het spreekwoord ‘De mens wikt, maar God beschikt’.
We kunnen als mens allerlei plannen hebben of maken, van alles willen en verlangen, maar uiteindelijk hebben we niet zelf de dingen in eigen hand, ook al denken we misschien van wel.

Zwaar en bewogen jaar …
Het afgelopen jaar was een zwaar en bewogen jaar met opnieuw vele veranderingen.
De echtscheiding van één van onze kinderen, het weer in huis krijgen van een -nu volwassen zoon met daarbij ook om het weekend kleinkinderen die komen.
Zijn ziekzijn met alles dat er bij kwam, en nog steeds komt.
Zoals o.a. de enorme impact van bij thuiskomst van boodschappen doen een enorm bons horen en hem vervolgens aantreffen met een epileptisch insult.
De ziekenhuisopname die daarop volgt met een tweede insult.
De consequenties van deze dingen, die niet alleen invloed hebben op zijn leven, maar ook op die van mij, omdat hij weer thuis woont.
Het opnieuw geconfronteerd worden met klaplongen nadat ze jaren zijn weggeweest maar er ineens weer waren als gevolg van een zware longontsteking; de ziekenhuisopnames die daar weer het gevolg van waren, als ook opnieuw een operatie en vervolgens het herstel.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo vaak heen en weer gereden ben naar het ziekenhuis als de afgelopen maanden.
En dit terwijl we nog herstellende waren van corona die ons vlak daarvoor had gevloerd en ons voor lange tijd van onze energie beroofde.
Wat alles extra zwaar maakte, was wel het feit dat het één het ander opvolgde, dat er weinig tot geen ademruimte tussen door was.
En schrijven …, tja, dat is dan één van de eerste dingen die er bij alles als eerste inschiet, want dat lukt dan gewoon helemaal niet.

OneWord – Standhouden …
En nu, nu het einde van het jaar nadert, begint het langzaamaan weer te kriebelen.
Maar ik kan niet, alsof er niets is gebeurd, zomaar verder gaan waar ik gebleven was, daarvoor is er teveel gebeurd, teveel veranderd, als ook het feit dat we nog lang niet door alles heen zijn.
En zo kruip ik achter mijn laptop om voor mezelf een soort van orde te scheppen in de wirwar van al mijn gedachten met deze terugblik.
Een terugblik, die mij dan ook -het kan niet anders, terugbrengt bij mijn OneWord voor dit jaar: ‘Standhouden’.
Ik herlees mijn >>‘Blogje’<< hierover en het gedichtje dat ik erbij geschreven heb, en zoals wel vaker gebeurd, raken de geschreven woorden mij zelf.

Het citaat van Corrie ten Boom over ‘Groeien’ was dit jaar veel minder op de voorgrond dan ik had gedacht dat het nog zou zijn, veel meer impact kregen de woorden van Psalm 84:6-8.
'Welzalig de mens van wie de kracht in U is – in hun hart zijn de gebaande wegen. Gaan zij door het dal van de moerbeibomen, dan maken zij God tot hun bron; ook zal de regen hen overvloedig bedekken. Zij gaan voort van kracht tot kracht, zij zullen verschijnen voor God in Sion.'
Met name de woorden ‘Zij gaan voort van kracht tot kracht’ zijn afgelopen jaar met mij meegereisd.
(Ik dacht dat ik hierover al eens het één en ander had geschreven, maar ik kan het niet terugvinden, dus het kan ook zijn dat ik alleen voor mezelf er iets over heb opgeschreven, en gebruikt heb op de GebedsOchtend voor de Vervolgde Vrouwen, dat ligt me namelijk wel bij.)
Ik bedenk me nu dan ook dat het eigenlijk wel heel mooi is om hier een blogje aan te wijden, dus ik ga er nu niet te veel op in.
Het komt er in ieder geval in het kort op neer dat we gedurende de dag steeds onze kracht bij Hem zoeken door even een Bijbeltekst te lezen, een lied te zingen, een kort gebed te doen, of iets dergelijks.
Voor mij was het de afgelopen maanden met name drie tot vier keer per dag, soms vaker als het heel moeilijk was, een tekst te pakken uit het ‘medicijnbekertje’ dat op mijn bureau staat.
Dit was mijn 'medicijn' om voort te kunnen gaan ‘van kracht tot kracht’ tot de dag van vandaag, en tot …  

Dankbaar voor tranen …
Tegelijkertijd hebben ook de vele vele tranen die ik heb gehuild bijgedragen tot dit kunnen standhouden en nog staande zijn.
Soms hoor ik wel eens mensen zeggen dat ze nooit, of bijna niet huilen, alsof dat een teken van kracht en sterk-zijn is.
Persoonlijk ben ik de Heere heel erg dankbaar dat Hij ons gemaakt heeft met traanbuisjes die tranen produceren.
En ik durf te zeggen dat een gedeelte van mijn kracht ligt in mijn vergoten tranen, simpelweg omdat met iedere traan die ik huil een stuk spanning en stress uit mijn lichaam kan wegvloeien, waardoor ik er met alles dat al in ons gezin is gebeurd, nooit aan onderdoor ben gegaan.
Ja, ik heb soms heel diep gezeten, getwijfeld aan God, aan mijn leven, aan mijn persoon, aan wie ik ben en hoe ik de dingen gedaan heb, en aan van alles en nog wat, maar de vele tranen die vloeiden, brachten uiteindelijk steeds weer rust en ruimte.

'Tranen gehuild in Zijn nabijheid,
worden ingeruild voor Zijn troost en kracht.'

Mijn schild en kracht …
De laatste Bijbeltekst ‘Psalm 18:30,31’ die net boven de afbeelding met mijn OneWord staat in dat blogje, is de tekst die het hele jaar al op mijn aanrecht staat in een fotolijstje.
'Want met U ren ik door een legerbende, met mijn God spring ik over een muur. Gods weg is volmaakt, het woord van de HEERE is gelouterd, Hij is een schild voor allen die tot Hem de toevlucht nemen.'
Hij stond er, maar ik zag hem vaak niet eens terwijl ik de afwas deed.
In het begin van het jaar nog wel, maar gaandeweg werd ik te veel in beslag genomen door alles en slechts heel af en toe was dit woord even in beeld.
Echter kortgeleden kwamen deze verzen in een preek naar voren en werd ik weer stilgezet bij de woorden.
Nee, ik kan niet zeggen dat ik voor mijn gevoel nu door een legerbende ben gerend noch over een muur ben gesprongen met God, maar toch als ik terugdenk is dat toch wel hetgeen dat gebeurd is.
Oké, misschien niet bepaald gerend, maar er wel doorheen gekomen, en die muur … heb ik niet vele hordes toch genomen dit jaar, samen met Hem?
En heb ik niet keer op keer gemerkt dat Zijn Woord ‘Ja en Amen’ is, dat Hij werkelijk doet wat Hij beloofd?
Hoe vaak heb ik niet mijn toevlucht bij Hem gezocht, soms boos en vol vragen, soms vol twijfels en schaamte over mijzelf, om vervolgens altijd toch maar weer bij Hem te schuilen en uit te huilen.

One Word 2023 …
In de weken die achter mij liggen, raak ik maar niet de gedachte kwijt dat het woord van dit jaar ook mijn OneWord voor volgend jaar dient te zijn, als ook met opnieuw dezelfde Bijbeltekst.
En daar ik dit nog steeds zo ervaar, dit nog steeds zo binnenkomt in mijn gedachten, ga ik daarin mee en zo blijft dus het woord ‘Standhouden’ ook in 2023 mijn OneWord.

Het gedicht dat ik er vorig jaar bijschreef, raakt mij nog steeds, en is zo waar.
Echter voor nu, voor het komende jaar ervaar ik dat ik me nu moet beperken tot het laatste couplet.

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen!
Voortgaan van
kracht tot kracht.
Volhoudend,
gelovend in Uw
volmaakte plan.

‘Welnu dan, laten ook wij,
nu wij door zo’n menigte van getuigen omringd worden,
afleggen alle last en de zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt.
En laten wij met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt,
terwijl wij het oog gericht houden op Jezus,
de Leidsman en Voleinder van het geloof.
Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld,
het kruis verdragen en de schande veracht
en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.
Want let toch scherp op Hem
Die zo’n tegenspraak van de zondaars tegen Zich heeft verdragen,
opdat u niet verzwakt en bezwijkt in uw zielen.’

Hebr. 12:1-3

Veilig in Zijn armen!

Op een mooie morgen liep een man eens door de velden van de rust te genieten, toen hij werd opgeschrikt door het woeste geblaf van een aantal jachthonden die een prooi achtervolgden.
Het was een onheilspellend geluid dat zijn vredige gemoed behoorlijk verstoorde.
Toen de man op een open veld kwam zag hij wat er aan de hand was.
Een jong reekalfje sprong wanhopig door het hoge gras om te ontkomen aan een groep bloeddorstige honden die het uitgeputte dier bijna te pakken hadden.
In wilde paniek stormde het reekalfje op de man af en duwde het zijn kopje tussen zijn benen om daar bescherming te vinden.
Direct tilde de man het diertje op, drukte het tegen zijn borst en begon woedend om zich heen te slaan om de wrede honden weg te jagen.
Hij zei later: “Op dat moment voelde ik dat alle jachthonden op de wereld dat arme reekalfje niet konden en niet mochten vangen. Dat kalfje had in zijn angst en zwakheid een beroep op mijn kracht gedaan en ik kon het diertje niet teleurstellen.”

Zo is het ook, wanneer wij in onze menselijke hulpeloosheid een beroep doen op de Almachtige God.
Ik herinner mij nog goed dat de honden van de hel ook achter mijn ziel aanzaten en ik er bijna geweest was.
Maar toen ik naar de armen van de Almachtige God rende sloeg God die beesten weg terwijl Hij mij veilig tegen zich aandrukte.

 
'Maar de Heer is trouw.
Hij zal jullie sterk maken en jullie beschermen tegen de duivel.'
2 Thessalonicenzen 3:3


Bron: Oppepper - Actief Online
>> www.actiefonline.org 

Choose this Day Elihana Elia

Tranen rollen over mijn wangen
als het lied klinkt,
en de beelden zich
op mijn netvlies branden.

Ach, we zeggen het soms zo makkelijk:
'Maar ik zal de Heere dienen!'
Toch lijkt het wel of de reikwijdte
van van deze woorden
nu -meer dan ooit-
in mijn hart landen.

Bevend kruip ik ineen,
terwijl ik Hem huilend beleid:
'Heere, zonder Uw hulp,
kan ik dit nimmer aan.'

Ik heb echter geen andere keuze
dan vast te houden en te geloven
dat Hij, zoals Hij in Zijn Woord beloofd,
in alles bij mij is, en ook bij zal staan.

Zijn Woord 'Met Christus ben ik gekruisigd;
niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij'
zal nimmermeer hetzelfde voor mij zijn.
De weg naar de eeuwige heerlijkheid gaat,
net als die van mijn Heer en Heiland,
door vervolging, lijden en pijn.

Kies vandaag ...

Mijn stem klinkt heel zacht
als ik er vandaag opnieuw voor kies
om Hem te volgen op Zijn weg.
Ik richt mijn hart naar boven,

terwijl ik mijn leven -opnieuw,
in Zijn doorboorde handen leg.

'Herinner u het woord dat Ik u gezegd heb:
Een dienaar is niet meer dan zijn heer.
Als zij Mij vervolgd hebben, zullen zij ook u vervolgen;
als zij Mijn woord in acht genomen hebben,
zullen zij ook het uwe in acht nemen.'

Johannes 15:20

 'En u zult door allen gehaat worden omwille van Mijn Naam;
maar wie volharden zal tot het einde,
die zal zalig worden.'

Mattheüs 10:22 

Kies Vandaag!

'Zoek de HEERE terwijl Hij te vinden is,
roep Hem aan terwijl Hij nabij is.

Laat de goddeloze zijn weg verlaten,
de man van ongerechtigheid zijn gedachten.

Laat hij zich bekeren tot de HEERE,
dan zal Hij Zich over hem ontfermen,tot onze God,
want Hij vergeeft veelvuldig.'

Jesaja 55:6,7

Geloof en Vertrouwen

Er is weer een nieuwe 'Bemoediging voor de Nacht'.
>> 'Geloof en Vertrouwen' n.a.v. Psalm 57:3

Welterusten en slaap lekker straks!

Een liefdevolle groet,
Rita 

Mis de zegeningen niet!

Een man fluisterde: "God, zeg wat tegen mij."
En de tuinfluiter zong zijn lied.
Maar de man hoorde het niet.

En de man riep: "God, spreek tegen mij."
En de bliksem en onweer raasde langs de hemel.
Maar de man luisterde er niet naar.

De man keek in het rond en zei: "God, laat mij dan iets van U zien."
En de Noorderster scheen helder.
Maar de man zag het niet. 

De man schreeuwde: "God, laat mij een wonder zien."
En een nieuw leven werd geboren.
Maar de man had er geen aandacht voor.

In wanhoop huilde de man: "God, raak mij aan, laat me toch merken dat U er bent."
En op dat moment stak God zijn hand uit en raakte hem aan.
Maar de man veegde de vlinder van zijn schouder en liep verder. 

Dit herinnert ons er aan dat God altijd bij ons is, juist ook in de kleine simpele dingen die we maar al te vaak voor vanzelfsprekend aannemen.
Het goede nieuws is dat er Iemand is die ook van u/jou houdt.
Mis niet de zegeningen die je krijgt, simpelweg omdat het niet gebracht wordt op de manier waarop je het verwacht.

(Bron mij onbekend)

>> Blessings - Laura Story

Verhuizing Serie 'Neem de tijd ...'

Na een periode van even rustig aan doen (>> Voor-alles-een-tijd ...<<), ben ik het schrijven weer een beetje aan het oppakken, zo ook op mijn Blog 'Quality Time'.
Dat ik hier daarvan melding maak, heeft te maken met het feit dat ik op dat Blog verder ga met de Serie 'Neem de tijd ...', waar er hier al eerder drie blogjes van verschenen zijn.
Maar in de tijd dat ik het even rustig aan moest doen, werd mij duidelijk dat het goed is om dit te verhuizen naar het andere blog.
>> HIER<< kun je er meer over lezen.

Vanavond zal het eerste blogje (nummer 4 in deze serie) daar verschijnen, en ik nodig je van harte uit om daar mee te lezen en eventueel te reageren op wat je leest.
Dat het ook jou mag bemoedigen, opbouwen, en vullen met Zijn vrede en vreugde.

Neergeslagen ogen ...

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 13.

‘Mijn ogen kunnen niet omhoog zien.
O Heere, ik word onderdrukt, wees Gij mijn borg.’
Eng. vert. 

‘Mijn ogen smachten naar den hoge; o Here, ik ben angstig, wees borg voor mij.’
NBG
Jesaja 38:14b

De vele verschillende vertalingen kunnen het ons soms knap lastig maken om een tekst goed te begrijpen, en dat gebeurde hier in dit hoofdstukje ook bij Susannah.
Het bleek dat het woordje ‘zien’ later is toegevoegd, dat het niet in het oorspronkelijke Hebreeuws staat.
Het is een klein verschil, maar het zet de tekst in een heel ander daglicht.
Waar Susannah het eerst las als zijnde dat koning Hizkia zo aanhoudend en ononderbroken naar boven had gekeken, dat zijn ogen er vermoeid van raakten, blijkt de letterlijke betekenis als volgt te zijn, ik citeer: ‘Mijn ogen zijn neergeslagen, mijn ogen zijn te zwak om omhoog te zien.’
Met andere woorden: ‘Ik ben uitermate zwak, Heere; het gewicht van zonde, verdriet en ziekte drukt op mij. Ik ben zo in de diepte gebracht, dat ik niet eens meer mijn ogen tot U op kan heffen.’
En dat is vast iets dat velen van ons vast wel herkennen; ik in ieder geval wel.
Soms zo terneergedrukt zijn, zo gebukt gaan onder ziekte, of de tegenslagen van het leven; zo moe en moedeloos geworden zijn omdat het maar voortduurt en niet ophoudt, dat je niet eens meer in staat bent om nog naar Hem op te zien.
Welk een troost bevatten dan haar woorden die erop volgen: ‘Maar kom, zit aan mijn bed, dicht bij mij, Heere, zodat ik niet hoef op te zien, maar alleen mijn vermoeide ogen heb te sluiten vanwege de vreugde dat U in het tederste medelijden op mij neerziet en zegt: Vrees niet, Ik ben met u.’

‘Wees Gij mijn borg.’
Wees Gij mijn zekerheid, mijn gerustheid, mijn veiligheid.
Alles in Zijn handen leggen, daar alles laten en aan Hem overlaten.
Deze stap in geloof van harte zetten.
Geloven, vertrouwen; vrede en vreugde ontvangen!

Te moe ...

Heer, vanuit de diepte
van mijn ellende
roep ik het uit tot U.
Het gewicht van mijn lijden
drukt zo zwaar, dat ik
niet eens meer mijn ogen 
naar boven op kan slaan.

Kom U toch, Heer,
heel dicht bij mij, zodat
ik niet hoef op te zien.
Dat ik mijn vermoeide ogen
slechts heb te sluiten en
aan Uw zachte stem hoor
hoe U met mij bent begaan.

Dan hoor ik in mijn binnenste
Uw troostrijke woorden
liefdevol weerklinken:
‘Vrees niet, Mijn kind,
Ik ben met je in tijden
van vreugde, maar ook hier
in je diepste smart.’

O Heer, U bent mijn Borg,
mijn Toeverlaat, ja,
U bent mijn alles in al.
In U vindt mijn ziel vrede,
bij U komt zij tot rust.
U geeft nieuwe vreugde
aan mijn beproefde hart.

De afdruk van een liefdevolle vinger ...

De afgelopen weken kwam ik iedere keer weer uit bij een oud Blogje dat ik had geschreven voor op mijn allereerste Blog bij Punt.nl (bestaat nu niet meer).
Als ik het niet tegenkwam met het zoeken naar iets op mijn laptop, dan kwam het wel in mijn gedachten.
Zo ook vanmorgen weer in mijn tijd met de Heer.
Het is een blogje dat ik zo'n tien jaar geleden geschreven heb n.a.v. een zin die ik tegenkwam in een blogje van iemand, en die ik zo mooi vond, en die mij zo raakte, dat ik het over moest nemen en er iets mee moest doen. (-uiteraard pas na toestemming van)
Nu heeft mijn schrijven op mijn Blogs door omstandigheden* een tijdje stilgelegen, maar ik hoop nu weer af en toe wat te schrijven en te plaatsen.
En misschien is het wel mooi om te beginnen met dit oude (iets herziene) blogje dat maar steeds terug blijft komen, en dat voor mij ook nog steeds van grote betekenis is.
Tot op de dag van vandaag wordt mijn hart nog steeds geraakt als ik die ene zin lees.
Ik hoop het jouwe ook.


'Laat de Heer uw hart aanraken met Zijn liefdevolle vinger,
om Zijn afdruk achter te laten die niemand meer kan uitwissen.'
(Florent)

De woorden brachten mij naar Hebreeën 1:3 (GNB), waar staat: ‘De Zoon (Jezus) is de afstraling van Gods heerlijkheid en de afdruk van Zijn wezen.’
Oftewel: in Jezus zien we wie God is, want Hij en de Vader zijn één.
→ Johannes 14:9,10
‘Jezus zei tegen hem (Filippus): …
Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien; …’
Gelooft u niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is?
De woorden die Ik tot u spreek, spreek Ik niet uit Mijzelf, maar de Vader Die in Mij blijft, Die doet de werken.
Geloof Mij, dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is, …’
Hierdoor was Jezus Die Hij was; kon Hij dat doen wat Hij deed en waartoe God Hem geroepen had.
Jezus weerspiegelde God, Zijn liefde, Zijn bewogenheid, Zijn barmhartigheid, Zijn goedertierenheid, Zijn rechtvaardigheid, Zijn genade, Zijn trouw, Zijn goedheid, Zijn ontferming,Zijn ...; ja, alles wie Hij was, was zichtbaar in de Here Jezus.
God maakte dit eigenlijk al duidelijk bij de doop van Jezus.
→ Mattheüs 3:16,17
‘En nadat Jezus gedoopt was, kwam Hij meteen op uit het water; en zie, de hemelen werden voor Hem geopend, en Hij zag de Geest van God als een duif neerdalen en op Zich komen.
En zie, een stem uit de hemelen zei: Dit is Mijn geliefde Zoon, in Wie Ik Mijn welbehagen heb!’

Zoals Jezus een afspiegeling is van Zijn Vader, zo is het ook Zijn verlangen dat wij op onze beurt weer een afspiegeling van Hem worden; dat Hij zichtbaar wordt in ons, dat wij Hem gaan weerspiegelen.
Dat de mensen Jezus in ons gaan zien, dat alles wat Hij ons voorleefde ook in ons leven zichtbaar wordt.
→ Filippenzen 2:5
'Laat die gezindheid bij u zijn die ook in Christus Jezus was.’
Het leven van Jezus was een leven van dienen en dienstbaar zijn, van liefde die niet zichzelf zocht maar de ander, van zelfopoffering.
Jezus leefde om God, Zijn vader, te behagen.
Hij zocht niet Zijn eigen verlangen en wil om te doen, maar was enkel en alleen gericht op de wil van Zijn Vader, om die te doen.
En zo betekent Jezus weerspiegelen:
- ons leven afleggen zoals Hij heeft gedaan.
- niet meer onze eigen verlangens najagen, maar Zijn wil zoeken en doen.
- niet meer voor onszelf leven, maar voor wat Hem vreugde schenkt en tot eer van Zijn naam is.
- niet meer ons IK op de troon van ons leven, maar Jezus.
- en dus net als Jezus: niet mijn wil, maar Uw wil geschiede!
En wat is het heerlijk om hierbij te weten dat God ons daar bij helpt, en dat niet alleen, er staat ook in Psalm 37:23,24 (WB): ‘De Heer houdt de mens recht op zijn voeten wanneer Hem zijn wandel behaagt: mocht hij vallen, geveld is hij nooit, want de Heer heeft zijn hand reeds gegrepen.'
En dan nu terug naar het citaat.

'Laat de Heer uw hart aanraken met Zijn liefdevolle vinger,
om Zijn afdruk achter te laten die niemand meer kan uitwissen.'

Mag Hij dat doen bij jou?
Jouw hart aanraken en Zijn afdruk in jou achterlaten, zodat jij op jouw beurt een afspiegeling wordt van Hem?
Het gebed hieronder vertolkt de woorden van mijn hart toen ik het schreef, maar ook nu nog.
Ik bid en hoop, dat het ook het jouw gebed zal zijn, of worden.

Heer,
raak mijn hart aan
met Uw liefdevolle vinger,
zodat er een afdruk achterblijft
die door niets en niemand
kan worden uitgewist.

Ja, Heer,
raak mijn hart aan;
laat de afdruk
van Uw liefdevolle vinger
zichtbaar worden
in wie ik ben
en in alles wat ik doe.

Raak mijn hart aan,
opdat U door mij heen
weer andere harten kan raken;
zodat Uw liefdevolle vinger
ook in het leven van een ander
een afdruk zal achterlaten
die door niets en niemand
kan worden uitgewist.

Ja, Heer Jezus,
raak mijn hart aan,
zodat mijn leven nimmermeer
hetzelfde zal zijn;
dat het een afstraling wordt
van wie U bent.
Dat U gezien wordt
in en door mij heen.

Raak mij aan,
Heer Jezus,
opdat ik U
zal
weerspiegelen.

– Amen –

* 👉 'Voor alles een tijd'

Zijn kracht in ons ... Neem de tijd (3)

Ook vanmorgen raakten de woorden van Murray mijn hart weer diep aan, waardoor ik wel weer moest schrijven, omdat het mezelf helpt om het meer eigen te krijgen.
En zo is er vandaag een derde deel van ‘Neem de tijd, o mijn ziel …’ 

'Voorts, wees krachtig in de Here en in de sterkte Zijner macht.’
Efeziërs 6:10
(NBG)

‘…, opdat de God van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de heerlijkheid, u de Geest van wijsheid en van openbaring geeft in het kennen van Hem, namelijk verlichte ogen van uw verstand, om te weten wat de hoop van Zijn roeping is, en wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen, en wat de allesovertreffende grootheid van Zijn kracht is aan ons die geloven, overeenkomstig de werking van de sterkte van Zijn macht, die Hij gewerkt heeft in Christus, toen Hij Hem uit de doden opwekte …’
Efeze 1:17-20a
(HSV)

‘…, opdat Hij u geve, naar de rijkdom zijner heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door zijn Geest in de inwendige mens, opdat Christus door het geloof in uw harten woning make. 
Hem nu, die blijkens de kracht, welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen, Hem zij de heerlijkheid …’
Efeze 3:16,17a,20,21a
(NBG) 

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om bij de Vader
en de Zoon te zijn als je
Zijn kracht wil ervaren.
Neem de tijd om te bidden
dat de Geest je ogen opent
en je wijsheid geeft.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, om tot je door te
laten dringen dat de kracht, die
Hem opwekte uit de dood, in jou is.
Neem de tijd, opdat de Geest
je de overweldigende grootheid
van Zijn kracht kan doen kennen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, wees stil en bid
dat de Geest het aan jou
zal openbaren.
Neem de tijd, eigen je Zijn
belofte toe om je innerlijk te
sterken met Zijn kracht.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

Met Christus bekleed Neem de tijd ... (2)

Dit jaar gebruik ik met mijn Stille Tijd weer eens het Dagboek van Andrew Murray, en opnieuw zijn het de woorden 'Neem de tijd o mijn ziel ...' die mij raken en stilzetten.
Was het zesenhalf jaar geleden in verband met de liefde van God, deze keer zetten de woorden mij stil bij de liefde van Christus en hoe belangrijk het is om iedere dag opnieuw alleen met Hem alleen te zijn, om één te worden met Hem aan het begin van elke nieuwe dag, en om onszelf te kunnen bekleden met Hem, en de noodzaak daarvan.
En zo ontstond er een 'Deel twee' van de woorden 'Neem de tijd, o mijn ziel ...' 

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om in de stilte 
van de nieuwe dag
met Christus alleen te zijn.
Neem de tijd totdat Hij
en de innerlijke mens
verenigd zijn teneinde geheel
voor Hem te kunnen leven.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om te luisteren
naar wat Hij te zeggen heeft,
naar wat Hij je wil leren.
Neem de tijd en laat je vullen
met Zijn liefde en ontdek
hoe Zijn liefde de liefde
voor de wereld kan verdrijven.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om met Christus
alleen te zijn zodat je je
kunt bekleden met Hem.
Neem de tijd zodat Hij
elke dag opnieuw
je schoonheid, vreugde
en bescherming zal zijn.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en overdenk
de noodzaak van deze waarheid
van het bekleden met Hem.
Neem de tijd om te beseffen
dat dit nodig is om de gehele dag
in Hem te kunnen blijven
en om met Hem te wandelen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en haast je niet.
Neem de tijd tot je geheel
met Hem bent omkleed.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

‘Want de liefde van Christus dringt ons, …
…, opdat zij die leven, niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem Die voor hen gestorven en opgewekt is.’
2 Korinthe 5:14,15

‘Heb de wereld niet lief en ook niet wat in de wereld is. Als iemand de wereld liefheeft, is de liefde van de Vader niet in hem.’
1 Johannes 2:15

‘Want u allen die in Christus gedoopt bent, hebt zich met Christus bekleed.’
Galaten 3:27

‘Maar bekleed u met de Heere Jezus Christus, en verzorg het vlees niet om begeerten op te wekken.’
Romeinen 13:14 

 ^👉 >> Blog 'De liefde van God'
            Neem de tijd ... (1)
 
👉  >> Dagboek 'Gods beste geheimen'
            Andrew Murray

Om over na te denken ...

Citaat van C.G. Moore
Uit: Een leven op het altaar
Van: Ellen Vaughn
Biografie van Elisabeth Elliot

'U zou er weinig mee winnen als Hij u naar Zijn einddoel zou brengen via de weg die u kent.

Hij kiest voor u een weg die u niet kent, zodat u wordt gedwongen om talloze gesprekken met Hem te voeren, waardoor de reis, voor Hem en voor U, voor altijd onvergetelijk zal zijn.'

Een lamp overdag ...

 

Er is weer een nieuwe 'Bemoediging voor de Nacht'.
>> 'Een lamp overdag' n.a.v. Psalm 119:105

Welterusten en slaap lekker straks!

Een liefdevolle groet,
Rita

'Zingen op vreemde plaatsen ...'

Op de valreep van dit jaar komen er nog prachtige woorden vanuit het Dagboek van Warren Wiersbe dat ik dit jaar gebruik naar mij toe over groeien, mijn OneWord voor dit jaar.
Ze spreken me zo aan dat ik ze niet alleen in mijn agenda bij de rest van de citaten van dit jaar heb geschreven, maar er ook een blogje aan wil wijden.
Het is naar aanleiding van Psalm 149; een Psalm die gaat over ‘een nieuw lied voor de Heere zingen’ (vs. 1).

Groeien
In zijn schrijven bij deze Psalm neemt hij me mee van wat hiermee bedoeld wordt naar het lof zingen in de gemeente (vs. 2), naar het blij zijn en zingen als we op bed liggen (vs. 5), naar het beeld van soldaten op het slagveld, die zingen te midden van de strijd (vs. 6,7)
En dan zegt hij het volgende: 

‘Het is gemakkelijk om te zingen in de gemeente , maar heel wat minder gemakkelijk om te zingen op ons bed, en ronduit moeilijk om te zingen op het slagveld. Maar als wij zingen, dan verheerlijken wij de Heere, en zullen we groeien.’

Samen zingen in de gemeente samen met broers en zussen in de Heer, is niet zo moeilijk; eigenlijk vind ik dat gewoonweg heerlijk.
Ik zing ontzettend graag en tijdens mijn huishouden galm ik vaak van alles en nog wat door elkaar en knoop zelfs allerlei liederen ook gewoon aan elkaar.
Maar samen zingen in de gemeente, samen met anderen zingen, even dat oogcontact hebben, die verbinding door Hem, dat brengt niet Hem alleen de eer, maar bemoedigd ook onszelf; tenminste, zo ervaar ik dat.
Zingen op je slaapplaats, op bed, is een ander verhaal, tenminste als we de uitleg van Wiersbe volgen.
Want hij heeft het niet over als je net op bed gaat liggen om te slapen, of als je niet kunt slapen, maar hij heeft het over op bed liggen doordat je je niet goed voelt, of dat je rust of herstellende bent van een ziekte en dan is ‘vrolijk zingen’ toch wel even anders.
En dan komen we aan bij het zingen op het slagveld, wat inderdaad ronduit moeilijk is.
Klinken er nog lofliederen uit onze mond als een storm door ons leven raast, we ergens ten onrechte van beschuldigd worden, een geliefde sterft, je huwelijk op de klippen loopt, ziekte je leven in de greep houdt.
Misschien is daardoor ons denken en/of ons gevoelsleven wel één groot slagveld, worden we daar enorm aangevallen.
Ach, er zijn zoveel terreinen in ons leven waar strijd geleverd kan worden, maar zingen we daar dan ook, geven we Hem dan nog steeds de eer die Hij verdient?

‘Maar als wij zingen, dan verheerlijken wij de Heere, en zullen we groeien.’
Met deze laatste woorden gaan mijn gedachten automatisch naar het citaat van Corrie ten Boom dat ik gister ook aanhaalde in mijn blog.
Naar het ‘in omstandigheden moet komen, waarin wij gedwongen worden om ons uit te strekken naar de Bron van onze kracht’, want dat is wat groei in ons geloof bewerkt.
Gods lofzangen laten klinken op een slagveld, is er niet alleen voor kiezen om in die omstandigheid op te zien naar Degene Die je Bron van kracht is, maar ook om Hem dan te loven en te prijzen.
En uitstrekken naar, en ook nog eens loven en prijzen; ik heb de neiging om het ‘dubbele groei’ te noemen.

Standhouden
Tegelijkertijd brengt dit laatste stukje van het citaat van Wiersbe mij ook bij mijn nieuwe ‘OneWord’ voor het komende jaar, namelijk ‘Standhouden’.
Efeze 6:10-12:
‘Voorts, weest krachtig in de Here en in de sterkte zijner macht. Doet de wapenrusting Gods aan, om te kunnen standhouden tegen de verleidingen des duivels; want wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers dezer duisternis, tegen de boze geesten in de hemelse gewesten.’ 

Het leven is één groot slagveld, al is dat niet altijd een zichtbaar slagveld.
De meeste strijd in ons leven is denk ik onzichtbaar.
Elke tegenslag in ons leven, elk probleem, elke moeilijkheid, in welke vorm dan ook, zijn mogelijkheden voor de duivel om ons bij God weg te trekken of om ons tegen Hem op te zetten.
(Ik geloof dat ook voorspoed kan zo’n mogelijkheid zijn!)
Iedere dag de wapenrusting aantrekken die God ons heeft gegeven is dan ook ontzettend belangrijk en een must, maar ik geloof dat lofprijs en aanbidding, zingen tot Zijn eer, ook een heel belangrijk en machtig wapen is.
Met Hem loven en prijzen maken we een statement in zowel de onzichtbare als de zichtbare wereld, dat God onze Heere is, onze kracht en onze sterkte, en dat we Hem alle eer willen geven te midden van, ondanks.

Ik moet met deze dingen altijd denken aan het verhaal van Paulus en Silas in de gevangenis (Hand. 16)
Ze waren behoorlijk gehavend door de vele slagen die ze hadden gehad, en waren in de binnenste kerker gezet, met hun voeten vast in een blok, en toch kozen zij ervoor om te bidden en God te loven en te prijzen.
Vervolgens komt er een grote aardbeving die de fundamenten van de gevangenis deed bewegen en alle deuren sprongen open en de boeien van alle gevangenen sprongen los.
Nee, het ging hier niet om bevrijding van de beide apostelen, noch van alle andere gevangenen, het werd een bevrijding voor de cipier, die door dit wonder -want er was ondanks de geopende deuren en boeien geen enkele gevangene ontvlucht- tot geloof kwam.
En zo geloof ik dat lofprijs en aanbidding op het slagveld ons bevrijd van de grip van de boze op ons leven, of voorkomt dat hij grip daarop krijgt.
Lofprijs en aanbidding maakt ons los van wat er speelt en brengt ons in Zijn aanwezigheid waar vervolgens Zijn kracht en sterkte ons deel wordt, waardoor we kunnen standhouden, zelfs in de moeilijkste^* momenten van ons leven.

* Lees eventueel ook >> Broken Halleluja

Van groei(en) naar standhouden

OneWord van 2021 en voor 2022 ...

Groei(en)
Als ik één ding zou moeten noemen dat voor mij van zeer grote waarde was dit jaar met het oog op mijn OneWord 'Groei', dan was het het citaat van Corrie ten Boom, dat ook aan de zijkant van dit Blog staat.

'Om te groeien in geloof,
moeten wij in omstandigheden komen
waarin wij gedwongen worden
ons uit te strekken naar de Bron
van onze kracht.'

Het kostte wat tijd om de strekking van dit citaat in mijn denken op te nemen, maar het wordt me steeds meer eigen om het in gedachten te nemen bij tegenslagen, moeilijkheden of bij dingen waar ik tegen mezelf aanloop.
Het hielp, en helpt mij om anders naar alles te kijken.
Om de dingen die gebeuren, of hetgeen waar ik tegenaan loop, te zien als een mogelijkheid om te kunnen groeien.
Het brengt een dieper besef teweeg van dat ik in die omstandigheid de mogelijkheid heb om te kiezen.
Word ik boos of opstandig, verval ik in zelfmedelijden of laat ik alles gelaten over me heen komen, of richt ik mijn blik naar boven, en vraag ik Hem welke lessen hier liggen om te leren, en om de kracht die hierbij nodig is?
Het citaat heeft zo al heel wat vrede in mijn hart opgeleverd in de moeilijke, verdrietige en pijnlijke dingen die er ook afgelopen jaar weer waren.

Hoewel het citaat eigenlijk speciaal voor dit jaar was, is het voor mij een blijvertje geworden.
Ik laat hem op dit Blog staan, als ook op mijn bureau; ik wil het niet vergeten.
Sterker nog, ik wil er dagelijks aan herinnert worden, ook volgend jaar, en in de jaren die mij nog gegeven zijn.
En eigenlijk vind ik het ook heel erg goed passen bij mijn OneWord voor volgend jaar.


Standhouden
Mijn OneWord voor 2022 is namelijk 'Standhouden'.
Zoals groeien een proces is, zo is ook standhouden een leerproces.
Mijn OneWord kwam naar mij toe vanuit Efeze 6 en wel de verzen 11 en 12.
'Bekleed u met de hele wapenrusting van God, opdat u stand kunt houden tegen de listige verleidingen van de duivel.
Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.'

Standhouden, leren standhouden, is een groeiproces.
Maar zoals met alles wat we hebben te leren, zal dit gaan met vallen en opstaan, en ik denk ook dat het geldt voor de rest van ons leven.
Dit omdat de tijden veranderen en er steeds nieuwe, andere, en misschien ook wel steeds moeilijker dingen op ons pad en in ons leven zullen komen.

Standhouden is volhouden, is volharden; is standvastig of koppig volhouden wat je begonnen bent.
Is niet opgeven als het moeilijk wordt, niet opgeven als we struikelen of vallen, niet opgeven als het stil blijft, niet opgeven als er geen uitzicht lijkt te zijn.
Is vasthoudend zijn, is doorzetten ondanks, is vastberaden zijn.
'Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij.'
Jozua 1:9 (NBV)
Volharden, volhouden, je vastbijten in de zekerheid dat alles hier maar tijdelijk is, en dat je een heerlijke eindeloze eeuwigheid bij Hem wacht.
Voortgaan, ook als je niets voelt of ervaart van Zijn aanwezigheid.

Standhouden is zo ook vasthouden.
Vasthouden aan wie God is, aan wat Hij heeft gezegd, heeft gegeven, ons leert in en door Zijn Woord.
Vasthouden aan die ene Zekerheid wiens Naam Jezus is, en Die ons in alles is voorgegaan.
Vasthouden aan Zijn kracht, en daarin voortgaan 'van kracht tot kracht', zoals Psalm 84 zegt.
'Welzalig de mens van wie de kracht in U is – in hun hart zijn de gebaande wegen. Gaan zij door het dal van de moerbeibomen, dan maken zij God tot hun bron; ook zal de regen hen overvloedig bedekken. Zij gaan voort van kracht tot kracht, zij zullen verschijnen voor God in Sion.'
Psalm 84:6-8

Standhouden betekent waakzaam zijn, vaststaan in het geloof, sterk en moedig zijn.
Manmoedig zijn, zoals de Bijbel zo mooi zegt, onverschrokken, stoutmoedig, dapper, onbevreesd.
'Wees waakzaam, sta vast in het geloof, wees manmoedig, wees sterk.'
1 Korinthe 16:13 
Je daarnaar uitstrekken, willen leren; immers niet iedereen is van nature even sterk en dapper.
Ik tenminste niet, maar ik verlang te groeien, om steeds sterker en standvastiger te worden.
En wat ben ik dankbaar dat ik weten mag dat we dit nooit alleen hoeven te doen; Hij gaat met ons mee, meer nog, Hij gaat voor ons uit!
En Zijn Geest is in ons om ons te helpen en te leiden, om ons de kracht en wijsheid te geven, en te troosten en weer te helpen op te staan als we zijn gevallen.

Vertrouwen (op God) is het sleutelwoord.
'Vertrouw op de HEERE, uw God, dan zult u standhouden' zegt de Bijbel in 2 Kronieken 20:20.
En zo kom ik weer uit bij het citaat van Corrie ten Boom.
'Om te groeien in geloof -in vertrouwen, moeten wij in omstandigheden komen waarin wij gedwongen worden ons uit te strekken naar de Bron van onze kracht.'
En daarmee terug bij Degene Die alles wat we nodig hebben om stand te houden klaar heeft liggen om te geven.

Psalm 144:1,2
'Geloofd zij de Heere, mijn rots, Die mijn handen leert om te strijden, mijn vingers om oorlog te voeren; mijn goedertierenheid en mijn burcht, mijn veilige vesting en mijn bevrijder, mijn schild tot Wie ik de toevlucht heb genomen.'

Psalm 146:5
'Welzalig is hij die de God van Jacob tot zijn hulp heeft, die zijn verwachting stelt op de Heere zijn God.'

Psalm 18:30,31
'Want met U ren ik door een legerbende, met mijn God spring ik over een muur. Gods weg is volmaakt,
het woord van de HEERE is gelouterd, Hij is een schild voor allen die tot Hem de toevlucht nemen.'

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen …
Heer, het ontbreekt
mij soms zo,
door alles wat er
gebeurt en speelt,
aan moed en kracht.

Problemen,
moeite en zorgen,
pijn,
verdriet,
machteloosheid,
het houdt
maar niet op,
en ik bemerk
de gevolgen
daarvan.

Toch geeft U
dit woord
en ik,
ik neem het
van harte aan.
Dank U wel,
voor deze
aanmoediging
om te blijven zien
op Uw macht.

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen!
Voortgaan van
kracht tot kracht.
Volhoudend,
gelovend in Uw
volmaakte plan.

Jezus, Licht van de wereld

 

Gods rijke en onmisbare zegen,
als ook Zijn troost en liefdevolle nabijheid,
voor deze Kerstdagen en voor 2022.

Troost en bemoeding ...

 

Wat we nooit kunnen verliezen ...

Met dat ik vanmorgen op zoek was naar mijn Kerstgedicht voor dit jaar (had hem gister even snel snel opgeslagen; niet handig dus) kwam ik een onafgemaakt blogje tegen waar ik ooit in 2017 aan was begonnen maar nooit had afgemaakt.
Het had zelfs nog geen titel gekregen, waardoor het eerste gedeelte van het citaat de titel werd.
Toch waren het juist deze woorden die mij het bestand deden openen en lezen.
Het was een citaat van Spurgeon uit het Dagboekje dat ik toen van hem las.

'Laat al mijn vooruitzichten nergens op uitlopen; laat al mijn hoop vervliegen; laat mijn vreugde verdwijnen, - ik zal nooit verliezen wat ik in God heb.'
Spurgeon

De woorden die mij ruim vier jaar geleden zo raakten, en die ook nu weer binnenkomen zijn: ‘ik zal nooit verliezen wat ik in God heb’.
‘Wat een houvast, vooral in donkere en moeilijke tijden!’, schreef ik toen, maar hoe passend is het ook niet voor de tijd waarin we nu verkeren.

Hoeveel vooruitzichten lopen vandaag op niets uit door alles wat corona teweegbrengt.
Hoeveel hoop is er niet vervlogen.
En hoeveel vreugde is er niet verdwenen.
Ik weet, als kind van Hem is er altijd hoop, en altijd vreugde, maar laten we eerlijk zijn, het leven kan soms zo zwaar en moeilijk zijn, zo vol pijn en verdriet, en zo’n aaneenschakeling van moeilijkheden en zorgen, dat alle hoop vervlogen is, en alle vreugde verdwenen.
En het kan lijken alsof dat ook nooit meer terug zal komen.

Het citaat voelt voor mij een beetje alsof er iemand was die aan Spurgeon vroeg van, ‘maar wat als al je vooruitzichten nu niets worden, je geen hoop en vreugde meer hebt?’
Waarop hij dan antwoord met dit citaat: 'Laat al mijn vooruitzichten nergens op uitlopen; laat al mijn hoop vervliegen; laat mijn vreugde verdwijnen, - ik zal nooit verliezen wat ik in God heb.'
Welk een heerlijke zekerheid om dit dan te kunnen zeggen, en welk een rust en vrede liggen er niet in besloten!

Maar weet je, ieder kind van God heeft deze heerlijke zekerheid!
We kunnen nooit verliezen wat we in God hebben, simpelweg omdat het niet van ons afhangt.
Wat we hebben in God, hebben we door Zijn genade verkregen en mijn onafgemaakte blogje neemt me mee naar Efeze 1 en 2, en zet me stil bij wat we allemaal wel niet hebben gekregen en wat we niet kunnen verliezen.
- We zijn in Christus gezegend heeft met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten.
- Voordat de wereld gemaakt werd had Hij ons al uitgekozen om Hem toe te behoren.
- In Zijn liefde had Hij van te voren beslist dat Hij ons door Jezus als Zijn kinderen zou aannemen.
- Hij heeft ons begenadigd in de Geliefde.
- We zijn vergeven door het bloed van Jezus.
- We zijn bevrijd door het bloed van Jezus.
- Hij heeft ons overladen met Zijn genadegaven.
- Hij heeft ons het geheim van Zijn wil bekendgemaakt.
- We zijn gemerkt als eigendom van God.
- We hebben de Heilige Geest als voorschot op ons erfdeel ontvangen.
- De kracht die Jezus opdeed staan uit de dood, is in ons.
- Hij heeft ons levend gemaakt, het Leven gegeven.
- We hebben door Jezus vrije toegang tot de Vader.
- We zijn geen vreemdelingen zonder rechten, maar medeburgers, leden van Gods familie.

We kunnen nooit verliezen wat we hebben in Hem, omdat het niet van ons afhang, maar van Hem!
En Hij is betrouwbaar!
Zijn woord is ja en amen!
Wat we hebben in Hem staat vast, ongeacht wat we denken, of voelen, of wel of niet gedaan hebben.
Onze vooruitzichten hier op aarde kunnen in het honderd lopen, onze hoop vervliegen en onze vreugde geroofd, maar we kunnen tegelijk in Hem vrede hebben ondanks dit alles, omdat we niets van wat Hij ons heeft gegeven, kunnen verliezen. 

In Hem hebben we een eeuwige Vader, die altijd naar ons omziet en voor ons zorgt.
In Hem hebben we Iemand die ons met liefde omgeeft.
In Hem hebben we altijd een veilige schuilplaats.
En door Hem hebben we altijd een vast fundament onder onze voeten, zelfs als de grond onder onze voeten wordt weggeslagen, want daar zijn Zijn eeuwige armen die ons opvangen.

Welke verliezen we ook leiden in deze heftige tijden, laten we vasthouden aan Zijn woord, aan wat Hij ons in genade heeft gegeven, zodat ook wij met Spurgeon kunnen zeggen:

'Laat al mijn vooruitzichten nergens op uitlopen;

laat al mijn hoop vervliegen;

laat mijn vreugde verdwijnen,

- ik zal nooit verliezen wat ik in God heb.'

Mijn eigen Logo ...

Menig gedicht heb ik al meegeven als met een spreekbeurt* iemand geraakt was door één speciaal gedicht.
Ik heb dan ook vaak wat extra gedichten bij me, of ik geef het exemplaar dat ik die avond heb gebruikt.
Op de uitdraaien had ik dan een soort van 'logo met een boom, -kom ik straks op terug, en 'daaronder mijn naam en website.

Inmiddels liggen er in de zaak* van mijn man eigengemaakte kaarten met gedichten die gratis mogen worden meegenomen als iemand een bemoediging nodig heeft, of iemand kent die wel een bemoediging kan gebruiken.
Daar ik wel vermelding van mijn naam en website belangrijk vind, printte ik het 'logo' dat ik zelf gemaakt uit, en plakte dit achterop de kaart.
Maar het leek me veel leuker en mooier om eens een echt eigen logo te hebben.
En daar ik het logo van Elya van 'Krullies Schrijfsels'* erg leuk vond, heb ik haar gevraagd of ze aan haar zusje Ezra*, die haar logo gemaakt had, eens wilde vragen of ze zoiets ook niet eens voor mij wilde maken, en zo is zij voor mij aan de slag gegaan met de informatie die ik haar had gegeven.

En dan kom ik weer terug bij die boom waar ik het aan het begin over had.
In de Bijbel worden veel symbolen gebruikt en de boom is er één van.
Op dit Blog kun je dan ook verschillende blogjes hierover terugvinden.
Eruit springt echter voor mij Jeremia 17:7,8 waar staat:
'Gezegend is de man die op de HEERE vertrouwt, wiens vertrouwen de HEERE is.
Hij zal zijn als een boom, die bij water geplant is, en die zijn wortels laat uitlopen bij een waterloop.
Hij merkt het niet als er hitte komt, zijn blad blijft groen.
Een jaar van droogte deert hem niet, en hij houdt niet op vrucht te dragen.'

In de kop boven dit Blog staat een gedichtje dat mijn verlangen van mijn hart verwoord, en dan natuurlijk ook met oog op mijn schrijfsels.

Maak mij, o Heer,
tot een boom geplant
aan waterstromen.
Haar wortels
diep verankerd in U.
Vruchtdragend
op het juiste moment.
Tot eer en glorie
van Uw Naam.

En dat is ook precies wat ik wil laten zien in een logo, en hoe mooi heeft Ezra dit niet gedaan!

Haar uitleg/betekenis achter dit logo: 

'Uit de wortel komt een prachtboom; jij bent als ware de boom, vandaar dat jouw naam verweven is met de picto van de boom. Jij draagt de vruchten uit, de bladeren vallen en veranderen in papier en uiteindelijk in een gedicht.' 

Past dit logo niet prachtig bij wat ik verlang uit te dragen!
Het is dan ook met gepaste trots dat ik mijn prachtige logo toon.
Nogmaals bedankt, Ezra!
Dat God jou en je nieuwe onderneming rijkelijk mag zegenen en tot zegen doen zijn!


Wil je meer weten over, Ezra en haar nieuwe onderneming, lees dan even het Blogje dat haar zusje heeft geschreven, of kijk op Facebook eens op haar pagina.
>> Een sneak preview (Krullies Schrijfsels)
>> Logischer Wijzer - Facebook

De andere verwijzingen uit dit Blogje:

*  >> Kleurrijk Verbonden 

*  >> Klapwijk Mannenmode - Ermelo

*  >> Elya de Leeuw - Krullies schrijfsels

*  >> Caroline van de Vate - Atelier 'De oude Smederij

Het duister opgeklaard ...

'Want U zult mijn kaars aansteken, de Heere, mijn God, zal mijn duisternis opklaren.'
Psalm 18:29
(vertaald vanuit de KJV)

Een Sprankel van Hoop speciaal geschreven voor op Krullies Schrijfsels 
>> 'Het duister opgeklaard'

Open oren

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 12.

‘Doe mij Uw goedertierenheid in de morgenstond horen, want ik betrouw op U; ...’
Psalm 143:8a
(SV)

‘Doe mij in de morgen Uw goedertierenheid horen, want ik vertrouw op U; …’
(HSV)

Hoe mooi en bijzonder hoe sommige dingen soms samenkomen, zo ook vandaag.
Hoewel het Dagboek dat ik dit jaar in mijn Stille Tijd gebruik mij een bepaalde kant op nam, werd mijn hart getrokken naar twee andere verzen uit hetzelfde gedeelte.
Ze bleven trekken en spreken, waardoor ik deze verzen uitschreef op een kaartje, en zichtbaar op mijn bureau naast mijn laptop neerleg.
Ik heb het gevoel dat ik er iets mee moet doen, uitwerken, schrijven …

’s Middags neem ik het boekje van Susannah Spurgeon uit de vensterbank om daar weer eens mee verder te gaan op dit Blog.
Ik ben al een tijdje niet helemaal in orde, waardoor van schrijven niet zoveel komt, en me soms ook best veel kost.
Maar als ik lees wat daar staat, als ook het gedichtje dat ik vanuit dit hoofdstukje heb geschreven, ervaar ik des te meer de verzen van vanmorgen als door God tot mij gesproken woorden.
Blijdschap en vreugde zijn de kernwoorden uit die twee verzen, net de woorden die mij sinds het schrijven van mijn laatste blogje op ‘Quality Time’ zo bezighouden.
Maar vandaag gaat het niet om deze twee verzen, maar om het feit dat de Heere mijn hart en oren daarvoor opende waardoor ik ze opschreef om niet te vergeten maar te overdenken en wie weet wat nog meer.

In hoofdstuk 12 uit ‘Liefde tot het einde’ heeft Susannah het over dichtzittende oren van haar ziel, die pas opengaan als de Heere ze opent; gevolgd door het gebed dat de Heere haar oren zal openen voor Zijn zachte stem, zoals Hij de ogen van de knecht van Elisa opende, waardoor hij de legers van de Heere kon zien die klaarstonden ter verdediging en bescherming.
‘Doe mij horen; open mijn oren; of als ik te zeer verdoofd ben door het razen en het bulderen van de verwarring en de nood op aarde, spreek dan wat harder tot mij, Heere’. 

Uw goedertierenheid, oftewel Uw ‘liefhebbende vriendelijkheid’.
‘Een wonder van Goddelijke neerbuigendheid en medelijden.’
Hulp uit de hemel, genade, barmhartigheid.

Doe mij horen in de morgenstond.
‘Als allen rondom mij slapen, Heere, wek dan mijn hart met Uw tedere roep op. Hef mijn ziel op tot ware gemeenschap met U. De vroege uren met mijn God zullen de hele dag heiligen.’
In de stilte van de vroege morgen, eerst Hij; toegerust voor de rest van de dag.

‘… want ik betrouw (vertrouw) op U.’
‘Mijn ziel rust in U, zij ligt terneer op de vaste beloften van Uw Woord, en is op een lieflijke manier tevreden.’
Rust en vrede in het hart te midden van dagelijkse beslommeringen of de stormen van het leven.
Vasthouden aan Zijn beloften, daarop zien, daarnaar grijpen.


Doe mij horen ...

Och Heere …

Doe mij iedere dag ontwaken
met de tedere roep van Uw stem
naar mijn nog slapende hart.
Wek mij, en hef mijn ziel op tot
stille en kostbare momenten van
samenzijn met Uw Vaderhart.

Doe mij horen Uw lieflijke woorden
van genade, liefde, en mededogen,
van trouw en vol vriendelijkheid.
Laat ze mij de gehele dag vergezellen;
van uur tot uur in mijn gedachten zijn,
opdat ik mij elk moment in U verblijd.

Op U is immers mijn vertrouwen,
ook in tijden dat U stil bent,
of ik U in het geheel niet hoor.
Want ook in de stilte, of Uw zwijgen,
klinkt de fluistering van ‘Ik heb je
liefgehad met een eeuwige liefde’, door.

Vul zo, lieve Vader, in ons stille samenzijn
mijn hart en ziel met de lieflijke klanken
van Uw onfeilbare en troostrijke woord.
Opdat mijn leven een melodie mag zijn
van vreugde door Uw grote liefde en trouw,
en die ook door anderen wordt gehoord.

- Amen -

Producten om er goed uit te zien ...

Er was eens een jonge vrouw die er iedere dag weer fris en stralend uitzag.
Een dame op haar werk die elke maand handenvol geld uitgaf om er jong en begeerlijk uit te zien maar slechts weinig resultaat leek te boeken, stapte tenslotte op haar af en vroeg met een jaloerse ondertoon in haar stem:
‘Wat voor producten gebruik jij nu eigenlijk?
Die van jou schijnen heel goed te werken.
Die wil ik ook.
De jonge vrouw keek haar vriendelijk aan en antwoordde:
‘Voor mijn lippen gebruik ik de waarheid.
Om mijn stem helder en zuiver te laten klinken gebruik ik gebed.
Voor mijn ogen gebruik ik medeleven en voor mijn handen behulpzame liefde.
En tenslotte, voor mijn figuur, gebruik ik rechtvaardigheid.
Ieder mens die deze producten gebruikt zal zonder er veel voor te hoeven betalen, net zo’n uitstraling hebben.’

'Precies,’ zei Jezus. ‘Volg dat voorbeeld dan.’

Lukas 10:37

(HB)

Copyright >> 'Haardstee'
(Met toestemming overgenomen)

Ik ben graag alleen met mijn Heer ...

Af en toe vind ik het heerlijk om eens door oude bestanden te kijken en te lezen wat ik eerder heb geschreven voor op mijn eerste Blog 'Into Your Hands' bij Punt.nl.
Een aantal schrijfsels daarvan die ik geschreven had vanuit de Psalmen, heb ik samengebracht op mijn Blog 'Rondom de Psalmen' en al mijn gedichten op 'Words of my Heart'. 
Een enkele keer heb ik in de jaren dat ik hier mijn Blog heb een stukje geplaatst van mijn oude Blog, maar het merendeel van mijn oude schrijfsels bevinden zich alleen nog maar in mijn documenten.
Toch zijn ze me te kostbaar om weg te doen.
Sommige zijn waardevolle herinneringen en anderen tonen mij een stuk groei, maar er zijn ook schrijfsels die mij terugbrengen naar zeer moeilijke en verdrietige tijden.
Misschien denk je nu 'waarom bewaar je die dan nog?', maar met dat ik het opschrijf komen daar de woorden 'maar uit dit alles redde de Heere' in mijn gedachten, en dat is ook de reden waarom ik ze bewaar.
Herinneringen aan moeilijke en verdrietige tijden zijn ook de tijden waarin als we terugkijken Gods hand kunnen zien, hoe Hij er was, wat Hij heeft gedaan en hoe Hij troostte en bemoedigde.
Hoe we terugkijken is dus de sleutel.

Maar goed, met het doorkijken van die oude bestanden kwam ik bij het oude Blogje 'Ik ben graag alleen met mijn Heer' (2-12-2009). 
De onderstaande woorden was ik, echt jaren geleden, ergens op Internet tegengekomen en ik vond ze zo mooi!
Ze raakten niet alleen mijn hart, maar waren ook het verlangen van mijn hart als de woorden van mijn hart.

Ik ben graag alleen met mijn Heer,
in de stilte waar niets ons kan storen,
op een rustige plek, waar ik telkens weer
de stem van mijn  Meester kan horen.
En Hij gaat met mij en Hij praat met mij,
en ik wandel dicht aan Zijn zij.
Het is steeds een feest, als Hij door Zijn Geest
wil spreken tot mij.

Uit het lied 'Ik ben graag alleen met mijn Heer'
Vertaald door J. Koekkoek
Oorspronkelijk: In the garden - C. Austin Miles (1913)

Na het lezen ging ik opnieuw op zoek op Internet om eens te kijken of ik nu meer kon vinden.
Ik weet namelijk nog dat er destijds iemand op gereageerd had met de vraag of ik ook de rest van het lied had, maar dat had ik niet, noch kon ik toen iets vinden.
Als ik nu echter de titel intyp, komt er ineens een YouTubefilmpje tevoorschijn met 'De Zingende zusjes' Marry en Thea Verhey met dit lied, als ook de rest van de tekst als ik het filmpje aanklikt. 

  >> Ik ben graag alleen met mijn Heer

De muziek mag dan niet bepaald meer van deze tijd zijn, noch de zang, - al zullen er ongetwijfeld nog mensen zijn die dit kunnen waarderen, waar het mij om gaat is de tekst.
Want met het 'opduiken' van dit filmpje, vind ik dus ook de complete tekst.
Er blijken nog twee coupletjes bij te horen, en hoe mooi en waar zijn ook deze twee coupletjes!

Als Hij tot mij spreekt wordt het stil.
Al mijn onrust brengt Hij tot zwijgen.
Hij vraagt mij of ik vertrouwen wil,
ook als er stormen dreigen.

Die diepe gemeenschap met Hem,
is 't geheim van een vreugdevol leven.
En Hij wil mij, zo door die zachte stem,
Zijn hulp en leiding geven.

Het oude bestand heb ik nu weggegooid, en dit nieuwe weer opgeslagen met een dankbaar hart.
En de complete tekst?
Die heb ik overgenomen in mijn 'speciale schrift'.

De Heere waakt!

BemoedigingsMomentje

Pluspunt in de kerk ...

Gedachten bij Hoofdstuk 6 van het boekje ‘Pluspunt’ van Tineke Tuinder -Krause.
Een schrijfboek over aantrekkelijk ouder worden.

 

Het is al een aardig poosje geleden dat ik n.a.v. dit boekje iets heb geschreven.
Enkele weken geleden had ik al wel weer even gekeken en gelezen, maar door omstandigheden kon ik toen niet schrijven, daarnaast is het ook een hoofdstukje wat nog niet zozeer van toepassing is op mijn leven.
Maar vanmorgen moest ik met mijn Stille Tijd ineens weer aan dit boekje en het hoofdstuk waar ik was gekomen denken.
En zo ben ik er toch maar even voor gaan zitten; ik kan toch moeilijk wachten tot …

In dit hoofdstukje heeft Tineke het over de groep senioren in de kerk, die soms het gevoel kunnen hebben dat zij ook daar met pensioen worden gestuurd, of naar de zijlijn worden verbannen, omdat de jeugd gaandeweg taken overneemt.
Ze wijst erop dat leeftijd voor God geen verschil maakt, dat jong en oud Hem samen mogen loven, dat  Zijn Geestesgaven niet aan leeftijd zijn gebonden, en dat niemand meer of minder is, en dus ook niemand overbodig.
Dat het eigenlijk zo is, dat ‘senioren’ een bijzonder pluspunt hebben t.o.v. de jongeren, namelijk levenservaring en wijsheid, en mogelijk ook meer tijd.
En we met al deze dingen, dat ons eigen plekje in de gemeente kunnen zoeken waar we helemaal tot  ons recht komen, op een nieuwe plek, of met een taak die we al jaren verrichtten.
Als mooiste en belangrijkste taak noemt ze de taak van ‘Gebed’, dit, als we om wat voor reden dan ook geen tastbare bijdrage meer kunnen leveren.

Als eerste ging ik maar eens opzoeken hoe oud je ‘moet’ zijn om senior genoemd te worden.
Nu, dat blijkt niet helemaal vast te liggen, maar gemakshalve hanteert men de pensioengerechtigde leeftijd, en die is gemiddeld 67 jaar.
Wel, ik behoor nog niet bij de seniorengroep, maar met het toenemen van mijn grijze haren als ook mijn leeftijd, -ik hoop volgende maand 60 te worden, is ouder worden wel iets wat me af en toe stilzet en bezighoudt; immers, we worden niet allemaal even kwiek en vitaal oud.
Ook merk ik niet -al word ik bijna 60, dat mijn leeftijd een belemmering is voor bepaalde dingen, hooguit dat ik door mijn lichamelijk conditie niet alles kan doen, maar dat is wat anders.
Ik kan me wel voorstellen dat het niet overal zo is; al vraag ik me dan wel af of dit dan ook werkelijk zo is, of dat dit een persoonlijk gevoel is.
Wat we voelen of ervaren hoeft immers niet te betekenen dat het ook werkelijk zo is.

Wat mijzelf betreft kan ik me er nog geen voorstelling bij maken hoe dit zal zijn, maar ik ben het met Tineke eens als het gaat om het hebben van levenservaring en wijsheid als we ouder zijn en het nut daarvan voor de jongere generatie, als ook dat we echt niet afgedaan hebben, en dat als zelfs Gebed de enige taak is die we nog kunnen beoefenen, deze veel belangrijker is en ‘groter’ dan we misschien wel denken.

En dat brengt mij bij mijn Stille Tijd vanmorgen, wat ik daar las en van meekreeg om over na te denken.
Wiersbe legt twee indringende vragen neer, namelijk: ‘Welke erfenis laat je na aan de komende generaties?’, en ‘Zullen anderen hun vertrouwen op de Heere stellen door jouw leven en getuigenis?’
Misschien zijn dit wel de goede vragen om onszelf eerst te stellen als we onze weg in de gemeente een beetje aan het kwijtraken bent door onze leeftijd, en om dan vandaaruit samen met de Heer te gaan kijken wat we kunnen/mogen doen.
Wat wil ik nalaten?
Hoe, en waar, is mijn leven het beste een getuigenis voor anderen?

Psalm 71:18
‘Ja, ook nu de ouderdom en grijsheid gekomen is – verlaat mij niet, o God, totdat ik deze generatie Uw sterke arm verkondigd heb, alle nakomelingen Uw macht.’

Juist door het ouder zijn, en daarmee door alles wat we dan hebben meegemaakt, kunnen we getuigen van wie God is, getuigen van Zijn grote liefde, genade en trouw.
Van hoe Hij onze gebeden hoorde, en verhoorde, en dat dit niet altijd betekende dat dingen weggenomen werden, of van ons af, maar wel dat Hij er was en ons er doorheen hielp.
En dat we achteraf vaak pas konden zien dat Zijn weg de beste was.
Kunnen we anderen aansporen om toch vooral op Hem te blijven zien, en om op Hem te blijven vertrouwen; dat Hij het echt waard is, en dat dit zal blijken als je volhoudt.
Door te blijven bidden, Hem te blijven loven en prijzen, door op te blijven hopen.
Kunnen we laten zien dat we niet bang hoeven te zijn om ouder te worden, omdat de Heer met ons is, ook als we oud zijn en grijs. (Jes. 46:4)

Psalm 71:3
‘Wees mij tot een rots om daarin te wonen, om voortdurend daarin te gaan.’

Psalm 71:6
‘…  voortdurend zal mijn lof van U zijn.’

Psalm 71:14
‘Maar ík blijf voortdurend hopen en zal U nog meer loven.’

Wiersbe:
'Als wij voortdurend in het gebed de toevlucht nemen tot de Heere, als wij Hem voortdurend vol vreugde loven, en als wij voortdurend op Hem hopen en ons vasthouden aan Zijn beloften, als wij zeggen dat het beste nog moet komen en wij Hem steeds meer loven, dan kunnen we zonder angst oud en grijs worden. We zullen in staat zijn de Heere te verheerlijken en we zullen in staat zijn om de volgende generatie over Hem te vertellen.’

Mijn gebed voor jou!

Als ik eind van de morgen na een bezoekje bij iemand die het niet makkelijk heeft wegrijd, bid ik automatisch tijdens het rijden voor haar; ze zag er zo moe uit.
En ineens bid ik: 'Heer, geef haar vleugels als die van een arend'. 
Ik schrok er zelf een beetje van, zo plotseling waren die woorden daar, maar tegelijk dacht ik, ja, dat is het.
Mijn blogje van gister over vleugels als die van een arend, kan ik ook omzetten in een gebed voor een ander.
En al rijdend en biddend ontstond zo het eerste coupletje.
Thuisgekomen schoof ik vlug aan de tafel om de woorden op te schrijven; zelfs na nog een boodschap doen, zaten ze nog steeds in mijn hoofd.
Als ik klaar ben met de dingen die eerst mijn aandacht vroegen, duik ik achter mijn bureau en maak het gebed/gedichtje af.

Heb jij het moeilijk?
Ga jij door een zware tijd?
Ben je moe, en is alles je eigenlijk te veel?
Weet je nauwelijks hoe je verder moet, of hoe dat je het moet volhouden?
Dan is dit gedichtje mijn gebed voor jou!

>> Atelier 'De oude Smederij'

Ik bid,

dat de Heer

je vleugels

als die van

een arend geeft.

Krachtig

en sterk,

zwevend

op de wind

van Zijn Geest.

Dat ze

je boven

elke storm

zullen leiden die

het leven geeft.

Opdat, als je

terugkijkt,

je zult zien:

Híj is in alles

mijn sterkte

geweest.

🙏

Lees Ook mijn vorige Blogje.
>> Welke vleugels wil jij hebben?

Welke vleugels wil jij hebben?

 Juni 2009

‘Had ik maar vleugels als een duif, dan kon ik wegvliegen, een veilig heenkomen zoeken.
Wegvluchten zou ik, ver weg, de woestijn in.
Snel zou ik een schuilplaats zoeken, tegen de storm, tegen de wind.’
Psalm 55:7-9
(GNB)

Soms komt er zoveel op je af, zoveel aan pijn, moeite, verdriet, zorgen, tegenslagen of wat dan ook.
Soms zou je willen ontsnappen aan de plaats waar je bent.
Even alles ontlopen.
Even weg van alles.
Niemand zien.
Niemand spreken.
Niemand horen.
Wegkruipen, ergens op een plek ver weg van alles en iedereen.
Even vleugels hebben als een duif om weg te kunnen vliegen, zomaar, ineens.
Een schuilplaats zoeken, een schuilplaats die je beschermd tegen de stormen in het leven, tegen de wind die alles omver blaast, meedogenloos kan zijn.

Oh, had ik maar vleugels als een duif …   

Ik staar door het raam naar buiten.
Gevoelens van moedeloosheid drukken me neer.
De zwaarte van de zorgen wordt me teveel.
Oh, mensen zeggen het zo makkelijk; geef maar aan de Heer.

Ik staar door het raam naar buiten,
terwijl de tranenvloed me het zicht bijna ontneemt.
Ik kijk naar de duif bij de buren op het dak.
Hij zit daar dagelijks; dat is op zich niet vreemd.

Maar als hij wegvliegt en verdwijnt tussen de bomen,
dringt zich het volgende beeld in mijn gedachten.
Als ik toch vleugels zou hebben, net als die duif,
dan zou ik wegvluchten, geen moment zou ik daar mee wachten.

Weg, heel ver weg zou ik gaan.
Een schuilplaats zoeken tegen de stormen in mijn leven,
tegen de wind die raast om mij heen
en die mij soms van ontzetting doet beven.

Ik staar door het raam naar buiten.
Maar ineens hoor ik van binnen zachtjes Zijn stem.
‘Ik ben toch je schuilplaats, je toevlucht, Mijn lieve kind?’
Dan kijk ik naar binnen en kruip gauw weg, bij Hem.

Mei 2021

Opnieuw lees ik,  alleen in een andere Bijbelvertaling, de voor mij zo bekende woorden:

‘Daarom zeg ik: Och, gaf iemand mij vleugels als van een duif!
Ik zou wegvliegen naar waar ik blijven kon.
Zie, ik zou ver wegzwerven, ik zou overnachten in de woestijn.
Ik zou mij haasten zodat ik zou ontkomen aan de rukwind, aan de storm.’
Psalm 55:7-9
(HSV)

Vleugels als van een duif willen hebben, of …

Ja, zoveel jaar geleden was dat precies waar ik zo naar verlangde, wat wilde ik immers graag even wegvluchten van alles; och, het was zo moeilijk, zo zwaar …
Als ik mijn oude Blogje weer teruglees, ervaar ik weer iets van wat ik met het schrijven gevoeld heb.
Het weg willen vluchten van alles, maar ook het besef dat het niets oplost, en dat je toevlucht bij Hem zoeken het beste is wat een mens kan doen.

Nu, zoveel jaar later, leer ik afgelopen week een nieuwe les bij deze verzen, eentje die zoveel indruk op me maakt, dat ik het graag wil delen.
En voor degenen die het misschien al eens eerder gehoord of gelezen hebben, bedenk dan maar dat er kracht zit in herhaling 😊
Want hoewel ik de strekking van wat hij zegt, ken, bij deze verzen heb ik er nog nooit aan gedacht.
En dat maakt dat het een nieuwe les voor me is, als tegelijk ook een kracht vanwege de herhaling.

Ik neem je mee naar wat Warren Wiersbe bij deze verzen zegt.
Als eerste geeft hij aan dat weg willen vluchten een natuurlijk gevoel is, een normale, natuurlijke reactie.
David had het, en menigeen zal dit gevoel ook weleens gehad hebben, zo van, hup, tassen inpakken en wegwezen, het is genoeg geweest; ik kan niet meer.
Echter, onze problemen nemen we gewoon mee.
We kunnen er misschien met weggaan even afstand van nemen, maar als we terugkomen zijn alle moeilijkheden en problemen er nog steeds, en soms maken we het eerder erger door weg te vluchten; maken we problemen er zelfs groter door.

Wiersbe geeft aan dat de Heere ons stormen en rukwinden laat meemaken omdat ze ons helpen groeien en volwassen worden.
Dat als we blijven weglopen, net als kinderen zijn die nooit opgroeien.
Dus we hebben echt geen vleugels als die van een duif nodig.
Nee, hij zegt: ‘We hebben vleugels als die van een arend nodig.’

‘Maar wie de Heere verwachten, zullen hun kracht vernieuwen,
zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden.’
Jes. 40:31

‘De arend ziet de storm onder ogen, spreidt zijn brede vleugels uit, en laat zich door de wind boven de storm uittillen.
Loop niet weg. Ga naar de Heere, en laat je door Hem hoog boven de storm uittillen.
…
Laat God de storm gebruiken om Zijn doelen met jou te bereiken.’

De les: Verlang niet naar vleugels als die van een duif, maar naar vleugels als die van een arend!


Hoe mooi past deze les niet bij mijn OneWord ‘Groei’ voor dit jaar!
Niet (willen) wegvluchten, maar omhoog kijken en de Vader vragen om vleugels als die van een arend, om boven de storm -moeilijkheden en problemen, worstelingen en lasten, uit te kunnen stijgen.
Niet (meer) wegvluchten, maar in de ogen kijken en willen groeien, door te vertrouwen dat Hij de storm wil gebruiken om tot Zijn doel te komen met mijn, en ook met jouw, leven.
(Je kunt vast wel raden welke aantekeningen in mijn Bijbel bij deze Psalm heb gezet.)

Vleugels als die van een arend …