De film van het leven ... Het is nog niet te laat!

Zaterdagavond zat ik nog even achter mijn laptop en was hier en daar wat aan het teruglezen met de bedoeling om weer eens een blogje van mijn allereerste Blog te plaatsen.
Het was tijdens dit teruglezen dat ‘De film van het leven’  in mijn gedachten kwam.
Het is al behoorlijk oud, want als kind ben ik dit voor het eerst tegengekomen en het heeft toen een heel diepe indruk op mij gemaakt.
Misschien ken je het wel,  of heb je er wel eens van gehoord, of gelezen.
Het is een opsomming van dingen waarom we geen tijd (kunnen) hebben om aan God te denken.
Te jong, te zorgeloos, te druk, te …
Jaren geleden kwam het opnieuw in mijn gedachten, en het raakte mij opnieuw en deed mij er toen gedichtjes bij schrijven.

Hoewel de Here Jezus nog steeds niet is teruggekomen, zien we wel aan de tekenen van de tijd dat het niet lang op zich zal laten wachten; als je me niet gelooft, ga dan zelf eens de Bijbel lezen en zie, dat wat daar staat zich aan het voltrekken is.
En al zijn er vele, vele mensen die zullen zeggen: ‘Yep, dat roepen ze nu al eeuwen …’, het neemt niet weg dat deze dag echt spoedig komt, en dat als je Hem, Jezus Christus, dan niet hebt aangenomen als je Verlosser en Heer, je voor eeuwig verloren gaat.

Wie Hem kennen, hebben een eindeloze Hoop.
Maar voor wie Hem niet kennen, wordt het een hopeloos einde.
Wie Hem kennen, zien vol vreugde uit naar wat straks zal zijn.
Wie Hem niet kennen, lopen de kans er te laat achter te komen dat alles wat de Bijbel vertelt, toch echt waar is.

En zo komen weer bij ‘De film van het leven’, op deze ‘tweede Paasmorgen’.
Lees het eens en denk er eens over na.
Pak eens een Bijbel, online* kun je hem gratis lezen, en anders stuur ik je er met alle liefde eentje toe.
Nog is er tijd; het is nog niet te laat!

Het leven is te kort,
het duurt maar even.
Als een film zo snel
gaat het leven.

Wat je ook bedenkt,
hoe je er ook over praat;
als je te lang wacht om
aan God te denken
is het misschien te laat.

TE JONG (om aan God te denken)

Je bent nooit te jong
om Zijn kind te zijn.
Jezus zei: Laat de kinderen tot Mij komen;
dus dat je komt, vind Hij juist fijn.

TE ZORGELOOS (om aan God te denken)

Je groeit uit tot een puber
en je denkt dat je heel wat bent.
Niemand heb je nodig;
alleen van je sport of zo, ben je een fan.

TE ZELFBEWUST (om aan God te denken)  

Je wordt ouder,
de leeftijd van volwassen zijn wordt bereikt.
De wereld ligt open aan je voeten;
wie denkt er dan aan Gods koninkrijk?

TE GELUKKIG (om aan God te denken)

Dan breekt de dag aan
dat je trouwen gaat.
Je bent zo intens gelukkig,
je ziet alleen degene die naast je staat.

TE DRUK (om aan God te denken)

Ook moet je nu de kost verdienen,
voor jezelf, maar ook voor je gezin.
Je hebt geen tijd om aan Hem te denken;
Hij schiet er gewoon vanzelf bij in.

TE BEZORGD (om aan God te denken)

Met het krijgen van kinderen
nemen de zorgen van het leven toe.
Het maalt en maalt maar in je hoofd
en ’s avonds ben je voor Hem te moe.

TE OUD (om aan God te denken)

De winter van je leven breekt aan,
bijna is je tijd op aarde voorbij.
Af en toe gaan je gedachten nog naar Hem,
maar je denkt; ach, dat is nog steeds niets voor mij.

TE LAAT (om aan God te denken)

Dan is het moment gekomen
dat je voor Hem komt te staan.
Te laat is het voor je spijt, je berouw,
te laat voor – ‘Had ik het maar anders gedaan.’

Als je uitgeblazen hebt,
je allerlaatste ademtocht,
is het voor altijd te laat
om door Zijn bloed
te worden vrijgekocht.

Geen plaats is er dan voor jou bereid
in Zijn luisterrijke heerlijkheid.
Te laat is het om voor eeuwig te leven
in Zijn liefdevolle aanwezigheid.

Niemand kent zijn uur of tijd!
Wacht toch niet, je weet niet
hoeveel tijd je nog gegeven is.
Leg je leven in Zijn handen,
kniel neer bij het kruis van Golgotha,
ontvang vergeving van je zonden
en een plaats bij Hem in Zijn heerlijkheid.

©Oorsprong 'Film van het leven' mij onbekend.
©Gedichtjes erbij: Rita Klapwijk

👉 Herziene Statenvertaling
      (Mattheüs 24- De tekenen van het einde van de wereld)

De deur tot mijn woorden

In mijn dagboek kwam ik een prachtig, indringend citaat tegen van Matthew Henri.

‘M’n lippen vormen de deur tot mijn woorden.
Laat daarom genade die deur bewaken, opdat er geen woord uitga, dat op de één of andere manier God onteert of anderen kwetst.’

In Psalm 141 zegt God dat de lippen de deur van onze mond zijn.
Een deur doe je open of dicht.
Open om er wat doorheen te laten gaan, of dicht om iets tegen te houden, binnen te houden.
Toch is deze deur misschien wel de deur die het meest en het makkelijkst open gedaan wordt; misschien kun je het ook wel zo zeggen, soms opengegooid wordt.
In onze boosheid, uit onmacht of frustratie.
Vanuit onze gekwetstheid, pijn, verdriet.
Maar ook als we gezellig aan het kletsen zijn; hoe makkelijk en snel komen er immers geen woorden over een ander over onze lippen.
‘Heb je het al gehoord …’
‘Weet je al van die en die …’
‘Wat ik nu toch heb gehoord …’
…

Terwijl ik over deze deur aan het nadenken ben, komt onze poes in mijn gedachten.
Ja, een beetje raar misschien, maar laat het me je uitleggen.

Onze poes Shaila is een binnenkat.
Mijn man houdt helemaal niet van katten en voorheen zei hij eigenlijk altijd ‘een mooie kat is een platte kat’.
-Zijn ervaringen met katten waren duidelijk niet zo best, en gelukkig heeft hij zijn mening inmiddels een beetje bijgesteld-
Op een gegeven moment kwamen we onze Shaila als kitten bij iemand tegen en ik was op slag verliefd op dit zo mooie beestje.
‘Asjeblieft …?’
Hoewel iemand anders al een optie had op dit poesje, was het alleen nog niet helemaal zeker, en mijn man had deze keer zoiets van, nou, vooruit, als die ander haar echt niet hoeft, dan mag jij haar hebben.
Maar …
Ja, er zat wel een maar aan, namelijk dat zij niet los buiten mocht.
Hij had een bloedhekel aan al die katten die hun behoefte in andermans tuin doen.
Maar goed, daar had ik geen problemen mee; ik zou een riempje kopen en haar alleen achter buiten aan een lijn doen.
Ik had vroeger, voor we getrouwd waren, ook een poes, en deze was onder een auto gekomen.
Ze was nog wel naar huis komen lopen, maar nooit zal ik vergeten hoe erg ze er aan toe was en dus ook overleed op anderhalf jarige leeftijd.
Dus vast aan een riempje/lijn, was voor mij geen probleem.
De ander hoefde haar bij nader inzien toch niet en zo kwam onze Shaila bij ons in huis.
Een binnenpoes hebben betekent echter ook goed opletten met de deuren.
En niet alleen voor mij, maar voor ons allemaal.
Want stel je voor dat ze naar buiten zou glippen; wat zou er allemaal niet kunnen gebeuren, bang als ze was door het alleen maar binnen zijn.
Een enkele keer is dit natuurlijk wel gebeurd en ik heb haar weleens bij de buren uit de tuin moeten ophalen.
Gelukkig is er tot nu toe nooit iets mis gegaan, ze is inmiddels negen jaar, maar we zijn zeer zorgvuldig als het gaat om de deur open te doen.
En met vrienden van onze kinderen, of eigen, zijn we – en ik natuurlijk het meeste- heel alert dat men de deur niet open laat staan of opendoet vlak voor de poes haar neus.
Hier moest ik aan denken met de lippen als een deur.

‘M’n lippen vormen de deur tot mijn woorden.’

Op dit moment besef ik dat ik misschien wel zorgvuldiger ben met de deur als het gaat om onze poes, dan de met deur van mijn lippen, terwijl de schade van mijn lippen veel groter kan zijn dan de met de poes.
Natuurlijk niet met opzet, maar gewoon, omdat soms van het één het ander komt; of uit onmacht of frustraties , of omdat ik gewoon moe ben, slecht geslapen heb ...

‘Laat daarom genade die deur bewaken, opdat er geen woord uitga, dat op de één of andere manier God onteert of anderen kwetst.’
 
Thuis ben ik doorgaans degene die de deur bewaakt; zowel de binnendeur, zodat ze niet naar boven gaat, als de buitendeur zodat ze niet naar buiten gaat.
Natuurlijk gaat dit nog weleens mis, want ik ben er niet altijd en ook al ben ik er wel, ik zie niet altijd alles.
Misschien spreken me daarom deze woorden van Matthew Henri mij wel zo aan.
‘Laat daarom Genade die deur bewaken.’
Genade.
Genade brengt mij bij God, bij Jezus.
Genade brengt mij bij wat Hij voor mij heeft geleden.
Genade brengt mij bij zorgvuldigheid, waakzaamheid, liefde.
Genade brengt mij op mijn knieën, in gebed.

Heer, zet een wacht (Genade) voor mijne lippen.
Behoed de deuren van mijn mond.
Opdat ik mij tot genenstonds,
iets onbedachtzaams laat ontglippen.
Een oude gebed, ooit eens van een scheurkalender overgenomen, maar nog net zo actueel.

God weet wat en wanneer we iets willen zeggen, dus Hij is ook Degene die ons kan en wil waarschuwen, het is echter aan mij, aan ons, om daar open voor te staan.
Om te (willen) luisteren naar die zachte, corrigerende of waarschuwende stem.

De Bijbel zegt ook het nodige over onze mond en lippen, een paar heb ik hieronder neergezet.

Al is er nog geen woord op mijn tong, zie, HEERE, U weet het alles.
Psalm 139:4

Dood en leven zijn in de macht van de tong, wie hem liefheeft, zal de vrucht ervan eten.
Spreuken 18:24

Zo is ook de tong een klein lichaamsdeel, en roemt toch van grote dingen.
Zie eens hoe een klein vuur een grote hoop hout aansteekt.
Ook de tong is een vuur, een wereld van ongerechtigheid.
Zo staat het met de tong onder onze lichaamsdelen.
Ze bevlekt het hele lichaam, en zet onze levensloop vanaf het begin in vlam, en ze wordt zelf door de hel in vlam gezet.
Jacobus 3:5,6

Uit dezelfde mond komen zegen en vervloeking voort.
Dit behoort niet zo te zijn, mijn broeders.
Jacobus 3:10

Behoed je tong voor het kwaad en je lippen voor het spreken van bedrog.
Psalm 34:14

Psalm 141:3



HEERE, zet een wacht voor mijn mond,
behoed de deur van mijn lippen.

Psalm 19:15