Avondmaal vieren ...

Hoe bijzonder is het eigenlijk om met elkaar het Avondmaal te vieren!
Toch vond ik dit niet altijd zo, er was een tijd -gelukkig inmiddels jaren geleden, dat ik er steeds banger voor werd.
En hoewel het vast allemaal niet zo bedoeld is, en waarschijnlijk niet eens zo heel speciaal naar mij gericht, toch is daar de herinnering aan de opgeheven vinger, ‘priemende’ ogen die mij aankeken bij de woorden ‘want al die verkeerd eet en drinkt, eet en drinkt zichzelf een oordeel’.
Nu vind ik ook dat we niet zomaar en klakkeloos het Avondmaal moeten vieren, dat er een stukje zelfonderzoek mag zijn, en dat we zeker stappen moeten zetten als we weten dat er iets is ligt waar de Heer in Zijn Woord op doelt.
Maar ik kreeg met iedere keer dat het Avondmaal gevierd werd, het gevoel alsof ik daar niet hoorde te zitten aan die tafel, het gevoel van ‘wat doe jíj daar, hoe durf je’.
Let wel, het was mijn gevoel, ik heb nooit nagevraagd of dit ook zo was.
Toch weet ik nog als de dag van gister, dat toen op die ene zondagmorgen, terwijl ik aan de Avondmaalstafel zat en het gevoel van angst binnenkwam, het voor mij genoeg was.
Want van één ding was ik stellig overtuigt: het Avondmaal is niet door de Here Jezus ingesteld om ons bang te maken, of angst aan te jagen; en dat dit 'verkeerd eten en drinken' nooit in de Bijbel is opgenomen om de boventoon te gaan voeren.
Het Avondmaal is er om Hém te gedenken, om stil te staan bij wat Híj voor ons heeft gedaan!
Niet iets om bang voor te zijn, of te worden, het is juist voor zondaars, juist voor die mensen, die beseffen dat ze Hem en Zijn volbrachte werk zo hard nodig hebben!
Zijn liefde, Zijn genade, Zijn vergeving!
Het is juist iets moois, iets prachtigs om te mogen doen!

In de week voor mijn Blogje van 11 februari op ‘Quality Time’, kwam ik met mijn Stille Tijd bij een paar Bijbelverzen waarbij ik ineens bij het Avondmaal werd bepaald.
De verzen gingen er helemaal niet over, worden -voor zover ik weet, ook nooit met het Avondmaal gebruikt, maar met alles waar mijn gedachten al schrijvend^* naar toegingen, plopte het gewoon zo ineens in mijn hoofd, en ik weet nog hoe blij ik ervan werd.
Tegelijk bekroop mij even later toch ook wel weer het gevoel van ‘klopt dit wel?’
In mijn schrift schreef ik toen deze gedachte op: ‘Avondmaal, zoveel meer dan alleen Zijn dood herdenken. Daarin ook de Kracht zien waaruit wij mogen leven.’
Verder liet ik het los en besloot later ook om het maar niet op te nemen in dat blogje.

In eerste instantie dacht ik er niet echt meer aan, totdat vorige week met het vieren van het Avondmaal degene die het voorbereid had ook sprak over de Kracht van het Avondmaal, en hoe Allesomvattend het eigenlijk is.
En ik had gelijk zoiets van ‘wow, dat is precies wat in mijn gedachten was en sluit precies aan bij wat ik had opgeschreven’, ik was er stil en blij van!
Ik kon het vervolgens hier natuurlijk niet bij laten, en zo ontstaat dan ook nu dit blogje, voortkomend uit wat ik ook heb mogen delen met de Groep en de persoon die het Avondmaal vorige week had voorbereid.

Ik verlang er dan ook echt naar om dit blogje te delen, want ik wil deze gedachten die mij zo blij maken niet alleen voor mijzelf houden, en ik hoop dat het voor ieder die meeleest het een bemoediging mag zijn, en dat het vieren van het Avondmaal voortaan een feest van her- en gedenken mag zijn, als ook tot Kracht.

Eerst de Bijbelverzen waar alles mee begon.

‘Wie is het die de wereld overwint, dan wie gelooft’, dat Jezus de Zoon van God is?’  
1 Joh. 5:5

'En voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, Die mij heeft liefgehad, en Zichzelf voor mij heeft overgegeven.’ 
Gal. 2:20b

Geloven, dat Jezus de Zoon van God is, is geloven in Zijn volbrachte werk, is geloven dat Hij voor onze zonden de weg van lijden is gegaan.
Geloven, dat Jezus de Zoon van God is, is leven vanuit de liefde van Hem, Die ons zo liefhad, dat Hij Zijn leven voor ons gaf.
Geloven, dat Jezus de Zoon van God is, is geloven in de Overwinning die Hij heeft behaald met Zijn sterven aan het kruis over onze zonde en elke duistere macht en kracht die er maar is, door op te staan uit de dood.
Gelovend in deze Jezus, de Zoon van God, betekent in Hem meer dan overwinnaar zijn; is leven vanuit de Kracht die Hem deed opstaan uit de dood, is de wereld -met al haar leugens en bedrog, al haar verleidingen en misleidingen, overwinnend.

Het avondmaal vieren …
‘Doe dat tot Mijn gedachtenis’, zegt de Here Jezus.

‘Want zo dikwijls als u dit brood eet, en deze drinkbeker drinkt, verkondig u de dood van de Heer, totdat Hij terugkomt.’

‘Doe dat tot Mijn gedachtenis …’
Doen en gedenken, ons in herinnering brengen.
Zijn lijden en sterven.
Zijn opstanding en overwinning.
Zijn kracht in ons die geloven.
‘Hij, die in ons is, is machtiger dan hij die de wereld bezielt.’ 
1 Joh. 4:4b

Avondmaal vieren omvat al deze dingen:
Liefde – Lijden – Sterven – Opstanding – Overwinning – Kracht – Genade.
Allesomvattend!
‘Doe dat tot Mijn gedachtenis!’

‘Want zelf heb ik bij overlevering van de Here ontvangen, wat ik u weder overgegeven heb, dat de Here Jezus in de nacht, waarin Hij werd overgeleverd, een brood nam, de dankzegging uitsprak, het brak en zeide: Dit is mijn lichaam voor u, doet dit tot mijn gedachtenis.
Evenzo ook de beker, nadat de maaltijd afgelopen was, en Hij zeide: Deze beker is het nieuwe verbond in mijn bloed, doet dit, zo dikwijls gij die drinkt, tot mijn gedachtenis.
Want zo dikwijls gij dit brood eet en de beker drinkt, verkondigt gij de dood des Heren, totdat Hij komt.’
1 Kor. 11:23-26

En dan begint het ook in mij te borrelen, en hoewel de woorden zeker niet allemaal als vanzelf komen, zijn ze er wel.
Ze moesten alleen nog even aaneengeregen worden tot één geheel.

Avondmaal vieren …

Avondmaal vieren.
Moment van stil makende verwondering
om de weg die Hij voor ons is gegaan. 

Avondmaal vieren.
Moment van intense dankbaarheid
om wat Hij voor ons heeft gedaan.

Avondmaal vieren.
Moment van vreugdevol gedenken, en
tegelijk in stil en diep ontzag voor Hem staan.

Avondmaal.
Moment van Zijn Overwinning vieren en
kracht ontvangen om onze weg te gaan.


Dank U wel, Heer Jezus!

^{*  >>} Blogje 11 Februari 'Quality Time'

De bron in de woestijn ...

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.

Hoofdstuk 16 

Deuteronomium 15:18a 
‘Het zal niet hard zijn in uw ogen ...’
NBG
‘Laat het niet moeilijk zijn in uw ogen …’
HSV

Soms kan Gods Woord heel duidelijk tot ons spreken, ook al gaat het in de context heel ergens anders over.
God Zelf spreekt namelijk (is ook mijn ervaring, net als die van Susannah hier, soms heel persoonlijk tot ons hart.
Dan mag het in de Bijbel, zoals hier over slaven gaan, en hoe God wil dat ermee wordt omgegaan, maar de heer gebruikt dezelfde woorden om ons iets duidelijk te maken, of tot de orde te roepen, of te bemoedigen of te troosten, of te leren, of …
En dat is duidelijk hetgeen hier bij de schrijfster is gebeurd.
Ze ervaarde hetgeen waar ze doorheen moest als ‘heel hard’, iets heel moeilijks en zwaar.
Hoewel Gods genade haar ervan weerhouden heeft om openlijk te mopperen en te klagen, ze vond het wel heel moeilijk waar ze doorheen moest.

Maar met dat zij deze woorden ‘Het zal niet te hard zijn in uw ogen’ leest, ervaart zij in haar binnenste dat de Heer tot haar spreekt, en dat Hij haar zegt, dat het haar niet te hard mag lijken.
Want dat haar vertrouwen, geloof en gehoorzaamheid zo volkomen, sterk en volmaakt hoort te zijn, dat geen enkele beproeving die Hij zend haar schrik aan mag jagen.
‘Ben Ik voor u niet altijd krachtig bevonden, een Hulp in benauwdheden?’

'Gods boog wordt nooit op goed geluk gespannen. Hij maakt geen fouten, noch in het tellen van de sterren, noch in het toemeten van al het verdriet aan mij. Dat moet mij leren om Hem te verheerlijken.’
Susannah Spurgeon

Zoals deze woorden bij haar binnen zijn gekomen, zo mogen ook wij deze woorden tot ons nemen, en naast onze situatie leggen.
Al moeten we ons daarbij wel bewust zijn van het feit, dat deze troost niet van toepassing kan zijn op narigheid voortkomen uit onze eigen verkeerde keuzes, onze zonden.
‘Maar een last of een verdriet door God gegeven, gebracht in de zonneschijn van Zijn liefde en aan Zijn gezegende voeten gelegd, verliest meteen al het ‘harde/moeilijke’ en wordt veranderd in zegen.’ (Susannah Spurgeon)

Het is goed en belangrijk om ons te beseffen dat we de Heer pijn en verdriet doen als we Hem tot hardvochtig en meedogenloos bestempelen.
Ziende op het volbrachte werk van de Here Jezus weten we dat God een God is van eeuwige Liefde!

🙏 Laat mij anders leren kijken, Heer, als beproevingen mijn leven binnenkomen; laat mij ze niet meer te moeilijk of te zwaar lijken, maar help mij om te geloven en te vertrouwen op Uw eeuwige liefde; om te zien op wie U bent, terwijl ik de woorden 'het zal niet hard/moeilijk zijn in uw ogen' in het licht van Uw liefde tot mij neem.
En laat mij in gehoorzaamheid Uw wegen gaan, opdat Uw Naam zal worden verheerlijkt.

- Amen - 


Gebed

Heer, we weten dat U in Uw woord zegt
dat U ons niet boven vermogen
beproeven zal.
Maar toch zijn er momenten in ons leven
dat we het te zwaar, te moeilijk vinden,
zo diep is ons dal.

Hoe moeilijk is het dan soms, Heer,
voor ogen te blijven houden wat U zegt,
en wie U bent.
Dat U met de beproeving ook een uitweg geeft;
dat U niet alleen heden en verleden, maar ook
de toekomst kent.

Dat we kostbaar en waardevol zijn voor U;
dat U alles doet meewerken ten goede voor
wie van U houdt.
Dat U ons bijstaat iedere dag van ons leven;
ja, dat U een krachtige hulp voor ons bent
als het leven benauwt.

Och, Heer, laat mijn vertrouwen in U zo volkomen zijn,
mijn geloof in Uw liefde zo sterk, dat niets wat U geeft
mij te moeilijk zal zijn.
Laat mij in alles steeds opnieuw zien op wie U bent,
en help mij om dagelijks te blijven drinken uit Uw
levengevende fontein.

U bent immers de Bron van leven, liefde en licht;
alleen bij U wordt mijn ziel vervuld van troost
in elke smart.
Dan zal er vrede en vreugde zijn in elke moeilijkheid,
en te midden van pijn en verdriet een lofzang opstijgen
vanuit mijn hart.

- Amen -

Op de treden van mijn ziel ...

De diepe plaats waar niemand komt.
Gesprekken met God op de treden van mijn ziel.
Het is de titel van een boekje van Jill Briscoe dat ik al jaren op mijn boekenplank heb staan, naast de drie andere boekjes die in die serie verschenen zijn, en dat ik inmiddels al verschillende keren heb gelezen, zo mooi vind ik het.
Gister bracht Facebook mij met ‘Je herinneringen op Facebook’ bij een blogje van 10 jaar geleden, en onderaan dit blogje verwees ik naar ‘Op de treden van mijn ziel’, een blogje dat ik in 2008 geschreven had voor een blog op Punt.nl.
Met het opheffen van het domein, is ook mijn blog verdwenen en daarmee is dus ook het stukje niet meer te lezen.
Al teruglezend, merk ik dat het blogje me nog steeds zo dierbaar is, dat ik hem hier op dit blog plaats, zodat het toch weer gelezen kan worden.
Ik plaats het blogje bijna in originele staat, op het laatste stukje na.
Op mijn oude Blog had ik een gedicht van de schrijfster volledig overgenomen – ik was nog maar net begonnen met Bloggen en dacht toen helemaal nog niet aan copyright, en dat heb ik nu weggelaten.

In het boekje deelt de schrijfster vanuit wat er in haar leeft, wat ze voelt, denkt, tegenkomt, enz...
Ze deelt het vanuit de diepe plaats waar niemand komt, waar ze op de treden van haar ziel Jezus ontmoet en alles met Hem deelt en bespreekt.
Wat er ook in haar leven gebeurt, of het nu fijne dingen zijn die vreugde brengen of pijnlijke dingen die droefenis brengen, teleurstellingen, wat dan ook, ze daalt af naar die diepe plaats en neemt plaats op de treden van haar ziel en wacht op de Here Jezus.
En soms is Hij al aanwezig.

De titel van het boekje sprak me heel erg aan.
'De diepe plaats waar niemand komt.
Gesprekken met God op de treden van mijn ziel.'

Toen ik het kocht, wist ik nog niet precies wat ze er nu mee bedoelde, maar het maakte iets in me los, iets wat ik ook wilde.
Ik wilde ook naar die plaats waar niemand komt, plaats nemen op de treden van mijn ziel en daar gesprekken hebben met God.
Maar hoe doe je dat?
Wat of waar is die diepe plaats waar niemand komt, en hoe kom ik op de treden van mijn ziel terecht en hoe moet ik dan gesprekken voeren met God?
Al lezend, ontdekte ik gaandeweg, dat die diepe plaats waar niemand komt, mijn binnenste is, mijn ziel.
Daarin leeft van alles aan gedachten, gevoelens over van alles en iedereen.
Niemand kan op die plaats komen, niemand, behalve God.
Alleen Hij weet wat er in mij omgaat, wat er in mij leeft, wat ik denk of voel.
Hij alleen weet alles van mij.
Het is inderdaad een diepe plaats waar niemand komt, want er kan niemand anders komen dan Hij alleen.
Mijn ziel is die diepe plaats.

De treden van mijn ziel bepalen de diepte van mijn ziel.
Daarmee bepaal ik zelf dus hoever ik wil afdalen in mijn ziel.
Ik kan op de bovenste treden blijven zitten en Hem dáár ontmoeten.
Dan kan ik gezellig keuvelen met de Heer over de oppervlakkige dingen van mijn leven.
Maar ik kan ook verder de trap af gaan en plaats nemen op de onderste treden van mijn ziel en Hem daar ontmoeten.
Dan verandert het oppervlakkige keuvelen in echte gesprekken met God.
De schrijfster zelf heeft daar ook altijd een exemplaar liggen van het ‘Gouden Boek’, oftewel: Gods Woord. 

Maar hoe kom ik daar?
Ik vond het zo mooi klinken allemaal, maar hoe kom ik daar?
Ik heb ontdekt, dat die diepe plaats waar niemand komt, de momenten zijn, waarin ik Hem opzoek.
Als ik me ga richten op Hem, de wereld even de wereld laat, dan ga ik naar die diepe plaats waar niemand komt.
Dan richt ik mijn gedachten naar binnen, naar mijn pijn, mijn problemen, mijn teleurstelling, naar wat er ook speelt of gebeurd is en in gedachten zoek ik Hem op en leg alles aan Hem voor.
Al mijn gevoelens, gedachten, alles en ik hoef me niet mooier voor te doen dan ik ben, want Hij kent mij door en door, Hij weet wat ik wil gaan zeggen nog voor ik het heb uitgesproken, Hij weet wat ik voel en bedoel.
Maar Hij wil wel graag dat ik alles met Hem deel.
Mijn diepste diepte deel met Hem. 

Soms brengt alleen het afdalen al diepe rust en vrede en zit ik gewoon dicht bij Hem aan Zijn voeten.
Eigenlijk zit ik -voor mijn gevoel, altijd één of twee treden lager dan Hem, zo kan ik als het ware met mijn hoofd tegen Zijn knie aan leunen en zitten we gewoon stilletjes bij elkaar.
Af en toe kijk ik dan omhoog en Zijn warme glimlach voelt als een streling aan.
Soms voel ik Zijn hand op mijn hoofd en ik geniet van Zijn aanwezigheid en ik koester mij in de warmte van Zijn liefde.
Maar soms storm ik de trap van mijn ziel af en stort me in Zijn armen en huil met gierende uithalen.
En Hij, Hij slaat Zijn armen om me heen en laat me uithuilen.
Soms storm ik de trap af en sla met m’n vuisten van boosheid tegen Zijn borst en schreeuw het uit tegen Hem.
En Hij, Hij laat me uitrazen en neem mijn handen in die van Hem en kust ze zacht.
En soms, soms raas en tier ik, mijd ik ieder contact met Hem, wil ik niets van Hem, alleen maar al mijn boosheid, frustraties, teleurstellingen enz. voor Zijn voeten neergooien en houd ik vast aan wat mij is aangedaan.
Mijn, ‘U had het tegen moeten gaan, tegen moeten houden’ zet een barrière tussen Hem en mij en ik kan niet in die diepe plaats blijven.
Ik moet daar weg.
Dan houdt zelfs de verdrietige trek om Zijn mond me niet tegen.
‘Had Hij maar moeten ingrijpen’; is dan mijn reactie.
Vergeef mij, Heer Jezus. 

Ik ontdekte, dat ik eigenlijk al veel vaker op die diepe plaats waar niemand komt, ben geweest.
Alleen was het toen nog een naamloze plek en was het regelmatig zoeken naar die plek, omdat ik niet goed wist waar die was.
Nu die plaats een naam heeft gekregen en daardoor ook een echte plaats is geworden, weet ik waar ik heen moet gaan.
Op die plaats vind ik rust en kracht.
Op die plaats breng ik alles wat er in mij leeft.
Op die plaats helpt Hij mij de dingen weer in perspectief te zien.
Op die plaats opent Hij mijn ogen, zowel voor mijn fouten als voor goede dingen.
Zo opende Hij daar mijn ogen voor de waarheid van Zijn woord in Jesaja 42: 3a.
De schrijfster nam mij in deze tekst mee naar de treden van haar ziel en opende daarmee mijn ogen voor dit woord.
Daar zegt Hij:
‘Het geknakte riet zal Hij niet breken, de flauwer wordende pit niet doven.'

Allemaal hebben we ons portie aan verdriet.
Allemaal dragen we wel ergens littekens, veroorzaakt door vlijmscherpe woorden die soms worden uitgesproken.
Allemaal zijn we weleens teleurgesteld, in de steek gelaten, berooft van …, vul maar in.
En soms voelen we ons geslagen en gekneusd.
Misschien ken je het gevoel wel van geknakt-zijn.
Misschien ken je het gevoel een langzaam-uitdovende-vlam-te-zijn wel. 

Toen ik zo op de treden van mijn ziel zat, en met mijn hoofd tegen Zijn knie leunde en deze woorden overdacht, realiseerde ik me ineens, dat ik, op het moment dat ik dacht dat mijn vlam volledig zou uitdoven en ik helemaal geknakt was, er iets veranderde, er was iets gebeurd, ik weet niet eens wat, maar de vlam doofde niet en ik brak niet. 

‘Heer’, zei ik, ‘ik dacht dat mijn vlam volledig zou doven en ik voelde me breken, maar het gebeurde niet.’
‘Nee’, zei Hij, ‘geknakt, maar nooit gebroken.
Wat Mijn Vader deed voor Mij, doe Ik voor jou.’ (Jes.42:4)
Gaandeweg houd ik Hem al mijn plekken voor met pijn, met verdriet, met zorgen, met … noem maar op; alle plekjes van mijn leven en wat er iedere keer nog weer bij komt, en ik vraag Hem mij aan te raken en genezing te brengen. 

De woorden van het gedichtje uit het boekje van Jill Briscoe ervaar ik als Zijn woorden voor mij en ik ervaar daarmee ook de genezende werking die er van uit gaat.
Ik wil je graag in eigen bewoordingen daar even mee naar toe nemen.

Ze zegt:
We kunnen geknakt zijn, maar worden nooit gebroken; we kunnen terneergeslagen zijn, maar we zullen nooit kapotgaan.
De problemen van het leven kunnen op ons beuken, we kunnen ziek zijn of werkeloos; worstelend in ons huwelijk, verworpen, maar in alles blijft Zijn belofte voor ons staan: Geknakt, maar nooit gebroken.

Ze wijst op Zijn Woord als ze spreekt over, dat Hij de gebrokenen van hart heelt en de gevangenen vrijmaakt.
Hoe Hij aanraakt, versterkt, en vertroost, hen, die hunkeren naar vergeving, naar hoop en naar mededogen, en dat Hij hun leven omdraait.
‘Geknakt, maar nooit gebroken, gedimd, maar nooit gedoofd.’

Voordat haar laatste couplet komt, nodigt ze uit om ‘haar woorden te lenen’ als we geknakt zijn of gebroken, en omdat ze daartoe uitnodigt, als ook omdat ik haar woorden meebad, schrijf ik de laatste zinnen even in de ik-vorm, zodat ook jij je eigen gebed ervan kunt maken.

Ik vraag Hem om met Zijn adem te blazen over alle kneuzingen en alle pijn, opdat ik mijn werk zal kunnen blijven doen totdat het klaar is en ik daarin niet zal verflauwen of falen.
Dat Hij blaast over mijn ziel, opdat de vlammen van geloof, die nog nauwelijks branden weer aangewakkerd zullen worden.
Om mij te gebruiken om Zijn helende werk te doen, tot het niet meer nodig is.
En ik dank Hem, dat juist die moeilijk dagen zo’n bediening mogelijk maken.

Kleine aanvulling 6 januari 2024:
Nu ik deze woorden zo in een andere vorm opschrijf, kan ik me voorstellen dat je denkt, dat je zo’n bediening niet hebt.
Maar bij deze gedachte kwam tegelijk de volgende Bijbeltekst in mijn gedachten.
‘Geprezen zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting, Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God getroost worden.’ - 2 Korinthe 1:3,4
Deze woorden laten ons zien, dat als God ons troost, we daarmee gelijk de taak ontvangen om anderen te troosten met dezelfde troost als die we ontvangen hebben.

Ontmoet Hem op de diepe plaats waar niemand komt.
Ontmoet Hem op de treden van je ziel.
Wees niet bang, want Hij, Die je door en door kent, wacht daar op jou.

Blessings en Shalom!

>> Blog ‘Quality Time’ – ‘Christus is in u’
Dit is het blogje van waaruit verwezen wordt naar ‘Op de treden van mijn ziel.’

Alle boekjes uit deze serie zijn nog verkrijgbaar.
Even voor je op een rijtje:

📚 >> 'Gods voordeur'
📚 >> 'De diepe plaats waar niemand komt'
📚 >> 'De tuin van genade'
📚 >> 'Dansend geloof'

Hoop in donkere dagen ...

'Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft,

opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.'

Johannes 3:16 

Door de speakertjes van mijn laptop klinkt vanaf begin december heerlijk 'kerst'muziek, met name van Future of Forestry; de afgelopen dagen echter alleen nog bovenstaand nummer.

Maar echt onbevangen kan ik deze dagen dit jaar niet beleven.
Steeds meer lees, en hoor ik, dat mensen geen Kerst meer vieren, en het stemt mij tot nadenken.

Nu moet ik zeggen dat met wat er tegenwoordig van wordt gemaakt, het mij ook wel aardig tegen gaat staan, maar, helemaal niet meer ...?

Nee, ik heb helemaal niets (meer) met kerstbomen, noch de vele versieringen, -al vind ik al die lichtjes bij ons in de straat wel heel erg leuk.

Ook heb ik niets met al die uitgebreide kerstdiners, noch met uitgebreid familiebezoek en dergelijke verplichtingen deze dagen, noch met de steeds extremer wordende Kerstvieringen, al geniet ik wel van mooie kerstmuziek op mijn laptop, want wat is er veel prachtige 'Kerst'muziek.
Al wil ik erbij zeggen dat ik deze muziek ook rustig op een ander tijdstip van het jaar luister, immers het gaat toch om het feit dat de Here Jezus ooit kwam naar deze aarde; en de precieze dag of tijd weten we nu eenmaal niet.
Ach, ik geloof ook niet dat een datum of een dag er echt toe doet; dankbaarheid en vreugde om het feit dat God Zijn Zoon zond, -ongeacht wanneer dat precies was, daar gaat het om. 
Hierbij blijven Rom. 14:1-12 en Kol. 2:16-3:4 ook in mijn gedachten komen.

Om deze en andere redenen blijf ik toch de geboorte van onze Here Jezus in deze tijd herdenken -vieren-.

Ik wil je dan ook even meenemen naar de redenen waarom wel, redenen die voor mij belangrijker zijn dan wat ik hier en daar lees en hoor over het waarom niet meer.

God werd mens; een BABY!

In de eerste plaats omdat ik het onvoorstelbaar bijzonder vind, -en blijf vinden, dat de Here Jezus de plaats die Hij in de hemel bij God had, heeft willen opgegeven om als baby in deze wereld geboren te worden om ons mensen te kunnen redden en het eeuwige leven te geven.

'Hij is het Beeld van de onzichtbare God, de Eerstgeborene van heel de schepping.'

Kol. 1:15

'Hij, Die de afstraling van Gods heerlijkheid is en de afdruk van Zijn zelfstandigheid (Zijn wezen NBG), ...'

Hebr. 1:3

'Die, terwijl Hij in de gestalte van God was, het niet als roof beschouwd heeft aan God gelijk te zijn, maar Zichzelf ontledigd heeft door de gestalte van een slaaf aan te nemen en aan de mensen gelijk te worden. En in gedaante als een mens bevonden, heeft Hij Zichzelf vernederd en is gehoorzaam geworden, tot de dood, ja, tot de kruisdood. Daarom heeft God Hem ook bovenmate verhoogd en heeft Hem een Naam geschonken boven alle naam, opdat in de Naam van Jezus zich zou buigen elke knie van hen die in de hemel, en die op de aarde, en die onder de aarde zijn, en elke tong zou belijden dat Jezus Christus de Heere is, tot heerlijkheid van God de Vader.'

Filippenzen 2:6-11

'En de engel zei tegen hen: Wees niet bevreesd, want zie, ik verkondig u grote blijdschap, die voor heel het volk wezen zal, namelijk dat heden voor u geboren is de Zaligmaker, in de stad van David; Hij is Christus, de Heere. En dit zal voor u het teken zijn: u zult het Kindje vinden in doeken gewikkeld en liggend in de kribbe. En plotseling was er bij de engel een menigte van de hemelse legermacht, die God loofde en zei: Eer zij aan God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in mensen een welbehagen.'

Lukas 2:10-14

Het maakt mij stil te beseffen, dat Hij alles wat Hij bij Zijn Vader in de hemel had, heeft opgegeven voor mij, voor de gehele mensheid, omdat Hij, net als Zijn Vader, zoveel van ons hield, dat Hij niet wilde dat ook maar iemand van ons verloren zou hoeven gaan.

En het vult mijn hart met diep ontzag, dankbaarheid en vreugde, waardoor ik Hem, net als de herders en de wijzen, de eer en aanbidding wil geven die Hem toekomt.

En één van de manieren waarop ik dit kan doen, is door er met mijn schrijven in deze tijd aandacht aan te geven en Hem te eren met mijn schrijven.

Liefde, zo immens groot,

zo onvoorstelbaar

en ontzagwekkend,

ik kan niet anders

dan neerbuigen

en Hem aanbidden.

Liefde, zo immens groot,

zo onbegrijpelijk

en wonderbaarlijk,

ik kan niet anders

dan hierbij stilstaan

en het doorvertellen.

Overschaduwd, ondergesneeuwd, bedolven ...

Steeds meer raakt de Boodschap overschaduwd en bedolven onder alles wat de mens fijn vindt en waar de mens plezier aan heeft.

Eten, drinken en vrolijk zijn.

En ook in kerken/gemeenten wordt er steeds meer uitgepakt, tot hele shows om het Kind in de kribbe heen.

Wat blijft er nog over van de Boodschap van de engelen aan de herders in het veld: '..., u zult het Kindje vinden in doeken gewikkeld en liggend in de kribbe'; van God, Die mens werd; van Hem, Die de afstraling was van Gods heerlijkheid en de afdruk van Zijn wezen, bereid was om aan ons mensen gelijk te worden, van Hem, Die alle heerlijkheid en glorie aflegde om aan ons gelijk te worden, echter zonder te zondigen?

Overvloed en overdaad lijkt ieder jaar meer en meer deze boodschap te overschaduwen, onder te sneeuwen, te bedelven.

De Here Jezus werd niet geboren in een koninklijk paleis, Hij had geen gouden wieg, noch de duurste kleertjes.

Er was niet eens een fatsoenlijke plaats waar Maria haar Kindje ter wereld kon brengen; geen plaats, geen plaats, geen plaats ...
Niet welkom, afwijzing; zoveel onwetendheid.

Hoe zouden onze 'Kerstdagen' eruitzien als wij het gingen vieren zonder al die toeters en bellen, maar door gewoon samen te komen en Hem te aanbidden!
Ons hart aan Hem als geschenk zouden geven, voor het eerst of opnieuw; ons opnieuw zouden toewijden aan Hem, of ons opnieuw zouden uitstrekken naar die onderlinge liefde en eenheid, die voor Hem zo belangrijk is.

Hoe graag zou ik al die grote podiums eens zien met alleen stro op de vloer, een lege voerbak en een kruis daarachter, en alle spotlights alleen daar op gericht ...

God, Die mens werd,

zo onvoorstelbaar

en wonderlijk.

Het mag niet

overschaduwd worden,

noch ondergesneeuwd raken.

God, Die mens werd,

zo verbijsterend

en onbegrijpelijk.

De boodschap 

moet blijven klinken,

doorverteld blijven worden.

Het kan nog ...

Ik wil het ook nog blijven herdenken, ervan schrijven en zo getuigen, simpelweg omdat het nu nog kan.

Nog leven wij in vrijheid, nog kunnen wij deze Boodschap van Hoop, van Genade, liefde en vergeving, van eeuwig Leven, doorgeven.

HOOP in donkere dagen ...

Nee, dan bedoel ik niet de donkere dagen voor kerst, maar de donkere dagen waar de Bijbel over spreekt; de donkere dagen, die steeds donkerder worden naar mate de dag nadert dat de Here Jezus terugkomt.

Donkere dagen, omdat de onderlinge liefde verkilt -zoals de Bijbel zegt, mensen meer en meer tegen elkaar opstaan, zelfs in families, ja, zelfs in gezinnen.

Donkere dagen, omdat de boze rondgaat als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij nog kan verslinden, naar wie hij nog weg kan halen, of houden, van Hem, Jezus Christus, Gods eniggeboren Zoon.

Hoe mooi is dan het lied waarmee ik dit blogje ben begonnen!

'Hope awakes in Bethlehem!'

Er is HOOP in deze donkere dagen!

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

zo onvoorstelbaar wonderbaar:

God, Die mens werd.

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

zo onbegrijpelijk ontzagwekkend:

Christus, de beloofde Verlosser.

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

de grootste schat van de hemel;

Geschenk van Liefde en Genade.

Focus ...

Wat zien wij nog deze dagen? 

Wat zie jij?

Nee, er is zeker niets mis met gezelligheid, met samenkomen, met herdenken, met vieren, maar waarop ligt onze focus deze dagen?

Meer nog, wáár zijn we deze dagen vol van?

Zijn onze magen vol van al het eten en lekkers, en onze dagen vol met familiebezoek en wat al niet meer?

Of is ons hart vol; vol van dankbaarheid, omdat we deze dagen terugdenken aan het feit dat God Zijn belofte heeft vervuld, en eren en aanbidden wij Hem daarvoor?

Hoop in donkere dagen ...

Het Licht is gekomen

en schijnt in onze duisternis;

geeft Hoop en uitzicht daar,

waar het donker en eenzaam is.

Het Levende Woord is gekomen,

om te helen de gebrokenen van hart;

om te spreken van genade en vergeving,

te komen in elke nood en elke smart.

Hoop is ontwaakt in Bethlehem;

het Licht, het Levende Woord.

Uit liefde voor jou werden later

Zijn handen en voeten doorboord.

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

voor eenieder die vermoeid is en verward.

Hoop ontwaakte in Bethlehem,

maar is het ook ontwaakt in jouw hart?

'Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.

Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.'

Mattheüs 11:28-30

Zegen en een liefdevolle groet,
Rita

📖 Lucas 1 - Aankondiging geboorte van Jezus

📖 Lucas 2 - Geboorte van Jezus

📕📞 Andere vertalingen

(Ook de uitvoering van Laura en Estera Bretan >>Hope awakes in Bethlehem<< is prachtig) 

God ziet naar ons om!

De afgelopen dagen was ik weer naar de VrouwenConferentie waar ik al jaren (met uitzondering van de Coronatijd) kom.
Het thema  voor deze conferentie was ‘God heeft naar je omgezien’.

Het valt niet altijd mee om dit te zien, dit te ervaren, en misschien zijn er ook wel tijden dat we geneigd zijn om te zeggen: ‘O ja, waar was Hij dan? Hoe dan? Ik heb er niets van gemerkt of gezien.’
Ik schrijf heel bewust ‘we’, want ook ik kijk soms omhoog met de vraag ‘waar bent U nu?’
Maar hoe heerlijk is het daarom alleen al om ouder te worden, want met het stijgen van de jaren, kan ik ook steeds meer momenten zien waaruit blijkt dat Hij er weldegelijk was, en naar mij om heeft gezien.
En op basis daarvan ga ik ook steeds meer geloven dat Hij er is en alles onder controle heeft, ook als ik daar niets van zie of ervaar.
Met het ouder worden heb ik ook ontdekt hoe belangrijk het is om deze momenten, de momenten waarop je ontdekt dat de Heere er weldegelijk bij was, voor je gezorgd heeft enz., op te schrijven, zodat je in tijden als het weer eens moeilijk is en je Hem niet ziet of ervaart, het terug kan lezen.
Ik heb ervaren, dat hoe meer ik van deze momentherinneringen teruglees, hoe meer ik gesterkt en bemoedigd word op moeilijke momenten; het vergroot namelijk mijn vertrouwen in mijn Heer en God!
En uiteindelijk is dat immers de bedoeling dat we Hem beter en meer leren kennen, dat ons geloof en vertrouwen in Hem groeit.
Dat wij vervolgens het ook weer doorgeven aan anderen door het  uit- en voor te leven, door te vertellen, te getuigen van wat Hij heeft gedaan.

Het verhaal van Hagar en Ismaël laat ons daarin verschillende dingen zien.
Enerzijds toont dit verhaal ons hoe God hoort en omziet, en tegelijk ook hoe vergeetachtig de mens is!
Hagar zelf gaf God de Naam ‘El Roï - de God Die naar mij omziet’. (Gen. 16)
Maar als zij, na door Abraham samen met Ismaël te zijn weggestuurd (Gen. 21), zonder eten en drinken, huilend neerzit in de woestijn, met haar zoon op afstand onder de struiken om hem maar niet te hoeven zien sterven, blijkt uit niets dat zij zich nog herinnert dat zij Hem die Naam heeft gegeven, dat zij zich herinnert dat Hij eerder op bijzondere wijze naar haar had omgezien en voor haar had gezorgd.
En toch, opnieuw komt God opnieuw naar haar toe, toont Hij dat Hij nog steeds Dezelfde is, de El Roï, de God Die omziet naar.
Gen. 21:17  - ‘Toen hoorde God de stem van de jongen en de Engel van God riep tot Hagar vanuit de hemel en zei tegen haar: Wat is er met u, Hagar? Wees niet bevreesd, want God heeft naar de stem van de jongen, die daar ligt, geluisterd.’

Het was op de laatste avond van de conferentie dat ik opnieuw werd bepaald bij het belang van het opschrijven van die momenten waarop ik ervaren heb dat God naar mij had gehoord, had omgezien, mij op één of andere manier had bemoedigd, getroost, geantwoord ….
Ons werd op deze avond gevraagd om op te schrijven hoe of waar wij hadden ervaren dat de Heere naar ons had omgezien.
Dat mocht iets van vroeger zijn, of van kort geleden, of hoe we terugkeken op ons leven tot zo ver.
In eerste instantie wist ik niet echt wat ik op moest schrijven.
Ik had al een aantal maanden door omstandigheden niet meer geschreven en nu werd er ineens van mij verwacht dat ik weer ging schrijven.
Ik vond het lastig, want hoewel ik door alles wat we hebben meegemaakt ook genoeg van Gods omzien naar mij heb ervaren, welk verhaal ga ik dan nemen?
Maar ineens kwam daar de tekst uit Psalm 138 (vers 3) in mijn gedachten: ‘Ten dage dat ik riep, hebt Gij mij geantwoord; Gij hebt mij bemoedigd met kracht in mijn ziel.’
En ineens wist ik het, deze tekst moest mijn uitgangspunt worden, en dat niet alleen, de Heer gaf mij ook (weer) de woorden om te schrijven.
De eerste drie coupletten heb ik op de conferentie geschreven, vandaag heb ik het thuis afgemaakt.

Lieve Vader,
dank U voor dit Woord,
dat U mij dit jaar hebt gegeven
tot troost en bemoediging.
Steeds weer komt het terug,
vult het mijn hart met vreugde,
en maakt het dat ik zing.

Het wil niet zeggen dat u mij nu
elke keer spoedig van het antwoord,
of de hulp die ik nodig heb, voorziet.
Maar dit Woord brengt wel steeds
opnieuw in mijn gedachten, hoe U
er voor mij bent in vreugde en verdriet.

Terugkijkend op de tijd die is geweest,
zie ik, hoe U er steeds weer was,
leidde en voorzag in wat ik nodig had.
Daarom vult dit Woord mij met zoveel
vreugde en vrede, want het getuigt van
het feit, dat U naar mij omzag,
telkens als ik tot U bad.

Nee, niet altijd spoedig, -meestal
pas veel later dan ik had gehoopt,
verwacht, ja, dan ik had gewild.
Maar terugkijkend, teruglezend, zie ik:
U was er altijd, en steeds weer op
het juiste moment, schonk U hulp,
of werd mijn pijn en verdriet gestild.

En nee, het betekende ook niet dat
alles maar veranderde, dat moeiten,
zorgen of problemen maar verdwenen.
Wel kwam er nieuwe kracht en moed,
doordat alles wat eens zo donker was
door Uw licht werd beschenen.

‘Ten dage dat ik riep, hebt Gij mij geantwoord;
Gij hebt mij bemoedigd met kracht in mijn ziel.’

Mijn Heer en God,
U wil ik danken
voor Wie U bent!
Uw Naam prijzen
omdat U mij kent.
Geen haar valt van
mijn hoofd zonder
dat U het weet.
Hoe zou ik ooit
kunnen denken dat
U mij dan vergeet!

Niets is kostbaarder?

Om over na te denken …

Vorige week donderdag kreeg ik de wekelijkse mail van Open Doors met Gebedsnieuws.
Waar de mails eigenlijk altijd een diepe indruk achterlaten, stemde deze mij ook behoorlijk tot nadenken.
Het gaat over een jonge moeder met zes kinderen die vorig jaar met een aanval van een terreurorganisatie al haar aardse bezittingen verloor, maar het ergste van alles voor haar was, dat haar Bijbel ook vernietigd was, het was haar grootste verlies.
Inmiddels heeft ze, naast verschillende hulpgoederen, ook een nieuwe Bijbel ontvangen.
Haar reactie hierop was de volgende: ‘Niets is kostbaarder dan de Bijbel onder alles wat we hebben ontvangen. Ik ben zo dankbaar.’ 

Niets is kostbaarder dan de Bijbel onder alles wat we hebben ontvangen.
Niets is kostbaarder dan de Bijbel!
Niets is kostbaarder dan …?

De afgelopen dagen kwam dit met regelmaat terug in mijn gedachten.
Niets is kostbaarder dan de Bijbel!
Is dat voor mij ook zo?
Och, natuurlijk heb ik de neiging om gelijk te zeggen dat dit zo is, want ja, Gods Woord is mega belangrijk voor mij; iedere dag gaat Zijn woord open.
Maar …
Ik heb geen idee hoe het is om zonder te moeten leven!

‘Het was moeilijk om zonder Gods Woord te moeten leven. Het afgelopen jaar was leeg.’

‘Het hield me weg van het Woord van God, de bron van mijn hoop en kracht.’

Wij leven (nog) in alle vrijheid, we kunnen overal een Bijbel vandaan halen, misschien hebben we er meerderen zelfs op onze boekenplank liggen, of in onze boekenkast staan; misschien ligt er zelfs wel één op ons nachtkastje, maar … is hij ook zo belangrijk voor ons dat we geen dag zonder kunnen?
Wat betekent de Bijbel, Gods Woord, voor ons?
Is Zijn Woord voor ons werkelijk de bron van hoop en kracht?
Heeft dit Boek voor ons zoveel waarde dat we geen dag zonder kunnen?

Hoe kostbaar is de Bijbel vóór ons?
Hoe kostbaar is de Bijbel voor jou?

Schilderij: Caroline van de Vate

>> Atelier 'De Oude Smederij'

Gewoon, even een vraag die mij bezighield(houdt), en die ik eens neer wil leggen om ook over na te denken.

Het benauwde hart ...

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 15.

Johannes 14:27b
‘Uw hart worde niet ontroerd en zij niet versaagd.’
SV

‘Laat uw hart niet in beroering raken en niet bevreesd worden.’
HSV

Hoewel de woorden een gebod inhouden, proef ik tegelijk een grote liefde in deze woorden die de Here Jezus spreekt.
Liefde, als ook kennis van ons menselijk hart, van mijn hart.
Uw hart worde niet ontroerd of versaagd …
Ontroerd, oftewel: ontsteld, aangedaan, onthutst, geschokt, overstuur, van slag, radeloos.
Versaagd, oftewel: bevreesd, moedeloos, terneergeslagen, lusteloos, bang, wanhopig, vertwijfeld.

Uw hart worde niet ontroerd of versaagd …

De afgelopen week was ik een beetje down.
Ik was moe, had pijn, en was erg futloos en het ontbrak me gewoon aan enige energie.
Alles kostte zoveel moeite, en mijn tranen zaten hoog; elk vriendelijk woord bracht ze weer naar boven.
En hoewel het misschien in de huidige omstandigheden misschien niet zo vreemd is, toch voelde het vervelend en wilde ik me helemaal niet zo voelen, en toch lukte het me maar niet om me er overheen te zetten, ook al waren er bijzondere momenten, waarin ik Gods troostende nabijheid zo ervoer.
En zo kwam daar gister de gedachte om dan maar weer eens verder te gaan met deze serie, alleen, ik kon me er gewoon nog niet toe zetten, en ook vandaag lukte het me eigenlijk maar niet.
Het is dan ook al ver in de middag als ik tenslotte toch maar besluit om het boekje en het gedicht, dat ik er al bij geschreven had, te pakken om er toch maar mee aan de slag te gaan.

En uitgerekend deze keer gaat het over ‘Het benauwde hart’, en word ik er op gewezen dat ‘waar ik een benauwde geest in mij omdraag, ik in rechtstreekse ongehoorzaamheid aan Zijn gebod handel’. 
Maar Susannah wijst op meer dan alleen het gebod dat in deze woorden van de Here Jezus ligt.
Ze wijst ook op Degene die deze woorden spreekt, op Zijn liefde en genade.
Ze wijst op het verdriet dat we Hem aandoen met ons gebrek aan vertrouwen; onze dwaasheid om lasten zelf te willen dragen in plaats van aan Zijn voeten neer te werpen.
Over de toon van bestraffing en teleurstelling die ze ook in deze woorden hoort.
En dat ons hart eigenlijk, na alles wat Hij voor ons heeft gedaan, helemaal niet bang behoort te zijn.
‘Maar toch’, zegt ze, ‘wat haalt vrees de voetstappen van blijde verzekerdheid vaak in! Wat ga ik spoedig weg uit het licht van Uw aangezicht naar de diepe schaduw die de berg van mijn zonde werpt.’

Waarom zou ons hart ontroerd zijn?
Is het zonde, zijn het gevoelens van onwaardig zijn?
Of zijn het de dingen die gebeuren, de zorgen van het leven, ergernissen, teleurstellingen?
Het zijn haar volgende woorden die in mij iets raken en verandering brengen.
‘Ga opnieuw tot uw lieve Heere, mijn ziel, en leg alles wat u in de war brengt en u verdriet doet aan Zijn voeten neer. U zult Hem zeker horen zeggen: Uw hart worde niet ontroerd of versaagd. Heel uw smart is bij Mij bekend. Ik leid en bestuur alles wat op u betrekking heeft. Is het moeilijker om in al het kwaad van de aarde op Mijn liefde te vertrouwen dan op de eeuwige vreugden?’

Als ik het gedichtje erbij pak, zie ik dat ik er een notitie bij had gemaakt: ‘Niet vergeten welke woorden Jezus ervoor spreekt!’
Susannah verwijst er niet naar, maar doordat ik meestal nog even de gegeven Bijbelteksten nalees in mijn Bijbel, wil ik het toch aanhalen, omdat ik denk dat deze woorden juist heel belangrijk zijn voor hetgeen vandaag centraal staat.
De Here Jezus zegt: ‘Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef ik u; niet zoals de wereld die geef, geef Ik die u.’
En dan volgen de woorden: ‘Uw hart worde niet ontroerd en zij niet versaagd.’
Mijn vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u, geen gewone vrede, geen vrede zoals we kennen in de wereld, maar hemelse vrede, Shalom!
Vrede, die elk verstand te boven gaat, omdat zij komt van de Vredevorst.
Het is op basis van de Vrede die Hij geeft, dat Hij ook zegt: Uw hart worde niet ontroerd en versaagd!'
Het betekent voor ons, voor mij, kiezen.
Blijf ik hangen in, of zet ik alles op alles om te midden van wat mijn hart ook zo ontroerd en versaagd, op Hem te zien, op wie Hij is, op wat Hij heeft gedaan, en wat Hij heeft gezegd en beloofd.

‘Ontsluit mijn ogen en laat mij aanschouwen de wonderen van Uw wet.’
Of zoals de NB zo mooi zegt: 'Geef zicht aan mijn ogen, dat ik acht sla op de wonderen uit uw Wet!'
Psalm 119:18


Kiezen

Heer, wat kent U het hart
van ons mensen toch goed.
U geeft ons een opdracht,
maar komt ons daarvoor al
met zoveel liefde tegemoet.

U, Die Zelf mens was,
weet hoe wij mensen zijn.
Hoe makkelijk wij ons
laten leiden door zorgen,
door verdriet en pijn.

O, Heer, is het daarom niet
dat U eerst Uw vrede geeft?
En is dat tegelijk geen blijk
van welk een grote liefde U
voor Uw kinderen heeft?

Heer, laat zo Uw vrede heersen in mijn hart,
dan zal er geen ruimte zijn voor smart.
Want Uw Liefde en Vrede zal mijn angst verjagen,
als ook andere dingen die mij zo kunnen belagen.
Help mij steeds opnieuw te kiezen om op U te zien,
vertrouwend op de grootheid van de God die ik dien.

- Amen -

De mooiste handen!

Lang geleden was er eens een koning die met de koningin in een prachtig paleis woonde.
Het verhaal gaat dat de koning drie lieftallige dochters had die elkaar in schoonheid leken te overtreffen. De een was nog mooier dan de ander en uiteindelijk werd hun schoonheid een onderlinge bron van irritatie en wrevel, want de dochters vonden alle drie van zichzelf dat ze de mooiste waren in het land.

De koning was het gekibbel beu en zei op zekere dag, om van het gezeur af te zijn, dat de vrouw met de mooiste handen zou worden uitgeroepen tot de schoonste vrouw uit het koninkrijk.
Dat vonden de dochters alle drie een geweldig idee, want ze waren er ieder afzonderlijk vast van overtuigd dat niemand aan hun handen zou kunnen tippen.

“Mijn handen zijn overduidelijk hemels,” sprak de eerste dochter, wier ranke vingers straalden met een natuurlijke gloed die ze had verworven bij het plukken van aardbeien in de koninklijke tuin.
“Ze zijn mooi om te zien,” sprak de tweede terwijl ze haar lip vol minachting krulde.
“Maar niets vergeleken bij die van mij.”
Zij verzorgde de rozen in de koninklijke tuin met haar welgevormde vingers en waar ze maar kwam droeg ze die zoete, overweldigende geur van de rozen met zich mee.
Als ze de troonzaal binnenkwam zwaaide ze haar handen met een weids gebaar in het rond en snoof de koning de geur met een gelukzalig gezicht op.
Maar de handen van de derde dochter straalden als kristal.
Zoiets had werkelijk niemand eerder gezien.
Ze zat elke dag uren bij de koninklijke rivier en verzorgde haar handen met de uiterste zorg, zodat ze blonken als waterdruppels in de reflecterende zon.
“Vertel ons vader,” pleitte de eerste dochter tenslotte, “wie van ons heeft de mooiste handen?”
Dat was een moeilijk besluit voor de koning, die met zijn raadslieden in overleg ging om de juiste beslissing te nemen.

Net op dat moment ging de deur van de troonzaal open en strompelde er een in lompen gehulde bedelaar binnen.
“Een aalmoes,” mompelde hij, terwijl de wachten toesnelden om hem er uit te gooien, maar dat ging de koning te ver.
Die wilde wel eens zien hoe zijn dochters zouden reageren op deze onverwachte verschijning.
De bedelaar wendde zich tot de eerste dochter die haar zachte aardbeihanden ontzet omhoog stak en terugdeinsde achter een koninklijke pilaar.
De tweede dochter zwaaide wild met haar handen om de stank van de bedelaar te verjagen met de rozengeur van haar schone handen, maar toen dat niet lukte, rende ze huilend weg.
En de derde dochter sidderde van angst dat haar kristal getinte handen bevuild zouden worden door een aanraking van dat vieze mannetje.
“Ga weg,” fluisterde ze angstig. “Scheer je weg van hier.”

Toen stapte de oude, gebochelde dienstbode van de koning naar voren en legde haar hand op de schouders van de bedelaar.
“Arme man,” sprak ze zacht. “Waar kom jij opeens vandaan. Ik heb je nog nooit eerder gezien, maar ik zal je wel helpen.”
Ze zocht in haar schort en haalde er een zilveren dukaat uit die ze liefdevol in de bevende hand van de bedelaar legde.

Op hetzelfde moment, zo gaat het verhaal, veranderde de bedelaar in een machtige, stralende engel die met vastberaden stem zei: “De mooiste handen zijn van de mens die klaarstaat om zijn medemens een helpende hand toe te steken. Dat zijn de enige handen die er toe doen in het koninkrijk van God.”

Naar een oude legende.
Copyright >> 'ActiefOnline'
Met toestemming

Overwinnend leven ...

BemoedigingsMomentje

Moeilijk te rijmen ...

Recht uit mijn hart.

Gistermiddag zijn we met ons Gebedsgroepje voor de Vervolgde Vrouwen naar het Bezoekerscentrum van Open Doors geweest.
Hoe graag ik ook een goed ‘verslag’ zou willen geven van deze middag, ik ben er niet toe in staat.
Zelfs nu, een dag na, wrikt en wringt het in mijn binnenste en strijden allerlei gedachten en gevoelens met elkaar, zo intens, zo heftig, zo indrukwekkend, en tegelijk zo aansporend en aanmoedigend.
Achter de deuren van dit centrum heerst een diepe vrede en rust ondanks de intense, en moeilijke, en verdrietige boodschap die hier klinkt, en zichtbaar is gemaakt.
Diepe rust en vrede te midden van een boodschap van vervolging en lijden, van martelingen en dood.

Hoe moeilijk is dit voor mij te rijmen …

De boodschap die vandaag de dag steeds harder klinkt, de boodschap over opwekking, wonderen en tekenen, manifestaties van de Geest, van hoe kostbaar en waardevol, hoe geliefd we allemaal zijn door God, hoe Hij ons wil zegenen met overvloed, omdat Hij een God van Liefde is; kom zoals je bent, kom zoals je bent, maakt niet uit hoe en in welke hoedanigheid.
Hoe moeilijk is het voor mij te rijmen met woorden als ‘dat we niet bang hoeven (mogen) zijn, omdat angst niet van God is’, immers ‘de volmaakte Liefde drijft de vrees uit’, dus wie vrees heeft, angst …
Hoe moeilijk is dit voor mij te rijmen met diensten die het tegenwoordig aan populariteit aan het winnen zijn met hun bijna ‘mega, showachtige’ vorm.
Het Woord zo kort mogelijk houden, teksten projecteren op het scherm, of aflezen van je telefoonscherm (!); steeds minder hoor je het geritsel van bladzijden van de papieren Bijbel.

Hoe moeilijk is dit alles voor mij te rijmen …

Een enkele bladzijde uit de Bijbel, of een enkel Bijbelboek.
Samen delend, elke week iemand anders de bladzijde of het enkele Bijbelboek.
De hele Bijbel uit het hoofd leren want …!
Kilometers lopen, zelfs diep in de nacht, in weer en wind.
Samenkomen in diepst geheim.

Angst voor het geluid van motoren want …
Angst voor politie die …
Angst, wie kan ik vertrouwen, wie niet …
Angst, voor verraad.
Angst, om ontdekt te worden …

Marteling, gevangenisstraf, eenzame opsluiting, in een cel of container, of zelfs een eigen slaapkamer …
Ontvoeringen, verkrachtingen, flitsende kapmessen, vuur … mens – dier – bezittingen soms levend verbrand.
Verstoten en buitengesloten.
Worstelingen en trauma’s. 
Mannen en vrouwen, vaders en moeders, jongens en meisjes, broertjes en zusjes …
Jong en oud …
Pijn en verdriet, angst en wanhoop, haat en …

Verstopte Bijbels, tot diep onder de grond.
Fluisterend gezang.
Hoop te midden van wanhoop.
Vreugde te midden van pijn en verdriet.
Vergeving.
Genezing.
Moed.
Geloof en vertrouwen.

Het is moeilijk te rijmen …

Mijn boekenkast vol Bijbels, Dagboeken en andere christelijke boeken.
Ik zing waar en wanneer ik maar wil, en het maakt niet uit of ramen of deuren open zijn, of ik in huis ben of op straat, of in mijn auto.
Op zondag gewoon naar de kerk, en keus daarin te over, en ook altijd dichtbij.
Bijbelstudiegroep.
Gebedsgroep.
Gaan en staan waar je wil …

Nog wel …
Maar, wat als …

‘Trouwens, allen, die in Christus Jezus godvruchtig willen leven, zullen vervolgd worden.’
2 Tim. 3:12

‘Ondanks de uiterlijke omstandigheden weten gevangen christenen zich innerlijk te richten op God!’
(Uit: ‘Samen zingen is God aanbidden!
Berichtje Facebook – OpenDoors)

En wij?
Ik?

‘Moed hangt niet af van de omstandigheden, maar van de verhouding met God, Die onder alle omstandigheden Dezelfde blijft!’
(Corrie ten Boom)

‘Ziende op de overste Leidsman en Voleinder des geloofs, Jezus,
Die, voor de vreugde, die Hem voorgesteld was,
het kruis heeft verdragen, en schande veracht,
en is gezeten aan de rechterhand 
van de troon van God.’
Hebr. 12:2a

Je kunt je ogen sluiten
en leven als een struisvogel
met je hoofd in het zand.
Je kan je oren sluiten
voor wat de Heer zegt
in Zijn Woord.
Maar je kunt niet tegenhouden
dat zál gebeuren zoals Hij
heeft gesproken en voorzegd.

Je kan meegaan met elke stroom
en zo een rustig leven leiden
zonder al te veel moeite en strijd.
Je kunt meegaan in de flow
en gewoon simpelweg
je leven leven.
Maar de dag zal komen
dat zál gebeuren, dát
wat Hij heeft gezegd.

Je kunt leven zoals je wilt,
je kunt doen wat je wilt,
en je kunt gaan waar je wilt.
Je kunt denken wat je wilt,
je kunt zeggen wat je wilt,
en je kunt voelen wat je wilt.
Maar je zult nóóit kunnen
zeggen, dat je de kans om te
kiezen is ontzegd.

Kies voor Jezus,
blijf dicht bij Hem, en
lees zélf Zijn Woord!
Wees waakzaam en
laat je niet misleiden
door mooi gepraat.
Wie Jezus volgt, zal óók
worden vervolgd; Hij
heeft het Zelf gezegd.

Maar dit mag je weten:
nu sterven aan jezelf is
straks leven in eeuwigheid.
Nu delen in Jezus’ lijden,
is straks delen in Zijn
heerlijke heerlijkheid.
Geloof en vertrouw
op wat Hij in Zijn Woord
heeft voorzegd.

Achter de deuren van het Bezoekerscentrum heerst een diepe vrede en rust ondanks al het lijden van onze vervolgde broeders en zusters.
Diepe rust en vrede te midden van beelden en verhalen vol immens verdriet, trauma’s en worstelingen.
Diepe rust en vrede, door de daar werkzame, met diepe ontferming bewogen harten, tot Zijn eer.

Jezus alleen,
Die het voor
het zeggen heeft.
Jezus alleen,
Wiens voetsporen
worden gevolgd.
Moedig voorwaarts
gaand totdat voltooid
is wat Hij heeft gezegd.

‘Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen en doopt hen in de naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes en leert hen onderhouden al wat Ik u bevolen heb. 20En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld.’
Matth. 28:19,20

‘En dit evangelie van het Koninkrijk zal in de gehele wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken, en dan zal het einde gekomen zijn.’
‘Matth. 24:14

👉 'Open Doors Bezoekerscentrum'

Lees eventueel ook: 

>> 'Niets is voor Hem onmogelijk'

>> 'Women to Womendag 2013'

>> 'De onzichtbare hand van God wordt in beweging gebracht door gebed.'

Het hoogste Woord ...

Liefde,
het mooiste
en heerlijkste
woord.
Verlangend
om te geven,
om dat te doen
wat de ander
gelukkig maakt.

Liefde,
het heerlijkste,
maar ook
het meest
onbegrepen
woord,
en zoveel meer
dan
een gevoel
alleen.

Liefde,
het heerlijkste,
maar ook
het meest
misverstane
woord;
zo vaak
verward
met lust
en hartstocht.

Liefde,
het woord
met de diepste
betekenis.
Een keuze,
gehoorzaamheid;
handel en wandel,
naast een
gevoel.

Liefde,
niet ik,
maar de ander.
Dienend,
de minste zijn,
zachtmoedig
en nederig,
niet nemend
maar gevend;
ja, zélfs
tot in de
dood.

Liefde,
het mooiste,
het heerlijkste,
het hoogste
Woord.
Liefde,
voor ons
die geloven
een Persoon,
Zijn Naam
is Jezus!

Op mijn Blog >> 'Quality Time' kun je meer lezen over de Liefde van God en Jezus, als ook het citaat waaruit bovenstaande woorden voortkomen.

Als de hemel stil is ... Nieuw inzicht ...

Als God zwijgt …

Mijn God, mijn God,
waar bent U?
Ik schreeuw de woorden uit.
Ik heb U zo nodig,
maar waar, waar bent U nu?

Ik bid, ik smeek,
ik schreeuw, ik huil.
Ik stoot de woorden uit:
'U bent toch Degene
bij wie ik altijd schuil?'

Mijn bed is nat
van de vele tranen.
Nogmaals schreeuw ik het uit,
terwijl nog een stroom van tranen
hun weg naar beneden banen.

Bovenstaande dichtregels zijn een gedeelte uit een gedichtje dat ik jaren geleden schreef.
En wie kent niet het gevoel van verlaten zijn, van alleen zijn, alsof God je niet ziet, niet hoort.
Van gebeden, die voor je gevoel niet verder komen dan het plafond.
Wat kun je je dan wanhopig voelen, eenzaam of in de steek gelaten; juist nu, Heer, juist nu ik U zo nodig heb…
Met deze gevoelens en gedachten kunnen we meerdere kanten op.
We kunnen boos worden en Hem de rug toe keren, we kunnen ons omwentelen in zelfmedelijden, maar we kunnen ook onze ziel aanspreken met beloften die God in Zijn Woord gegeven heeft.

Dan buig ik mijn hoofd
en besluit op Uw beloften
te gaan staan,
ook al ervaar Ik
Uw aanwezigheid nu niet.
U hebt gezegd:
'Ik zal je niet begeven
noch verlaten’,
en deze woorden staan vast
ook als ik U niet ervaar of zie.

Gods aanwezigheid is niet afhankelijk
van wat ik voel of ervaar.
Hij is er en Hij zal er altijd zijn,
ook in de stilte die ik nu ervaar.

Stilte.
Oorverdovende stilte.
Juist als we Hem zo nodig hebben, als er allerlei moeilijkheden en problemen zijn.
Als we worden belaagd, onderuit geschopt, vervolgd.
We ons in een crisissituatie bevinden, financieel, persoonlijk, zakelijk …
Juist als we Hem zo nodig hebben.
Een hemel als koper.
Waar bent U?
Stilte.
Oorverdovende stilte.

Gisteravond zaten mijn man en ik de film ‘God is not dead!’ (2) te kijken.
En de jonge vrouw, een onderwijzeres, die in deze film die de menselijke hoofdrol heeft, belandt op dát punt, bij dát gevoel, alsof God miljoenen mijlen ver weg is.
Haar opa, bij wie ze inwoont, en tegen wie zij dit zegt, spreekt vervolgens een paar woorden, die mij een totaal nieuw inzicht geven voor als God stil is.
Hij zegt: ‘Jij zou het moeten weten waarom! De leraar is altijd stil onder het proefwerk!’

'De leraar is altijd stil onder het proefwerk!’
Voor elk proefwerk spreken de meeste leerkrachten hun leerlingen nog even moed in, of geven de laatste instructies, en na het proefwerk zijn ze er ook.
Nee, ze kunnen niet direct de uitslag geven van een proefwerk, dat kost tijd.
En als de uitslag komt, bekend wordt of je het goed of minder goed hebt gedaan, dan zal de leerkracht er opnieuw voor je zijn, of met de beloning van een mooi cijfer, of met aansporingen, of opbeurende woorden.
Maar onder het proefwerk is hij stil, dan moet jij het doen, moet jij laten zien wat je geleerd hebt.
Maar hij is er wel bij, hij houdt wel toezicht!

Welk een prachtig beeld naar onze hemelse Vader!
Stilzwijgend onder de test, onder de beproeving, maar wel aanwezig!
Vooraf ons van alles geleerd, achteraf de beloning van vrede en vreugde, of de uitgestoken hand om op te richten als we gefaald hebben, met aansporingen om dicht bij Hem te blijven en verder te gaan samen met Hem, net zolang totdat …

Ik wil deze woorden bewaren in mijn hart, net als Maria belangrijke woorden in haar hart bewaarde.
Zodat, als er opnieuw een moment, een tijd is van stilte van boven, ik glimlachend omhoog kan zien en de test doorstaan, wetende dat Hij erbij is en geen moment van mijn zijde zal wijken.

De leraar is altijd stil onder het proefwerk!
Laat maar zien, Mijn kind, wat je al geleerd hebt!

Happy Homemaker Monday

Mijn 2e Happy Homemaker Monday en wat vind ik het eigenlijk ook leuk om te doen!
Mijn dank dus aan Aritha van Wonder van het Gewone  🤗 door en met wie ik dit dus af en toe (mee)doe.

💕Het weer ...
Op het moment dat ik dit schrijf, schijnt het zonnetje heerlijk en is het zeer aangenaam buiten, maar buienradar vertelt me al wel dat er regen aan komt.

💕Wat ik draag ...
Een zwart/witte broek, met een zwarte tuniek en een zwart vest.

💕Als ik naar buiten kijk ...
Is het een aardige drukte in de speelgedeelte bij ons voor, en kinderstemmetjes klinken door mijn open raam naar binnen.
En zo zie ik een kindje op de schommel, een paar op de glijbaan, een jongetje heel druk in de weer met een grote dode tak van een boom in het zand, waar hij eerst een diep gat had gegraven, en een klein meisje op een fietsje.

💕Op dit moment 
Hoor ik de wind onder de deur van mijn kamertje doorgaan ...

💕Ik denk na over ...
Het stil worden, stil zijn met bidden.
Er is zoveel om voorbede voor te doen, dat er vaak niet zoveel tijd meer overblijft om stil te zijn en te luisteren, en dat houdt mij bezig, wil ik graag weer dat anders wordt, maar dan wel zonder dat het ten koste gaat van de voorbede, want de nood is groot, en de punten tot voorbede daardoor velen.

                                                   

💕Wat was het hoogtepunt van jouw week?
Het hoogstepunt van mijn week was ongetwijfeld mijn dagje met de kleinkinderen vorige week woensdag.
Ik heb ze 's morgens opgehaald en na wat buitengespeeld te hebben en een tosti bij de lunch zijn we in de auto gestapt en naar mijn dochter gereden, waarna wij vervolgens achter elkaar aan naar Austerlitz zijn gereden.
Daar dit echt de eerste keer was dat we zo'n uitje hadden, heeft deze oma flink uitgepakt en iedereen gigantisch verwend.
Hoe leuk is dat om te doen!
Die blijde snoetjes zijn de grootste beloning!

💕Ik luister naar
Todays Message - Devotional by Joni Eareckson Tada
>> 'Divine Courage'

💕Welke chillmethode ga ik gebruiken om goed voor mezelf te zorgen 
Zorgen voor rustmomenten tussen alle bezigheden door, en dat er verder niets bij komt in mijn agenda. 

💕Op het menu 
Maandag – Broodje gezond (gister zeer overvloedig te eten gekregen bij mijn broertje en schoonzusje, dus vandaag een beetje rustig aan 😊)
Dinsdag – Zuurkool stampot  
Woensdag - Bietjes, aardappeltjes en vlees
Donderdag – Macaronie
Vrijdag – Gekookte andijvie, aardappels en een balletje gehakt
Zaterdag – Brood met roerbakgroenten en ei
Zondag – Gado Gado
De volgorde kan wisselen, maar dit is zo'n beetje de planning

💕Ik lees nu:
Gods Smokkelaar van Anne van der Bijl (Aanrader!!)

💕Op mijn takenlijst voor de week 
De gewone huishoudelijke taken voor elke week en doordat het vakantie is niets extra's, want ik ga ook nog een keertje oppassen en heb ook nog een dagje kleinkinderen over de vloer.
Daarnaast deze week ook weer de maandelijkse Gebedsochtend voor de Vervolgde vrouwen.

💕In de knutselplanning:
Zelf een kaartje maken ter bemoediging voor iemand.
Dit keer heb ik wat bloemetjes en blaadjes klaarliggen die ik eerder gedroogd heb.
Als ik eraan denk, plaats ik de volgende keer er een foto van.

💕Deze blog heb ik gelezen en is blijven hangen 
>> 'Als jouw tranen de hemel raken' van Krulliesschrijfsels
Titel raakte me, en bracht herinneringen in mijn gedachten, als ook een gedicht dat ik eens geschreven heb.

💕Hoe voel ik me 
Geestelijk beter dan lichamelijk, mijn rug werkt niet zo goed mee momenteel.

💕Mijn simpele genoegens 
Met een boek in mijn stoel en een kopje koffie 📖☕  

💕Van welke muziek geniet je de laatste tijd
>> 'Find me at the feet of Jesus van Christy Nickols'

💕Rondkijken in huis 
Mijn gedenkplekje van mijn moeder 💖
Tegenover mijn bureau staan twee ladenkastjes met daarop de printer.

Op de printer de foto van mijn moeder, haar armband, een doosje met de trouwringen van mijn moeder en mijn vader, het kettinkje dat ze altijd droeg met het fotootje van mij overleden broertje, en een vlinderbroche.
De 'traan' iets achter haar foto had ik ooit voor haar gekocht naar het overlijden van onze Jacco, er staat op: 'Do not cry for me, for I am in a better place - home at last with Jesus, safe in His embrace.'

Het Willowtreebeeldje heb ik erbij gezet; 'In uw handen, Heer...'
Onder dit beeldje ligt een kleintekstkaartje waarop staat: 'Faith in God, includes faith in His timing'.
Onze tijden zijn in Zijn hand!

Naast de printer liggen haar laatste agenda, haar Bijbeltje en haar bril.

Ik mis haar, maar het is goed 💞♰💞

💕Bijbelvers 
Romeinen 15:13
'De God nu der hope vervulle u met louter vreugde en vrede in uw geloof, om overvloedig te zijn in de hoop, door de kracht des heiligen Geestes.'

Een bijzonder moment gistermorgen.
Aan het begin van de dag had ik een tekst gepak uit het 'medicijnbekertje', als ik wat later het gebedenboekje van Stormie Omartians pak voor deze dag, gaat het prcies vandaag over dezelfde tekst.
Een mooi begin van de zondag, een mooi begin van een nieuwe week!

       

💕Citaat 
'Dat is het spannende aan gehoorzaamheid', zei hij. 'Je ontdekt pas later wat God in gedachten had.'
Uit: Gods Smokkelaar
Van: Anne van der Bijl

Het Beste ...

The best thing, het beste …
Maar, wat is dat, wat is het beste?
Liefde is het beste, alleen wel de liefde zoals God het heeft bedoeld!
Want, is het vaak niet zo dat wat wij als het beste zien, dikwijls niet hetgeen is wat de Heer als het beste ziet?

Liefde is geen pleziertje,
noch een wilde droom,
of een waanzinnig verlangen.
Liefde is gericht op de ander,
en wil het beste geven
in plaats van ontvangen.

‘Hij heeft u mens, bekendgemaakt wat goed is.
En wat vraagt de Heere van u anders dan recht te doen, goedertierenheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen met uw God.’
Micha 6:8

De Heer heeft gesproken,
ja, Hij heeft ons gezegd
wat Hij van ons verwacht.
Leef eerlijk en oprecht,
wees liefdevol en genadig,
ga nederig je weg met Hem en
weet je ondersteunt door Zijn kracht.

    >> 'Let it Be' - Tommy Walker

 N.a.v.  het stukje ‘The best thing …’ uit ‘Love is …’ – Promise Journal

Songs of Suffering: Joni Eareckson Tada

Een krachtig voorbeeld

Weer een prachtig verhaal uit de Oppepper van deze week.

'Er was daar ook een vrouw die Anna heette. Nu was ze een oude vrouw van ongeveer 84 jaar. Ze was alle dagen in de tempel. Ze diende God dag en nacht en bad zonder ophouden.'
Lukas 2:36-37

Een dominee had onder de meest regelmatige bezoekers van zijn kerk een oude vrouw opgemerkt.
Ze was er altijd, kwam altijd op de juiste tijd, en was er dan met haar hele hart bij.
Toch zei ze nooit wat en niemand wist eigenlijk wie ze was.
En dus besloot de voorganger haar eens op te zoeken.
Wie schetst zijn verbazing toen hij uitvond dat het arme vrouwtje zo doof was als een kwartel en geen enkel woord kon horen?
Door middel van een notitieblokje kon hij met haar communiceren en zijn eerste vraag was: "Waarom bent u altijd in de kerkdienst, terwijl u er niets van kunt horen?”

"O, mijnheer," antwoordde zij vol warme genegenheid, “Dit is toch zeker het huis van mijn Vader?
Ik ben er zo graag want Hij is zo blij om me daar te zien.
Hij ontmoet mij in Zijn eigen heiligdom, en in de geest kan ik deelnemen aan het gebed en de lofprijzing.
Het is waar dat ik uw woorden of die van anderen niet hoor, maar Jezus fluistert mij voortdurend van alles toe.
Ik hoor Zijn liefdevolle stem, ik voel Zijn armen om mij heen, en mijn hart is zo blij en gelukkig omdat ik Hem daar mag ontmoeten en Hem samen met u kan eren.
Ik kan nog maar weinig doen voor het koninkrijk van mijn Verlosser, maar ik kan nog steeds proberen om anderen te beïnvloeden en het goede voorbeeld te geven door de kracht van een nederig en ernstig leven.
Zelfs dit zal spoedig voorbij zijn, maar wat heb ik te verliezen?
Mijn Meester vergat ons arme zondaars niet in Zijn laatste uur van diepste lijdensweg; en zullen wij moe worden van een juk zo licht als het mijne en zou ik het opstandig afwerpen voordat mijn laatste uur gekomen is?"

De dominee was diep onder de indruk van haar oprechte en warme geloof.
Wat een krachtig voorbeeld was deze oude vrouw, die ondanks haar gebreken in de vreugde van God leefde en God zo vurig diende met haar gebeden en liefde.

Copyright >> 'Haardstee'

(Met toestemming overgenomen)

Happy Homemaker Monday ...

Met veel plezier lees ik iedere keer de 'Homemaker Maandag' op het Blog 'Wonder van het gewone' van Aritha.
En deze keer leek het me gewoon eens leuk om op haar uitnodiging om mee te doen in te gaan.
Helaas lukte het me gister niet meer om de blog online te zetten, dus wordt mijn Homemaker Maandag op een dinsdag geplaatst 😊
Of ik het ook iedere week ga doen, weet ik nog niet, maar het leek me in ieder geval leuk om het eens een keer te doen.

💕Het weer 
Op dit moment droog met af en toe een zonnetje; de rest van de week lijkt wisselvallig te worden met wat meer regen en af en toe een zonnetje.

💕Wat ik draag 
Vandaag draag ik een zwarte broek met een zwarte tuniek en een zwart/grijs geblokte hes met punten.

💕Als ik naar buiten kijk 
In de grote zandbak voor ons huis spelen wat kinderen heerlijk in het zand.
Een paar vaders zetten zich neer op het bankje, terwijl hun kindertjes zich bij de anderen voegen.
Ondertussen geniet ik van de bomen aan de rand van het speelveld met deze zandbak.
De één is al wat verder uitgelopen dan de andere, maar het frisse groen laat zien dat het voorjaar steeds meer haar plaats inneemt.

💕Op dit moment 
Zit ik heerlijk op mijn kamertje achter mij laptop, terwijl ons hondje in haar mandje bij de verwarming ligt te slapen.
Op de achtergrond klinkt zachtjes muziek.

💕Ik denk na over 
Hoe lastig en moeilijk het toch iedere keer weer is om steeds tegen je gevoel (en soms ook gedachten) te moeten strijden.
Strijd in mijn voelen en denken is door alles wat het afgelopen jaar gebeurd is (en gedeeltelijk nog gaande is) wel een dingetje.

💕Wat wordt het hoogtepunt van jouw week denk je 
Wat het hoogtepunt van de komende week gaat worden, zou ik niet weten, maar van de afgelopen week was het zeker het samen ‘Goede Vrijdag’ herdenken met mijn man (de gemeente waar we momenteel naar toe gaan, heeft geen dienst)
Het Woord lezen, het Avondmaal vieren en als vanouds hij achter het keyboard en dan samen zingen.

💕Ik luister naar
Eigen samengestelde playlist van Joshua Aaron.

💕Welke chillmethode ga ik gebruiken om goed voor mezelf te zorgen 
Deze week ga ik er weer eens goed voor zorgen dat er dagen leeg blijven, dus zonder afspraken en af en toe in mijn stoel bij het raam kruipen met een boek.
Al moet ik nog wel even een boek uit de stapel kiezen.
O ja,en zeker ook achter mijn laptop om te schrijven, want ook dat is iets wat mij heel veel rust geeft, en dus goed voor mij is 😊

💕Op het menu 
Maandag – Chinees (eten bij mijn schoonmoeder en die trakteert) 
Dinsdag – Boontjes, aardappels en vlees
Woensdag- Spitskoolschotel
Donderdag – Rauwe andijviestampot
Vrijdag – Bloemkool, aardappels en vlees
Zaterdag – Brood met iets lekkers erop, voor mij meestal iets met roerbakgroenten.
Zondag – Waarschijnlijk iets van spaghetti of macaronie
De volgorde kan wisselen, maar dit is zo'n beetje de planning.

💕Op mijn leesstapel 
Er ligt nog een hele stapel boeken op mij te wachten, allemaal boeken die ik nog voor mijn verjaardag vorig jaar heb gekregen, of gekocht van mijn verjaardagsgeld, en waar ik door omstandigheden pas één boek van heb gelezen, en dat was zelfs nog in de afgelopen twee weken.

💕Op mijn takenlijst voor de week 
Op dit moment kom ik alleen nog maar toe aan de vaste wekelijkse bezigheden, en is er weinig ruimte voor extra dingen, maar dat komt vast wel weer 😊
Voor nu mijn handen vol aan de dagelijkse en wekelijkse huishoudelijke klusjes.

💕In mijn knutselmand 
Een knutselmand heb ik niet; breien en haken zijn niet aan mij besteed, en borduren ben ik eigelijk mee gestopt sinds ik meer ben gaan schrijven.
Maar ik heb wel een ladekast met een aantal lades vol met allerlei soorten papier en frutsels om kaarten te maken.
En dat betekent soms in tijden niets, en soms ineens heel veel en alles er tussen, afhankelijk van verjaardagen, of als er iemand in mijn omgeving een bemoediging nodig heeft, of als ik het in mijn bol krijg om iedereen van de Bijbelstudiegroep een bemoediging te geven.

💕Deze blog heb ik gelezen en is blijven hangen 
Helaas ontbrak het me afgelopen week aan tijd om blogs te lezen, maar de blog van Aritha vandaag over Homemaker Monday en haar uitnodiging om hier aan mee te doen, heeft me wel in beweging gebracht om eens mee te doen.

💕Hoe voel ik me 
Mixed-feelings, vandaag weer een dag van strijden met gevoelens en om maar niet doen naar wat ik voel, en wat gelukkig vandaag ook lukt.
Dank U, Heer! 😊

💕Mijn simpele genoegens 
Een kopje koffie met een stukje boterkoek met spijs vanmorgen, het wandelingetje met ons hondje langs het weiland, en de kippetjes die snel hun toevlucht in de tuin zoeken.

💕Vensterbankgeluk en tuinlessen 
Ik Heb helaas geen groene vingers, en ook mijn interesse ligt niet echt bij bloemen en planten, hoewel ik er wel echt van geniet en ook niet zonder wil.
Er staan in mijn vensterbanken wel twee dezelfde planten; deze zijn al heel erg oud, en inmiddels ook een beetje hun mooie vorm kwijt geraakt, maar hij is en blijft mijn favoriet.
Ook al heel wat stekjes weggegeven, vooral één van mijn jongens is fan van deze plant.
Geen idee hoe hij heet, maar dit is hem.

   

💕Rondkijken in huis 
Hmm, ik loop door een drukke agenda vorige week en een bezoekje aan de chiropractor een beetje achter in huis, maar heb geleerd om gewoon over dingen heen te kijken en te doen wat ik kan.
Alles komt 'vanzelf' weer een keer, en als iemand er last van heeft, dan pakken ze maar een doek of stofzuiger.
(Heeft overigens nog nooit iemand gedaan, dus het zal wel meevallen)

💕Van de camera 
‘Toevallig’ vanmorgen een foto met mijn mobiel (ik heb geen fototoestel) gemaakt van een prachtige tulp (een bakje met drie bollen waar drie tulpen uitkomen) die ik van mijn dochter had gekregen vorige week.
Twee daarvan zij al mooi uitgekomen, de derde nog niet.

💕Bijbelvers 
Efeziërs 3:14-21
‘Om die reden buig ik mijn knieën voor de Vader, naar wie alle geslacht in de hemelen en op de aarde genoemd wordt, opdat Hij u geve, naar de rijkdom zijner heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door zijn Geest in de inwendige mens, opdat Christus door het geloof in uw harten woning make. Geworteld en gegrond in de liefde, zult gij dan samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is, en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle volheid Gods.
Hem nu, die blijkens de kracht, welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen, Hem zij de heerlijkheid in de gemeente en in Christus Jezus tot in alle geslachten, van eeuwigheid tot eeuwigheid! Amen.'
Vorige week de hele week mee bezig geweest, en nu aan het uitwerken in Blogjes.
Zo mooi, zo door gezegend!

💕Citaat 
'Zijn goedertierenheid is tot in eeuwigheid.
De Psalmist was vol van deze blijde gedachte. Ook onze harten moeten vol zijn van deze verzekering. De eeuwigdurende, onveranderlijke genade van God geeft reden tot ononderbroken lof en dank.'
Andrew Murray