zaterdag 24 november 2012

Regen van zegen

Gelukkig zij die hun kracht vinden bij u,
vol verlangen gaan zij naar u op weg;
trekken zij door dorre dalen,
dan worden het oasen;
de vroege regen daalt er als een zegen neer.
Onvermoeid trekken ze verder,
in Sion zien ze u, o God.

Psalm 84:6-8
GNB

De afgelopen weken voel ik me niet zo lekker.
Mijn gewrichten en rug spelen aardig op en ik merk dat het zo'n beetje z'n tol gaat eisen.
De vermoeidheid slaat toe en mijn humeur begint er toch wel wat onder te lijden, merk ik.
Daarnaast is er veel schrijfwerk door alle voorbereidingen van de Kerstavond voor Vrouwen, veel geregel en ik merk dat mijn hoofdje het soms allemaal niet meer bol kan werken.
Wat weer zijn weerslag heeft op mijn gewone schrijverij.
De wil is er, maar het lukt hierdoor vaak gewoon niet om op papier te krijgen wat in mijn hart zit.

's Morgens gebruik ik dus op dit moment het Boekje 'Gods Namen - Jouw gebed van Ann Spangler,
maar niet altijd heb genoeg tijd om alle Bijbelgedeelten te lezen die zij erbij geeft.
Die lees ik dan vaak tussen de middag, maar daar kwam ik gister niet aan toe.
En daar dit boekje een zeg maar '5 dagen - boekje' is, gebruik ik het weekend om de stukjes te lezen waar ik nog niet aan toe gekomen was, of om gewoon om nog eens wat na te lezen.
Zo ook vanmorgen.

Psalm 84 lag nog op me te wachten en in alle rust las ik deze Psalm.
Tot ik bij vers 7 kwam.
Deze woorden sprongen als het ware gewoon van de bladzijde af.

... trekken zij door dorre dalen, dan worden het oasen; ...

Momenteel voelt het alsof ik een beetje door een dor dal trek.
Alles kost veel meer moeite dan me lief is en  het ontbreekt me regelmatig aan energie.
Ik wil wel, maar het lijkt wel alsof er gewoon iets is wat me naar beneden trek.
Ik heb al veel gebeden, er is voor me gebeden en ik ben gezalfd met olie, en toch ...
De woorden van Paulus zijn door mijn hoofd gegaan; ... tot driemaal toe heb ik U gebeden ...
En nu deze Psalm, dit vers, deze verzen.

Hoewel vers 7 er in eerste instantie uitsprong, besefte ik al heel snel dat hij onlosmakend verbonden is met vers 6 en vers 8, want het is niet door eigen kracht, of door eigen toedoen dat dorre dalen in oasen veranderen.
Dit gebeurt alleen bij hen die hun kracht vinden in God; die vol verlangen op weg gaan naar Hem.

Zocht ik mijn kracht dan niet bij Hem?
O ja zeker wel, maar als iets langer duurt, dan gebeurt het heel makkelijk dat je blikveld verlegd wordt, van Hem naar wat je voelt, naar hoe je je voelt (in mijn geval) of naar je omstandigheden.
Je begint de dag goed, maar naar mate de dag vordert kan wat je voelt of je omstandigheden je geleidelijk aan bij Hem vandaan halen en je sleep je voort naar het einde van de dag.
Soms is daar even een piekje naar boven, doordat je weer even wat lees of bid, maar het andere trekt en hoe meer tijd er verstrijkt, hoe meer grip het lijkt te krijgen.

En dan dit woord.

'Gelukkig zij die hun kracht vinden bij U,
vol verlangen gaan zij naar U op weg;
trekken zij door dorre dalen,
dan worden het oasen;
de vroege regen daalt er als een zegen neer.
Onvermoeid trekken zij verder,
in Sion zien zij U, o God.'

Soms kun je even uit het oog verliezen waar naar toe je op weg was.
Wat je voelt, of waar je doorheen gaat blokkeert je zicht.
Terwijl ik dit neerschrijf zie het zo voor me.
Je staat als het ware ergens in het midden en je bent omgeven door je problemen, wat je voelt, je omstandigheden ...
Iemand blokkeert je zicht door steeds opnieuw 'borden' voor te houden met daarop jouw issues.
Waarheen je je ook draait, wendt of keert, steeds opnieuw zijn daar die 'borden'; of je nu op je tenen gaat staan of bukt, ook daar worden die 'borden' je voor gehouden.
En het is alsof er iemand zachtjes op de achtergrond grinnikt om de capriolen die je uithaalt om er aan te ontkomen.
Dit beeld zie ik voor me, het speelt zich als het ware als een filmpje af voor mijn ogen en ineens staat de persoon stil, richt zich op en fier en sterk duwt hij met kracht het bord aan de kant en loopt vooruit, recht door waar heel in de verte in de grijze omgeving licht gloort.

Dit is wat Gods woord doet.
Dit is wat dit woord van God, wat zo vanmorgen naar mij toekwam, doet.
Ik heb het al heel wat keren opgezegd en zal niet rusten voor ik het uit mijn hoofd ken.
Mijn kracht vind ik bij Hem,
- door dit woord of een ander woord of door een lied of ...
Vol verlangen hervat ik mijn weg naar Hem,
- ik richt me op wat mij daar wacht.
Ik trek door een dor dal, maar het verandert in een oase,
- want ik weiger (nog langer) te zien op wat ik voel of mijn omstandigheden, maar op wat ik hier kan leren; Hij doet immers alle dingen medewerken ten goede voor wie Hem liefhebben.
Ik hef mijn handen naar omhoog om de zegen te ontvangen die Hij uitstort in dit dorre dal
en mijn krachten worden herstelt, waardoor ik verder kan,
- de vermoeidheid van de geestelijke strijd valt weg.
En onvermoeid ga ik verder tot ik Hem zal zien.

Lieve Vader, dank U wel, dank U wel voor dit woord, voor deze bemoediging.
Ik bewaar deze woorden in mijn hart; zet U ze daar vast, o Heer, dat ik ze ook nooit zal vergeten.
Vol verlangen ben ik naar U op weg; opzij met alles dat dit in de weg staat.
U wil ik dienen en eren in alles wat ik mag doen voor U.
Uw vreugde is mijn kracht.
Ik prijs Uw Naam.

- Amen -
 

Uw vreugde is mijn kracht
en ik ga vol verlangen op weg
naar wat bij U op mij wacht.
Dorre dalen vrees ik niet;
zij worden oasen
als ik daar op U zie.
Uw zegen daalt als regen neer,
waardoor ik onvermoeibaar verder kan
tot ik U zie, o Heer.
 

3 opmerkingen:

  1. Dank je wel voor het delen Rita,doet me goed !x

    Liefs Thea.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi zeg. Gezalfde woorden. Dank voor deze bemoediging.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Prachtig! Bedankt voor deze woorden....

    BeantwoordenVerwijderen