Licht in de duisternis

 

Er is weer een nieuwe 'Bemoediging voor de Nacht'.
>> 'Licht in de duisternis' n.a.v. Psalm 139:12

Welterusten en slaap lekker straks!

Een liefdevolle groet,
Rita 

Gevangen in Zijn liefde - aanvulling

Met dat ik net iets aan het nakijken ben met oog op een schrijfsel op mijn andere blog 'Quality Time', kom ik er achter dat ik vorig jaar op dat Blog over precies hetzelfde onderwerp geschreven heb.
Vanuit precies hetzelfde hoofdstuk, met precies dezelfde titel, maar qua inhoudt totaal verschillend.
Als ik naar dit vorige blogje kijk en naar dat blogje op 'Quality Time' dan word ik heel stil, want het laat mij zien welk een wonderbare, grote en liefdevolle God wij hebben.
Eerst de liefde van Christus leren kennen, dan pas de openbaring van wat het voor mij persoonlijk, in mijn persoonlijke leven, inhoudt.
Je kunt dit blogje >> HIER << lezen.

Verlangen.

Verlangend zoeken met heel je hart.

Verlangend te ontvangen in je hart.

Wandelen.

Wandelend op weg gaan.

Wandelend, om te kunnen zien.

Openstaan.

Openstaan voor Zijn leiding.

Openstaan om te willen leren.

Ontvangen.

Ontvangen vanuit diep verlangen.

Ontvangen om door te geven.

Zegen.

Gezegend worden.

Gezegend om tot zegen te zijn.

Gevangen in Zijn liefde ...

O, welk een voorrecht en welk een vreugde is het, om in de stilte van elke morgen, met U samen te mogen zijn.
Welk een rijkdom dat dit mogelijk is, dat ik daarvoor de tijd heb, als ook de ruimte en de vrijheid.
Nee, niet iedere morgen geeft dezelfde blijdschap en vreugde als die vandaag mijn deel zijn, niet iedere dag geeft hetzelfde gevoel van verbonden zijn, maar één ding is duidelijk, dat er voor alles een tijd en een plaats is, en dat alles wat er gebeurt wel eens naar zo’n speciaal moment, kan leiden.

‘Gelijk de Vader Mij heeft liefgehad,

heb Ik ook u lief; blijf in Mijn liefde.’

Joh. 15:9

Vanmorgen nam Murray mij mee naar de liefde van Christus voor ons.
Hij wees erop hoe in omgang tussen vrienden en relaties alles afhangt van hun liefde voor elkaar.
Wat voor waarde heeft rijkdom nog als er geen liefde is tussen man en vrouw, of ouders en kinderen?
En als het gaat om onze godsdienst, welke waarde heeft ons werk en onze kennis van de Heer als de kennis en de ervaring van Christus’ liefde ontbreekt?

Murray wijst op wat de Here Jezus heeft gezegd, dat Hij ons liefheeft met de liefde waarmee de Vader Hem heeft liefgehad, en hij beschrijft deze liefde als een‘Goddelijke, altijddurende, wonderbare liefde.
En dat de Here Jezus ernaar smacht dat deze liefde in ons zal blijven en in ons zal werken, opdat we hierin dag aan dag mogen blijven.
Hij moedigt ons dan ook aan om over deze woorden na te denken en ze te laten bezinken in ons hart totdat we ons zullen realiseren dat bemind worden door de Here Jezus het grootste geluk is in ons leven.
En hij eindigt de overdenking voor vandaag met de volgende woorden:

‘Zijn liefde voor ons is onuitsprekelijk.

Hij zal me in Zijn liefde gevangen houden.’

Het is dit allerlaatste zinnetje dat blijft hangen, en dat mij tot in het diepst van mijn wezen raakt.
Het zijn deze woorden die mij terugbrengen bij het moment dat ik even alleen thuis was, en er helemaal doorheen zat door de vele jaren vol zorgen, wanhoop, pijn en verdriet, en omdat het maar doorging en doorging; het één het ander opvolgde en het maar niet ophield.
Een moment, dat alles in mij zo wanhopig en opgebrand was, dat ik op het punt stond om het hele geloof maar los te laten.
Waar was die God van liefde?
Waarom hielden al die problemen en zorgen maar niet op?
Waarom moesten mijn kinderen zo lijden?
Waarom liggen we als gezin constant onder vuur?
Waarom deed Hij er niets aan?
Waarom …?
En toen kwam die vraag in mij op: ‘Wil ik nog wel geloven in deze God?’
Wil ik nog wel iets met het geloof?
Wat heb ik er nog aan, wat levert het nog op, wat …?

Maar met het nadenken over deze dingen, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, kwam ook het volgende besef: zonder Hem, zonder geloof in Hem en in Zijn Woord, is mijn leven leeg en houdt de zin van het leven op.
En de diepte van de inhoud van de woorden ‘leeg en zinloos’ kwamen zo op me af, dat ik geen andere keuze had dan knielen om opnieuw mijn leven in Zijn handen te leggen en te bidden of Hij mij wilde helpen, omdat ik niet meer wist hoe ik verder moest.
Ik wist niet meer hoe ik verder moest met Hem, maar nog minder hoe zonder Hem.
En dat heeft Hij gedaan!
Nee, alles was nog precies hetzelfde als daarvoor, er was niets veranderd aan onze omstandigheden, maar in mij was een sprankje van licht gekomen, een sprankje nieuwe hoop, en Zijn Woord deed de rest.

Ik had er toen, als ook tot vandaag de dag geen ‘verklaring’ voor hoe het toch kon, dat mijn leven zo met Hem was verweven; dat ik altijd, ja, van kleins af aan, altijd dat gevoel heb gehad dat Hij er was, dat ik Hem toebehoorde, en dat ik niet zonder Hem kan, hoe dan ook.
Onlosmakend met elkaar verbonden.
En dat ook op dat cruciale moment, ik ook toen niet kon besluiten om mijn weg zonder Hem verder te gaan.
En vandaag, als ik de woorden ‘Hij zal me in Zijn liefde gevangen houden’ lees, is daar het antwoord, de ‘verklaring’, de 'openbaring' van iets dat me vaker heeft beziggehouden: 'Zijn liefde hield mij gevangen!'

Dat was, en is, het geheim van blijven in Zijn liefde!
Zo met Hem verweven zijn, zo aan Hem verknocht zijn, zo vastzitten aan Zijn liefde, dat je niet meer zonder kunt.
Welk een Goddelijke openbaring!
Ik kan het niet anders zien dan zo.
Immers, vorig jaar heb ik ditzelfde Dagboek gebruikt, hetzelfde gelezen, maar de woorden bleven in het licht van vanmorgen, gesloten woorden.

Ik pak mijn schrift van vorig jaar er nog even bij om te lezen wat ik toen heb geschreven, maar al wat ik lees, is een groot verlangen naar deze liefde, naar daarin gevangen te mogen zijn, daarmee doorstroomt willen worden.
Naar een hoofd dat leeg mag zijn, zonder allerlei beslommeringen, en naar gedachten gevuld met Zijn woorden en liefde.
Een verlangen naar leven vanuit Zijn liefde en kracht, een leven, waarin Hij de Bron is die opwelt en stroomt tot overlopen toe.
‘Neem mijn leven laat het Heer, toegewijd zijn aan Uw eer!’

Gesloten woorden; de waarheid nog bedekt.
En vandaag de openbaring van het geheim: Hij houdt mij in Zijn liefde gevangen!
De woorden uit Romeinen 5:5 (heb even opgezocht waar het precies staat)’komen in mijn gedachte:
‘En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is.'
In Zijn liefde gevangen!
En ik, ik kan Hem liefhebben omdat Hij mij eerst heeft liefgehad!  (1 Joh. 4:19)

Nog steeds is ons leven zwaar met veel pijn en verdriet.
Maar als ik terugkijk naar wat geweest is en naar wat de Heer vandaag heeft gegeven, dan kan ik alleen maar de conclusie trekken, dat ik de diepte van de woorden ‘in Zijn liefde gevangen’ nooit had echt kunnen begrijpen als niet gebeurd was, wat gebeurd is.
En waarschijnlijk ook nooit de groei in het besef van de diepte van Zijn Goddelijke, altijddurende, wonderbare liefde voor mij, waarvan ik hoop dat dit alleen maar meer mag worden.

O, hoe onuitsprekelijk heerlijk is het
om door U te worden bemind.
Niet alleen te weten, maar ook te ervaren,
dat ik ben, en altijd zal zijn: Uw geliefde kind.
Dat, hoe zwaar het leven soms ook is,
met alle moeiten, zorgen, verdriet en pijn,
daar ook altijd de onuitsprekelijke vreugde is in
het weten dat ik in Uw liefde gevangen mag zijn.

Vasthouden!

BemoedigingsMomentje

Voortgaan van kracht tot kracht

Het was 13 augustus 2021 toen het dagelijkse mailtje van Joni Eareckson Tada 'Today's Message' binnenkwam met de titel 'Strenght to strenght'.

De strekking van haar woorden raakten mij dermate, dat ik vanaf het eerste moment wist, dat ik ze wilde onthouden, als ook meenemen en kijken hoe ik dit in mijn eigen leven vorm kon geven, niet wetende dat ik ze het jaar erop zo nodig zou hebben om staande te kunnen blijven. 
Ik neem je daarom mee naar de 'Today's Message' van Joni van die dag.
(Heb het naar mijn beste kunnen vertaald😊)

Kracht tot kracht

‘Welzalig de mens van wie de kracht in U is – in hun hart zijn de gebaande wegen.

Gaan zij door het dal van de moerbeibomen, dan maken zij God tot hun bron; ook zal de regen hen overvloedig bedekken.

Zij gaan voort van kracht tot kracht, zij zullen verschijnen voor God in Sion.’

Psalm 84:6-8

Als je voor een dag mijn handen zou moeten zijn, zou ik je volop bezig houden.
Je zult naast me achter mijn computer moeten zitten en typen terwijl ik praat.
Kun jij honderd woorden per minuut doen?
Zo snel praat ik als ik eenmaal op dreef ben.

Later zou je me kunnen helpen mijn boeken te ordenen, fotokopieën te maken, bestanden te kopiëren, koffie te zetten, dictaat op te nemen, brieven te typen, lunch te koken, mijn 'been(urine)zak' leeg te maken, telefoonnummers te bellen, berichten aan te nemen, een paar boodschappen te doen, en als ik een aanpassing aan mijn korset of katheter nodig heb, mij helpen om op de kantoorbank te gaan liggen. En we zijn dan nog maar op de helft van de dag!

Hoe zouden we zoveel werk tot stand kunnen  brengen?
Geest-geïnspireerde energie! 

Mijn secretaresse en ik gaan van kracht tot kracht.
Dat betekent pauzeren tussen projecten door om te bidden.
Een gezangboek van de plank trekken om voor de lunch lofliederen te zingen.
Bidden via de telefoon met iemand die toevallig belt.
Om vier uur stoppen voor thee en een paar regels uit de Schrift lezen.
Van kracht tot kracht gaan in Gods Geest is de pauze die verfrist.

Het is de enige manier om te werken.
Het is de enige manier om te leven.

Als je je hart op bedevaart hebt gezet, ga je ergens heen!
Maar je kunt er alleen komen als je je drukke dag met kracht doorkomt.

Herinner me, Heer, dat ik de hele dag door veel pauzes moet nemen om aan u te denken, tot u te bidden, een bijbelvers met een vriend te delen, of een hymne te zingen, zelfs als er niemand in de buurt is.
Draag mij van kracht tot kracht.

-0-0-0-

Hoe kostbaar is het principe dat Joni ons hier aanreikt!
Voortgaan van kracht tot kracht door kleine pauzes te nemen waarin we even onze focus verleggen van waar we mee bezig zijn, of moeten gaan doen, naar Degene die ons de kracht geeft om alles te doen.

Het is hierin belangrijk dat we ons niet laten leiden door de voorbeelden die Joni hier geeft, die zijn van haar, werken voor haar, zijn mogelijk en haalbaar voor haar doordat haar werkomstandigheden dat ook  toelaten.

De kunst is om voor onszelf een weg te vinden in het principe dat Joni aanreikt die voor ons persoonlijk werkt en bij ons persoonlijk past.

Voor een (heel) korte periode heb ik het even geprobeerd om na elk werk dat ik gedaan had (thuis, als moeder en huisvrouw) even een moment te nemen om wat te lezen, te zingen, te bidden, maar ik kwam er al snel achter dat het voor mij zo niet werkt.
Inmiddels heb ik mijn manier gevonden, mijn 'medicijnbekertje', dat ik in het vorige blogje al noemde.

Even drie keer per dag, en soms -in moeilijke dagen wat vaker, een tekst pakken en lezen en voor een kort moment de woorden tot me nemen.
Ook als ik het gevoel had dat ik eigenlijk wel iets anders kon gebruiken.
Later ben ik de Bijbelteksten ook elke keer gaan opschrijven, want soms kwamen bepaalde teksten steeds terug, of vulden elkaar op bijzondere wijze aan.
Ook laat ik ze op volgorde op mijn bureau liggen, en pas de volgende dag gaan ze weer terug het bekertje in na alles iedere keer goed door elkaar te hebben geschud.

Voortgaan van kracht tot kracht ...

Niemand van ons weet precies wat dit nieuwe jaar zal gaan brengen, maar als we onze dagen gaan met steeds kleine momenten tussendoor, dat we onze kracht bij Hem zoeken door even ons blikveld van de aardse bezigheden af te halen en naar boven te richten, hetzij door een Bijbelvers, een kort gebed, misschien een lied, of een mooi gedicht, of podcast, of ..., zullen we niet alleen volhouden wat het leven ons brengt, maar ons ook steeds dichter tot Hem doen groeien, en (vroeg of laat) zien dat Hij ons werkelijk draagt; ons van kracht tot kracht voort helpt.

Voortgaan van kracht tot kracht
door van moment tot moment

tijd te nemen om ons blikveld
te richten op Hem, Die ons kent.

En Hij, Die ons zo goed kent,
weet wat Hij ons moet geven
aan nieuwe kracht en energie,
aan nieuwe moed om te leven.

Voortgaan van kracht tot kracht
op de weg die voor ons ligt.
Voortgaan van kracht tot kracht
met ons oog op Hem gericht.

Gods rijke zegen voor dit nieuwe jaar dat voor je ligt.
Verwacht het van Hem, en ga voort van Kracht tot Kracht.

👉  'Today's Message' - Daily Devotional Joni and Friends
       (voor als je je wilt abonneren op deze dagelijkse mail van Joni, even iets naar beneden scrollen tot             'Subscribe to Our Daily Devotional' rechts in beeld komt, en op subscribe klikken)

Terugblik op 2022 ...

Hoe anders kunnen dingen lopen, hoe anders kunnen dingen gaan, het laat mij opnieuw de waarheid zien van het spreekwoord ‘De mens wikt, maar God beschikt’.
We kunnen als mens allerlei plannen hebben of maken, van alles willen en verlangen, maar uiteindelijk hebben we niet zelf de dingen in eigen hand, ook al denken we misschien van wel.

Zwaar en bewogen jaar …
Het afgelopen jaar was een zwaar en bewogen jaar met opnieuw vele veranderingen.
De echtscheiding van één van onze kinderen, het weer in huis krijgen van een -nu volwassen zoon met daarbij ook om het weekend kleinkinderen die komen.
Zijn ziekzijn met alles dat er bij kwam, en nog steeds komt.
Zoals o.a. de enorme impact van bij thuiskomst van boodschappen doen een enorm bons horen en hem vervolgens aantreffen met een epileptisch insult.
De ziekenhuisopname die daarop volgt met een tweede insult.
De consequenties van deze dingen, die niet alleen invloed hebben op zijn leven, maar ook op die van mij, omdat hij weer thuis woont.
Het opnieuw geconfronteerd worden met klaplongen nadat ze jaren zijn weggeweest maar er ineens weer waren als gevolg van een zware longontsteking; de ziekenhuisopnames die daar weer het gevolg van waren, als ook opnieuw een operatie en vervolgens het herstel.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo vaak heen en weer gereden ben naar het ziekenhuis als de afgelopen maanden.
En dit terwijl we nog herstellende waren van corona die ons vlak daarvoor had gevloerd en ons voor lange tijd van onze energie beroofde.
Wat alles extra zwaar maakte, was wel het feit dat het één het ander opvolgde, dat er weinig tot geen ademruimte tussen door was.
En schrijven …, tja, dat is dan één van de eerste dingen die er bij alles als eerste inschiet, want dat lukt dan gewoon helemaal niet.

OneWord – Standhouden …
En nu, nu het einde van het jaar nadert, begint het langzaamaan weer te kriebelen.
Maar ik kan niet, alsof er niets is gebeurd, zomaar verder gaan waar ik gebleven was, daarvoor is er teveel gebeurd, teveel veranderd, als ook het feit dat we nog lang niet door alles heen zijn.
En zo kruip ik achter mijn laptop om voor mezelf een soort van orde te scheppen in de wirwar van al mijn gedachten met deze terugblik.
Een terugblik, die mij dan ook -het kan niet anders, terugbrengt bij mijn OneWord voor dit jaar: ‘Standhouden’.
Ik herlees mijn >>‘Blogje’<< hierover en het gedichtje dat ik erbij geschreven heb, en zoals wel vaker gebeurd, raken de geschreven woorden mij zelf.

Het citaat van Corrie ten Boom over ‘Groeien’ was dit jaar veel minder op de voorgrond dan ik had gedacht dat het nog zou zijn, veel meer impact kregen de woorden van Psalm 84:6-8.
'Welzalig de mens van wie de kracht in U is – in hun hart zijn de gebaande wegen. Gaan zij door het dal van de moerbeibomen, dan maken zij God tot hun bron; ook zal de regen hen overvloedig bedekken. Zij gaan voort van kracht tot kracht, zij zullen verschijnen voor God in Sion.'
Met name de woorden ‘Zij gaan voort van kracht tot kracht’ zijn afgelopen jaar met mij meegereisd.
(Ik dacht dat ik hierover al eens het één en ander had geschreven, maar ik kan het niet terugvinden, dus het kan ook zijn dat ik alleen voor mezelf er iets over heb opgeschreven, en gebruikt heb op de GebedsOchtend voor de Vervolgde Vrouwen, dat ligt me namelijk wel bij.)
Ik bedenk me nu dan ook dat het eigenlijk wel heel mooi is om hier een blogje aan te wijden, dus ik ga er nu niet te veel op in.
Het komt er in ieder geval in het kort op neer dat we gedurende de dag steeds onze kracht bij Hem zoeken door even een Bijbeltekst te lezen, een lied te zingen, een kort gebed te doen, of iets dergelijks.
Voor mij was het de afgelopen maanden met name drie tot vier keer per dag, soms vaker als het heel moeilijk was, een tekst te pakken uit het ‘medicijnbekertje’ dat op mijn bureau staat.
Dit was mijn 'medicijn' om voort te kunnen gaan ‘van kracht tot kracht’ tot de dag van vandaag, en tot …  

Dankbaar voor tranen …
Tegelijkertijd hebben ook de vele vele tranen die ik heb gehuild bijgedragen tot dit kunnen standhouden en nog staande zijn.
Soms hoor ik wel eens mensen zeggen dat ze nooit, of bijna niet huilen, alsof dat een teken van kracht en sterk-zijn is.
Persoonlijk ben ik de Heere heel erg dankbaar dat Hij ons gemaakt heeft met traanbuisjes die tranen produceren.
En ik durf te zeggen dat een gedeelte van mijn kracht ligt in mijn vergoten tranen, simpelweg omdat met iedere traan die ik huil een stuk spanning en stress uit mijn lichaam kan wegvloeien, waardoor ik er met alles dat al in ons gezin is gebeurd, nooit aan onderdoor ben gegaan.
Ja, ik heb soms heel diep gezeten, getwijfeld aan God, aan mijn leven, aan mijn persoon, aan wie ik ben en hoe ik de dingen gedaan heb, en aan van alles en nog wat, maar de vele tranen die vloeiden, brachten uiteindelijk steeds weer rust en ruimte.

'Tranen gehuild in Zijn nabijheid,
worden ingeruild voor Zijn troost en kracht.'

Mijn schild en kracht …
De laatste Bijbeltekst ‘Psalm 18:30,31’ die net boven de afbeelding met mijn OneWord staat in dat blogje, is de tekst die het hele jaar al op mijn aanrecht staat in een fotolijstje.
'Want met U ren ik door een legerbende, met mijn God spring ik over een muur. Gods weg is volmaakt, het woord van de HEERE is gelouterd, Hij is een schild voor allen die tot Hem de toevlucht nemen.'
Hij stond er, maar ik zag hem vaak niet eens terwijl ik de afwas deed.
In het begin van het jaar nog wel, maar gaandeweg werd ik te veel in beslag genomen door alles en slechts heel af en toe was dit woord even in beeld.
Echter kortgeleden kwamen deze verzen in een preek naar voren en werd ik weer stilgezet bij de woorden.
Nee, ik kan niet zeggen dat ik voor mijn gevoel nu door een legerbende ben gerend noch over een muur ben gesprongen met God, maar toch als ik terugdenk is dat toch wel hetgeen dat gebeurd is.
Oké, misschien niet bepaald gerend, maar er wel doorheen gekomen, en die muur … heb ik niet vele hordes toch genomen dit jaar, samen met Hem?
En heb ik niet keer op keer gemerkt dat Zijn Woord ‘Ja en Amen’ is, dat Hij werkelijk doet wat Hij beloofd?
Hoe vaak heb ik niet mijn toevlucht bij Hem gezocht, soms boos en vol vragen, soms vol twijfels en schaamte over mijzelf, om vervolgens altijd toch maar weer bij Hem te schuilen en uit te huilen.

One Word 2023 …
In de weken die achter mij liggen, raak ik maar niet de gedachte kwijt dat het woord van dit jaar ook mijn OneWord voor volgend jaar dient te zijn, als ook met opnieuw dezelfde Bijbeltekst.
En daar ik dit nog steeds zo ervaar, dit nog steeds zo binnenkomt in mijn gedachten, ga ik daarin mee en zo blijft dus het woord ‘Standhouden’ ook in 2023 mijn OneWord.

Het gedicht dat ik er vorig jaar bijschreef, raakt mij nog steeds, en is zo waar.
Echter voor nu, voor het komende jaar ervaar ik dat ik me nu moet beperken tot het laatste couplet.

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen!
Voortgaan van
kracht tot kracht.
Volhoudend,
gelovend in Uw
volmaakte plan.

‘Welnu dan, laten ook wij,
nu wij door zo’n menigte van getuigen omringd worden,
afleggen alle last en de zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt.
En laten wij met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt,
terwijl wij het oog gericht houden op Jezus,
de Leidsman en Voleinder van het geloof.
Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld,
het kruis verdragen en de schande veracht
en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.
Want let toch scherp op Hem
Die zo’n tegenspraak van de zondaars tegen Zich heeft verdragen,
opdat u niet verzwakt en bezwijkt in uw zielen.’

Hebr. 12:1-3

Veilig in Zijn armen!

Op een mooie morgen liep een man eens door de velden van de rust te genieten, toen hij werd opgeschrikt door het woeste geblaf van een aantal jachthonden die een prooi achtervolgden.
Het was een onheilspellend geluid dat zijn vredige gemoed behoorlijk verstoorde.
Toen de man op een open veld kwam zag hij wat er aan de hand was.
Een jong reekalfje sprong wanhopig door het hoge gras om te ontkomen aan een groep bloeddorstige honden die het uitgeputte dier bijna te pakken hadden.
In wilde paniek stormde het reekalfje op de man af en duwde het zijn kopje tussen zijn benen om daar bescherming te vinden.
Direct tilde de man het diertje op, drukte het tegen zijn borst en begon woedend om zich heen te slaan om de wrede honden weg te jagen.
Hij zei later: “Op dat moment voelde ik dat alle jachthonden op de wereld dat arme reekalfje niet konden en niet mochten vangen. Dat kalfje had in zijn angst en zwakheid een beroep op mijn kracht gedaan en ik kon het diertje niet teleurstellen.”

Zo is het ook, wanneer wij in onze menselijke hulpeloosheid een beroep doen op de Almachtige God.
Ik herinner mij nog goed dat de honden van de hel ook achter mijn ziel aanzaten en ik er bijna geweest was.
Maar toen ik naar de armen van de Almachtige God rende sloeg God die beesten weg terwijl Hij mij veilig tegen zich aandrukte.

 
'Maar de Heer is trouw.
Hij zal jullie sterk maken en jullie beschermen tegen de duivel.'
2 Thessalonicenzen 3:3


Bron: Oppepper - Actief Online
>> www.actiefonline.org 

Choose this Day Elihana Elia

Tranen rollen over mijn wangen
als het lied klinkt,
en de beelden zich
op mijn netvlies branden.

Ach, we zeggen het soms zo makkelijk:
'Maar ik zal de Heere dienen!'
Toch lijkt het wel of de reikwijdte
van van deze woorden
nu -meer dan ooit-
in mijn hart landen.

Bevend kruip ik ineen,
terwijl ik Hem huilend beleid:
'Heere, zonder Uw hulp,
kan ik dit nimmer aan.'

Ik heb echter geen andere keuze
dan vast te houden en te geloven
dat Hij, zoals Hij in Zijn Woord beloofd,
in alles bij mij is, en ook bij zal staan.

Zijn Woord 'Met Christus ben ik gekruisigd;
niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij'
zal nimmermeer hetzelfde voor mij zijn.
De weg naar de eeuwige heerlijkheid gaat,
net als die van mijn Heer en Heiland,
door vervolging, lijden en pijn.

Kies vandaag ...

Mijn stem klinkt heel zacht
als ik er vandaag opnieuw voor kies
om Hem te volgen op Zijn weg.
Ik richt mijn hart naar boven,

terwijl ik mijn leven -opnieuw,
in Zijn doorboorde handen leg.

'Herinner u het woord dat Ik u gezegd heb:
Een dienaar is niet meer dan zijn heer.
Als zij Mij vervolgd hebben, zullen zij ook u vervolgen;
als zij Mijn woord in acht genomen hebben,
zullen zij ook het uwe in acht nemen.'

Johannes 15:20

 'En u zult door allen gehaat worden omwille van Mijn Naam;
maar wie volharden zal tot het einde,
die zal zalig worden.'

Mattheüs 10:22 

Kies Vandaag!

'Zoek de HEERE terwijl Hij te vinden is,
roep Hem aan terwijl Hij nabij is.

Laat de goddeloze zijn weg verlaten,
de man van ongerechtigheid zijn gedachten.

Laat hij zich bekeren tot de HEERE,
dan zal Hij Zich over hem ontfermen,tot onze God,
want Hij vergeeft veelvuldig.'

Jesaja 55:6,7

Geloof en Vertrouwen

Er is weer een nieuwe 'Bemoediging voor de Nacht'.
>> 'Geloof en Vertrouwen' n.a.v. Psalm 57:3

Welterusten en slaap lekker straks!

Een liefdevolle groet,
Rita 

Mis de zegeningen niet!

Een man fluisterde: "God, zeg wat tegen mij."
En de tuinfluiter zong zijn lied.
Maar de man hoorde het niet.

En de man riep: "God, spreek tegen mij."
En de bliksem en onweer raasde langs de hemel.
Maar de man luisterde er niet naar.

De man keek in het rond en zei: "God, laat mij dan iets van U zien."
En de Noorderster scheen helder.
Maar de man zag het niet. 

De man schreeuwde: "God, laat mij een wonder zien."
En een nieuw leven werd geboren.
Maar de man had er geen aandacht voor.

In wanhoop huilde de man: "God, raak mij aan, laat me toch merken dat U er bent."
En op dat moment stak God zijn hand uit en raakte hem aan.
Maar de man veegde de vlinder van zijn schouder en liep verder. 

Dit herinnert ons er aan dat God altijd bij ons is, juist ook in de kleine simpele dingen die we maar al te vaak voor vanzelfsprekend aannemen.
Het goede nieuws is dat er Iemand is die ook van u/jou houdt.
Mis niet de zegeningen die je krijgt, simpelweg omdat het niet gebracht wordt op de manier waarop je het verwacht.

(Bron mij onbekend)

>> Blessings - Laura Story

Verhuizing Serie 'Neem de tijd ...'

Na een periode van even rustig aan doen (>> Voor-alles-een-tijd ...<<), ben ik het schrijven weer een beetje aan het oppakken, zo ook op mijn Blog 'Quality Time'.
Dat ik hier daarvan melding maak, heeft te maken met het feit dat ik op dat Blog verder ga met de Serie 'Neem de tijd ...', waar er hier al eerder drie blogjes van verschenen zijn.
Maar in de tijd dat ik het even rustig aan moest doen, werd mij duidelijk dat het goed is om dit te verhuizen naar het andere blog.
>> HIER<< kun je er meer over lezen.

Vanavond zal het eerste blogje (nummer 4 in deze serie) daar verschijnen, en ik nodig je van harte uit om daar mee te lezen en eventueel te reageren op wat je leest.
Dat het ook jou mag bemoedigen, opbouwen, en vullen met Zijn vrede en vreugde.

Neergeslagen ogen ...

Gedichten (en enkele gedachten, samenvattende woorden en/of citaten) bij het boekje >> 'Liefde tot het einde' van Susannah Spurgeon.
Hoofdstuk 13.

‘Mijn ogen kunnen niet omhoog zien.
O Heere, ik word onderdrukt, wees Gij mijn borg.’
Eng. vert. 

‘Mijn ogen smachten naar den hoge; o Here, ik ben angstig, wees borg voor mij.’
NBG
Jesaja 38:14b

De vele verschillende vertalingen kunnen het ons soms knap lastig maken om een tekst goed te begrijpen, en dat gebeurde hier in dit hoofdstukje ook bij Susannah.
Het bleek dat het woordje ‘zien’ later is toegevoegd, dat het niet in het oorspronkelijke Hebreeuws staat.
Het is een klein verschil, maar het zet de tekst in een heel ander daglicht.
Waar Susannah het eerst las als zijnde dat koning Hizkia zo aanhoudend en ononderbroken naar boven had gekeken, dat zijn ogen er vermoeid van raakten, blijkt de letterlijke betekenis als volgt te zijn, ik citeer: ‘Mijn ogen zijn neergeslagen, mijn ogen zijn te zwak om omhoog te zien.’
Met andere woorden: ‘Ik ben uitermate zwak, Heere; het gewicht van zonde, verdriet en ziekte drukt op mij. Ik ben zo in de diepte gebracht, dat ik niet eens meer mijn ogen tot U op kan heffen.’
En dat is vast iets dat velen van ons vast wel herkennen; ik in ieder geval wel.
Soms zo terneergedrukt zijn, zo gebukt gaan onder ziekte, of de tegenslagen van het leven; zo moe en moedeloos geworden zijn omdat het maar voortduurt en niet ophoudt, dat je niet eens meer in staat bent om nog naar Hem op te zien.
Welk een troost bevatten dan haar woorden die erop volgen: ‘Maar kom, zit aan mijn bed, dicht bij mij, Heere, zodat ik niet hoef op te zien, maar alleen mijn vermoeide ogen heb te sluiten vanwege de vreugde dat U in het tederste medelijden op mij neerziet en zegt: Vrees niet, Ik ben met u.’

‘Wees Gij mijn borg.’
Wees Gij mijn zekerheid, mijn gerustheid, mijn veiligheid.
Alles in Zijn handen leggen, daar alles laten en aan Hem overlaten.
Deze stap in geloof van harte zetten.
Geloven, vertrouwen; vrede en vreugde ontvangen!

Te moe ...

Heer, vanuit de diepte
van mijn ellende
roep ik het uit tot U.
Het gewicht van mijn lijden
drukt zo zwaar, dat ik
niet eens meer mijn ogen 
naar boven op kan slaan.

Kom U toch, Heer,
heel dicht bij mij, zodat
ik niet hoef op te zien.
Dat ik mijn vermoeide ogen
slechts heb te sluiten en
aan Uw zachte stem hoor
hoe U met mij bent begaan.

Dan hoor ik in mijn binnenste
Uw troostrijke woorden
liefdevol weerklinken:
‘Vrees niet, Mijn kind,
Ik ben met je in tijden
van vreugde, maar ook hier
in je diepste smart.’

O Heer, U bent mijn Borg,
mijn Toeverlaat, ja,
U bent mijn alles in al.
In U vindt mijn ziel vrede,
bij U komt zij tot rust.
U geeft nieuwe vreugde
aan mijn beproefde hart.

De afdruk van een liefdevolle vinger ...

De afgelopen weken kwam ik iedere keer weer uit bij een oud Blogje dat ik had geschreven voor op mijn allereerste Blog bij Punt.nl (bestaat nu niet meer).
Als ik het niet tegenkwam met het zoeken naar iets op mijn laptop, dan kwam het wel in mijn gedachten.
Zo ook vanmorgen weer in mijn tijd met de Heer.
Het is een blogje dat ik zo'n tien jaar geleden geschreven heb n.a.v. een zin die ik tegenkwam in een blogje van iemand, en die ik zo mooi vond, en die mij zo raakte, dat ik het over moest nemen en er iets mee moest doen. (-uiteraard pas na toestemming van)
Nu heeft mijn schrijven op mijn Blogs door omstandigheden* een tijdje stilgelegen, maar ik hoop nu weer af en toe wat te schrijven en te plaatsen.
En misschien is het wel mooi om te beginnen met dit oude (iets herziene) blogje dat maar steeds terug blijft komen, en dat voor mij ook nog steeds van grote betekenis is.
Tot op de dag van vandaag wordt mijn hart nog steeds geraakt als ik die ene zin lees.
Ik hoop het jouwe ook.


'Laat de Heer uw hart aanraken met Zijn liefdevolle vinger,
om Zijn afdruk achter te laten die niemand meer kan uitwissen.'
(Florent)

De woorden brachten mij naar Hebreeën 1:3 (GNB), waar staat: ‘De Zoon (Jezus) is de afstraling van Gods heerlijkheid en de afdruk van Zijn wezen.’
Oftewel: in Jezus zien we wie God is, want Hij en de Vader zijn één.
→ Johannes 14:9,10
‘Jezus zei tegen hem (Filippus): …
Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien; …’
Gelooft u niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is?
De woorden die Ik tot u spreek, spreek Ik niet uit Mijzelf, maar de Vader Die in Mij blijft, Die doet de werken.
Geloof Mij, dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is, …’
Hierdoor was Jezus Die Hij was; kon Hij dat doen wat Hij deed en waartoe God Hem geroepen had.
Jezus weerspiegelde God, Zijn liefde, Zijn bewogenheid, Zijn barmhartigheid, Zijn goedertierenheid, Zijn rechtvaardigheid, Zijn genade, Zijn trouw, Zijn goedheid, Zijn ontferming,Zijn ...; ja, alles wie Hij was, was zichtbaar in de Here Jezus.
God maakte dit eigenlijk al duidelijk bij de doop van Jezus.
→ Mattheüs 3:16,17
‘En nadat Jezus gedoopt was, kwam Hij meteen op uit het water; en zie, de hemelen werden voor Hem geopend, en Hij zag de Geest van God als een duif neerdalen en op Zich komen.
En zie, een stem uit de hemelen zei: Dit is Mijn geliefde Zoon, in Wie Ik Mijn welbehagen heb!’

Zoals Jezus een afspiegeling is van Zijn Vader, zo is het ook Zijn verlangen dat wij op onze beurt weer een afspiegeling van Hem worden; dat Hij zichtbaar wordt in ons, dat wij Hem gaan weerspiegelen.
Dat de mensen Jezus in ons gaan zien, dat alles wat Hij ons voorleefde ook in ons leven zichtbaar wordt.
→ Filippenzen 2:5
'Laat die gezindheid bij u zijn die ook in Christus Jezus was.’
Het leven van Jezus was een leven van dienen en dienstbaar zijn, van liefde die niet zichzelf zocht maar de ander, van zelfopoffering.
Jezus leefde om God, Zijn vader, te behagen.
Hij zocht niet Zijn eigen verlangen en wil om te doen, maar was enkel en alleen gericht op de wil van Zijn Vader, om die te doen.
En zo betekent Jezus weerspiegelen:
- ons leven afleggen zoals Hij heeft gedaan.
- niet meer onze eigen verlangens najagen, maar Zijn wil zoeken en doen.
- niet meer voor onszelf leven, maar voor wat Hem vreugde schenkt en tot eer van Zijn naam is.
- niet meer ons IK op de troon van ons leven, maar Jezus.
- en dus net als Jezus: niet mijn wil, maar Uw wil geschiede!
En wat is het heerlijk om hierbij te weten dat God ons daar bij helpt, en dat niet alleen, er staat ook in Psalm 37:23,24 (WB): ‘De Heer houdt de mens recht op zijn voeten wanneer Hem zijn wandel behaagt: mocht hij vallen, geveld is hij nooit, want de Heer heeft zijn hand reeds gegrepen.'
En dan nu terug naar het citaat.

'Laat de Heer uw hart aanraken met Zijn liefdevolle vinger,
om Zijn afdruk achter te laten die niemand meer kan uitwissen.'

Mag Hij dat doen bij jou?
Jouw hart aanraken en Zijn afdruk in jou achterlaten, zodat jij op jouw beurt een afspiegeling wordt van Hem?
Het gebed hieronder vertolkt de woorden van mijn hart toen ik het schreef, maar ook nu nog.
Ik bid en hoop, dat het ook het jouw gebed zal zijn, of worden.

Heer,
raak mijn hart aan
met Uw liefdevolle vinger,
zodat er een afdruk achterblijft
die door niets en niemand
kan worden uitgewist.

Ja, Heer,
raak mijn hart aan;
laat de afdruk
van Uw liefdevolle vinger
zichtbaar worden
in wie ik ben
en in alles wat ik doe.

Raak mijn hart aan,
opdat U door mij heen
weer andere harten kan raken;
zodat Uw liefdevolle vinger
ook in het leven van een ander
een afdruk zal achterlaten
die door niets en niemand
kan worden uitgewist.

Ja, Heer Jezus,
raak mijn hart aan,
zodat mijn leven nimmermeer
hetzelfde zal zijn;
dat het een afstraling wordt
van wie U bent.
Dat U gezien wordt
in en door mij heen.

Raak mij aan,
Heer Jezus,
opdat ik U
zal
weerspiegelen.

– Amen –

* 👉 'Voor alles een tijd'

Zijn kracht in ons ... Neem de tijd (3)

Ook vanmorgen raakten de woorden van Murray mijn hart weer diep aan, waardoor ik wel weer moest schrijven, omdat het mezelf helpt om het meer eigen te krijgen.
En zo is er vandaag een derde deel van ‘Neem de tijd, o mijn ziel …’ 

'Voorts, wees krachtig in de Here en in de sterkte Zijner macht.’
Efeziërs 6:10
(NBG)

‘…, opdat de God van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de heerlijkheid, u de Geest van wijsheid en van openbaring geeft in het kennen van Hem, namelijk verlichte ogen van uw verstand, om te weten wat de hoop van Zijn roeping is, en wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen, en wat de allesovertreffende grootheid van Zijn kracht is aan ons die geloven, overeenkomstig de werking van de sterkte van Zijn macht, die Hij gewerkt heeft in Christus, toen Hij Hem uit de doden opwekte …’
Efeze 1:17-20a
(HSV)

‘…, opdat Hij u geve, naar de rijkdom zijner heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door zijn Geest in de inwendige mens, opdat Christus door het geloof in uw harten woning make. 
Hem nu, die blijkens de kracht, welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen, Hem zij de heerlijkheid …’
Efeze 3:16,17a,20,21a
(NBG) 

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om bij de Vader
en de Zoon te zijn als je
Zijn kracht wil ervaren.
Neem de tijd om te bidden
dat de Geest je ogen opent
en je wijsheid geeft.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, om tot je door te
laten dringen dat de kracht, die
Hem opwekte uit de dood, in jou is.
Neem de tijd, opdat de Geest
je de overweldigende grootheid
van Zijn kracht kan doen kennen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd, wees stil en bid
dat de Geest het aan jou
zal openbaren.
Neem de tijd, eigen je Zijn
belofte toe om je innerlijk te
sterken met Zijn kracht.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

Met Christus bekleed Neem de tijd ... (2)

Dit jaar gebruik ik met mijn Stille Tijd weer eens het Dagboek van Andrew Murray, en opnieuw zijn het de woorden 'Neem de tijd o mijn ziel ...' die mij raken en stilzetten.
Was het zesenhalf jaar geleden in verband met de liefde van God, deze keer zetten de woorden mij stil bij de liefde van Christus en hoe belangrijk het is om iedere dag opnieuw alleen met Hem alleen te zijn, om één te worden met Hem aan het begin van elke nieuwe dag, en om onszelf te kunnen bekleden met Hem, en de noodzaak daarvan.
En zo ontstond er een 'Deel twee' van de woorden 'Neem de tijd, o mijn ziel ...' 

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om in de stilte 
van de nieuwe dag
met Christus alleen te zijn.
Neem de tijd totdat Hij
en de innerlijke mens
verenigd zijn teneinde geheel
voor Hem te kunnen leven.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om te luisteren
naar wat Hij te zeggen heeft,
naar wat Hij je wil leren.
Neem de tijd en laat je vullen
met Zijn liefde en ontdek
hoe Zijn liefde de liefde
voor de wereld kan verdrijven.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om met Christus
alleen te zijn zodat je je
kunt bekleden met Hem.
Neem de tijd zodat Hij
elke dag opnieuw
je schoonheid, vreugde
en bescherming zal zijn.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en overdenk
de noodzaak van deze waarheid
van het bekleden met Hem.
Neem de tijd om te beseffen
dat dit nodig is om de gehele dag
in Hem te kunnen blijven
en om met Hem te wandelen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en haast je niet.
Neem de tijd tot je geheel
met Hem bent omkleed.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd …

‘Want de liefde van Christus dringt ons, …
…, opdat zij die leven, niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem Die voor hen gestorven en opgewekt is.’
2 Korinthe 5:14,15

‘Heb de wereld niet lief en ook niet wat in de wereld is. Als iemand de wereld liefheeft, is de liefde van de Vader niet in hem.’
1 Johannes 2:15

‘Want u allen die in Christus gedoopt bent, hebt zich met Christus bekleed.’
Galaten 3:27

‘Maar bekleed u met de Heere Jezus Christus, en verzorg het vlees niet om begeerten op te wekken.’
Romeinen 13:14 

 ^👉 >> Blog 'De liefde van God'
            Neem de tijd ... (1)
 
👉  >> Dagboek 'Gods beste geheimen'
            Andrew Murray

Om over na te denken ...

Citaat van C.G. Moore
Uit: Een leven op het altaar
Van: Ellen Vaughn
Biografie van Elisabeth Elliot

'U zou er weinig mee winnen als Hij u naar Zijn einddoel zou brengen via de weg die u kent.

Hij kiest voor u een weg die u niet kent, zodat u wordt gedwongen om talloze gesprekken met Hem te voeren, waardoor de reis, voor Hem en voor U, voor altijd onvergetelijk zal zijn.'

Een lamp overdag ...

 

Er is weer een nieuwe 'Bemoediging voor de Nacht'.
>> 'Een lamp overdag' n.a.v. Psalm 119:105

Welterusten en slaap lekker straks!

Een liefdevolle groet,
Rita

'Zingen op vreemde plaatsen ...'

Op de valreep van dit jaar komen er nog prachtige woorden vanuit het Dagboek van Warren Wiersbe dat ik dit jaar gebruik naar mij toe over groeien, mijn OneWord voor dit jaar.
Ze spreken me zo aan dat ik ze niet alleen in mijn agenda bij de rest van de citaten van dit jaar heb geschreven, maar er ook een blogje aan wil wijden.
Het is naar aanleiding van Psalm 149; een Psalm die gaat over ‘een nieuw lied voor de Heere zingen’ (vs. 1).

Groeien
In zijn schrijven bij deze Psalm neemt hij me mee van wat hiermee bedoeld wordt naar het lof zingen in de gemeente (vs. 2), naar het blij zijn en zingen als we op bed liggen (vs. 5), naar het beeld van soldaten op het slagveld, die zingen te midden van de strijd (vs. 6,7)
En dan zegt hij het volgende: 

‘Het is gemakkelijk om te zingen in de gemeente , maar heel wat minder gemakkelijk om te zingen op ons bed, en ronduit moeilijk om te zingen op het slagveld. Maar als wij zingen, dan verheerlijken wij de Heere, en zullen we groeien.’

Samen zingen in de gemeente samen met broers en zussen in de Heer, is niet zo moeilijk; eigenlijk vind ik dat gewoonweg heerlijk.
Ik zing ontzettend graag en tijdens mijn huishouden galm ik vaak van alles en nog wat door elkaar en knoop zelfs allerlei liederen ook gewoon aan elkaar.
Maar samen zingen in de gemeente, samen met anderen zingen, even dat oogcontact hebben, die verbinding door Hem, dat brengt niet Hem alleen de eer, maar bemoedigd ook onszelf; tenminste, zo ervaar ik dat.
Zingen op je slaapplaats, op bed, is een ander verhaal, tenminste als we de uitleg van Wiersbe volgen.
Want hij heeft het niet over als je net op bed gaat liggen om te slapen, of als je niet kunt slapen, maar hij heeft het over op bed liggen doordat je je niet goed voelt, of dat je rust of herstellende bent van een ziekte en dan is ‘vrolijk zingen’ toch wel even anders.
En dan komen we aan bij het zingen op het slagveld, wat inderdaad ronduit moeilijk is.
Klinken er nog lofliederen uit onze mond als een storm door ons leven raast, we ergens ten onrechte van beschuldigd worden, een geliefde sterft, je huwelijk op de klippen loopt, ziekte je leven in de greep houdt.
Misschien is daardoor ons denken en/of ons gevoelsleven wel één groot slagveld, worden we daar enorm aangevallen.
Ach, er zijn zoveel terreinen in ons leven waar strijd geleverd kan worden, maar zingen we daar dan ook, geven we Hem dan nog steeds de eer die Hij verdient?

‘Maar als wij zingen, dan verheerlijken wij de Heere, en zullen we groeien.’
Met deze laatste woorden gaan mijn gedachten automatisch naar het citaat van Corrie ten Boom dat ik gister ook aanhaalde in mijn blog.
Naar het ‘in omstandigheden moet komen, waarin wij gedwongen worden om ons uit te strekken naar de Bron van onze kracht’, want dat is wat groei in ons geloof bewerkt.
Gods lofzangen laten klinken op een slagveld, is er niet alleen voor kiezen om in die omstandigheid op te zien naar Degene Die je Bron van kracht is, maar ook om Hem dan te loven en te prijzen.
En uitstrekken naar, en ook nog eens loven en prijzen; ik heb de neiging om het ‘dubbele groei’ te noemen.

Standhouden
Tegelijkertijd brengt dit laatste stukje van het citaat van Wiersbe mij ook bij mijn nieuwe ‘OneWord’ voor het komende jaar, namelijk ‘Standhouden’.
Efeze 6:10-12:
‘Voorts, weest krachtig in de Here en in de sterkte zijner macht. Doet de wapenrusting Gods aan, om te kunnen standhouden tegen de verleidingen des duivels; want wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers dezer duisternis, tegen de boze geesten in de hemelse gewesten.’ 

Het leven is één groot slagveld, al is dat niet altijd een zichtbaar slagveld.
De meeste strijd in ons leven is denk ik onzichtbaar.
Elke tegenslag in ons leven, elk probleem, elke moeilijkheid, in welke vorm dan ook, zijn mogelijkheden voor de duivel om ons bij God weg te trekken of om ons tegen Hem op te zetten.
(Ik geloof dat ook voorspoed kan zo’n mogelijkheid zijn!)
Iedere dag de wapenrusting aantrekken die God ons heeft gegeven is dan ook ontzettend belangrijk en een must, maar ik geloof dat lofprijs en aanbidding, zingen tot Zijn eer, ook een heel belangrijk en machtig wapen is.
Met Hem loven en prijzen maken we een statement in zowel de onzichtbare als de zichtbare wereld, dat God onze Heere is, onze kracht en onze sterkte, en dat we Hem alle eer willen geven te midden van, ondanks.

Ik moet met deze dingen altijd denken aan het verhaal van Paulus en Silas in de gevangenis (Hand. 16)
Ze waren behoorlijk gehavend door de vele slagen die ze hadden gehad, en waren in de binnenste kerker gezet, met hun voeten vast in een blok, en toch kozen zij ervoor om te bidden en God te loven en te prijzen.
Vervolgens komt er een grote aardbeving die de fundamenten van de gevangenis deed bewegen en alle deuren sprongen open en de boeien van alle gevangenen sprongen los.
Nee, het ging hier niet om bevrijding van de beide apostelen, noch van alle andere gevangenen, het werd een bevrijding voor de cipier, die door dit wonder -want er was ondanks de geopende deuren en boeien geen enkele gevangene ontvlucht- tot geloof kwam.
En zo geloof ik dat lofprijs en aanbidding op het slagveld ons bevrijd van de grip van de boze op ons leven, of voorkomt dat hij grip daarop krijgt.
Lofprijs en aanbidding maakt ons los van wat er speelt en brengt ons in Zijn aanwezigheid waar vervolgens Zijn kracht en sterkte ons deel wordt, waardoor we kunnen standhouden, zelfs in de moeilijkste^* momenten van ons leven.

* Lees eventueel ook >> Broken Halleluja

Van groei(en) naar standhouden

OneWord van 2021 en voor 2022 ...

Groei(en)
Als ik één ding zou moeten noemen dat voor mij van zeer grote waarde was dit jaar met het oog op mijn OneWord 'Groei', dan was het het citaat van Corrie ten Boom, dat ook aan de zijkant van dit Blog staat.

'Om te groeien in geloof,
moeten wij in omstandigheden komen
waarin wij gedwongen worden
ons uit te strekken naar de Bron
van onze kracht.'

Het kostte wat tijd om de strekking van dit citaat in mijn denken op te nemen, maar het wordt me steeds meer eigen om het in gedachten te nemen bij tegenslagen, moeilijkheden of bij dingen waar ik tegen mezelf aanloop.
Het hielp, en helpt mij om anders naar alles te kijken.
Om de dingen die gebeuren, of hetgeen waar ik tegenaan loop, te zien als een mogelijkheid om te kunnen groeien.
Het brengt een dieper besef teweeg van dat ik in die omstandigheid de mogelijkheid heb om te kiezen.
Word ik boos of opstandig, verval ik in zelfmedelijden of laat ik alles gelaten over me heen komen, of richt ik mijn blik naar boven, en vraag ik Hem welke lessen hier liggen om te leren, en om de kracht die hierbij nodig is?
Het citaat heeft zo al heel wat vrede in mijn hart opgeleverd in de moeilijke, verdrietige en pijnlijke dingen die er ook afgelopen jaar weer waren.

Hoewel het citaat eigenlijk speciaal voor dit jaar was, is het voor mij een blijvertje geworden.
Ik laat hem op dit Blog staan, als ook op mijn bureau; ik wil het niet vergeten.
Sterker nog, ik wil er dagelijks aan herinnert worden, ook volgend jaar, en in de jaren die mij nog gegeven zijn.
En eigenlijk vind ik het ook heel erg goed passen bij mijn OneWord voor volgend jaar.


Standhouden
Mijn OneWord voor 2022 is namelijk 'Standhouden'.
Zoals groeien een proces is, zo is ook standhouden een leerproces.
Mijn OneWord kwam naar mij toe vanuit Efeze 6 en wel de verzen 11 en 12.
'Bekleed u met de hele wapenrusting van God, opdat u stand kunt houden tegen de listige verleidingen van de duivel.
Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.'

Standhouden, leren standhouden, is een groeiproces.
Maar zoals met alles wat we hebben te leren, zal dit gaan met vallen en opstaan, en ik denk ook dat het geldt voor de rest van ons leven.
Dit omdat de tijden veranderen en er steeds nieuwe, andere, en misschien ook wel steeds moeilijker dingen op ons pad en in ons leven zullen komen.

Standhouden is volhouden, is volharden; is standvastig of koppig volhouden wat je begonnen bent.
Is niet opgeven als het moeilijk wordt, niet opgeven als we struikelen of vallen, niet opgeven als het stil blijft, niet opgeven als er geen uitzicht lijkt te zijn.
Is vasthoudend zijn, is doorzetten ondanks, is vastberaden zijn.
'Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij.'
Jozua 1:9 (NBV)
Volharden, volhouden, je vastbijten in de zekerheid dat alles hier maar tijdelijk is, en dat je een heerlijke eindeloze eeuwigheid bij Hem wacht.
Voortgaan, ook als je niets voelt of ervaart van Zijn aanwezigheid.

Standhouden is zo ook vasthouden.
Vasthouden aan wie God is, aan wat Hij heeft gezegd, heeft gegeven, ons leert in en door Zijn Woord.
Vasthouden aan die ene Zekerheid wiens Naam Jezus is, en Die ons in alles is voorgegaan.
Vasthouden aan Zijn kracht, en daarin voortgaan 'van kracht tot kracht', zoals Psalm 84 zegt.
'Welzalig de mens van wie de kracht in U is – in hun hart zijn de gebaande wegen. Gaan zij door het dal van de moerbeibomen, dan maken zij God tot hun bron; ook zal de regen hen overvloedig bedekken. Zij gaan voort van kracht tot kracht, zij zullen verschijnen voor God in Sion.'
Psalm 84:6-8

Standhouden betekent waakzaam zijn, vaststaan in het geloof, sterk en moedig zijn.
Manmoedig zijn, zoals de Bijbel zo mooi zegt, onverschrokken, stoutmoedig, dapper, onbevreesd.
'Wees waakzaam, sta vast in het geloof, wees manmoedig, wees sterk.'
1 Korinthe 16:13 
Je daarnaar uitstrekken, willen leren; immers niet iedereen is van nature even sterk en dapper.
Ik tenminste niet, maar ik verlang te groeien, om steeds sterker en standvastiger te worden.
En wat ben ik dankbaar dat ik weten mag dat we dit nooit alleen hoeven te doen; Hij gaat met ons mee, meer nog, Hij gaat voor ons uit!
En Zijn Geest is in ons om ons te helpen en te leiden, om ons de kracht en wijsheid te geven, en te troosten en weer te helpen op te staan als we zijn gevallen.

Vertrouwen (op God) is het sleutelwoord.
'Vertrouw op de HEERE, uw God, dan zult u standhouden' zegt de Bijbel in 2 Kronieken 20:20.
En zo kom ik weer uit bij het citaat van Corrie ten Boom.
'Om te groeien in geloof -in vertrouwen, moeten wij in omstandigheden komen waarin wij gedwongen worden ons uit te strekken naar de Bron van onze kracht.'
En daarmee terug bij Degene Die alles wat we nodig hebben om stand te houden klaar heeft liggen om te geven.

Psalm 144:1,2
'Geloofd zij de Heere, mijn rots, Die mijn handen leert om te strijden, mijn vingers om oorlog te voeren; mijn goedertierenheid en mijn burcht, mijn veilige vesting en mijn bevrijder, mijn schild tot Wie ik de toevlucht heb genomen.'

Psalm 146:5
'Welzalig is hij die de God van Jacob tot zijn hulp heeft, die zijn verwachting stelt op de Heere zijn God.'

Psalm 18:30,31
'Want met U ren ik door een legerbende, met mijn God spring ik over een muur. Gods weg is volmaakt,
het woord van de HEERE is gelouterd, Hij is een schild voor allen die tot Hem de toevlucht nemen.'

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen …
Heer, het ontbreekt
mij soms zo,
door alles wat er
gebeurt en speelt,
aan moed en kracht.

Problemen,
moeite en zorgen,
pijn,
verdriet,
machteloosheid,
het houdt
maar niet op,
en ik bemerk
de gevolgen
daarvan.

Toch geeft U
dit woord
en ik,
ik neem het
van harte aan.
Dank U wel,
voor deze
aanmoediging
om te blijven zien
op Uw macht.

Standhouden,
moedig en sterk zijn.
Volharden,
vasthouden,
vertrouwen!
Voortgaan van
kracht tot kracht.
Volhoudend,
gelovend in Uw
volmaakte plan.

Jezus, Licht van de wereld

 

Gods rijke en onmisbare zegen,
als ook Zijn troost en liefdevolle nabijheid,
voor deze Kerstdagen en voor 2022.