Reading Challenge

Als het einde van het jaar nadert, weet ik dat ik het doel dat ik voor ogen had met oog op de Reading Challenge, niet heb gehaald.
Al langere tijd zag ik dit aankomen, en voor even overviel mij een gevoel van paniek, want als ik ergens voor ga, wil ik ook afmaken waar ik aan begonnen ben.
Maar ik realiseerde mij al snel, dat ik me in alle bochten zou moeten wringen om dit alsnog te halen en het zou me geen vreugde brengen, eerder meer stress.
Hoewel de rust me de afgelopen maand goed heeft gedaan, ervaar ik dat ik waakzaam moet blijven.

Hoewel ik dus het doel niet zal halen, laat ik de pagina van mijn Reading Challenge gewoon nog lekker bestaan en plak er simpelweg nog een jaartje aan vast.
Soms is het toch goed om een stokje, al is het een kleintje, achter de deur te houden.


Afgelopen week vond ik het boek 'Een vrouw naar Gods hart' van Elizabeth George weer.
Een tijdje terug zocht ik het met oog op een gebed dat erin stond, maar hoe ik ook zocht, ik kon het boek niet vinden; en dat terwijl ik 100% zeker wist dat het op mijn kamertje moest liggen.
Nu, daar lag het dus ook, maar ik heb er blijkbaar gewoon finaal over heen gekeken.
Verder dan het eerste hoofdstuk was ik gewoon nooit gekomen.
Hoewel ik al jaren niets liever een vrouw wil zijn naar Gods hart, ik liep stuk op het gebed van Betty Scott Stam dat in het eerste hoofdstuk staat.
Nu echter deze strijd beslecht is (zie: >> Be still  Be Amazed - Dag 5), wilde ik het boek toch ook verder lezen, maar helaas, ik kon het met de beste wil van de wereld niet vinden, tot afgelopen week;
... en het lag  gewoon voor het grijpen ...
Ik begin dus maar weer gewoon aan het begin, wat overigens wel heel erg tot mijn hart spreekt, want het woord 'toewijding' -waar het in het eerste hoofdstuk om draait- is een woord dat momenteel (bijna) iedere dag terugkomt.

Alleen al het Bijbelvers waar het eerste hoofdstuk mee begint: 'Maar weinige (dingen) zijn nodig of slechts één; want Maria heeft het goede deel uitgekozen, dat van haar niet zal worden weggenomen.'
Lucas 10:42
De Studiebijbel HSV zegt hierover dat de band met de HEERE als iemands 'deel' in het leven in het OT als het grootste bezit gold.
De verzen waar het naar verwijst zijn:

Psalm 16:5
De HEERE is mijn enige deel en mijn beker.
U onderhoudt wat het lot mij toewees.

Psalm 27:4
Eén ding heb ik van de HEERE verlangd, dat ik zal zoeken: 
dat ik wonen mag in het huis van de HEERE,
al de dagen van mijn leven,
om de liefelijkheid van de HEERE te aanschouwen
en te onderzoeken in Zijn tempel.

Psalm 73:26
Bezwijkt mijn lichaam en mijn hart,
dan is God de rots van mijn hart
en voor eeuwig mijn deel.

Psalm 119:57
De HEERE is mijn deel, ik heb gezegd
dat ik Uw woorden in acht zal nemen.

Psalm 142:6
Tot U roep ik HEERE.
Ik zeg: U bent mijn toevlucht, 
mijn deel in het land der levenden.

Dit 'deel' heeft Maria uitgekozen en zal niet van haar worden afgenomen.

Er is voor alles een tijd, zegt Prediker, en Maria wist dat, toen zij aan de voeten van Jezus ging zitten, ondanks al het werk dat er was, op dat moment het beste was wat ze kon doen.
Werk zou (en zal) er altijd zijn, maar dit moment aan de voeten van de Here Jezus, zou voorbij gaan en niet meer terugkomen.

En ik weet, daar aan de voeten van de Here Jezus, in de stilte en rust van het samenzijn met Hem, daar ligt mijn (onze) kracht.
Dan kunnen we samen met Asaf de woorden uitspreken: 'Bezwijk mijn lichaam en mijn hart, dan is God de Rots van mijn hart en voor eeuwig mijn deel.'


Ik zie uit naar waar het boek mij (nog meer) brengt.

De liefde van God Neem de tijd ... (1)

Sinds een paar dagen vertoef ik, na weken beneden aan de keukentafel te hebben gezeten,  eindelijk weer op mijn kamertje.
Was het eerst de warmte die mij van mijn kamertje verdreef, aansluitend waren er wat dingetjes die nog moesten gebeuren op mijn kamertje waardoor ik er niet kon zijn.
Maar sinds een paar dagen is alles weer op orde, alles is weer opgeruimd en schoon en ik geniet nu ik weer achter mijn bureautje zit en neus heerlijk rond in mijn schriften en briefjes die ik afgelopen week met de 'grote schoonmaak' weer door mijn handen heb laten gaan en ook weer een keurig plekje heb gegeven.
Met het neuzen valt mijn oog op een citaat van *Andrew Murray:

'Neem de tijd, o mijn ziel, om in stilte de wondervolle openbaring van Gods liefde in Christus te overdenken, totdat uw hart vervuld wordt met aanbidding en verwondering en smachtend verlangen.
Neem er de tijd voor om de kostbare waarheid te geloven: 'De liefde van God is uitgestort in onze harten door de Heilige Geest welke ons is gegeven.'

Het zijn misschien wel heel ouderwetse woorden, maar ze raken mijn hart.
Door de drukte van het afgelopen jaar en zelfs ook deze zomervakantie, heb ik veel minder tijd dan voorheen gehad en kunnen nemen om dit te doen.
Hoewel ik in principe iedere morgen met Hem begin en wekelijks daarover schrijf, is het net of deze woorden doelen op iets anders, op meer, op dieper, op ...
Ik merk dat er nog een gejaagdheid in mijzelf zit van al het werk dat ik afgelopen jaar heb gedaan.
Een onrust, waarvan ik merk dat deze alleen verdwijn als ik, zoals ik vanmorgen opnieuw ervoer, alleen vind in het werkelijk tijd hiervoor nemen.

Al heel lang ligt er in mijn vensterbank naast mijn stoel in de kamer een boekje wat ik heel graag wil lezen.
Ik was er al eerder in begonnen, maar door de drukte kwam ik maar niet verder en het voelt dan op een gegeven moment ook niet goed meer om verder te gaan.
Dus afgelopen donderdag ben ik dan ook opnieuw begonnen en heb ik tegelijk maar opgeschreven wat mij aanspreekt om het beter te kunnen overdenken en te onthouden.
Vanmorgen las ik verder en ik ervoer hoe de gejaagdheid en onrust uit mijn lichaam verdween terwijl ik las en de woorden tot me door liet dringen en de gegeven Bijbelteksten eens nalas in andere vertalingen en opschreef.
Als ik dan nu deze woorden van Andrew Murray lees, besef ik dat ze eigenlijk op een bepaalde manier met elkaar zijn verbonden en dat het eigenlijk heel mooi is, om nu, op dit moment, zo deze woorden tegen te komen.

Het boekje heet: *Een knipoog van God - Ontdek de heilige momenten in je leven - geschreven door Lenya Heitzig.

Enkele citaten uit het boekje zijn:

'Heilige momenten zijn Gods subtiele manier om onze aandacht te trekken.
Ze herinneren ons eraan dat Hij dichtbij is.

Ik geloof dat heilige momenten Gods manier zijn om Zijn vingerafdruk achter te laten in de hoop dat wij Zijn identiteit ontdekken.

Heilige momenten zijn bedoeld om onze aandacht te vestigen op de Heilige.'

Ik bedenk mij, dat om deze heilige momenten te kunnen ontdekken, we ook de tijd moeten nemen om ze te kunnen herkennen en ontdekken.
De vraag is niet of deze  momenten  er zijn, maar of wij in staat zijn om in de kleine dingetjes van het dagelijkse leven Gods vingerafdruk te zien.
Dat kan zijn in een Bijbeltekst, maar ook in een telefoontje op een bepaald moment, of in een kaartje dat uitgerekend op een moeilijk moment op de mat valt, of in het musje dat een koekkruimeltje van je tafeltje komt pikken of in een vlindertje dat neerstrijk op de struik dicht bij je en wat je hart beroerd.
Een regenboog, iemand die zomaar even vriendelijk naar je lacht, naar je knikt, ...
En zo is in deze, soms o zo kleine momenten, Gods liefde voor ons zichtbaar en worden momenten met gewone dingetjes heilige momenten.

Ik ben nog niet verder gekomen dan slechts het voorwoord en de inleiding, maar als mijn gedachten nu al deze kant op gaan door het lezen van deze paar bladzijden, en ik opnieuw merk welk een rust ik vind, weet ik één ding zeker, de beslissing om pas op de plaats te maken en om dingen te laten vallen, is de juiste.
Dan maar geen Kerstavond voor Vrouwen,  en dan ook maar wat later beginnen met het Secret Sister Program, ik ben immers geen persoon die veel van deze dingen naast elkaar of tegelijk kan doen of goed functioneert bij haast of bij vlug vlug.
Misschien spreken deze woorden van Andrew Murray me daarom wel juist zo aan: 'Neem de tijd, o mijn ziel, neem tijd ...'

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd om te overdenken,
tot je door te laten dringen
hoe groot Zijn liefde is.
Neem de tijd om te ontdekken
op welke wijze Hij
Zijn liefde laat zien.

Ik geloof, dat het begint met de tijd te nemen om Zijn woord te lezen, want daarin spreekt Hij tot ons en vertelt ons dat Hij van ons houdt en hoeveel.

'Ik heb u liefgehad met eeuwige liefde ...' (Jeremia 31:3)

'Ziet welk een liefde ons de Vader heeft gegeven ...' (1 Johannes 3:1)

'God echter bewijst Zijn liefde jegens ons, doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is.' (Romeinen 5:8)

'En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is.' (Romeinen 5:50)

En als ik dan door Zijn woord Hem meer en beter ga leren kennen, dan zal ik ook in mijn dagelijkse leven meer van Hem gaan ontdekken en Zijn vingerafdruk zien in kleine of onverwachte dingen.

Het nemen van deze tijd opent mijn (ons) hart en doet Zijn rust en vrede binnenstromen en verjaagd mijn(onze) gejaagdheid en onrust; het opent mijn hart en doet verwondering, aanbidding en vreugde opwellen.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd en vind rust
in Zijn liefde en trouw.
Neem de tijd
tot je hart gevuld is
met verwondering,
aanbidding en vreugde.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd
tot deze kostbare waarheid
deel is van je leven.
Neem de tijd
en groei in volharding
en standvastigheid.

Neem de tijd, o mijn ziel,
neem de tijd ...

* >> Andrew Murray - Gods beste geheimen
* >> Lenya Heitzig - Een knipoog van God

Reading Challenge - 'Het Veri†as conflict'

Net de laatste bladzijden van 'Het Veri†as conflict' gelezen, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.
Waarom?
Eigenlijk weet ik het niet precies, en aan de andere kant ook weer wel.
Mijn hart wordt geraakt door de boodschap die erin zit en mee mij neemt naar boven in een gebed om vergeving, van berouw; een gebed dat Hij Zijn plan met mijn leven zal volvoeren, mij op mijn bestemming brengt, op de plaats waar ik Hem het beste kan dienen.
Niet mijn wil, niet mijn inzichten, maar Zijn wil, vertrouwen op Zijn woord, op Hem.
Vreugde met de personen in het boek die vanuit de hemel neerkijken op en zich verheugen over de vele levens die zich overgeven aan Hem.
...

Ja,  ik weet het, het is allemaal fictie en niemand weet hoe of wat, etc. etc., maar weet je, dat doet er voor mij allemaal niet toe.
Als ik lees dan kan het gebeuren dat ik word mee getrokken de in de wereld van het boek.
Dan is de vreugde mijn vreugde, het verdriet, mijn verdriet.
Ik kan het niet helpen, niet veranderen, het is nu eenmaal zo.
Intense vreugde kan zich daardoor van mij meester maken en mijn hart vullen.
Lessen die erin liggen mij aansporen en een nieuwe boost geven om (opnieuw) mijn schouders ergens onder te zetten.
Verdriet doen niet alleen de tranen in mijn ogen springen, maar brengt mij zelfs zelfs tot hartstochtelijk huilen.
Ik kan daardoor ook echt niet alles lezen.
Soms is het lastig, soms voel ik me een beetje dwaas.
Maar ik ben die ik ben.

Met weemoed leg ik het boek terug op mijn boekenplank.
Nog eenmaal gaat mijn hand langs de rug van het boek; eens, eens zal ik het weer lezen, en er opnieuw door bemoedigd worden, aangevuurd, om nog dichter met Hem te leven, nog meer Zijn woord in te drinken en trachten zoveel mogelijk vast te houden.

Soms is een boek mooi, soms is een boek geweldig, soms is een boek meer dan er woorden voor te vinden zijn.
En dit is er één van.

Vandaag en morgen zo wie zo nog even geen ander boek.
Even vasthouden, even blijven hangen in de sfeer van met een blij en dankbaar hart dat vol is van liefde voor Hem.

25 boeken in één jaar

Vandaag kwam ik op 'Puur' een leuke uitdaging tegen; 'Reading Challenge; 25 boeken in één jaar.
Ik heb besloten om er aan mee te doen.
Waarom?

Zolang ik me kan herinneren ben ik dol op lezen.
De schrijfster van het Blog mocht er zes van de bieb mee naar huis nemen, maar ik ben nog uit het tijdperk dat we er maar 3 mee mochten nemen, 2 romans en 1 studieboek.
Nou, een studieboek kon me gestolen worden, en twee romans was toch soms wel heel erg weinig.
Ook was de bieb vroeger niet zoveel open als nu.
Ook zie ik nog het kaartensysteem voor me, waar vroeger gebruik van werd gemaakt.
Als kind moest ik boven  zijn (vanaf 18 jaar beneden, dacht ik).
Aan de rechterkant stonden een aantal tafels naast elkaar en bij de voorste tafels kon je je boeken inleveren en bij de achterste  tafels moest je zijn voor je nieuwe boeken.
Alles werkte keurig met een kaartjessysteem en voor in ieder boek zat een papiertje geplakt, waar je een stempeltje op kreeg zodat je wist wanneer het boek weer ingeleverd moest zijn.

Ik ben nooit vergeten hoe ik als kind een keertje 'zo dom'was om twee dunne boekjes mee naar huis te nemen.
Het was op een woensdagmiddag en ik was al vroeg in de middag naar de bieb gegaan om mijn boeken te wisselen, want ik had ze natuurlijk allang weer uit na het weekend.
Gewapend met mijn twee boekjes ging ik snel naar huis en dook met mijn neus in de boekjes en voor de middag om was, had ik ze uit.
Nou, geen probleem dacht ik, het is immers woensdagmiddag en ik stapte weer snel op mijn fietsje en reed weer snel naar de bieb.
Het kon precies voor 17.00 uur, want dan sloot de bieb.
Maar hoe groot was mijn teleurstelling toen bleek dat je niet op dezelfde middag boeken kon halen en weer ruilen.
De kaartjes waren nog niet verwerkt, waardoor ik mijn boeken niet kon inleveren.
Ik weet nog dat het huilen mij nader stond dan het lachen.
Triest maar waar, ik moest weer een paar dagen wachten tot ik mijn boeken kon ruilen.

Hoe dat nu is weet ik niet.
Eigenlijk kom ik nooit meer bij de bibliotheek.
Ik ben dol op boeken en wil ze gewoon graag zelf hebben.
Ieder jaar met mijn verjaardag vraag ik om boeken of geld voor boeken en het ik bewaar mijn verjaardagsgeld zodat ik steeds weer een boek kan kopen.
Heel wat mensen hebben al wat boeken geleend bij mij om te lezen.
Ik heb er zelfs een speciaal kaartenbakje voor aangelegd, omdat ik soms boeken niet meer terugkreeg en ik niet meer wist aan wie ik ze had uitgeleend.
Een hard gelag voor iemand die ook graag een mooie gevulde boekenkast wil hebben.
Mijn grootste wens was ooit een eigen kamertje met een hele grote boekenkast waarin ik mijn boeken kwijt kon. 

Inmiddels heb ik die en geniet ik dagelijks van mijn heerlijke kamertje.  

 

De rest van mijn boeken staan beneden op de boekenplank.
In een woonkamer horen immers ook boeken.

Schrijven en allerlei activiteiten binnen onze gemeente, hebben er echter voor gezorgd dat ik de laatste twee jaar bijna niet meer las.
Ik kwam er niet meer aan toe, of wilde liever achter mijn laptop.
De afgelopen paar weken had ik echter dermate problemen met één van mijn voeten, dat ik bijna niet achter mijn bureau kon zitten.
Geïrriteerde peesplaat en pezen, en een ontsteking ernaast, noodzaakte mij om beneden op mijn stoel plaats te nemen met mijn pootje omhoog.
En zo kwam lezen weer in mijn vizier.
Al moet ik eerlijk zeggen dat ik ook wel aardig wat spelletjes heb gespeeld op mijn Ipad.
Als de pijn te erg werd, is de concentratie om te lezen er ook niet echt.
Maar al met al ervoer ik weer hoe heerlijk ontspannend het is om weg te kruipen in een stoel met een boek en en andere wereld in te duiken.
Inmiddels ben ik dit jaar al weer bezig met mijn tweede boek, terwijl ik er vorig jaar amper één gelezen heb.
Hoe leuk is dan ook niet deze uitdaging op 'Puur'.
Een goede stimulans om weer eens heerlijk te gaan lezen.
Ik zal hier op mijn Blog bij gaan houden wat ik lees (en gelezen heb), want het ging in vanaf 1 januari, dus het boek dat ik net gelezen heb kan en mag er al bij.

Spannend!
Goed om ook  prioriteiten te (leren) stellen :)

De spelregels (van Puur) zijn:
- Ik lees 25 unieke boeken. Boeken tellen alleen als ik ze uitgelezen hebben.
- Ik lees minstens 5 non-fictie boeken
- Ik lees minstens 3 boeken die ik al eens gelezen heb maar die het herlezen waard zijn
- Ik houd op mijn blog een lijst bij van welke boeken ik wanneer gelezen heb

Doe je ook mee?

PuurVandaag - Reading Challenge