Alweer een week verder ...

De helft (een aantal zijn nog op vakantie of waren er niet) van de enveloppen voor het Secret Sister Program zijn getrokken, de beurs is geweest en vandaag is het opruimdag van alle spullen: ordenen, tellen, kijken wat er moet worden aangevuld ...
En gister?
Gister heb ik even overgeslagen.
Dat was een dag van de boel de boel laten en bijkomen van de dag ervoor; iedere vezel in mijn lichaam protesteerde bij het opstaan, dus gewoon een heerlijke dag bankhangen achter de rug.

Het was een lange dag maandag, maar ook een hele goede en gezellige dag.
Caroline en ik konden door de krappe ruimte (waar maar twee tafeltjes waren gepland stonden er nu ineens vier) maar moeilijk op gang komen, maar uiteindelijk stond ons tafeltje er toch weer mooi bij en zagen we samen uit om vooral ons nieuwe bemoedigingsboekje te presenteren aan de boekhandel. (en wat met enthousiasme is ontvangen)

Naast de grote jongens (zo noemen we de grote uitgevers als KOK Kampen, Jongbloed, Ark Media etc.) staan er ook verschillende kleine bedrijfjes zoals dat van ons.
En vooral met hen vind ik het altijd erg leuk en fijn om even bij te kletsen.
Maar ook bijzonder, want hoewel je elkaar nauwelijks ken, deel je één ding, je liefde voor Jezus uitdragen in de producten die je hebt; iets wat bij de grote jongens zo anders is, meer zakelijker.
Dan ben ik blij, en God zo dankbaar, dat Hij mogelijkheden en ruimte geeft/schept voor mensen zoals Caroline en mij, om onze gaven en talenten met anderen te kunnen delen.
De meewarige blikken van de 'grote jongens' hebben Caroline en mij nooit weerhouden om 'ons ding' gewoon te blijven doen en uit te blijven stappen met nieuwe producten.
Waarom niet?
Omdat wij boven alles geloven dat God ons bij elkaar heeft gebracht en daar een bedoeling mee had, namelijk anderen bemoedigen met onze gezamenlijke gaven en talenten.

Af en toe gingen mijn gedachten terug naar de eerste beurs, naar mijn angst om mensen aan te spreken en onze Bundel 'Wandelend in Zijn licht' onder de aandacht te brengen.
Hoe mooi ik onze Bundel ook vond, hoe blij ik er ook mee was, in mij werd een mega strijd gestreden om er te mogen zijn en te doen waartoe God bij heeft geroepen.
Maar het enthousiasme van de boekhandels en de spontane, liefdevolle begroetingen van medestandhouders doen mij deze dag regelmatig opnieuw beseffen hoeveel er inmiddels is veranderd en dat ik er toch echt mag zijn met mijn eigen gaven en talenten.
Dat ik, en wat ik mag doen, waardevol is; zowel voor God als voor mensen.
Steeds meer ga ik beseffen en ervaren dat anderen bemoedigen 'mijn ding' is; dat heeft mijn hart, daar ligt mijn hart.

Dan gaan als vanzelf nu ook mijn gedachten naar het Secret Sister Program, waar alles om bemoedigen draait.
34 vrouwen gaan binnenkort van start om voor elkaar te bidden, elkaar te bemoedigen met een kaartje, een geschenkje.
Door mijn organiserende en coördinerende taak, kan ik niet deelnemen aan het programma, maar ik ben wel degene die alle gebedspunten ken en daarin ligt voor mij genoeg te doen.
Mijn hart is vol verwachting in wat God gaat doen door alle gebeden en bemoedigingen heen.
In mijn hart is een grote bede om wonderen, om genezingen van geest, ziel en lichaam.
(maar van geest en ziel het meest)

HEER,
in Uw handen ...
Dank U wel,
voor wat U gaat doen.
Ik zie vol verwachting uit!

- Amen -

Beursdag Nunspeet

Gister was het weer tijd voor de beurs.
Vandaag zou de eerste beursdag zijn, die wij (Caroline van de Vate en ik), niet onder onze eigen naam zouden hebben maar onder die van onze uitgever, Solide Boeken.

Sinds de beurs in Nunspeet is, reizen Caroline en ik er zelf rechtstreeks naar toe, maar we reizen ook veel samen op.
De afspraak is dan altijd 8.00 uur op de beurs.
Gister helaas liep het toch een beetje anders.

's Nachts werd ik al wakker van de pijn in mijn knie, en waar ik toen een beetje bang voor werd, was 's morgens helaas een feit.
Een ontstekinkje in mijn knie, waardoor ik zelf autorijden wel kon vergeten.
Dat was nu toch wel heel vervelend, want de kaarten en boekjes liggen bij mij en die moesten toch naar de beurs en ik eigelijk ook.
Om half zeven in de vroege morgen Caroline maar gebeld.
Ja, sorry, hoe nu verder?
Er was maar één mogelijkheid, Caroline moest toch maar hierheen komen en de spullen en mij ophalen.
Door de pijnstillers was de pijn genoeg gezakt om ook mee te gaan, dus de spullen werden door manlief en Caroline in geladen en ietsje (nou ja, ruim een uur later dan gepland) reden we dan toch weg richting Nunspeet.

Na een klein omweggetje, kwamen we aan op de plaats van bestemming, waar er al met smart op ons werd gewacht door onze uitgever Ivo en Linette Trapman (Schilderes van het boek: Het begrijpen is mij te wonderbaar) voor dit haar eerste beurs was.
Maar snel onze spullen uitgeladen en de tafel klaar gemaakt.

 

 



Het werd uiteindelijk nog een gezellige dag, al was het helaas een zeer rustige beursdag.
Eigenlijk hebben Caroline en ik hem nog nooit zo rustig meegemaakt.
Maar goed, toch nog wel wat verkocht, zelfs op de valreep nog een paar klanten.

Het is en blijft toch bijzonder om te zien, dat onze Kunsdichtbundel nog steeds zo wordt gewaardeerd.
En natuurlijk ook onze kaarten en het kleine bemoedigingsboekje 'Zijn Licht voor jou' wat via de post verstuurd kan worden.
Ook het boek van Linette werd goed ontvangen.

Al met al toch een goede dag, al was ik 's avonds toch wel heel erg moe.
Dus gister geen stukje meer over hoe groot en indrukwekkend God is, al zag ik daar zelf wel opnieuw iets in onze bundel, kaarten, posterkaarten en het klene boekje 'Zijn Licht voor jou'.

Al vroeg had ik het gevoel dat mijn ogen dichtvielen, dus ben maar lekker vroeg mijn bed ingedoken, want de dag erop is immers weer mijn oma-dag.