God is always in control!

Met mijn Stille Tijd ’s morgens vroeg maak ik gebruik van de Sestrakalender ‘Mijn moment met God’, maar ik merk dat hoe langer ik dit doe, hoe meer ik gericht raakt met lezen op het ‘wat kan ik ervan leren; hoe is dit bij mij; waar sta ik …etc.’, en regelmatig (ook wel een beetje afhankelijk van het onderwerp en de gegeven Bijbelgedeelten) mis ik toch de diepe rust en vrede die je hart zo kunnen vullen in een stil moment van samenzijn met de Heer.
Dus ik besloot om naast mijn Stille Tijd af en toe gewoon mijn Bijbel te pakken om met het lezen een ontmoeting te hebben met Hem, om stil te worden en tot rust te komen bij Hem door te zien op wie Hij is en wat Hij allemaal heeft gedaan.
Hoewel ik het Bijbelboek Genesis al heel wat keren heb doorgelezen, toch verlangde ik ernaar om opnieuw daar te beginnen en opnieuw te lezen over de schepping, over Noach, over Abraham, Isaak en Jacob.
Soms gewoon maar één hoofdstukje, en soms een aantal achter elkaar.
Soms één keer in de week en soms een paar dagen achter elkaar.
Ik moest er in het begin even inkomen, gewend als ik was aan alleen mijn Stille Tijd ‘s morgens, maar nu verlang ik naar de dagen dat iedereen al vroeg de deur uit is en ik extra tijd heb om in de stilte van mijn huis door Zijn woord een ontmoeting te hebben met Hem.
De rust die ik vind in deze momenten, de warmte van Zijn aanwezigheid en de vrede die mijn hart binnenstroomt met het lezen, zijn me zo kostbaar, en ik merk dat dit precies hetgeen is dat ik zo nodig heb; ik kom werkelijk helemaal tot rust in deze momenten.


De afgelopen twee dagen lees ik de geschiedenis van Jozef; over zijn geboorte, zijn dromen, hoe hij werd verkocht als slaaf en in Egypte terecht kwam en hoe het hem daar verging.
Ik heb het verhaal al zo vaak gelezen, maar nog steeds raak ik onder de indruk als ik lees over Jozef’ s leven in Egypte.
Waar hij ook terecht komt, in welke omstandigheid dan ook, hij blijft God trouw.
Hoewel er nergens iets geschreven staat over zijn gevoelens, over hoe hij eronder was, aan de hand van de posities die hij telkens krijgt, kan ik concluderen dat hij ondanks alles zijn vertrouwen blijft stellen op God
Als hij boos en opstandig zou zijn geweest, bokkig en ontevreden, dan zou hij nooit die functies hebben gekregen, nog het vertrouwen van degenen die boven hem stonden.
En waarschijnlijk zou hij dan ook niet weggevlucht zijn van de vrouw van Potifar toen zij hem lastig viel.
Gods wil doen bleef bij hem duidelijk bovenaan staan.
Zoals het verhaal opgeschreven staat in de Bijbel, word ik geraakt door zijn houding, door de manier waarop hij met alles omgaat en toont mij een belangrijke les.

Als ik dan vandaag aankom bij hoofdstuk 45 springen er een paar verzen uit.
Vers 5: 'Maak jezelf geen verwijten, want God heeft mij voor jullie uitgestuurd om jullie leven te redden.'
Vers 7: 'God heeft mij voor jullie uit gestuurd om jullie voortbestaan op aarde te verzekeren …'
Vers 8: 'Niet jullie hebben mij hierheen gestuurd, maar God …'

Stille verwondering maakt zich van mij meester als ik deze verzen lees.
God werkt dwars door alles heen, en wat zo negatief leek, zo moeilijk, zo zwaar, zo verloren, zo  …, keert Hij om en maakt het tot een zegen.
En dat hij, Jozef, dit zo kon zien!


Be still   Be Amazed!
God is zo groot!
Zijn Geest zo krachtig en sterk!
God overziet altijd het gehele plaatje, en kan wat mensen ook verkeerd doen of uitdachten, omkeren ten goede.

Wat wilden de broers graag af van dit verwende joch, en ze verkochten hem; zo daar waren ze vanaf.
Maar God zorgde ervoor dat Jozef onderkoning van Egypte werd, zodat de hele familie gered kon worden van de hongerdood.
Satan wilde Jezus dood hebben en ook hij dacht dat hij gewonnen had toen Jezus stierf aan het kruis, maar God gebruikte juist Zijn sterven aan het kruis om ons mensen te kunnen redden.

Als we stil worden en Hem zoeken in al onze omstandigheden, zullen we meer en meer verwonderd raken over wie Hij is en Zijn  grootheid, almacht en liefde zien.
Dan zullen we zien, dat Hij nooit, maar dan ook nooit, de controle verliest.


Be still  Be Amazed
Dag 2

Samen

Bedenk hoe groot en indrukwekkend de HEER is ...    (72)

De handen van Mozes werden echter zwaar; daarom namen zij een steen en legden die onder hem, zodat hij erop kon gaan zitten.
Aäron en Hur ondersteunden zijn handen, de een aan de ene en de ander aan de andere kant.
Zo bleven zijn handen onbeweeglijk, totdat de zon onderging.

Exodus 17:10

Het thema, ‘De kracht van samen’ van de Compassion Vrouwen-dag afgelopen zaterdag, bleef maar in mijn gedachten.
En terwijl ik er zo nog over aan het nadenken was, gingen mij gedachten opnieuw naar Mozes en de strijd tegen de Amalekieten in Exodus 17:8-16.

Het is het gedeelte waarin Mozes na de overwinning op de Amalekieten, een altaar bouwt voor de Heer en het ’De HEER is mijn banier’ noemt.
Maar nu wil ik mijn aandacht richten op de drie mannen uit dit verhaal.
Mozes, Aäron en Hur.

Terwijl Jozua ten strijde trok tegen de Amalekieten, zoals Mozes hem had opgedragen, klommen deze mannen naar de top van de heuvel die daar was.

Zolang Mozes zijn arm met de staf, die hij van God had gekregen, omhoog hield, waren de Israëlieten aan de winnende hand.
Zodra zijn armen zakten, wat uiteraard heel normaal is omdat zijn armen toch moe werden op den duur, waren de Amalekieten aan de winnende hand.
Aäron en Hur legden daarop een steen neer, waarop Mozes kon gaan zitten en zijzelf namen aan weerszijde van Mozes plaats en ondersteunen zijn armen, zodat ze omhoog bleven.
Zo kon Mozes het volhouden tot de zon onderging en versloeg Jozua de Amalekieten.

God had er makkelijk voor kunnen zorgen dat de Israëlieten wonnen zonder dat Mozes de staf omhoog hield, maar God wilde duidelijk laten zien, dat Hij Degene was die hen de overwinning gaf en dat zij die niet aan zichzelf te danken hadden.
Later moet Mozes dit van God ook opschrijven, het moest vastgelegd worden opdat het in de herinnering zou blijven.
Mozes richtte daarop ook nog een altaar op voor God en noemde het ‘De HEER is mijn banier.
Het belangrijkste in dit gedeelte blijft, dat God Degene is die alles in handen heeft.
Hij zorgt voor wat Hem toebehoort en Hij staat niet toe dat Zijn volk ongestraft belaagd of tegengehouden wordt.
De overwinning komt ook niet omdat de Israëlieten zulke goede getrainde soldaten waren en zo goed konden vechten, maar van God, die hen de overwinning gaf.

Maar de manier waarop God de overwinning geeft, werkt nog iets uit, namelijk het moeten samenwerken om die uiteindelijke overwinning te kunnen behalen.
Mozes moest zijn armen omhoog houden, maar mens als hij was, lukte dit niet alleen.
Zijn armen werden moe.
De staf zal op zich nog niet zo heel erg zwaar geweest zijn, denk ik, maar niemand houdt het vol om de armen uren omhoog te houden.
Maar door Mozes’ armen omhoog te houden, ze te ondersteunen, kon Mozes het.

De kracht van samen …
Dit was het thema van de Compassion-dag.
De kracht van samen; samen de schouders eronder zetten.
De één komt met het idee, de ander zorgt voor een programma op, weer een ander zorgt voor de uitvoer, en het financiële gedeelte, en de locatie, de aankleding, artiesten enzovoort, enzovoort …
Samen.
Samen bidden, samen aanbidden, samen bewogen zijn, samen een kindje sponsoren, samen geld inzamelen, samen …

Samen, Mozes, Aäron en Hur, de staf kon omhoog blijven tot het beslissende moment.

Samen zorgdragen voor onze naaste, voor elkaar.
Samen sterk.
De kracht van samen.
Tot de Here Jezus terugkomt.

Lieve Vader, misschien lijkt het wel alsof in dit stukje de aandacht uitgaat naar de mens en wat hij doet of kan/moet doen, en niet naar U, naar hoe groot en indrukwekkend U bent.
En toch, HEER, voor mij voelt het niet zo, want alles draait ook hier om U.
U hebt alles in de hand, het is Uw verlangen, Uw wil, dat wij juist samen, als kinderen van U, er voor elkaar zijn, elkaar helpen.
We weten het allemaal wel, maar de praktijk is vaak juist zo heel anders.
En zo draait voor mij in dit alles nog steeds om U, wie U bent en wat U doet.
Het bepaalt mij opnieuw hoe belangrijk U het vindt dat er eenheid is tussen ons, Uw kinderen.
Dat we er voor elkaar horen te zijn, niet alleen om elkaar te helpen, te bemoedigen, te ondersteunen, maar ook om samen te strijden tegen de boze.
Als wij als Uw kinderen één front vormen in plaats van ieder voor zich, kunnen er veel meer en veel grotere overwinningen worden behaald.
Nu zijn we vaak zo zwak, omdat we alleen de staf omhoog willen houden en dat niet kunnen volhouden.
Welk een geduld hebt U niet met ons en welk een liefde heeft u niet voor ons, dat U niet ophoudt om ons dingen voor te houden, keer op keer, net zolang totdat wij het door hebben en leren.
U bent onze banier en ik bid, lieve Vader, om eenheid in Uw kerk, om samen de staf omhoog te gaan houden, zodat Uw koninkrijk gebouwd wordt en Uw grote Naam verheerlijkt.
In Jezus’ Naam.

- Amen –