Alweer een week verder ...

De helft (een aantal zijn nog op vakantie of waren er niet) van de enveloppen voor het Secret Sister Program zijn getrokken, de beurs is geweest en vandaag is het opruimdag van alle spullen: ordenen, tellen, kijken wat er moet worden aangevuld ...
En gister?
Gister heb ik even overgeslagen.
Dat was een dag van de boel de boel laten en bijkomen van de dag ervoor; iedere vezel in mijn lichaam protesteerde bij het opstaan, dus gewoon een heerlijke dag bankhangen achter de rug.

Het was een lange dag maandag, maar ook een hele goede en gezellige dag.
Caroline en ik konden door de krappe ruimte (waar maar twee tafeltjes waren gepland stonden er nu ineens vier) maar moeilijk op gang komen, maar uiteindelijk stond ons tafeltje er toch weer mooi bij en zagen we samen uit om vooral ons nieuwe bemoedigingsboekje te presenteren aan de boekhandel. (en wat met enthousiasme is ontvangen)

Naast de grote jongens (zo noemen we de grote uitgevers als KOK Kampen, Jongbloed, Ark Media etc.) staan er ook verschillende kleine bedrijfjes zoals dat van ons.
En vooral met hen vind ik het altijd erg leuk en fijn om even bij te kletsen.
Maar ook bijzonder, want hoewel je elkaar nauwelijks ken, deel je één ding, je liefde voor Jezus uitdragen in de producten die je hebt; iets wat bij de grote jongens zo anders is, meer zakelijker.
Dan ben ik blij, en God zo dankbaar, dat Hij mogelijkheden en ruimte geeft/schept voor mensen zoals Caroline en mij, om onze gaven en talenten met anderen te kunnen delen.
De meewarige blikken van de 'grote jongens' hebben Caroline en mij nooit weerhouden om 'ons ding' gewoon te blijven doen en uit te blijven stappen met nieuwe producten.
Waarom niet?
Omdat wij boven alles geloven dat God ons bij elkaar heeft gebracht en daar een bedoeling mee had, namelijk anderen bemoedigen met onze gezamenlijke gaven en talenten.

Af en toe gingen mijn gedachten terug naar de eerste beurs, naar mijn angst om mensen aan te spreken en onze Bundel 'Wandelend in Zijn licht' onder de aandacht te brengen.
Hoe mooi ik onze Bundel ook vond, hoe blij ik er ook mee was, in mij werd een mega strijd gestreden om er te mogen zijn en te doen waartoe God bij heeft geroepen.
Maar het enthousiasme van de boekhandels en de spontane, liefdevolle begroetingen van medestandhouders doen mij deze dag regelmatig opnieuw beseffen hoeveel er inmiddels is veranderd en dat ik er toch echt mag zijn met mijn eigen gaven en talenten.
Dat ik, en wat ik mag doen, waardevol is; zowel voor God als voor mensen.
Steeds meer ga ik beseffen en ervaren dat anderen bemoedigen 'mijn ding' is; dat heeft mijn hart, daar ligt mijn hart.

Dan gaan als vanzelf nu ook mijn gedachten naar het Secret Sister Program, waar alles om bemoedigen draait.
34 vrouwen gaan binnenkort van start om voor elkaar te bidden, elkaar te bemoedigen met een kaartje, een geschenkje.
Door mijn organiserende en coördinerende taak, kan ik niet deelnemen aan het programma, maar ik ben wel degene die alle gebedspunten ken en daarin ligt voor mij genoeg te doen.
Mijn hart is vol verwachting in wat God gaat doen door alle gebeden en bemoedigingen heen.
In mijn hart is een grote bede om wonderen, om genezingen van geest, ziel en lichaam.
(maar van geest en ziel het meest)

HEER,
in Uw handen ...
Dank U wel,
voor wat U gaat doen.
Ik zie vol verwachting uit!

- Amen -

Secret Sister Program

Nog een dag later dan de bedoeling, maar ja, als internet meer op een knipperlicht lijkt dan een lamp die gewoon brandt ...

Zo, eindelijk weer eens even tijd voor deze Blog.
De afgelopen week was ik heel erg druk met twee nieuwe Blogs die ik gister klaar wilde hebben.
De één was om al mijn weekgedichtkaarten (een afbeelding met het weekgedicht) op te zetten, maar dan wilde ik natuurlijk alle weekgedichtkaarten die ik al gemaakt heb er natuurlijk eerst op hebben.
Ook die ik nog gemaakt heb voor 'Dicht bij U'.
En dat waren er al met al toch 191 die geplaatst moesten worden met de laatst op zondagmorgen.
Daarbij natuurlijk ook de link naar het bijhorende stukje.
Een heel werk, maar ik ben er blij mee om zo alles mooi bij elkaar te hebben.

De tweede nieuwe Blog/Site, 'Vrouwen naar Gods hart', die ik heb gemaakt, is niet echt van/voor mij persoonlijk, maar voor de vrouwen van onze gemeente (en iedere vrouw die het leuk vind om even een kijkje te nemen).
De reden voor dit Blog?

Het is inmiddels een paar maanden geleden dat ik op Internet iets (weer) zocht en op iets stuitte wat mij nieuwsgierig maakte; Secret Sister Program.
Ik klikte het aan en las.
Hoe meer ik er over las, hoe meer alles in mij in beweging kwam, zo voelde het echt.
Whauw, dacht ik, als we dat toch eens met de vrouwen in onze gemeente konden gaan doen ...

Ik sloeg de bladzijde op bij mijn favorieten en liet het nog een poosje liggen, want ja, in onze gemeente heeft iedereen het zo druk, dat er nu al geen mensen voor sommige dingen te vinden zijn.
Maar af en toe keek ik er weer naar en dacht steeds weer 'whauw', als dat toch eens zou kunnen ..'
Op een gegeven moment kwam ik er weer en dacht, nu is het klaar, ik moet hier mee aan de slag gaan.
Ik heb mijn vriendin gemaild en haar het een en ander doorgestuurd, we doen namelijk wel meer dingen samen.
Het leek haar heel bijzonder, maar ja, ze was nog bezig met de Alfa, dus er was nog geen ruimte voor iets erbij, laat staan iets nieuws wat nog helemaal op poten gezet moet worden.
Ik begreep het natuurlijk best, maar ik wilde hier ook vast vreselijk graag mee beginnen.

De drang om dit programma klaar te maken voor de vrouwen in onze gemeente was echter zo sterk, dat ik niet anders kon dan gewoon vast beginnen.
Ik had nog geen toezegging van Francis dat ze me zou gaan helpen, en ook nog geen toestemming van de oudstenraad om het ook zelfs maar in de gemeente te mogen doen, maar iets binnenin mij drong er op aan om gewoon in geloof en vertrouwen te beginnen met het vertalen en uitwerken.
Daarnaast heb ik een mailtje gestuurd naar de pastor van de gemeente waar ik het programma gevonden had en ongeveer binnen 24 uur had ik een ellenlange mail terug van June Tryon, de vrouw die over dit programma ging in deze gemeente.
Vol tips en ideeën en heel enthousiast, dat ik er mee bezig was.
Ook vond ik het gewoon belangrijk en mooi om na aanleiding van dit programma een eigen site voor de vrouwen van onze gemeente te creëren.
Een plek waar ze alles nog eens terug konden lezen over het programma, het alles-over-mij-formulier eventueel konden kopiëren en per mail opsturen en de aandachtspunten van het programma.
Maar daar het een bemoedigingsprogramma is met een kaartje sturen en geschenkjes geven, leek het me ook leuk om hiervoor ruimte te maken.
Ruimte voor creatieve ideeën, in de vorm van gedichtjes, verhalen, of gewoon creatieve werkjes.
En nog veel meer, allemaal in de lijn van bemoedigen.

Inmiddels was Francis klaar met de Alfa, en ja hoor, zij werd net zo enthousiast als ik en wilde hier graag verder aan meewerken.
Samen zijn we naar de oudstenraad geweest en kregen onze toestemming.
Hi, hi, ik had hier ook geen seconde aan getwijfeld dat we die zouden krijgen.
Dit was immers te mooi!

De Welkomstbrieven en Alles-over-mij-formulieren zouden voor ons worden uitgeprint, en we zouden beiden in een envelop doen en uitdelen na de dienst waarin we het bekend zouden maken.
Maar een kale witte envelop vond ik toch wel saai en ik had juist zo'n leuk patroontje gevonden van een klein gehaakt hartje.
Heel eenvoudig, maar o zo leuk.
Nu heb ik wel vaker van die leuke ideeën en realiseer me dan daarna pas de hoeveelheid werk die er mee is gemoeid.
Hier dus ook, maar ja, zeg nu zelf, zo'n envelop is toch veel leuker met een leuk gekleurd hartje er aan?
En ik hoefde er maar 100 stuks te haken.
Ik vond het gewoon ook een leuk werkje om te doen en dat terwijl sinds 1979 niet meer gehaakt heb.
Maar terwijl ik de hartjes aan het haken was, had ik tocht steeds meer iets van, hm, eentje is wel weinig, twee is leuker en dan roze en paars, de kleuren van de site.
En zo vernaderde het aantal van de hartjes die gehaakt moesten worden van 100 stuk in 200 stuks.
Vervolgens nog een visitekaartje gemaakt en beiden aan de envelop geniet.
Al zeg ik zelf, het zag er echt leuk uit.

En afgelopen zondag was het dan zover dat ik de aankondiging in onze gemeente mocht doen.
Heel bijzonder: ik had hier ruim de tijd voor gekregen. (Gelukkig maar, want als je enthousiast over iets ben dan ...)
Vandaar ook dat afgelopen zondag ook de nieuwe Blog/Site klaar moest zijn.
Het eerste Alles-over-mij-formulier heb ik binnen en ik zie uit naar hoeveel er nog volgen.

Welk een zegen zal dit zijn in de eerste plaats voor iedere vrouw zelf die hier aan mee gaat doen, maar ook voor hun gezinnen, hun huizen, onze gemeente zelf.
Er is een diepe vreugde en dankbaarheid in mijn hart dat God mij bij dit programma bracht en dat we dit nu samen mogen gaan doen.

Vraagje
Ik kon  op Internet niet veel vinden of dit programma ook bekend is in Nederland.
Dus als er iemand is die het kent en er ervaring mee heeft, zou ik daar graag eens wat meer over horen.
Ook als jullie leuke andere speciale programma's hebben voor vrouwen, leuke ideeën.
Ik hoor het graag.