Druk, ziek, focus en zegen ...

Het is nu wel heel erg lang geleden, merk ik, dat ik op dit Blog iets geschreven heb.
Hoewel ik daar zeker wel de tijd voor zou hebben gehad, kwam het er gewoon niet van; ik had gewoon geen inspiratie, maar ook geen energie meer.
Het waren dan ook een aantal zeer drukke weken, waarin van alles tegelijk gebeurde.

Druk en ziek
Het huis op z'n kop door het uitzoeken van spullen en vervolgens schoonmaken, een paar bezichtigingen, dus ook weer zorgen dat alles dezelfde of de volgende dag weer in orde is.
Mijn lichaam overbelast -ik heb er weer van geleerd; ik zeg geen 'ja' meer voor bezichtigingen op dezelfde dag als ik mijn huis op z'n kop heb staan; een tennisarm die ik eraan heb overgehouden en waardoor nu alles weer stil staat en ik even pas op de plaats moet maken en het beter is dat ik even alles laat voor wat het is.
Het schrijven van mijn stukje voor de maand mei op 'Quality Time' waar ik in eerste instantie maar niet uitkwam en wat vervolgens heel veel tijd kostte (daarom maar gecombineerd met de maand juni 😊).
Het maken van de overdenking voor mijn allereerste spreekbeurt op een VrouwenOchtend (die overigens iets aangepast in juli op mijn Blog 'Quality Time' komt)
De voorbereidingen van de twee laatste VrouwenBijbelstudieochtenden van dit seizoen.
En tussendoor zwak, ziek en misselijk'.
Al met al dus een paar overwegend minder fijne weken.

Toch waren er ook zeker hele fijne en mooie momenten/dagen.
Want, ook al zijn die paar bezichtigingen niets geworden, ik geniet met volle teugen van dit huis en de plaats waar het staat, en geloof en vertrouw dat alles in Zijn hand is, dus ook of wij wel of niet moeten verhuizen, en het wanneer en waarheen.
Alles is in Zijn hand!
En hoewel mijn lichaam het af lijkt te laten weten, ik het heb overbelast, een aantal jaar geleden had ik hier niet eens aan kunnen beginnen en had ik voor alles andere mensen moeten vragen om te helpen.
Nu is het een opnieuw leren kennen van de grenzen van wat ik weer kan.
En hoewel het schrijven van de stukjes en de overdenking ontzettend veel tijd en energie hebben gekost, waren het zeer kostbare momenten waarin ik heel dicht bij Hem was, en veel van Hem heb geleerd.
En waarin ik ook opnieuw kon uitstappen in iets dat ik nog niet eerder had gedaan, en daarin ervaren hoe Hij erbij is, voor mij uit gaat, erbij is en zegent.

Daarnaast kregen we het mooie nieuws dat we D.V. in november opnieuw opa en oma zullen worden van een kleindochter.
Onze dochter had ons al wel verteld dat ze zwanger was, maar afgelopen maand kwam ook het nieuws dat het een meisje wordt.
Hoe bijzonder!
Nog even en we mogen (zo de Heer wil) de trotse opa en oma zijn van vier prachtige kleindochters.
Eigenlijk vind ik dit wel heel erg leuk, al die kleindochters.
Zelf kom ik uit een jongensgezin; ik had drie broers en geen zussen, en ook ons eigen gezin bestaat uit drie jongen en één meisje.
En nu komen er allemaal meisjes, zo leuk, zo geweldig!

De laatste week was  de beroerdste week die begon met flink overgeven, gevolgd door iedere dag misselijk en nauwelijks kunnen eten, maar eindigt met een hernieuwde motivatie om het lijnen (mijn eeuwige strijd) te herpakken en precies op tijd genoeg opgeknapt om naar de Vrouwendag van Selah (Marianne Grandia) te kunnen.
En wat was het een geweldige dag!
Het thema was 'Dansen in de regen'.
Vreugde vinden in de stormen van het leven.
Soms schoot ik helemaal vol van dankbaarheid en vreugde om de waarheid van de gesproken woorden.
Waarheid, omdat  ik ze in mijn eigen leven waarheid heb zien worden.
Wat voelde ik mij rijk en gezegend!
Het was zo bijzonder; met regelmaat had ik wel omhoog willen springen om te beamen, en verschillende keren moest ik bij dingen die Marianne vertelde, denken aan gedichten die ik geschreven heb precies bij wat de Bijbelteksten die zij noemde, of bij de muziek die klonk.
Ja, er is vreugde in de storm; ja, we kunnen Hem prijzen in de storm, al is het met gebroken stem, al is het een gebroken halleluja.
En ja, de storm gaat voorbij en we (kunnen) komen er rijker en gezegender uit.
Hoewel ons leven zich op dit moment in kalm en rustig water bevindt, heb ik toch haar boek gekocht, want er valt altijd nog veel te leren, en het leven heeft nu eenmaal bij tijd en wijlen zo haar stormen.

Focus
Als het gaat om mijn One-Word 'Focus', merk ik dat het mij echt enorm helpt om mijn aandacht beter op de dingen die voor dat moment belangrijk zijn te richten.
Het helpt mij om door te zetten, om beter te verdelen, en om te doen wat ik kan en los te (leren) laten wat niet kan of gaat op dat moment.
Toen ik met het  One-Word begon, lag daar ook in, dat ik zou nadenken over dit woord, het zou bekijken in Bijbels perspectief enz., maar het is meer een woord geworden, dat mij praktisch helpt.
Het brengt stabiliteit en rust, en dat vind ik erg bijzonder.
Ik kan zeggen dat ik echt heel blij ben met dit woord 'Focus'.

Van lezen en meelezen op de Blogs die ik eigenlijk volg, is door alles ook niet veel terecht gekomen, maar ik hoop snel weer ook deze draad op te pakken.
Gisteren op de Selah-dag nog voor een paar euro twee romans meegenomen, dus inmiddels ook genoeg leesvoer achter de hand en misschien komt dan vanzelf ook wel weer de inspiratie en zin om te schrijven terug.
Eigenlijk merk ik het al een beetje door nu zo even al deze dingen op te schrijven, hoe heerlijk het is om te doen.

Ik wil bij deze ook nog even de Focus leggen op de Vrouwenconferentie waar ik ieder jaar naar toe ga.
Er zijn nog enkele plaatsen vrij, dus ik wil het hier toch nog even ook onder de aandacht brengen.
De conferentie is dit jaar van D.V. 3 t/m 5 november en vindt plaats in het Congrescentrum 'De Dennenheul' in Ermelo.
Het thema is: 'Even bijtanken'.
Gun jezelf als het maar even kan eens een paar heerlijke dagen rondom Zijn woord en in een prachtige omgeving.
Het is kleinschalig (rond de 35 personen), dus ook als je alleen komt, hoef je je niet 'verloren' voelen.
Zelf kijk ik er alweer naar uit.
Voor meer informatie: >> 'Het beste deel'

Zegen
Na alle drukte en ondanks alles wat er nog speelt, voel ik me een gezegend mens, vol dankbaarheid en vreugde en kan dan ook niet anders dan deze Blogpost afsluiten met een gedichtje van dank.

Dank U wel, Heer, voor al Uw zegeningen;
dank U wel, voor Uw goedheid en liefde
waar U mij mee blijft omringen.
Mijn hart is vol vreugde
en verlangt tot Uw eer te zingen.
Ik prijs U, Heer, ik loof Uw heilige Naam;
glorie aan U, de Gever van alle zegeningen.

- Amen - 

Het ligt niet aan Mij!

Wat had ik hier naar uitgekeken, en wat had ik deze dagen van rust hard nodig.
Wat was (en ben) ik moe, zowel lichamelijk (slecht slapen - leeftijd) als geestelijk, en wat had ik het nodig om bemoedigd te worden, gevuld te worden.
Wat verlang(de) ik naar tijd aan Zijn voeten zonder dat er enige plicht roept.
Wat verlangde ik naar dit weekend, 'mijn jaarlijkse Vrouwenconferentie', die tevens mijn (enige) echte vakantiedagen zijn.
Helemaal voor mij alleen, waarin ik niets anders hoef te doen dan genieten van alles: het heerlijke eten , zowel voor mijn lichaam als voor mijn geest, de rust van niemand die iets vraagt of iets van je wilt, even geen was, geen vaat, geen enkele huishoudelijke plicht, geen ..., niets ...

Als ik op mijn kamer kom, overvalt me de rust en stilte en besef ik, voel ik pas hoe vreselijk moe ik ben en het huilen staat me eigenlijk nader dan het lachen.
Ik pak mijn koffer uit en loop daarbij wat onwennig door mijn kamer.
Het is duidelijk te lang geleden dat hier, in deze rust en stilte, ben geweest; de rust en stilte van het gewoon ergens zijn zonder enige verplichting of verwachting; gewoon er zijn.
Anders dan anders, pak ik als nu als laatste pas het 'welkomstbriefje' met de Bijbeltekst.
Ieder jaar ligt dit, samen met wat lekkere versnaperingen, op ieders bed, alleen dit jaar pakte ik het niet als eerste, en ik kan niet eens benoemen waarom ik dit deed.
Als ik het briefje openvouw en de woorden lees, komen de tranen.

'God zal in al je behoeften naar Zijn rijkdom heerlijk voorzien, in Christus Jezus.'  Fil. 4:19 (NBG)

God zal voorzien!
Dit woord, deze belofte, is eigenlijk alles wat ik nodig heb.
God zal voorzien!
De woorden komen binnen, echt binnen, en de tranen die door deze woorden zijn gaan stromen, zijn tranen die tegelijk een gedeelte van alle onrust en verwardheid meenemen en ruimte maken voor rust en vertrouwen.
God zal voorzien in alles wat ik nodig heb.
Ik weet niet waarin, ik weet niet hoe, of wanneer, maar het is goed: God zal voorzien, en zoals Hij voorziet, zal het ook goed zijn.
Op één ding na weet ik zelf niet eens precies wat ik nodig heb, maar ik ervaar gewoon, ik weet gewoon, dat deze woorden rechtstreeks bij God vandaan komen.
Het is Zijn belofte voor mij, aan mij, en ik ervaar Zijn grote liefde hierin.


Dit jaar is ook het eerste jaar, dat ik geen aantekeningen maak van de woordverkondigingen om verder uit te werken op mijn Blog; dit jaar ben ik er alleen voor mezelf.
Aan de ene kant voelt het een beetje vreemd, aan de andere kant ervaar ik ook een stuk rust die hierdoor binnenkomt.
Tijdens de aanbidding, daar beginnen we elke sessie mee, komt het volgende beeld in mijn gedachten:
Ik zie een lege kom, waarvan ik besef dat het mijn hart is.
Onderin is een dikke witte laag, het ligt daar vast en stil; het is de Heilige Geest, om in te drinken wat Hij geeft, om op te nemen wat Hij geeft.
Aan het eind van de avond zie ik een beetje water klotsen in de kom ...
De dag erop komt het beeld opnieuw terug en met de toespraak van Dicky zie ik het water naar binnen stromen.
De combinatie van de woorden die zij spreekt en haar zachte, zo liefdevolle stem, zijn een ware balsem voor mijn gepijnigde en door allerlei gebeurtenissen, verstoorde ziel.
God, wat bent U goed voor mij!


Als ik de eerste dag na het eten me even terugtrek op mijn kamer voor de avondsessie begint. pak ik mijn meegenomen (chr.) 'Glossy' - Stil - de reis naar binnen.
(Het leek mij wel een goede combinatie, dit weekend en dit blad)
Na het voorwoord en de inhoudsopgave stuit ik op de volgende woorden:
'You don't always need a plan - sometimes you just need to breathe, trust, and let go, and see what happens.'

Ik moet ook zeggen dat ik even geen plannen meer heb en ze ook eigenlijk helemaal even niet meer wil.
Zelfs het niet doorgaan dit jaar van de 'Kerstavond voor Vrouwen' voelt als een verademing en een opluchting.
Soms is het echt goed om ergens een punt achter te zetten en niet koste wat het kost doorgaan.
Als er niet genoeg mensen zijn om te helpen met de organisatie, dan houdt het gewoon op, hoe jammer het ook is en hoeveel vrouwen er ook teleurgesteld zullen zijn.
Een paar dingen houd ik vast, dat is ook goed, maar voor de rest zal ik nauwkeurig gaan waken over mijn agenda.
Hoe bijzonder is het niet hoe alles samenvalt.
Deze woorden uit de Glossy, dit weekend, Gods woord dat ik ontving, en aansluitend ... mijn  praktisch lege agenda.

'You don't always need a plan - sometimes you just need to breathe, trust, and let go, and see what happens.'

Als ik zo over deze woorden nadenk, weet ik één ding zeker: ik wil dit weekend en de komende tijd gewoon Hem zoeken, met Hem alleen zijn, want ik weet dat hierin mijn kracht ligt, mijn herstel, en ...
misschien nieuwe wegen.
Want enkele gebeurtenissen van de laatste tijd hebben mij tegelijk losgemaakt van mijn vastzitten aan mijn woonplaats en mijn gemeente.
Dit hoeft helemaal niets te betekenen, of te zeggen te hebben, maar het schept wel nog meer ruimte.

Met deze conferentie van afgelopen weekend, begint zo eigenlijk ook mijn 'nieuwe' reis naar binnen.
Stil worden en tot rust komen bij Hem.
Even met hem alleen zijn.

Ik heb even geen plannen meer
en ik wil ook helemaal geen nieuwe maken.
Ik wil stilstaan en stil worden;
tot rust komen aan uw voeten, Heer.

Ik heb even geen plannen meer,
maar laat alles los en wil alleen
Uw liefde inademen, vertrouwend
dat U geeft wat ik nodig heb, Heer.

Ik heb even geen plannen meer,
maar wil gewoon even met U alleen zijn, Heer.


Het weekend is bijna voorbij als ik zondag tussen de middag de eetzaal voor de laatste maaltijd binnenloop.
Ook dit jaar is er voor iedereen nog een bemoediging om mee naar huis te nemen.
Aan iedere soeplepel op tafel zit een kaartje met een Bijbeltekst.
Het is alleen al een prachtig gezicht om te zien, de kleuren zijn namelijk echt mijn kleurtjes: roze en lever/bruin.
Ik kies een plekje uit, ga zitten en maak het kaartje los van de lepel.

'Maar jij die je hoop op de Heer hebt gevestigd, zal je kracht weer terugkrijgen. Je stijgt op met de vleugels als een arend, je zal voortsnellen, maar niet moe worden; je zult wandelen zonder uitgeput te raken. (Jesaja 40:31 Het Boek)

'Maar jij die je hoop op de Heer hebt gevestigd, zal je kracht weer terugkrijgen.

Ik weet niet veel meer van de toespraken, maar één ding weet ik wel, het thema is duidelijk zichtbaar in de woorden die ik van Hem heb ontvangen.
'Het ligt niet aan Mij ...'

Ik zal in al je behoeften naar Mijn rijkdom heerlijk voorzien, 

in Mijn Zoon, Christus Jezus! 

Ik zal je kracht weer teruggeven, 

als jij je hoop op Mij vestigt!

Even weg ...

Vandaag is het weer zover en laat ik man en kinders even een paar dagen alleen.
Eén keer per jaar geniet ik van een paar dagen weg naar de Vrouwenconferentie van 'His word stands 4 ever'.
Door de drukte van de afgelopen weken en het feit dat ik niet helemaal fit was, staat het nog vrij ver van mij af en heb ik nog niet echt het besef van dat het toch vandaag al zover is.
En dat terwijl ik al verschillende spulletjes klaar heb staan.
Heel gek eigenlijk.
Maar goed, vanmorgen in huis nog even de laatste dingetjes doen, de laatste boodschapjes in huis halen en mijn koffertje inpakken en dan ben ik er vanmiddag helemaal klaar voor.
Het onderwerp voor deze conferentie is 'Onderweg'.
Ik zie uit naar waar we heen gaan en waar we allemaal langskomen en ook even stil blijven staan.

Het wekelijkse stukje en gedicht (de één na laatste, want daarna is het kalendertje van Beth Moore afgelopen) voor op 'In rust met U' zal hierdoor pas zondag laat in de middag of begin van de avond verschijnen.

Iedereen een heel fijn  weekend toegewenst en Gods rijke zegen.

Liefs Rita

Vrouwenconferentie

Sinds een aantal jaar geniet ik van de jaarlijkse Vrouwenconferentie van 'His word stands 4 ever' in Doorn.

Eve heerlijk een paar dagen weg van alle beslommeringen thuis en bezig met het woord van God in het prachtige gebouw  'Het Brandpunt' van Stichting Het zoeklicht.

Een kleinschalige conferentie van ongeveer 45 vrouwen, incl. leiding.

Het heerlijke hiervan is, dat al ga je alleen, je toch makkelijk aansluiting vind en niet ondersneeuwt in de massa.

Er zijn nog enkele kamers vrij, dus bij deze doe ik graag een oproep aan alle vrouwen

 

Indien mogelijk:  Laat even de boel de boel, en kom!
Kom tot rust door bezig te zijn met Gods woord, door samen te aanbidden, te wandelen in de prachtige bossen van Doorn.

Even heerlijk creatief bezig zijn; uitdrukking geven wat in je leeft, wat je voelt in één van de creatieve workshops.

Om nog ook maar niet te spreken van het heerlijke eten dat hier wordt geserveerd.

 

Daar er nog enkele kamers vrij zijn, is de inschrijving verlengd tot 25 september.

 

Ik kan het je zeer aanbevelen en je bent dus van harte uitgenodigd en welkom!

 

Heb je nog vragen?

Schroom niet om ze mij te stellen.

Wie weet ontmoeten we elkaar in Doorn.