Geborgen ...

Zie: >> 'Geborgen in Zijn liefde'

Ik aanbid U ...

Hem aanbidden,
Hem liefhebben
met alles wat in je is,
dat is het hoogste goed.
Er is geen hogere grond 
dan wanneer je neerknielt,
je overgeeft aan Hem
en Hem aanbidt. 

Met al je liefde,
je genegenheid;
met heel je verstand
vol hartstocht, 
in alles wat je doet,
Hem aanbidden. 

Neerknielen,
overgave: 
Heer, ik aanbid U!
Ik aanbid U!
Ik aanbid U!

With all my affection - Brian Doerksen


With all my affection Met al mijn liefde
All my understanding heel mijn verstand
Lord, I worship You Heer, ik aanbid U
With my ev'ry action Met alles wat ik doe
All my spirit's passion  alle passie, alle hartstocht, die in mij is
Lord, I worship You Heer, ik aanbid U
Lord, I worship You Heer, ik aanbid U

There's no higher call Er is geen hogere oproep
Than loving You with my life  dan U liefhebben met heel mijn leven
There's no higher ground Er is geen hogere grond
Than kneeling down before You  dan neerknielen voor U
Lord I surrender                            Heer, ik geef me over
I worship                                       Ik aanbid


There’s no higher call …
Er is geen hogere oproep …

Welke oproep er ook klinkt, of door wie dan ook, niets is belangrijker, niets is van meer waarde, dan de oproep om Hem lief te hebben boven alles.
Hoe de wereld ook roept en trekt; wat zij ook aanbiedt, of showt, waarmee ze je ook probeert te verleiden en te verlokken, de oproep om Hem lief te hebben boven alles, klinkt boven alles uit.
Hem liefhebben met heel je leven, met alle liefde die je hebt,  met heel je verstand, in alles wat je doet en met alle passie en hartstocht die in je is.
Liefhebben wat Hij liefheeft.
Haten wat Hij haat.
Wat Hem vreugde schenkt voor en boven alles.
Laten wat Hem pijn en verdriet doet.


There’s no higher ground …
Er is geen hogere grond …

De plaats waar je neerkniel voor Hem is de hoogste plaats, het hoogste terrein, de hoogste grond.
Het is de beste plaats voor elke situatie en in elke omstandigheid.
Het is de beste plaats om vanuit te leven.
Het is de beste plaats om alles te kunnen (over)zien.
Het is de beste plaats om vanuit te strijden.
Het is de beste plaats om te overwinnen.
Het is de beste plaats voor ...  alles.


Leven vanuit deze oproep.
Leven vanaf deze hoge grond.
Neerknielen en jezelf overgeven aan Hem.
Iedere dag …

Opnieuw …
… en opnieuw, …
… … en opnieuw …

There's no higher call
Er is geen hogere oproep

Than loving You with my life
dan U liefhebben met heel mijn leven

There's no higher ground
Er is geen hogere grond

Than kneeling down before You
dan neerknielen voor U

Lord I surrender
Heer, ik geef me over

                                                                 I worship
                                                                 Ik aanbid

Laodicea, de tijd waarin we nu leven!

 Woord van de Maand

Door: Tjitske Meijer

>> Openbaring 3:14-22 


'Zie Ik sta aan de deur en Ik klop. 
Als iemand Mijn stem hoort en de deur opent, 
Zal Ik bij hem binnenkomen en maaltijd met hem houden en hij met Mij!'

Openbaring 3:20
WB 


Deze tekst uit Openbaring 3:20 is bij de meesten onder ons wel bekend.
Het is een tekst die, naar aanleiding van een prediking, vaak gebruikt wordt om mensen de gelegenheid te geven hun leven aan Jezus te geven.
Maar mijns inziens slaat deze tekst op een gemeente die door Jezus beschuldigd wordt van lauwheid, die wel zegt Hem te kennen, maar Hem niet meer centraal stelt.

Het is algemeen bekend dat we niet alleen slecht luisteren maar we zijn ook slordige lezers en lezen
dikwijls alleen een bepaalde tekst die er voor ons uitspringt, waar wij ons goed bij voelen en vaak te pas en te onpas gebruiken.
Want als je deze Bijbeltekst goed zou lezen, dan lees je dat Jezus buiten deze gemeente staat en dat Hij het is die aan de deur van de gemeente van Laodicea klopt!
De kerk van Laodicea bestaat niet meer, maar deze laatste brief die aan de Laodicenzen geschreven was, is een profetische boodschap en geeft “de tijd aan” waarin we nu leven..

Het is geen toeval dat de naam ‘Laodicéa’ ‘volksopinie’ betekent.
Laodicea is een democratische kerk waarin alles wordt bepaald door de opinie van het volk.
Een kerk die liever geleid wordt door menselijke verlangens en regels dan door het Woord van God. Het is eigenlijk heel triest dat deze brief geschreven moest worden aan een kerk die goed begonnen was.
Er was werkelijk niets in deze kerk dat Zijn lof verdiende.
Door hun zelfingenomenheid, hun eerzucht, hun rijkdom en bewerende dat ze in niets te kort
kwamen, dreven ze steeds verder weg van de Waarheid en werd het een kerk die lauw werd, waar
weinig orde, tucht en discipline meer aanwezig was.
Waar de standaards van de wereld steeds meer werden gebruikt om het aangenaam en plezierig te maken ten behoeve van de leden.
Het is een beeld van een kerk die we vandaag de dag steeds meer zullen gaan zien, een kerk met compromissen.
Een compromitterende kerk verandert het Woord van God omwille van tegenstand.

Een lauwe kerk is een mengeling van koud en heet.
Het heeft wel interesse voor de dingen van God maar ook een grote interesse voor de dingen van de wereld.
Zo’n ‘lauwe’ kerk voelt gerieflijk en aangenaam, en dat is de temperatuur die past bij de menselijke natuur.
Het is een kerk die zowel de wereld als Jezus wil behagen.
Is het niet vreselijk om deze woorden, die Jezus zegt tegen deze gemeente: “Ik zal u uit Mijn mond spuwen”, te horen? ( Openb. 3:15)
Misschien is het ook goed om onszelf eens die vraag te stellen: “Wie zijn wij als kerk in de mond van Jezus?”

Jezus beschrijft Zichzelf in deze laatste brief aan Laodica als “De Amen”.
Het woord Amen betekent “Waarheid”, Hij Die Zichzelf beschrijft als: “Hij die de Waarheid is!” (Johannes 14:6)
En, O lieve mensen, wat hebben wij Zijn waarheid vandaag de dag hard nodig.

Deze brief die persoonlijk door “De Amen” aan Loadicea werd geschreven is geen oude brief om in de prullenbak gegooid te worden.
Nog steeds lichten Zijn woorden op: “Wie een oor heeft, die hoort wat de Geest tot de Gemeenten zegt…..”. 
God spreekt tot ons door Zijn Woord, en ik zeg dit liefdevol maar vrijmoedig, je kunt maar beter luisteren naar wat Hij zegt!


Hartelijke groet,
Tjitske

Al honderdéénentachtig dagen ...

Inmiddels ben ik al bijna op de helft van mijn 'Driehonderdvijfenzestig maal dank - Blog 'Ogen die zien' en het is goed om eens even de balans op te maken van dit 'project'.

Over het algemeen gesproken kan ik zeggen dat het heel bijzonder is om te doen.

Ik, die nooit fotografeerde en nu ineens iedere dag één foto maak en dan ook nog op een Blog zet.

Gewoon, simpele foto's met mijn mobiel.

Iedere dag word ik 'gedwongen' om na te denken waar ik dankbaar voor ben; welke zegen ik heb ontvangen.

Iedere dag zoekend en speurend naar dat wat een glimlach op mijn lippen brengt en mijn hart blij maakt, en waarvan ik besef, dat Hij het is die mij dit geeft.

De afgelopen tijd ben ik behoorlijk druk geweest.

Allerlei nieuwe dingen zijn op mijn pad gekomen, mooie dingen, goede dingen, bijzondere dingen, maar ook dingen die veel tijd kosten en de nodige aandacht vragen.

Voor schrijven had/heb ik daarom niet zo heel veel tijd, maar voor dit Blog maak ik iedere dag even tijd vrij.

Weet je waarom?

Omdat ik gemerkt heb dat dit zoeken en speuren mij wat gas terug doet nemen, mij 'vertraagt' zoals Ann Voskamp het in haar boek 'Duizendmaal dank' zo mooi zegt.

Iedere dag word ik zo 'gedwongen' even mijn aandacht te verleggen van alles wat 'moet', van wat er speelt, gaande is, enz. naar iets waar ik God dankbaar voor ben.

Mijn rondjes met onze Jaylinn zijn niet meer hetzelfde.

Al loop ik iedere dag hetzelfde stukje, toch is er steeds opnieuw iets moois en iets nieuws te ontdekken. 

Ik merk dat ik dit stukje wereld met heel andere ogen bekijk, en niet alleen dit stukje wereld, maar ook elke andere plek waar ik kom.

Helaas kan ik sommige dingen niet met mijn mobiel vastleggen, zeker niet als mijn hondje erbij is, maar toch, ik zie en ben verwonderd, blij, vol vreugde ...

Het eekhoorntje dat ik ineens de boom in zie rennen.

De ooievaar bij het kasteel.

Die ene boom met bladeren tussen nog allemaal 'dode' bomen.

Het veulentje in de wei; het konijntje dat door de wei hipt ...

De kringen die regendruppels maken in een plas.

Het geluid van de regen en de hagel tegen de ruit.

Het geluid van kabbelend water.

Twee koerende Turkse tortelduifjes.

De wind in mijn gezicht.

Alleen al het benoemen van deze dingen brengt op de één of andere manier mijn hart en geest tot rust, en dat is precies wat ook het nemen van die foto en het op mijn Blog plaatsen doet.

Het brengt rust, het ontspant, het geeft vrede en vreugde en dankbaarheid in mijn hart.

Dankbaarheid.

Bewust worden van.

Ogen die zien ...

Ogen die zien wat God geeft, iedere dag weer.

Ook de regendruppel aan een punt van mijn paraplu ...

Verlaten?

Er is weer een nieuwe 'Bemoediging voor de nacht'.
>> 'Verlaten?' n.a.v. Psalm 22:2,3

Welterusten en slaap lekker!

Een liefdevolle groet,
Rita

Ik hoef niet bang te zijn!

BemoedigingsMomentje

Onze sterkte en onze hulp!

‘Want Ik ben de Ene, je God, die jouw rechterhand sterk maakt, - die zegt tot je zegt: vrees niet, Ik zal je helpen.’

Jesaja 41:13
(NB)


Wat een geweldige bemoediging vandaag van Dagelijks Woord!
Een bemoediging voor ons allemaal, maar in het bijzonder denk ik voor hen die het heel moeilijk hebben.

God belooft ons hier, dat Hij onze rechterhand sterk maakt.
Andere vertalingen gebruiken de woorden nemen, vastgrijpen of vasthouden, maar als we er even goed over na denken, en tot ons door laten dringen wat er gebeurt als iemand ons bij de hand neemt, ons vasthoudt of vastgrijpt op momenten dat we het nodig hebben, dan realiseren we ons dat er iets van de kracht, de troost en de sterkte van die persoon overgaat op ons; we kunnen weer even verder.
En zo is het nog meer met God.
Als Hij ons vastgrijpt, ons vasthoudt, gaat er kracht, troost en sterkte van Hem over in ons.
Een kracht en sterkte die vele malen groter en sterker is dan van mensen en een troost die dieper gaat dan enige menselijke troost.

Hij grijpt onze rechterhand, Hij houdt hem vast en maakt ons sterk!
En met dat Hij onze rechterhand vasthoudt en ons met Zijn kracht doorstroomt, zegt Hij tegen ons: ‘Wees maar niet bang, Mijn kind, wees maar niet bang, want Ik zal je helpen!
Je bent niet alleen!
Hoe donker het nu ook is, hoe moeilijk je het nu ook hebt, hoe groot je verdriet nu ook is, wees maar niet bang, Ik ben bij je en zal je er doorheen helpen.'

Als jij het vandaag moeilijk heb, Zijn kracht en troost hard nodig heb, zoek dan even een rustig en stil plekje voor een ontmoeting met Hem en overdenk deze woorden die God tot je spreekt.
Dan zal Hij je met Zijn  kracht en sterkte doorstromen, en je zult getroost worden door Zijn onvoorwaardelijke liefde.

God draagt ons van begin tot het einde!

Gedachten bij Hoofdstuk 1 van het boekje ‘Pluspunt’ van Tineke Tuinder -Krause.
Een schrijfboek over aantrekkelijk ouder worden.

En Ik blijf je dragen tot je oud en grijs bent.
Ik heb het gedaan en blijf het doen: 
Ik neem je op de schouders, 
Ik red je.
(GNB)

... tot in ouderdom ben ik dezelfde, 
tot in grijsheid zal ik u torsen,- 
zoals ik gedaan heb zo zal ik u dragen, 

ik zal u torsen en uitredden! 
(NB)

Jesaja 46:4


Jarig zijn als je ouder wordt.
Weer een jaartje erbij …
Het boekje spreekt van een mijlpaal (zo heet ook het 1e hoofdstuk) met ieder jaar dat erbij komt als je ouder wordt, maar ervaar ik dat ook zo?
Is het voor mij een moment van reflectie, van confrontatie of van keuzes?
Hoe ervaar ik het ouder worden?
Zie ik alleen maar deuren dichtgaan of gaan er ook nieuwe deuren open?
En welke rol speelt God in dit alles?
Allemaal vragen bij het eerste hoofdstuk van dit boekje.

Als ik hier mijn gedachten eens goed over laat gaan en alles wat er bij komt kijken eens op een rijtje zet, dan kan ik zeggen dat ik al met al erg blij met het ouder worden.
En het meest blij ben ik met wat ik allemaal heb mogen leren, de rijkdom die de moeilijke, ingrijpende en heftige jaren uiteindelijk toch heeft gebracht.
Verjaardagen zijn daarin voor mij niet zo zeer het moment van reflectie, van confrontatie , noch van keuzes; dat gaat bij mij eigenlijk meer geleidelijk door de tijd heen.
Ik ben een mens van bezinning, van nadenken, van overdenken, en het zijn voor mij meer de momenten als er iets gebeurt dat ik dat doe en niet specifiek met mijn verjaardag.

Eén ding is echter wel goed bij mij binnengekomen met dat ik richting de 50 jaar ging, namelijk dat God ons niet afschrijft als we ouder worden.
Hij geeft zelfs nieuwe dingen om te doen, dingen die we zelf misschien nooit (meer?) had verwacht, of er maar zelfs van had kunnen dromen.
Daarvan ben ik zelf het bewijs 
In het jaar dat ik 49 werd, bracht God Caroline van de Vate en mij bij elkaar en samen mochten we een prachtige Kunstdichtbundel uitgeven, en er ontstond een unieke samenwerking tussen ons.
Inmiddels zijn er meer producten van onze hand verschenen, en we verzorgen zelfs, in samenwerking met Martine Lage(muzikant) Vrouwen- en seniorenochtenden/-middagen/-avonden.
En dit is nog maar één ding van wat God in mijn ‘ouderwordende’ leven heeft gebracht en gedaan.

Zeker, bepaalde deuren sluiten als we ouder worden, maar het mooie is, dat er ook nieuwe deuren opengaan.
Nee, niet zomaar vanzelf, maar als we alles bij God brengen, het van Hem verwachten en doen wat Hij ons te doen geeft, dan kan er een wereld voor ons opengaan en ontdekken we misschien gaven en talenten waar we het bestaan niet van wisten.
Als dan ook de vraag uit dit boekje naar mij toekomt van: ‘Welke rol speelt je geloof in God daarbij’, dan kan ik niet anders zeggen dan: de Hoofdrol.
En dit zeg ik niet omdat het zo mooi klinkt, of vroom wil doen, nee, het is gewoon een feit.
En het is ook niet omdat ik zo christelijk en vroom ben, nee, het is simpelweg voortgekomen uit mijn nood en wanhoop.

Weet je, we hebben allemaal een keuze.
Niet als het gaat wat er in ons leven gebeurt, maar wel wat we er (vroeg of laat) mee doen.
Ik kon niets doen aan het feit dat ik jaren aan huis gekluisterd was door onze gezinsomstandigheden; ik kon er niet veel aan doen dat ik hierdoor praktisch geen sociaal leven meer had en een stuk mensenvrees had ontwikkeld, maar toen er herstel begon te komen, had ik wel een keuze of ik thuis bleef zitten, of er mee aan de slag ging.
God reikte mij dingen aan, en aan mij was de keuze of ik er wat mee ging doen of niet.
Ik vond het doodeng, en soms had ik het gevoel dat ik er een hartkwaal aan over zou houden, zo verwrong alles soms van binnen, en toch …
Nog steeds klinkt de belofte die ik God gedaan heb in mijn gedachten: ‘Heer, wat U op mijn pad brengt, dat zal ik doen.’
Sinds die dag heeft God heel wat dingen op mijn pad gebracht.
In het begin wilde ik alleen maar zeggen ‘o, Heer, dat kan ik niet, dat kan ik nooit’, maar mijn belofte aan Hem zorgde ervoor dat ik het wel deed, en zo kwam ik er achter dat ik gaven en talenten had, waar ik het bestaan niet van wist.
Dingen die ik nooit zou kiezen, omdat ik dacht dat het niets voor mij zou zijn, of totaal ongeschikt voor zou zijn, of …
Nou ja, vul alle excuses die we kunnen verzinnen maar in.
Allerlei dingen die ik nu zelfs erg leuk vind om te doen.

Hoe anders is mijn leven geworden.
Rijker, voller, dieper.
En alles wat we hebben meegemaakt, waar ik persoonlijk doorheen ben gegaan, is weer bruikbaar in Zijn koninkrijk om een ander te kunnen helpen.
Het belangrijkste in dit alles om te weten en te blijven onthouden is, dat ik geen dag alleen ben gegaan en zal gaan.

De belangrijkste bemoediging die ik wil doorgeven bij het ouder worden, is de boodschap dat je door God nooit wordt afgeschreven en dat er altijd dingen zullen zijn, die we mogen en kunnen doen en Hij zal daarin voor ons uit en naast ons gaan, tot we Zijn heerlijkheid binnengaan.


Onbegrijpelijk is het te weten dat Hij
mij draagt vanaf mijn prilste begin.
Onvoorstelbaar dat ik mag weten,
dat Hij dat ook altijd zal blijven doen.
Onbeschrijflijk dat ik mag weten,
dat Hij mij zo bemint!

(Naar: Jesaja 46:3b,4)

Vervulling van ons verlangen ...

Heer, mijn God, U bent het Die wij ten diepste nodig hebben, zelfs al erkennen wij dit niet.
Uw onfeilbare en onvoorwaardelijke liefde is waar het hart van ieder mens in wezen naar verlangt.
Hoe rusteloos en zoekende blijven wij niet totdat  wij Uw volmaakte liefde vinden.

In U, o God, komt ons rusteloze hart tot rust;
is onze eindeloze zoektocht voorbij.
Vreugde en vrede doorstromen ons hart;
vanaf nu zijn we werkelijk vrij.

Vervuld is ons diepste verlangen;
vervuld is de leegte in ons bestaan.
O, Volmaakte Liefde, 
U zult ons nooit begeven of verlaten,
maar op al onze wegen met ons gaan.

Jezus, o, Jezus, Volmaakte Liefde!
O, Jezus; Heiland, Verlosser en Heer.
U bent de weg tot God, de Vader;
ik geef U met heel mijn hart alle eer.

N.a.v. het stukje ‘Fulfilling our desire’ uit >> ‘Love is …’ – Promise Journal

De tekenen der Tijden!

Het is lang geleden, dat ik zo weinig geschreven heb als afgelopen maand.

Was het eerst de griep die mij had geveld en het herstel daarvan, vervolgens was mijn agenda zo gevuld, dat het voor mij beter was om de tijd die ik had, even anders in te vullen.

Vandaar dat het woord van de maand van Tjitske Meijer twee keer achter elkaar komt.

Hoe druk in het ook had de afgelopen tijd, ik ging wel door met mijn DankbaarheidsBlog 'Ogen die zien' en ik merkte dat juist door deze kleine momenten van zien, foto maken en plaatsen, er precies genoeg rust kwam waardoor ik niet het gevoel kreeg van ik heb teveel hooi op mijn vork.

Ik mocht dienstbaar zijn in Zijn koninkrijk zonder mezelf voorbij te lopen.

Een bewijs dat dankbaarheid rust brengt en ontspant, simpelweg, omdat het ons bij de Gever van alles brengt; de Enige bij wie wij werkelijk tot rust kunnen komen en van wie wij de kracht ontvangen om verder te kunnen.

En hier dan het Woord van de Maand April ...

Woord van de Maand

Door: Tjitske Meijer

'Bij het vallen van de avond, zegt gij: Goed weer, want de lucht ziet rood.
En des morgens: Vandaag ruw weer, want de lucht ziet somber rood.
Het aanzien van de lucht weet gij te onderscheiden, maar kunt gij het de tekenen der tijden niet?'

Mattheüs 16:2,3


In de week voor Pasen (Pesach) waren er opnieuw terroristische aanslagen en dit keer in Brussel waar opnieuw weer vele onschuldige slachtoffers zijn gevallen.
Je zag gruwelijke beelden van mensen die in paniek en radeloze angst wegrenden.
Maar zijn dit niet de weeën waar Jezus over spreekt in Mattheüs vierentwintig?
Net zomin de Joodse leiders de tekenen der tijden niet konden onderscheiden zo ook kunnen velen van Gods kinderen dit niet ondanks dat wij de hele Bijbel tot onze beschikking hebben.
Maar waarom herkennen wij Gods tijden dan niet?
We hebben onze ogen open en toch lijken we blind voor de waarheid.
Willen we het niet zien?
Kunnen we het niet zien omdat we niet weten hoe we met deze waarheid om moeten gaan?
Het is een feit, lieve vrienden, dat we in een  wereld leven die ongeneeslijk ziek is en vol met mensen die bezeten zijn van het kwaad!
We kunnen en mogen het niet ontkennen.
God heeft niet alleen in het verleden tot ons gesproken maar Hij doet dit, in Zijn grote genade, vandaag de dag nog steeds.
Hij roept maar het probleem is dat we niet horen en daardoor zien we niet.

Uiteindelijk is het de media die ons, met zijn afschuwelijke beelden, weer even wakker schudt.
Maar hierin zie ik ook dat God dit medium  gebruikt om te laten weten hoe laat het is op Zijn klok! De Bijbel spreekt heel duidelijk over deze tijd en dat de duisternis zal toenemen en de aarde zal bedekken. (Jesaja 60:2)
Het is heel opmerkelijk wat het woordje ‘duisternis’ ( in het Hebreeuws - חֹשֶׁךְ chôshek) betekent. Chôshek betekent niet alleen duisternis maar ook ellende, vernietiging, dood, onwetendheid, negeren, verdriet, boosheid.
Zien we dit niet allemaal terug in wat er in de wereld gebeurt?
De mens is van zichzelf boos en brengt daardoor niet alleen ellende en verdriet voort, maar ook dood en vernietiging.
De oorzaak is dat zij de God van Israel niet vrezen en Zijn  geboden: 'Gij zult niet stelen, gij zult niet doden etc.....', negeren, niet  willen gehoorzamen.   (Ex.20)

Ik heb vele gemeentes, op verschillende plekken in de wereld en in ons eigen land, bezocht en vraag mij af waarom er zo weinig over het Profetische Woord en het prachtige boek Openbaring wordt gesproken.
Juist het Profetische Woord en het boek Openbaring vertellen ons  wat er nog gebeuren gaat.
Paulus zegt tegen Timoteüs:  'Weet wel dat er in de laatste dagen zware tijden zullen komen.'
En hij laat Timoteüs weten wat ons nog te wachten staat. (lees 2 Tim.3)
In zijn waarschuwing benadrukt hij het nog eens met: 'Weet wel…!'
Het kan niet duidelijk genoeg gezegd worden.

Lieve vrienden, de  tekenen der tijden zien we onder ons en schreeuwen om onze aandacht.
God heeft alles laten opschrijven zodat wij de tekenen der tijden kunnen weten en dat wij getuigen mogen zijn van wat er staat te gebeuren.
Wij zien, door de tekenen in deze wereld, dat God Zijn Woord in een rap tempo aan het vervullen is.
De religieuze leiders hadden geen inzicht in de tekenen der tijden en vroegen steeds weer om een teken, om een wonder, terwijl ze getuigen waren geweest van zoveel wonderen en tekenen die Hij had gedaan.
Het probleem was niet het gebrek aan tekenen maar hun eigen ongehoorzaamheid aan God en hun ongeloof.

Het grootste teken, het bewijs van Zijn liefde is dat God niet alleen naar de mens kwam in Zijn Zoon Jezus Christus, maar ook in Zijn sterven en Zijn opstanding!
Een groter teken is er niet.
Ook al heb je het niet gezien en was je er niet bij ik hoop dat je het gelooft.
Laten we Hem niet steeds om een teken vragen, maar geloof en vertrouw Hem.
Jezus zegt: 'Zalig zijn zij die niet zien en toch geloven.'  (Joh. 20: 24-29).

Hartelijke groet,
Tjitske

Het volmaakte offer!

Woord van de Maand

Door: Tjitske Meijer

'Ik heb lust, o mijn God! om Uw welbehagen te doen; 
en Uw wet is in het midden mijns ingewands.' 

Psalm 40:9

Vraag op straat aan de gemiddelde voorbijganger wat Pasen betekent, en men zal enkele dingen opnoemen, maar de werkelijk betekenis blijft toch voor velen een mysterie.
Gelovigen zullen, hoop ik, wel die vraag kunnen beantwoorden en je vertellen dat het met het sterven, met de kruisiging, van Jezus Christus te maken heeft, en vergeving van zonden.
Maar weinigen beseffen de werkelijke reden waarom Jezus Christus die weg aflegde naar Golgotha.
Dat Zijn dood en opstanding een veel diepere betekenis heeft en veel verder reikt dan dat!

Uit onderzoek blijkt dat veel kerkgangers, die oprecht naar de kerk gaan, het moeilijk vinden om de vergeving, die Jezus Christus door Zijn sterven aan het kruis voor onze zonden, ( ellende) heeft bewerkstelligd te aanvaarden, en in sommige gevallen het moeilijk vinden om het te geloven. Enkelen gaven als antwoord: "Het moet je gegeven worden!!!"

Iemand vroeg: “Waarom wordt er in zoveel “Gereformeerde kerken” steeds de nadruk gelegd op de “ellende” van de mens!

En waarom wordt altijd de weg van de bekering uitgelegd via ellende, verlossing en dankbaarheid. Waar vindt u in de Bijbel dat we ons eerst voor 100 procent bewust moeten zijn van onze ellendige staat, voordat Jezus ons wil redden?”

In Hosea 4:6 staat: 'Mijn volk gaat ten gronde door gebrek aan kennis.' 
Wanneer we de moeite zouden nemen om de prediking, die op de zondag wordt gepredikt, te onderzoeken in het licht van God , dan zouden er al heel wat onopgeloste vragen beantwoord worden. God heeft Zijn verlossingsplan vanaf Genesis 1 aan ons bekend gemaakt.
Nergens vind je in de Bijbel waar staat dat je eerst voor 100% bewust moet zijn van je “ellendige staat” of zoals ik het zou willen benoemen: “Je zonden”.
We leven in een gebroken wereld en worden dagelijks overspoeld met de zonde van deze wereld die steeds meer terrein wint in onze huizen!
Dus je begrijpt wel dat we niet verlost zijn en niet verlost worden van “de ellende ” van deze
wereld.
Integendeel zelfs, de Bijbel laat ons weten dat de zonde zal toenemen.

Jezus vraagt niet van mij, niet van jou, om eerst 100% bewust te wezen van je “ellendige staat” voordat je Zijn offer mag aanvaarden.
Nergens in de Bijbel kun je dit soort eisen terug vinden want Hij weet dat we in onszelf noch het vermogen, noch de natuur hebben om alles goed te doen.
We moeten ons ervan bewust worden dat onze lichamelijke mens neigt naar de zonde, terwijl onze geestelijke mens dat niet doet en je gaat ervaren, als kind van God, dat er een voortdurende strijd gaande is.
Je zult dan waarschijnlijk net als Paulus hetzelfde uitroepen: "Ik ellendig mens!" Let wel: Paulus zegt niet dat hij een zondaar is en daardoor ellendig is, maar Paulus zegt dat hij zich ellendig voelt vanwege die strijd die er is.
Niet de strijd als zondaar, maar de strijd tegen zijn eigen lichaam dat nog steeds trekt naar de zonde. En dat voelt ellendig!
Maar hij zegt er achteraan: "Ik dank God door Jezus Christus!" (Romeinen 7:24-26)

Het goede nieuws is dat God Zijn Zoon gegeven heeft voor jou, voor mij, voor een ieder die in Hem wil geloven.
Het is het grootste wonder der menswording dat de Godheid in een lichaam gewoond heeft in de mens Yeshua.
Hij was slechts met één ding vervuld en dat was om de wil van Zijn Vader te volbrengen.
Jezus, Die, door Zijn offer, ons met God verzoend heeft!
Als je erover nadenkt dan duizelt het want wees maar eerlijk: jij en ik, wij kunnen dit niet bevatten!
We naderen Pasen (Pesach), een heenwijzing naar Yeshuah, het ware Paaslam (Pesach-Lam), dat voor ons werd geofferd!
Een feest dat God zelf heeft ingesteld.
Maar om dit feest te willen vieren zul je je met God moeten verzoenen door een stap te
nemen in geloof en door Zijn offer aan te nemen.
De sleutel : GELOOF!

'Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, 
opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren ga maar eeuwig leven ontvangt.'
(John. 3:16)

Hartelijke groet,
Tjitske .

Facebookpagina 'Bloem in Gods tuin' viert feest

Toen ik met mijn Facebookpagina 'Bloem in Gods tuin' begon, had ik nooit verwacht over de 1000 like's te komen, en toch is dit gebeurd.

Hoe bijzonder!

Maar meer dan het aantal telt de zegen die God eraan verleent, waardoor mensen bemoedigd worden, geraakt worden, getroost worden.

Sommige reacties maken mij echt stil en diep onder de indruk van hoe God werkt.

Ik wil dit dan ook graag vieren met het weggeven van de onderstaande cadeau's.

Wil je mee doen, ga dan naar mijn Facebookpagina (zie Badge onderaan), like en/of deel het berichtje en laat een reactie achter (dit omdat ik anders door persoonlijke instellingen je niet kan achterhalen)

De cadeau's zijn:
1 - De kunstdichtbundel 'Wandelend in Zijn Licht'
2 - De weekkalender 'Het Licht op jouw pad'
3 - Set van twee cadeauboekjes 'Zijn Licht voor jou' en 'Het Licht tegemoet
4 - Set kaarten 1 - Arend, God alleen, Handen, Kwetsbaar, Waardevol en Het licht tegemoet
5 - Set kaarten 2 - Bloem in Gods tuin, Vertrouwen, Levend water, Koesteren, Bescherming en Vertrouwen
6 - Set kaarten 3 - Kostbaar en geliefd, In Zijn Licht, God staat mij ter zijde, Zegen, Genade en Koesteren

In week 10 zal ik bekendmaken wie er wat gewonnen heeft.

Boven alles echter gaat mijn dank uit naar Hem, die dit alles heeft bedacht, vormgegeven en uitgewerkt. 

U zij alle lof, dank en eer.
U wil ik prijzen telkens weer.

God staat mij terzijde!

BemoedigingsMomentje

Een luisterrijke kroon ...

Gedachten bij de tekst van Hoofdstuk 1 van het boekje ‘Pluspunt’ van Tineke Tuinder -Krause.

De luister van jongelingen is hun kracht,- 
de pracht van ouderen is grijs haar. 

Spreuken 20:29
NB
(Daar ik niet echt gewend ben aan de NBV, kies ik voor een andere vertaling voor de Bijbelteksten waar naar verwezen wordt)


Grappig is om te ontdekken dat verschillende dingen waar Tineke het over heeft in het eerste hoofdstuk, al menigmaal in mijn gedachten is geweest.
Maar laat ik bij het begin beginnen, namelijk de Bijbeltekst die aan de andere kant is afgedrukt op een foto.
‘De pracht van ouderen is grijs haar.’

Ik zou eigenlijk best eens willen weten wat er in jou omgaat als je deze Bijbeltekst leest.
Zelf vind ik het een prachtige tekst, al moet ik eerlijk bekennen dat ik dan bij het woord ouderen, wel mensen in gedachten heb die toch wel zestig  jaar en ouder zijn.
Terwijl ik ook wel besef, dat ook ik aan het ouder worden ben, nog wel geen zestig maar  toch …

Grijs haar vind ik echter vaak wel heel erg mooi.
Al hoor ik in gedachten dan wel mijn moeder, die het jaar en dag moest doen met een 'peper-en-zout' grijs, en dat helemaal niet zo leuk vond.
Grijs haar had ze helemaal geen problemen mee, maar dat 'peper-en-zoutkleurtje' …
En ja, daar kan ik wel inkomen.
Mijn beide schoonouders daarentegen zijn zilvergrijs tot wit, en mijn man heeft net als zij prachtig zilvergrijs haar.
En eigenlijk is dat het grijze haar dat ik dan in gedachten heb als we het hebben over grijs haar.

Net als bij ons op de VrouwenBijbelstudiegroep, daar  is een vrouw van net 50+ en zij heeft er voor gekozen om haar haar niet meer te verven, maar om het grijs te laten zijn, en weet je, ze heeft echt prachtig haar!
Een heel vlot en modern kapsel, en die kleur, donker en licht grijs … zo mooi!
En dan op de Women to Womendag, daar sprak iemand die ik nog kende van jaren geleden, ook zij verft haar haar niet meer en het is schitterend zilvergrijs, bijna wit en zo mooi!

Mijn eigen haar is nog lang niet grijs, al zijn er al wel bepaalde plekken die al aardig grijs/wit beginnen uit te slaan, en er loopt menig zilverdraad door mijn middenblonde haar.
Tot nu toe vind ik het helemaal niet erg, eigenlijk nog best wel leuk, en ik hoop dat deze instelling zo blijft.
Zeker als ik de woorden in de Bijbel lees over grijs haar.
Want weet je wat er nog meer staat?

Spreuken 16:31
‘Een luisterrijke kroon is grijsheid, …’
NB

Een luisterrijke kroon!
En toch, ondanks dat de Bijbel zulke bijzondere betekenis geeft aan het hebben van grijs haar, verft menig vrouw (en misschien ook wel man, wie zal het zeggen) haar grijze haar en bedekt zo deze ‘luisterrijke’ kroon.
Zelf ben ik er nog niet helemaal over uit al neig ik naar niet verven :)


Mijn dochter heeft de kappersopleiding gedaan, en in die tijd moest moeders natuurlijk regelmatig op komen draven om model te zijn en zo is mijn haar ook een enkele keer in de verf gezet.
Nauwelijks zichtbaar, één tintje donkerder met wat high- en lowlights, maar toch, mijn grijze haren die te voorschijn beginnen te komen waren voor een tijdje verdwenen.
Inmiddels is mijn eigen haarkleur weer helemaal terug en daarmee ook mijn grijze haren.
Zeg maar, een natuurlijke ‘coupe de soleil’, met een enkele uitschieter aan de voorkant.
Ik moet zeggen dat ik dit nog steeds wel erg leuk vind, die lichte plukken, en in het hoekje bij de scheiding, waar het bijna grijs/wit is, vind ik ook niet verkeerd.
Maar wat als het doorzet en ik steeds grijzer word, of wat ik eigenlijk veel erger vind en meer voor de hand ligt met mijn haarkleur, peper-en-zout grijs …
En toch …

De pracht van ouderen is grijs haar …
Een luisterrijke kroon is grijsheid …
Dit zijn wel Gods woorden tegen ons, tegen mij!
Hmm, op mijn leeftijd (dit jaar word ik 55)  nog niet zo erg, maar wat als je net dertig bent …

Workshop

Vrij onverwachts (de vraag kwam vorige week maandag op de beurs pas naar mij toe) vanmorgen een Workshop gedaan bij Caroline van de Vate.

Het is inmiddels alweer zeven jaar geleden dat ik het eerste gedicht schreef bij één van haar schilderijen en ruim zesenhalf jaar dat we samenwerken, maar, een workshop had ik nog niet eerder bij haar gedaan.
Nu moet ik ook zeggen dat schilderen haar ding is en schrijven de mijne, echter met de workshops die zij geeft, kan iedereen meedoen.
Een kratje beschilderen of een bord, eventueel met behulp van sjablonen, en voor je het weet heb je iets leuks.
Kon ik ook, was haar overtuiging.
Zelf zag ik dit altijd wat minder zitten, maar goed, vandaag was het dan toch zo ver.
En wat ben ik blij dat ik ben gegaan; wat was het leuk, en vooral, wat ben ik trots op het resultaat!

Het had nog wel voor mezelf even wat voeten in de aarde, want ik moest mijn perfectionisme wat ik dan heb (of moet ik zeggen mijn faalangst), aan de kant zetten en gewoon doen.
Want, wat maakt het uit als het niet helemaal in het midden zit, of een beetje scheef, of ...
Het duurde dan ook even voor ik de eerste letter erop tamponneerde, maar daarna ...

Na het plaatsen van nog een paar hartjes ter decoratie en en kruis(je), vond ik mijn werkstuk klaar.
En hier is het:

De tekst op het bord verwijst naar het laatste couplet van het gedicht 'Gebroken Volmaakt' dat ik eens heb geschreven.
Van de woorden van het laatste couplet ben ik overtuigt dat de Heilige Geest ze mij heeft ingegeven, daar ze een onuitwisbare indruk in mijn hart hebben achtergelaten.
Het beroerd mijn hart dan ook zeer, dat ik deze woorden nu heb vast mogen leggen op dit bord.
Achter deze laptop zit een heel dankbaar en blij mens :)
En jij die dit leest, jou wil ik graag (nog een keer?) bemoedigen met het hele gedicht:

'Gebroken Volmaakt'

Gebroken,
door de wereld
aan de kant gezet.
Gebroken,
niemand die je ziet,
niemand die op je let.

Gebroken
door tegenslag
op tegenslag.
Gebroken,
elke stap is
een uitputtingsslag.

Gebroken
door verlies
van wat of wie
je dierbaar is.
Gebroken
door de pijn
en het verdriet
van het gemis.

Gebroken
door wat je
is aangedaan.
Gebroken,
en de moed ontbreekt
om een nieuwe weg
in te slaan.

Volmaakte hemelse heerlijkheid,
ruilde Hij in
om mens te worden
van vlees en bloed.
Volmaakte hemelse heerlijkheid
ruilde Hij in
voor een leven in haat
en tegenspoed.

Verraden en verloochend.
Bespuugd, geschopt en geslagen.
Met doornen gekroond,
gedwongen Zijn kruis te dragen.

Vastgespijkerd aan het kruis,
door Zijn vader verlaten.
Een marteldood gestorven,
in een graf achtergelaten.

Op de derde dag
opgestaan uit de dood;
een einde makend
aan alle schuld en nood.

Doorboorde handen
reiken vol liefde
oneindige genade aan;
bevrijding en genezing
op de nieuwe weg
die je met Hem mag gaan.

Gebroken en volmaakt.
Volmaakt werd gebroken,
gebroken volmaakt.

Opnieuw opa en oma

Het is vandaag precies een week geleden dat we opnieuw opa en oma mochten worden van een prachtige kleindochter.

Ons hart is vol dankbaarheid en vreugde om dit nieuwe leven, en omdat de Heer moeder en kind spaarde, en bewaarde.
Wat een rijkdom!
Dank U, Heer, dank U wel!
Geprezen zij Uw Naam!

Isa Zoë

Gewijd aan God  -  Leven

Want U bent mijn hoop, Heere HEERE,

mijn vertrouwen vanaf mijn jeugd.

Op U heb ik gesteund van de moederschoot af,

van de baarmoeder af  bent U mijn Helper;

voortdurend zal mijn lof van U zijn.

Ik ben voor velen als een teken geweest,

maar U bent mijn sterke toevlucht.

Laat mijn mond vervuld worden met Uw lof

en met Uw luister, de hele dag.

HSV

Psalm 71:5-8

Lieve Isa Zoë,

je bent mijn derde kleindochter,

maar hoe ontroerend was het niet

om ook jou te mogen begroeten

en het wonder van jouw leven

te aanschouwen.

Een heel leven ligt nog voor je,

slechts enkele dagen zijn er pas voorbij.

En toch is er Eén die jou

vanaf het allereerste begin kent

en Die er naar verlangt je eens 

Zijn levensplan te ontvouwen.

Gewijd aan God en Leven

zijn de betekenissen van de namen

die je van je ouders hebt ontvangen.

Hoezeer spreekt daaruit niet 

hun verlangen dat jouw leven 

aan Hem zal zijn gewijd.

Mijn lieve schat, 

dat is ook mijn gebed.

Blijf daarom ook 

elke dag van je leven

dicht bij Jezus,

en laat Hem het zijn die jou

op al je wegen leidt.

Hoop op Hem,

vertrouw op Hem,

steun op Hem;

Hij is de Bron van leven,

van liefde, vreugde en kracht

in elke omstandigheid.

Lieve

Isa Zoë,

zo zegen ik jou:

met vastberadenheid

om Zijn wegen te gaan.

Met standvastigheid

om tot Zijn eer te leven.

Met moed en kracht

om van Hem te getuigen.

Maar bovenal 

met een hart als dat van Jezus,

vol van liefde 

en bewogenheid.

Ik hou van je

en zal er voor je zijn zolang ik leef.

Liefs oma 

Maak Hem wakker!

Woord van de maand

Door: Tjitske Meijer

'Terwijl zij op het meer waren, stak er plotseling een hevige storm op.  
Jezus lag rustig te slapen en werd er niet wakker van!' 
Marcus. 4:37,38 / Matt.8:25
(Vrije vert.)


De discipelen,  die  gewend waren om dagelijks het water op te gaan, kenden het leven in en op zee 'als hun broekzak'.
Maar toch raakten zij in paniek toen, terwijl zij naar de overkant wilden gaan, er plotseling een hevige storm losbarstte.
Door hun angst waren ze blijkbaar vergeten dat Jezus ook aan boord was.
En  Hij merkte er ‘schijnbaar’ niets van want Hij bleef gewoon doorslapen.
Uiteindelijk, toen het schip dreigde te zinken, riepen zij in hun nood naar Jezus en  maakten  Hem wakker met de woorden: “Meester, Meester, red ons wij vergaan!”
En Jezus stond op en sprak tot de storm “Zwijg,  wees stil” en het werd volkomen stil.
De discipelen  waren verbaasd en zeiden: “Wat voor iemand is dat toch, dat zelfs de winden en de zee Hem gehoorzamen?”

Het is de God van Abraham, Isaäc en Jacob, die ongeëvenaard is in Zijn Almacht.
Het is de Eeuwige die de schuimende golven van de Rode Zee  overeind hield en zo een weg baande ten behoeve van Zijn volk om hen te bevrijden van de Egyptenaren.  
Zijn woorden: 'Zwijg  stil' brengen niet alleen de bulderende zeestorm tot bedaren maar zullen, op Zijn tijd, ook het bulderen van alle volkeren  tot zwijgen brengen.
Volken zijn even onstuimig en moeilijk te regeren als de zee zelf.
Zij zijn veranderlijk, verraderlijk, rusteloos en onstuimig.
Zij kunnen geen toom verdragen en willen door geen wetten in bedwang worden gehouden.
Hij laat toe dat de woede van Zijn vijanden zich tegen Hem verheffen en Zijn Koninkrijk, maar ook die woede beheerst Hij naar Zijn welbehagen.
Er gebeurt niets buiten Hem om!
Hij heeft het laatste woord!

Net zoals de discipelen vraag jij je misschien ook af, sinds je een volgeling van Jezus bent,  waarom je al die beproevingen moet meemaken waarbij je geloof zelfs schipbreuk dreigt te lijden.
Maar Jezus wil dat wij van deze storm een les zullen leren.
Velen van ons verkiezen de begaanbare weg maar als wij Hem willen volgen dan betekent dit de weg volgen die Hij gaat.
Hij verkoos om met Zijn discipelen over het water te gaan en Hij had daar een goede reden voor. Deze storm namelijk was om hunnentwil opdat de Zoon erdoor verheerlijkt zou worden.
Jezus wilde hen tonen dat zij, die met Hem over de oceaan van deze wereld gaan, ervaren dat  de zee er niet altijd gladjes bij zal liggen en de zon niet altijd hoog aan de hemel zal schijnen.
Nee, we moeten er zelfs rekening mee houden dat er moeilijke tijden voor de deur staan.
En niet, zoals vele welvaartspredikers ons vertellen,  dat alles gladjes zal verlopen nu je een volgeling van Jezus bent geworden.
Hun boodschap kan op het eerste gezicht goed klinken maar wanneer je het Woord van God zelf onderzoekt zul je ontdekken dat hun woorden ten diepste haaks staan op het Evangelie van onze Heiland.
Sommige leren, onder andere, dat alle gelovigen recht hebben op voorspoed, welvaart en gezondheid! Maar dit is niet wat de Bijbel ons leert.
We weten dat, ook wanneer je een kind van God bent, het niet altijd voorspoedig gaat.
Velen hebben het financieel zwaar en kunnen net het hoofd boven water houden.
Anderen kampen weer met hun gezondheid.
Wordt wakker lieve mensen!
Er raast een storm over deze wereld van veel dwalingen, lauwheid, geloofsafval en hebzucht.
Jezus heeft ons hiervoor gewaarschuwd; 'Ziet toe dat niemand u verleidde.'

Wanneer donkere wolken je leven overschaduwen en een stormdepressie over je leven trekt,  is het zo begrijpelijk dat je Jezus op dat moment vergeet, simpelweg omdat je angst en je paniek op dat moment groter is dan je geloof.
Doe dan net als de discipelen, schreeuw het uit naar Hem!
Maak Hem wakker!
Meester, Meester, red mij!
Hij alleen kan rust brengen in je ziel.
De ware discipelen kwamen niet om en ook als jij in de boot stapt met Jezus kom je niet om. Volkomen vertrouwen op God is dat, ondanks dat de storm rondom je tekeer gaat, je toch rustig je hoofd kunt neerleggen op het kussen van een zuiver geweten en in vrede kunt slapen met die zekerheid dat Hij alles in Zijn hand heeft.
Laten we wel wezen: Wij hadden allang schipbreuk geleden indien Zijn hand ons niet had bewaard.
Christus kan wel slapen maar Hij zal Zich nooit verslapen!
Hij zal zorgen dat je veilig aan de overkant komt.

Hartelijke groet,
Tjitske

Dank onder alles!

In een boek kwam ik onderstaand citaat van Matthew Henri tegen, wat hij schreef nadat hij was beroofd:

Laat mij dankbaar zijn -
ten eerste, omdat ik nooit eerder beroofd was
ten tweede, omdat hoewel zij mijn portemonnee namen, ze mij niet het leven benamen
ten derde, omdat hoewel zij alles van mij namen, het niet veel was
en ten vierde, omdat ik degene was die beroofd was, niet degene die beroofd had.


Dit citaat deelde ik gister ook op onze VrouwenBijbelstudiegroep, waar we bezig zijn met het thema 'Dankbaarheid'.
Welk een les ligt er in deze woorden van Matthew Henri.

• Hoe gaan we om met de dingen die gebeuren?
• Wat is onze reactie erop?
• Welk effect heeft onze reactie op de mensen in onze omgeving?
• Welk effect zal het hebben op mijn eigen leven?

Dat Matthew Henri dit schreef naar aanleiding van beroofd te zijn, brengt mijn gedachten heel wat jaren terug in de tijd; sommige dingen schijn je niet te vergeten ...
Het was vrijdagavond zo rond half negen/negen uur.
Ik was elf jaar, en liep met een jongen die iets jonger was dan ik, aan het einde van de straat waar ik woonde.
We hielpen een bloemenman met venten.
Eerst was het zo dat ik samen met hem liep en dan mocht ik aanbellen.
Als er bloemen werden gekocht, mocht ik de bloemen aan de klanten geven.
Als beloning kreeg ik dan een gulden (of een rijksdaalder als we een goede avond hadden gehad) en vaak een bosje bloemen mee naar huis.
Het was altijd bij ons in de straat en in de straten rondom ons huis.
Maar met de komst van het andere jongetje erbij, draaide het er op uit, dat wij, met z'n tweetjes bloemen liepen te venten.
Als ik er nu zo over nadenk kan ik het nauwelijks begrijpen, twee kinderen van 10 en 11 jaar, die bloemen lopen te venten langs de deuren.
Mijn ouders zullen vast niet hebben geweten dat ik daar met dit jongetje liep en niet meer met een volwassene.

Die bewuste avond waren we klaar met onze straat en we liepen richting de bus met bloemen die net om de hoek stond.
Ik liep net iets voor het jongetje (ik ben zijn naam vergeten) uit en stak ter hoogte van de steeg de straat over.
Toen ik over mijn schouder keek, stond daar ineens een man met een wit mondkapje voor en met dat ik hem aankeek, pakte hij mij vast bij mijn schouder.
Op hetzelfde moment klonk er een enorm gegil van het jongetje.
Ik rukte mij los en rende de hoek van de straat om naar de bloemenman.
Eer hij bij het jongetje was, was de geldtas al verdwenen, maar het jongetje gelukkig ongedeerd.
Hij had geloof wel een klap op zijn hoofd gehad, maar ...
Hoewel er vele mensen thuis waren, had niemand het geschreeuw van de jongen gehoord, maar toen de politie arriveerde gingen ineens vele deuren open ...

Vervolgens moesten we naar het politiebureau, waar we ons verhaal moesten vertellen.
In mijn hoofd kan ik de agent nog horen zeggen 'Nee, dat niet, dat betreft die ander, je moet vertellen wat er met jou gebeurd is' of iets in die richting.
Nog herinner ik mij mijn frustraties en tranen, dat ik mijn verhaal niet mocht vertellen op mijn manier.
Het was rond half twaalf dat ik eindelijk thuis was, dat is wat ik mij tenminste herinner.
En met de beroving kwam er een einde aan het bloemenventen.
Mijn laatste herinnering aan deze gebeurtenis is dat mijn vader mij voor heel lange tijd overal moest komen ophalen en/of wegbrengen, want ik durfde nergens meer alleen heen.

Ik weet, ik was nog maar een kind, dus reageren zoals Matthew Henri reageerde, zat er niet in.
Maar nu, zo velen jaren later, komt deze herinnering wel boven en als ik hem nu in het licht zet van zijn woorden ...
Diepgewortelde angst is met deze, en nog enkele nare gebeurtenissen, mijn leven binnengekomen,
en soms loop ik nog steeds tegen dingen aan als gevolg hiervan.
En het voelt alsof als ik ga doen wat hij deed, ik boven deze gebeurtenis(sen) uit zal stijgen, waardoor deze gebeurtenis(sen) anders in mijn herinnering zal gaan voortleven.

Verandering van denken, anders naar dingen gaan kijken,  ...
Dankbaar zijn, zelfs na zoveel jaar ...

En daarom wil ik zelfs na zoveel jaren, met Matthew Henri zeggen:

Laat mij dankbaar zijn -
ten eerste, omdat ik nooit eerder beroofd ben, en ook nooit meer daarna
ten tweede, omdat zowel ik, als het andere jongetje, lichamelijk ongedeerd wegkwamen
ten derde, omdat er daarmee een einde kwam aan iets onverantwoordelijks
ten vierde, omdat ik een vader had, die mijn angst erkende en mij wegbracht en haalde voor lange tijd
ten vijfde, omdat ik degene was die beroofd werd, en niet degene die beroofde (nooit bij stilgestaan)
ten zesde, omdat God dingen -boeken met citaten (en allerlei andere dingen)- op mijn pad brengt tot genezing, tot groei, tot ... 

Wat zal er gebeuren, wat zal het gevolg zijn, als ik dit zou doen met alle dingen die nog bij tijd en wijle in mijn hoofd rondspoken?

Yes! ik word een dagje ouder ...

Met vreugde ouder worden.


Al even heb ik het boekje ‘Pluspunt’ van Tineke Tuinder –Krause in mijn bezit, maar het was er nog steeds niet van gekomen om erin te beginnen.
Het is ook niet zomaar een leesboek, maar een lees-schrijfboek met gedachten over ouder worden; aantrekkelijk ouder worden, staat er zelfs op de voorkant.
Een boekje, dat je uitdaagt om niet alleen te lezen, te bekijken, te overdenken en van te genieten, maar ook om op te schrijven wat je bezighoudt.
Om je gedachten, vragen en antwoorden toe te vertrouwen aan het papier.

Aan de ene kant vraag ik me af of ik niet te jong ben voor dit boekje (ik ben 54 en wordt dit jaar 55), aan de andere kant … hoe je het ook wendt of keert, ik ben wel in de herfst van mijn leven gekomen.
Tenminste zo zie ik dat.
Zeg maar van 0 tot 25 jaar is de lente van je leven, van 26-50 de zomer, van 51-75 jaar de herfst en van 76 tot …  de winter.
Misschien slaat het nergens op, maar toch, zo ervaar ik het, en dat in ogenschouw genomen, schaar ik mijzelf toch maar bij de categorie ouder worden.
Want zeg nu zelf, ouder worden zegt immers niet gelijk dat je echt oud wordt, of oud bent.

Wat mij vooral aansprak aan dit boekje, was wat er óók op de voorkant staat, namelijk ‘aantrekkelijk ouder worden’.
Echter ook wat op de de achterkant staat, namelijk over de nieuwe fase van je leven die ook voordelen biedt, sprak mij aan, want ja, ik ben inmiddels, als oma van twee prachtige kleindochters en een derde, die iedere dag geboren kan worden, in een nieuwe fase van mijn leven gekomen,
Twee kinderen getrouwd, en nog wel twee ‘thuis’, al is dat ‘thuis-zijn’ meer op papier en vanwege een bed, dan wat anders, maar goed ..., ook dat is goed.


In ‘Blogger-land’ zijn veel Blogs over gezinnen, soms met alleen kleine/jonge kinderen, soms jong en wat ouder, maar er zijn maar weinig Blogs (misschien meer dan ik weet van heb, in dat geval: laat hier onder maar wat links achter – heel graag zelfs) over of rond het ouder worden.
Hmmm, misschien dat ik naar aanleiding van dit boekje wel enkele blogs ga schrijven.
Gewoon mijn gedachten delen (en hopelijk ook reacties daarop terug ontvangen) over de dingen die in het boekje naar voren komen.
En vooral, omdat er, zelfs op deze leeftijd, nieuwe dingen op mijn pad zijn komen die ik mag gaan doen.
Dingen, waarvan ik niet meer had gedacht dat dat nog zou gebeuren.
En mede daardoor ervaar ik dat ik met vreugde ouder word.
Daarnaast zou ik ook echt voor geen goud meer twintig willen zijn.
Eigenlijk kan en durf ik inderdaad wel te zeggen: Yes! ik word een dagje ouder!
En weet je, ik ben daarin zooo … benieuwd naar wat God nog allemaal gaat doen in- en met mijn leven.
Want, ik mag dan misschien een dagje ouder worden, maar ik ben nog vol verlangen, misschien nog wel meer dan toen ik jong was, om God te dienen en te eren in wat ik kan en mag doen.

Ben zo eigenlijk ook wel heel benieuwd wat en waar het boekje mij gaat brengen …

A,B,C,D, ...

Een arme, eenvoudige herdersjongen zat op zondagmorgen op de heuvel en waakte over de schaapjes.
Het was een prachtige dag.
Alles blonk in het vroege morgenlicht en het kereltje voelde zich rijk en verbonden met God.
Als hij God toch eens beter mocht kennen?
Wat zou dat fijn zijn.

In de verte hoorde hij de kerkklok luiden.
De dorpelingen gingen naar de dienst om te bidden...
‘O, wat zou het fijn zijn om net als die mensen te kunnen bidden,’ dacht de herdersjongen.
Maar hij had niet geleerd om te bidden.
Hij kende geen gebeden.
Toen kreeg hij een idee ...

Hij knielde neer onder een boom en begon het alfabet op te zeggen.
“A, B, C,D…”
Op dat moment kwam er een boer langs.
“Wat ben jij nou aan het doen?” vroeg de verbaasde boer.
“Ik ben aan het bidden mijnheer,” antwoordde de herdersjongen.
“Maar waarom zeg je dan het alfabet op?”vroeg de boer weer.
“Ik weet niet hoe ik moet bidden,” zei de jongen aarzelend, “maar ik dacht dat als ik wil dat God voor mij en mijn schaapjes zorgt, ik Hem alles kan geven wat ik weet.
Dan kan Hij van al die letters een goed gebed maken en me zo helpen.
U denkt toch wel dat God het begrijpt ?”
“Dat doet hij zeker, beste jongen,” zei de boer ontroerd.

“Als het hart de juiste dingen denkt, kunnen de woorden uit de mond nooit verkeerd zijn.”

Copyright 2010 Actiefonline 

Met toestemming